Κοινωνία

Αλληλεγγύη και ενότητα

assets_LARGE_t_420_42233551_type12128

Από την ιστοσελίδα Πρωτοβουλία για ένα Δίκτυο Αλληλεγγύης σε Δάφνη και Υμηττό

Ένα επίκαιρο κείμενο του Δημήτρη Γληνού που γράφτηκε το 1932, χρονιά της επίσημης πτώχευσης της Ελλάδας.

«Μέσα σ’ αυτή τη φοβερή στιγμή της παγκόσμιας κρίσης πλήθυνε το κακό, που ήτανε πάντα πολύ, μεγάλωσε η αθλιότητα των απαθλιωμένων ανθρώπων. Ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο μικροεπαγγελματίας, ο υπάλληλος ζούνε μέσα σε μια αδιάκοπη αγωνία.

Από τη μια βλέπουνε το πενιχρό τους μεροδούλι να γίνεται κάθε μέρα λιγότερο, τη στιγμή που όλα ακριβαίνουν, ή βλέπουνε τα λιγοστά προϊόντα του ολόχρονου μόχθου τους να μένουν απούλητα ή να πουλιούνται σε τιμές εξευτελιστικές.
Από την άλλη, κάθε μέρα κρούει την πόρτα τους το σκιάχτρο της αναδουλειάς με τη συντρόφισσά της, την πείνα. Και σ’ όσα σπίτια μπει μέσα το μεγάλο κακό ρημάζουνε πια.

Άγριος πόλεμος κοινωνικός έχει ξεσπάσει και οι πεινασμένοι διεκδικώντας τα πιο απλά δικαιώματά τους στη ζωή, γίνονται θύματα κι από τούτη την πλευρά. Μα απ’ όλους τους κυνηγημένους και τους απόκληρους τα τραγικότερα θύματα είναι τα παιδιά. Το παιδί του προλετάριου, το παιδί του φτωχού αγρότη, το εργαζόμενο παιδί, το παιδί του βιοπαλαιστή ήτανε πάντα σε θέση σκληρή και μειονεκτική. Μα τώρα έγινε πια η μοίρα του αβάσταχτη.

Η φτωχή μάνα, που είναι υποχρεωμένη να δουλεύει από την αυγή ως τη νύχτα μακριά από το σπίτι της, αφήνει τα παιδιά της ολημερίς στο έλεος του δρόμου., του διαβάτη και της γειτόνισσας, τ’ αφήνει να κυλιούνται στη λάσπη και στο χώμα για να τους φέρει το βράδυ λίγο ψωμί, χωρίς να προφταίνει και χωρίς να μπορεί ούτε μια ματιά να τους ρίξει, σκοτωμένη καθώς είναι από την κούραση.

Κι αν η μάνα μένει στο σπίτι, πού να προφτάσει ο πατέρας ν’ αντικρίσει το έξοδο για τα παιδιά με το μικρό του μεροκάματο. Κι αν δεν έχει δουλειά ούτε η μάνα ούτε ο πατέρας, γιατί είναι άνεργος ή απεργός; Ξυπολυσιά και αρρώστια και πείνα και κρύο και ακαθαρσία και αμορφωσιά και βούρκος και βάσανα σωματικά και κόλαση ψυχική, είναι η μοίρα των φτωχών παιδιών. Διπλή και τριπλή εκμετάλλευση, ξύλο και εξαθλίωση και εξαχρείωση γεμάτη είναι η ζωή του εργαζόμενου παιδιού.

Το πικρότερο κατακάθι της προλεταριακής δυστυχίας αυτά το πίνουν, το μαρτυρικό στεφάνι αυτά το φορούν. Τα φτωχά παιδιά είναι των σκλάβων οι σκλάβοι, των πεινασμένων οι πεινασμένοι, των παγωμένων οι παγωμένοι, των άρρωστων οι άρρωστοι, των απόκληρων οι απόκληροι. Αυτά μπαίνουνε στην κόλαση με το πρώτο αντίκρισμα της ζωής. Την ηλικία της χαράς, της ξενοιασιάς και του γέλιου αυτά δεν τη γνωρίζουν.

Απέναντι στην απέραντη τούτη τραγωδία, που πλημμυρίζει τα σκοτεινά υπόγεια και τις υγρές αυλές μέσα στις πολιτείες, τα χαμόσπιτα των συνοικισμών και τις καλύβες της αγροτιάς σ’ όλη τη χώρα, η βοήθεια που η επίσημη και ιδιωτική φιλανθρωπία καταπιάνεται να δώσει δεν είναι ούτε σα σταγόνα νερού σε φλογισμένο καμίνι. Τα ελατήριά της άλλως τε δεν είναι καθαρά. Για να υπάρχει της χρειάζεται να υπάρχουνε θύματα. Ο φτωχός εργαζόμενος λαός που είναι το θύμα, και τα παιδιά που είναι διπλά θύματα, πρέπει να ζητήσουνε και να βρούνε τη βοήθεια και την απολύτρωση από τον ίδιο τον εαυτό τους.

Δεν πρέπει να περιμένουν τη σωτηρία τους από την άλλη πλευρά. Και του πιο αδύνατου η δύναμη διπλασιάζεται, όταν ενώσει τη λιγοστή του μπόρεση με την προσπάθεια των συντρόφων του. Όταν ο εργάτης, ο αγρότης, ο φτωχός εργαζόμενος λαός νιώσει μιαν ολοκληρωτική αλληλεγγύη να τον ενώνει με όλους τους συντρόφους του στη δυστυχία και μέσα στα σύνορα της χώρας κι όξω απ’ αυτή σ’ όλες τις χώρες της γης, και όταν κινηθεί ομόψυχα και ολόψυχα να βοηθήσει τον εαυτό του και τους άλλους, τότε θα βρει το δρόμο της ανακούφισης και της σωτηρίας. Αλληλεγγύη των δυστυχισμένων! Να το σύνθημα μιας καινούργιας δράσης, που μπορεί να φέρει τα πιο χειροπιαστά αποτελέσματα. Αλληλεγγύη οργανωμένη, ενεργητική ζωντανή, θετική και έμπρακτη, είναι ο πρώτος όρος της σωτηρίας.

Η εργατική τάξη, το πιο συνειδητό και το πιο οργανωμένο κομμάτι του εργαζόμενου λαού, πρέπει να βαδίσει πρώτη το δρόμο αυτό στην ολότητά της, απάνω από τα κόμματα και κάθε πολιτική διαίρεση.

Αλληλεγγύη και ενότητα. Και μαζί με τον εργαζόμενο φτωχό λαό πρέπει να βαδίσουν όσοι νιώθουν τον εαυτό τους αλληλέγγυο με κείνους, που αγωνίζονται για την απολύτρωση, όσοι νιώθουν και όσοι πονούν. Ελάτε να βοηθήσουμε τα παιδιά! Ελάτε να οργανώσουμε την αλληλεγγύη σε τούτο τον τομέα. Να βοηθήσουμε το ξύπνημα και τη συνειδητοποίηση της αλληλεγγύης, να βοηθήσουμε να φανερωθεί έμπρακτα στο πρόβλημα του φτωχού παιδιού.

Η αλληλεγγύη των εργαζομένων κάνει θάματα. Μα και το πιο μικρό βήμα που μπορεί να γίνει απάνω σε τούτο το σωστό δρόμο, θα έχει τεράστια σημασία. Γιατί θα ξυπνήσει τη συνείδηση του σκοτεινού δρόμου σε χιλιάδες χιλιάδων ανθρώπους. Όσοι μπορούν, όσοι θέλουν, όσοι νιώθουν, ας κινηθούν. Τώρα είναι η στιγμή. Κάθε μέρα που περνάει θέτει τα προβλήματα οξύτερα και επιτακτικότερα. Ο αγώνας για τα δικαιώματα του παιδιού του εργαζόμενου λαού είναι ένας ευγενικός αγώνας.

Άς έρθουνε μαζί μας, όσοι θέλουνε να προσφέρουνε και τις πιο μικρές υπηρεσίες στο μεγάλο τούτο έργο. Η βοήθειά τους θα είναι πολύτιμη. Μια οργανωτική επιτροπή πρέπει να πάρει στα χέρια της το ζήτημα αμέσως. Μια εντατική δουλειά πρέπει ν’ αρχίσει, που θα ξυπνήσει, θα φωτίσει θα κινητοποιήσει μάζες και που πριν απ’ όλα θα διοργανώσει έμπρακτη αλληλεγγύη, θα δώσει άμεση βοήθεια για το παιδί.

Ας γράψουνε σε μένα, όσοι επιθυμούν να συνεργαστούν στην «Παιδική Βοήθεια»

Αθήνα, Δεκέμβρης 1932
Δημήτρης Γληνός

4 Σχόλια

  1. Σαφέστατα το κείμενο του Γληνού είναι συγκινητικότατο και σε κάνει να βουρκώνεις και να σκέπτεσαι. Παρόλα αυτά δεν έχει και πολλά κοινά σημεία με το σήμερα λόγω των μεγάλων διαφορών της σημερινής ελληνικής κοινωνίας με εκείνης του 30. Συγκεκριμένα:
    1) Δεν υπάρχει στην Ελλάδα σήμερα εργατική τάξη αφενός διότι δεν υπάρχουν εργοστάσια παραγωγής κι αφετέρου διότι στην οικοδομή τα καθήκοντα του εργάτη-οικοδόμου τα ασκούν μετανάστες, όπου γίνονται οικοδομικές εργασίες ακόμα.
    2) Δεν υπάρχει στην Ελλάδα του σήμερα αγροτική τάξη διότι την όποια εργασία στη γεωργία-κτηνοτροφία την κάνουν μετανάστες ενώ κατά το μεγαλύτερο μέρος της έχει υποκατασταθεί από τις εισαγωγές και τις επιδοτήσεις.
    3) Δεν υπάρχει σημαντική παιδική εργασία σήμερα. Αντίθετα υπάρχει ανεργία των σε νόμιμη προς εργασία ηλικίας νέων που αγγίζει αν δεν ξεπερνά το 50%.
    Αυτά και Χρόνια Πολλά!

  2. Είναι πράγματι επίκαιρο το κείμενο δεδομένου και της με κάθε τρόπο, σε κάθε περίσταση και με κάθε αφορμή προσπάθεια της τρικέφαλης συγκυβέρνησης εθνικής μειοδοσίας να διαιρέσει τους Έλληνες για να περάσει την εθνοκτόνα ατζέντα της! Αυτή ακριβώς η παρατήρηση με ώθησε να σκεφτώ αρκετά πάνω στις τεχνικές που χρησιμοποιεί η κλεπτοκρατία για να μας διχάσει και να προωθήσει την πολιτική της. Όπως σωστά επισημαίνει και ο Common sense, ο κατακερματισμός του κοινωνικού σώματος στην εποχή μας είναι γεγονός. Η ανάδειξη λοιπόν συλλογικοτήτων αντίστασης και ανανέωσης πολύ πιο δύσκολη από τότε που υπήρχε η μαζική και μονολιθική εργατική και αντίστοιχα αγροτική τάξη! Η έκκληση λοιπόν του Γληνού και μέσω αυτού και του Άρδην έρχεται την κατάλληλη στιγμή ! Πιστεύω βέβαια πως πέρα από την αλληλεγγύη σε ανθρώπινο επίπεδο, το θέμα του κατακερματισμού των υγιών δυνάμεων πρέπει να λυθεί πολιτικά. Και δεδομένου ότι αυτό πολύ δύσκολα μπορεί να γίνει σε θετική βάση (πχ κάποιο κοινό όραμα!), καλό είναι να ξεκινήσει σε αρνητική βάση και στον κατώτερο δυνατό παρονομαστή πχ αντιμνημόνιο!

  3. Υπάρχει και ένα ακόμη θέμα που με προβλημάτισε έντονα στις χριστουγεννιάτικες διακοπές. Αυτό που σε συζητήσεις του Νοεμβρίου είχα ονομάσει ΄΄ άρνηση πραγματικότητας της αστικής τάξης ΄΄ και που είχε προκαλέσει την αντίδραση αρκετών φίλων του Άρδην! Επιμένω πως όχι μόνο υπάρχει αλλά γίνεται όλο και πιο βαθιά και επικίνδυνη! Ήταν ακόμη ένα ερέθισμα να προβληματιστώ πάνω στις τεχνικές ελέγχου της μάζας που χρησιμοποιούν οι νεοαποικιοκράτες/κλεπτοκράτες και ίσως πρέπει να μας απασχολήσει όλους πολύ σοβαρά!
    Εικόνα πρώτη, φίλος, μορφωμένος, γνώστης της ιστορίας, πολύ καλά ενημερωμένος προσπαθεί να με πείσει ότι η πολιτική Σαμαρά……βγαίνει! Όλες μου οι προσπάθειες να του υποδείξω πως μια χώρα με χρέος 180% μετά από δύο κουρέματα, έλλειμμα 10% με την στάση πληρωμών που πάντα αποσιωπάται, ανεργία επίσημη 25% και που τείνει στο 30%, φτώχεια στο 30% και απόλυτα γελοιοποιημένη διεθνώς δεν έχει μέλλον πέφτουν στο κενό! Ακούω την γνωστή αφήγηση …..Μπάμπη Παπαδημητρίου!!!! Μειώνουμε το ……έλλειμμα, θα αλλάξει το κλίμα με τις …..ιδιωτικοποιήσεις, θα έρθουν επενδύσεις ……κλπ
    Είμαι βέβαιος πως αν παρουσίαζα τα ίδια στοιχεία για πχ την Υεμένη , θα έσκαγε στα γέλια και θα οίκτιρε αυτήν την χώρα!
    Εικόνα δεύτερη, συνταξιούχος μηχανολόγος μηχανικός, μορφωμένος και κατατοπισμένος άνθρωπος, με καθησυχάζει ότι πλέον τώρα που πήραμε …..την δόση θα……πέσουν λεφτά στην αγορά!!!!! Όλα αυτά ενώ και τα …..κατευθυνόμενα κλεπτομίντια έχουν επαρκώς αναλύσει που θα δοθούν χρήματα και ενώ όλοι ξέρουμε ότι φέτος θα αντληθούν 9,5 δις Ε από την καθημαγμένη ελληνική οικονομία!
    Εικόνα 3, ψηφοφορία στο Βήμα, μέχρι χθες για το αν μπορεί να γίνει το θαύμα και να βγει η ελληνική οικονομία από την κρίση!Οι μισοί αναγνώστες αποδεικνύεται ότι πιστεύουν στα θαύματα!!!!!
    Θα μπορούσα να συνεχίσω επί μακρόν αλλά πραγματικά έχω την απορία, είμαι ο μόνος που έχει αυτήν την εικόνα ή βρισκόμαστε ενώπιον ενός πολύ σοβαρού και παθολογικού σε εθνικό επίπεδο φαινομένου?

  4. Φίλε μου Μιχάλη Τσολάκη, έχεις δίκιο να αναρωτιέσαι, ρητορικά, φαντάζομαι. Πες τους συνομιλητές σου να κοιτάξουν λίγο στο Βορρά. Είναι μια χώρα που λέγεται Βουλγαρία, δεν έχει χρέος, δεν έχει ελλείμματα, έχει ιδιωτικές επενδύσεις (κυρίως από Έλληνες) και είναι ο ορισμός της κοινωνικής κόλασης. Επειδή μένω σε παραμεθόρια πόλη που γειτνιάζει με την εν λόγω χώρα βλέπουμε τους ανθρώπους που έρχονται για δουλειά κυρίως το καλοκαίρι τώρα πια. Εξαθλίωση, αμάθεια, δυστυχία. Νέα παιδιά που δουλεύουν όπου βρουν και δεν έχουν δόντια να βάλουν! Όσο είναι νωρίς λοιπόν να δώσουμε μια λύση επαναστατικού τύπου, τη μοναδική δυνατή λύση, αλλιώς το καθεστώς Βουλγαρίας θα επεκταθεί και νοτιότερα, όσο συνηθίζουμε…

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*