Εθνικά θέματα, Κύπρος

Οι παράπλευρες απώλειες

Του Βαγγέλη Πισσία από την εφημερίδα των Συντακτών

Τον Ιούνη του 2010 έγινε η επίθεση του Ισραήλ στον «Στολίσκο της Ελευθερίας» που έπλεε προς τη Γάζα στα διεθνή ύδατα. Πριν από λίγες μέρες το Ισραήλ ζήτησε την επιθυμητή από την τουρκική κυβέρνηση διπλωματική συγγνώμη και οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών βαίνουν προς αποκατάσταση.

Την ίδια στιγμή η Κύπρος παίρνει τη σκυτάλη από την Ελλάδα εξαναγκαζόμενη και αυτή σε μέτρα οικονομικής αποσύνθεσης. Και στη μία και στην άλλη περίπτωση οι αποφάσεις λαμβάνονται στις ΗΠΑ και την Ε.Ε. Σύμπτωση;

Πριν από τρία χρόνια, όταν συντελέστηκε η μεγάλη στροφή στη μεσανατολική εξωτερική πολιτική της Ελλάδας και της Κύπρου, κάποιοι διατύπωσαν τις ενστάσεις τους. Ηταν τότε που κυβερνώντες και παρακυβερνώντες στις δύο αυτές χώρες επικαλέστηκαν το εθνικό συμφέρον και ανέλαβαν εργολαβικά να υποστηρίξουν τον εξής απλοϊκό γεωπολιτικό συλλογισμό: «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» – «η Τουρκία είναι εχθρός μου» – «το Ισραήλ τα έσπασε με την Τουρκία»… «άρα, το Ισραήλ είναι φίλος μου»… Τον συλλογισμό αυτό υποστήριξαν με επιχειρήματα όπως:

Η αντιπαράθεση Ισραήλ – Τουρκίας έχει δομικό και όχι συγκυριακό χαρακτήρα, το Ισραήλ -και κατά λογική επέκταση το παγκόσμιο εβραϊκό λόμπι- έχει ισχυρή επιρροή στους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, στις εταιρείες αξιολόγησης, στις δυτικές κυβερνήσεις και ιδιαίτερα στην αμερικανική. Μπορεί συνεπώς να μεσολαβήσει ώστε η Ελλάδα και η Κύπρος θα αποκτήσουν, κατά πώς λέει ο λαός, μπάρμπα στην Κορώνη.

Το Ισραήλ διαθέτει τεράστια αποθέματα υδρογονανθράκων, η Κύπρος το ίδιο, εμείς το ίδιο, το Ισραήλ διαθέτει τα «πάρε δώσε» με τις μεγάλες εταιρείες του συμπλέγματος έρευνας και αξιοποίησης των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, ισχυρό στρατό, στόλο και προπαντός πλάτες, άρα η Τουρκία δεν θα τολμήσει να παρέμβει και να μας εμποδίσει να αξιοποιήσουμε τους δικούς μας υδρογονάνθρακες.

Υπό το φως των γεγονότων που οδήγησαν Ελλάδα και Κύπρο στην απόγνωση ενός πνιγηρού αισθήματος εγκατάλειψης από τους θεωρούμενους ως δεδομένους συμμάχους και εταίρους μας καθώς και από τους κατά καιρούς εμφανιζόμενους φίλους, είναι σκόπιμο να παρατεθούν προς ανάγνωση κάποιες από τις σταθερές και τις μεταβλητές του προβλήματος:

Η ελληνική, όπως και η κυπριακή κρίση, είναι προϊόν της γενικής κρίσης που εκδηλώνεται με ιδιαίτερη ένταση στον γεωοικονομικό χώρο της πάλαι ποτέ κραταιάς Δύσης. Είναι ακόμη ενδογενής κρίση που οφείλεται στο αεριτζίδικο, παρασιτικό και αντιπαραγωγικό μοντέλο που στον έναν ή τον άλλο βαθμό υιοθέτησαν η ελληνική και η κυπριακή οικονομία. Είναι, τέλος, σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, κρίση πολιτική, κρίση ενός κράτους σε παρακμή, κρίση κοινωνική, πολιτισμική, αξιακή.

Οπως έχουμε γράψει επικαλούμενοι στοιχεία των διεθνών οργανισμών, ΗΠΑ και Ε.Ε. υποχωρούν στην παγκόσμια οικονομία σταθερά και όπως φαίνεται –για τις επόμενες τρεις τουλάχιστον δεκαετίες- αμετάκλητα. Η Γερμανία δεν εξαιρείται. Το μερίδιό τους στο παγκόσμιο ΑΕΠ συρρικνώνεται, ενώ αντίθετα οι αναδυόμενες χώρες, BRICS κ.ά., επεκτείνονται.

Για τα περιθώρια αυτοτέλειας και γεωπολιτικής ισχύος του ελληνο-κυπρο-ισραηλινού υποάξονα ψευδαισθήσεις, καλύτερα, να μην υπήρχαν. Ο άξονας αυτός δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από ένα πρόσθετο εργαλείο του Ισραήλ, χρήσιμο για την περιφερειακή του άμυνα. Για την υποστήριξη του ισχυρισμού αυτού θα περιοριστούμε στον παρακάτω συνοπτικό αντίλογο:

Η αιτία της επίθεσης που δέχονται Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να αναζητηθεί στους δομικούς παράγοντες της γενικής κρίσης των άλλοτε κυρίαρχων κρατών και στους σπασμωδικούς τρόπους με τους οποίους επιχειρούν τις αναδιαρθρώσεις των οικονομιών τους.

Η επίθεση αυτή είναι αφελές να ερμηνεύεται (κυρίως) ως προσπάθεια υφαρπαγής του ορυκτού τους πλούτου. Το πρόβλημα των δύο χωρών είναι πρωτευόντως συστημικό και δευτερευόντως παλαιο-αποικιακό.

Τώρα που, πριν αλέκτορα φωνήσαι, η στρατηγική συμμαχία Ισραήλ – Τουρκίας αποκαθίσταται, με τις αμερικανικές ευλογίες, πού πάει το κοντόθωρο παραμύθι… «ο εχθρός του εχθρού μου…»;

Πόσο άραγε ωφελήθηκαν Ελλάδα και Κύπρος από τον ισραηλινό παράγοντα που όπως λέγεται επηρεάζει σημαντικά τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, τις εταιρείες αξιολόγησης και τις δυτικές κυβερνήσεις; Κάποιοι άλλοι, βέβαια, έγραφαν από τότε ότι εύλογο συμφέρον του Ισραήλ (ώστε να μας «κρατάει») είναι να μη σηκώσουμε κεφάλι…

Διαθέτουν άραγε το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος σημαντικά και αξιοποιήσιμα –στο βραχυμεσοπρόθεσμο μέλλον– κοιτάσματα υδρογονανθράκων; Πόσο αξιόπιστα είναι τα διαδιδόμενα –πολύ περιορισμένα άλλωστε– ερευνητικά δεδομένα; Τι λένε οι Ρώσοι ή ακόμη και ο ίδιος ο πρόεδρος της Noble Energy γι’ αυτά; Μήπως συνωστίζονται σε αυτή την –για την ώρα- μόνο πιθανοφανή ιστορία οι κατ’ επάγγελμα πωλητές πολιτικών ονείρων και επιτήδειοι δημιουργοί χρηματιστηριακών παιγνίων; Τι ενστάσεις διατυπώνει ο λογοκριμένος από τα εγχώρια προπαγανδιστικά ΜΜΕ αντίλογος;

Τώρα που τα θεμελιώδη στηρίγματα της προς ανατολάς πολιτικής της δυτικής συμμαχίας, Ισραήλ και Τουρκία, τα ξαναβρίσκουν, τι θα γίνει με το τρανταχτό επιχείρημα της επωφελούς ελληνο-κυπρο-ισραηλινής διαχείρισης των, όποιων, κοιτασμάτων υδρογονανθράκων; Τι στάση θα κρατήσει το Ισραήλ ως προς τις θεωρούμενες από την Τουρκία γκρίζες ζώνες; Τι θα γίνει με τον South Stream;

Το Ισραήλ ως προνομιακός στρατηγικός εταίρος είναι αναξιόπιστος, ως τεχνολογικός εταίρος δεν αποτελεί δύναμη, ενώ ως οικονομικός εταίρος το μέγεθός του είναι ασήμαντο συγκρινόμενο με την ευρύτατη μεσογειακή-μεσανατολική-αραβική, αλλά και βαλκανική μας ενδοχώρα. Κι όμως εμείς ποτέ δεν ασκήσαμε ως κράτος, μέσα σε αυτή τη γεωγραφική και ιστορική περιοχή, πολιτική εύρους και βάθους, όπως και ποτέ δεν επιχειρήσαμε ισόρροπη, ευφυή και αξιόπιστη γεωπολιτική «όλων των αζιμουθίων». Αυτήν που θα μας επέτρεπε να μην ξεπέφτουμε σε ρόλο υπηρέτη ενός, δύο ή περισσότερων, μεγάλων ή και μικρών αφεντάδων… Αυτήν που θέτει όμως ως προϋπόθεση την ύπαρξη δυναμικού εγχώριου παραγωγικού συστήματος, στάση και συμπεριφορά χώρας οικονομικά μικρής, αλλά με ιστορική, κοινωνική, δικαιακή, πολιτισμική και πνευματική αυταξία.

 …………………………………………………………………………… 

* Δρ Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων, συντονιστής της πρωτοβουλίας «Ενα καράβι για τη Γάζα» και Freedom Flotilla Coalition, www.pissias.gr

 

5 Σχόλια

  1. Η ανάλυση για το Ισραήλ έχει αρκετά σωστά στοιχεία αν και προσωπικά δε νομίζω ότι ποτέ θα «αποκατασταθεί» η συμμαχία Τουρκίας-Ισραήλ και τα πράματα θα γίνουν όπως παλιά. Απλά είναι μία προσωρινή ανάπαυλα στην αντιπαλότητά τους που αναδύεται σιγά-σιγά επιβεβλημένη από τις ΗΠΑ μέχρι να «διευθετηθεί» το θέμα Συρία. Μετά από αυτό ίδωμεν…
    Ούτως ή άλλως ο υποτιθέμενος «άξονας» Ελλάδος-Κύπρου-Ισραήλ δεν έχει προχωρήσει και τόσο πολύ που να ανησυχεί. Αντιθέτως εκείνο που εκπλήσσει και θλίβει κάθε φίλο του Ελληνισμού είναι η εύκολη συνθηκολόγηση των κούρδων κι η επιστροφή τους στη νεοθωμανική τουρκο-νομιμότητα κι η ευκολία με την οποία η Ρωσία ξεφορτώθηκε την Κύπρο παρά την κατάσταση στη Συρία που απειλεί τη μόνη βάση που διαθέτει στη Μεσόγειο.
    Γιατί αν από τους εβραίους κάπου το περίμενε κανείς ότι θα ομαλοποιούσαν τη σχέση τους με την Τουρκία, η απώλεια της ρωσικής στήριξης κι η εκμηδένιση του κουρδικού προβλήματος για την Τουρκία αφήνει τον Ελληνισμό ακάλυπτο και χωρίς συμμάχους στην πιο δύσκολη στιγμή…

  2. Κατά την ταπεινή μου άποψη το άρθρο εμπεριέχει σωρεία λαθών ! Πρώτον, δεν επιλέξαμε εμείς τους Ισραηλινούς ούτε οι Ισραηλινοί εμάς ! Η Τουρκία άλλαξε πολιτική και από διδυμάκι του Ισραήλ, με την εκλογή Ερντογάν, άρχισε να προσεγγίζει τον αραβομουσουλμουνικό κόσμο (με τον οποίο έχει και πολλές κοινές πολιτιστικές καταβολές) πολύ πριν το γνωστό επεισόδιο με τον ΄΄στολίσκο της Ελευθερίας΄΄. Το προαναφερθέν επεισόδιο ήρθε ως επιστέγασμα αυτής της πορείας και επισφράγισε την αντιπαλότητα Τουρκίας-Ισραήλ. Το Ισραήλ ως σοβαρό κράτος με εξαιρετικά ευαίσθητα αντανακλαστικά, αντέδρασε αμέσως προσεγγίζοντας την Ελλάδα, η οποία ανταποκρίθηκε αφού μάλιστα οι Άραβες άρχισαν να αποστασιοποιούνται από αυτήν. Να υπενθυμίσω εδώ τις φιλοτουρκικές θέσεις Καντάφι αλλά και την αναγνώριση των Σκοπίων από τον Άσαντ (μετά από δεκαετίες φιλικών σχέσεων με την Συρία!).
    Δεύτερον, το ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου ισχύει αλλά για να σε υπολογίζουν πρέπει πάνω από όλα να πατάς στα πόδια σου και να έχεις ανεξάρτητη πολιτική . Όταν σε κυβερνούν δοσίλογοι και έχεις την γνωστή ψοφοειδή συμπεριφορά της Ελλάδας, μόνο την χλεύη και την περιφρόνηση των άλλων κερδίζεις !
    Τρίτον, το ότι ΗΠΑ/ΕΕ/Δύση υποχωρούν σε διεθνές επίπεδο ως ποσοστό του ΑΕΠ δεν σημαίνει αυτόματα αναβάθμιση των Αράβων (Άραβες, τι σημαίνει άραγε αυτή η λέξη?).
    Τέταρτον, ο άξονας Ελλάδας-Ισραήλ αν ποτέ δημιουργούνταν (κατά την γνώμη μου δεν υπήρξε!), φυσικά θα εξυπηρετούσε το Ισραήλ ! Λογικά, αν δεν είμασταν το απέραντο τσίρκο που είμαστε θα εξυπηρετούσε και εμάς !
    Πέμπτον, μάλλον είναι απολύτως απληροφόρητος ο συγγραφέας για την σημαντικότητα των κοιτασμάτων στην Α. Μεσόγειο ! Μπορεί να μην υπάρχουν οριστικές εκτιμήσεις αλλά σε κάθε περίπτωση γίνεται λόγος για πολύ μεγάλες ποσότητες.
    Έκτον, από που προκύπτει ότι οι σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας …..αποκαταστάθηκαν ? Από το…..sorry ?

  3. Συνέχεια
    Υπάρχει περίπτωση, οι τόσο ρεαλιστές Ισραηλινοί, να εμπιστευτούν μια χώρα σαν την Τουρκία ? Που οραματίζεται την ηγεσία του Αραβομουσουλμανικού κόσμου ? Που προσφέρει το έδαφός της στην Χαμάς και την Χεζμπολλά για συνέδρια και κάθε λογής δραστηριότητες ? Που συναντιέται με τον Νασράλα και τον Μεσάαλ ? Που έχει έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς του κόσμου, άρτια εξοπλισμένο και σε αδιάκοπο πόλεμο εδώ και δεκαετίες ? Που διαθέτει τεράστιες μειονότητες ή συγγενή έθνη σε Βαλκάνια και Κ. Ασία ? Που διαθέτει κοινό πολιτισμικό/ιστορικό υπόβαθρο με του Αραβομουσουλμάνους ? Που μόλις πριν λίγα χρόνια έκανε μια πελώρια στροφή κατά του Ισραήλ και που κυβερνάται από ένα Ισλαμιστικό κόμμα ενώ κατοικείται από πληθυσμό που στην συντριπτική του πλειονότητα μισεί το Ισραήλ ? Από ένα τέλος κράτος που σε λίγο θα ελέγχει πλήρως τα ύδατα της περιοχής ? Όχι αγαπητοί φίλοι, τέτοιες βλακείες μόνο εμείς με το χαμηλό μας επίπεδο τις κάνουμε ! Οι Ισραηλινοί όχι μόνο δεν χρειάζονται τέτοιον σύμμαχο αλλά θα τον υπονομεύσουν επιπλέον διότι είναι πιο επικίνδυνος και από τους …..εχθρούς τους !
    Όγδοο, από που προκύπτει τώρα ότι το Ισραήλ είναι αναξιόπιστο …..στρατηγικά, μη δύναμη…..τεχνολογικά (ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ!), ενώ θα μας έπεφταν άσχημα οι Ισραηλινοί τουρίστες δεν καταλαβαίνω !
    Και εγώ είμαι υπέρ των Παλαιστινίων και εγώ σιχαίνομαι το κράτος του Ισραήλ (όχι τους Εβραίους!) που αποτελεί μια ένοπλη συμμορία σε ξένα εδάφη στην Μ. Ανατολή αλλά από εκεί ως το να αρνούμαστε τα προφανή έχει…..απόσταση !

  4. Εν κατακλείδει το βασικό πρόβλημα για την Ελλάδα και την Κύπρο δεν είναι ότι θα ξαναπάει ο πρέσβυς του Ισραήλ στην Άγκυρα και της Τουρκίας στο Τελ Αβίβ (πόσο άλλωστε θα κρατούσε αυτό όταν με βάση τη διεθνή πρακτική οι διπλωματικές σχέσεις κι αποστολές είναι αναγκαίες και πάντα αποκαθίστανται ακόμα και μεταξύ μακρόχρονων άσπονδων εχθρών) αλλά «φίλοι» θεωρούμενοι ως «σίγουροι» για πολλά χρόνια αν όχι δεκαετίες είτε εγκαταλείπουν τον αγώνα (κούρδοι) είτε τον Ελληνισμό (ρώσσοι).
    Αυτό είναι που πρέπει να γίνει μάθημα στους έλληνες «πολιτικούς» μαζί με αυτά που αναφέρει ο κ. Τσολάκης. Επίσης ας μην ξεχνούμε ότι οι κούρδοι μαζί με την τουρκιά επιδίδοντο σε κυνήγι κεφαλών χριστιανών στη Μικρά Ασία στις αρχές του 20ου αι. Και βέβαια ότι οι ρώσσοι παρά τις συνεχείς υποσχέσεις και μεγαλοστομίες πάντα εγκαταλείπουν τον Ελληνισμό τη δύσκολη και κρίσιμη στιγμή από την εποχή των ορλωφικών και της Μεγ. Αικατερίνης μέχρι και το 1920-22 με τη συμμαχία με τον Ατατούρκ….

    • Στο προηγούμενο σχόλιο μου ξέχασα να αναφέρω κάτι πολύ σημαντικό που διαφεύγει της προσοχής όχι μόνο της Ελλαδικής και Κυπριακής «πολιτικής ηγεσίας» αλλά και των περισσοτέρων ανεξαρτήτων αναλυτών:
      Η συντριπτική πλειονότητα των «τούρκων» εποίκων στην κατεχόμενη Κύπρο δεν είναι εθνολογικά τούρκοι αλλά κούρδοι…..
      Ο νοών νοείτω….

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*