Κοινωνία, Ρήξη φ. 100

«Ανώριμοι» χρεοκοπημένοι

…για τη συνέντευξη του ψυχιάτρου, για την ψυχολογία του αποικιοκρατούμενου.

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου από τη Ρήξη φ. 100
Η συνέντευξη του ψυχίατρου Ματθαίου Γιωσαφάτ έκανε ντόρο! Άλλωστε, η “ανώριμη” Ελλάδα, (σύμφωνα με τα λεγόμενα των απανταχού ψυχαναλυτών), πάντα αρέσκεται στην ψυχολογική ανάλυση του πολιτικού και κοινωνικού βίου, φλερτάροντας με τη λογική του Κοσμοπόλιταν (όπως ευφυώς έγραψε ο φίλος Τάκης Χ.), ή, ηδονιζόμενη, στο να κολακεύει – ανεπιτήδευτα πάντα – πετυχημένους ηλικιωμένους γκουρού, όπως μας δίδαξε η… ακραία πρωθιέρεια του είδους, Βίκυ Φλέσσα.

Η συνέντευξη έχει ένα ενδιαφέρον αναλυτικό μέρος για το ασυνείδητο, τις σχέσεις, το γάμο, κ.λπ., κ.λπ. Βέβαια, ως αδαής και “ανώριμος” Bαλκάνιος – και όχι κοσμοπολίτης – νεοέλληνας, προτιμώ να διαβάζω τον ίδιο τον Φρόιντ, παρά τους επιγόνους του, όταν έτσι κι αλλιώς ο Αυστριακός γιατρός τα έγραψε πρώτος και καλύτερα, ενώ η ψυχαναλυτική προσέγγιση, στην ουσία της, στηρίζεται σε βασικές δομικές απαρέγκλιτες αρχές και ελάχιστα έχει διαμορφώσει νέα ρεύματα ή μελέτες, όπως και άλλες προσεγγίσεις.
Στη συνέντευξη, λοιπόν, μαθαίνουμε ότι για την Ελλάδα: «…εξάρτηση είναι όλοι αυτοί που περιμένουν από το κράτος –τη μαμά. Τον πρώτο χρόνο η μαμά έχει το μονοπώλιο, το στήθος, το φαγητό. Από εκεί μαθαίνουμε ότι πρέπει να πληρώσουν οι πλούσιοι. Από την άλλη, μέχρι τώρα οι πολιτικοί έλεγαν ‘‘λεφτά θέλετε; Ψηφίστε μας’’. Δανείζονταν συνέχεια, μέχρι που έφτασε η εποχή που δεν μας έδιναν άλλα και πήγαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση επαιτώντας. Και εκεί φυσικά μας είπαν, ‘‘επειδή ως κράτος δεν μπορείτε να τα καταφέρετε, θα έρθουμε εμείς να σας στρώσουμε’’».  Επίσης:  «…Ένας ανώριμος λαός εκλέγει και ανώριμους ηγέτες. Δεν είναι τυχαίο. Σε άλλες χώρες, όπως η Δανία, η Σουηδία, η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία, όπου οι άνθρωποι είναι πιο ώριμοι, βγάζουν και πιο ώριμες κυβερνήσεις, που είναι πιο λογικές και φροντίζουν τον κόσμο τους».
Σίγουρα η σχέση κράτους–πολίτη έχει στοιχεία της μητρικής σχέσης ή της σχέσης γονιού–παιδιού. Το σημείο αιχμής δεν είναι η ανάλυση, αλλά το πνεύμα και το ύφος της ανάλυσης. Ένα πνεύμα βγαλμένο από τις καλύτερες περγαμηνές της κοσμοπολίτικης αστικής ιδεολογίας της Ελλάδας η οποία, λόγω του παρασιτικού και μεταπρατικού παρελθόντος της, αναμασούσε και εισήγαγε ό,τι δυτικό υπήρχε, από εμπορεύματα ως ιδέες. Ένα πνεύμα που είναι ο φερετζές του επαρχιωτισμού, με τον υποτακτικό να θαυμάζει τον «εξευγενισμένο» αφέντη του. Είναι τελικά το πνεύμα του υποταγμένου αρχοντοχωριάτη, που τόσο πολύ θέλει να ξορκίσει ο καθηγητής! Επιπλέον, αναδεικνύει τον ρόλο των διανοουμένων στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Ένα στρώμα αποικιοποιημένο από τις ιδέες της «προηγμένης» Δύσης και της οικονομικής κυριαρχίας. Αποστασιοποιημένο από την Ελλάδα της κρίσης και τους αυταρχικούς τρόπους διαμόρφωσης μιας κοινωνίας, όπου τα 2/3 της (στα οποία δεν ανήκουν βέβαια οι ψυχαναλυτές με λεφτά και δύναμη)  κατακρεουργούνται. Ένα στρώμα, εν τέλει, εμποτισμένο με την ψυχολογία του αποικιοκρατούμενου, όπως αναλυτικά και έξοχα ανέπτυξε ένας άλλος ψυχίατρος,  από τη Μαρτινίκα, ο Φραντς Φανόν – πιθανόν «ανώριμος» κι αυτός – που το 1953 διορίστηκε σε νοσοκομείο της Αλγερίας, την εποχή του αγώνα της ανεξαρτησίας. Οι εμπειρίες και οι παρατηρήσεις του τον έκαναν να συνταχθεί ολόψυχα με τους «ανώριμους» και «αναρχικούς» αντάρτες και τον αγώνα τους και να δεθεί με το αντιαποικιακό κίνημα. Παρά τη βαριά ασθένεια που τον ταλαιπώρησε ως το τέλος της σύντομης ζωής του, ποτέ δεν υποχώρησε στις ιδέες του για ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση και γλαφυρά ανέλυσε την ψυχολογία του αποικιοκρατούμενου στο έργο του: Της γης, οι κολασμένοι – Εκδόσεις Κάλβος.
Το κράτος, λοιπόν, προβάλλεται, ώστε να παραμερίσει η έννοια του δημόσιου και της κοινότητας. Επίσης, η κοινωνική αδικία και η ανισότητα δεν υπάρχουν, όταν έχεις… βυζάξει σωστά! Άλλωστε οι πλούσιοι δεν πρέπει να πληρώνουν. Τόσο μόχθο και κόπο έχουν δαπανήσει. Αυτό είναι αναρχία και ανωριμότητα. Και ο δανεισμός, που δολίως προώθησαν τόσο οι Έλληνες πολιτικοί (σωστά), σε αγαστή όμως συμμαχία με τους εσπέριους, πολιτισμένους «ώριμους τραπεζίτες», είναι μόνο προϊόν της ανάγκης «ταΐσματος» των Ελλήνων ιθαγενών. Ενώ μιλάμε για εξαρτήσεις, η σχέση οικονομικής, πολιτικής, πολιτισμικής εξάρτησης της χώρας από τους ιδιοτελείς «προστάτες» της, δεν αναφέρεται διόλου. Προφανώς, εκτός από τον «…ιμπεριαλισμό, υπάρχει και η μοναξιά», όπως λέγαμε κάποτε, και σχέσεις ανισότητας μεταξύ των χωρών δεν υπάρχουν.
Οι «ώριμοι», λοιπόν, πολίτες της Δανίας, της Σουηδίας, της Αγγλίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας, γνωρίζουν καλύτερα. Σε χώρες, δηλαδή, που ακόμα και η εργατική τάξη συμμετέχει στα αποικιοκρατικά κέρδη των αστικών τάξεών τους εις βάρος άλλων λαών, συγκροτώντας μια «αποικιοκρατική εργατική αριστοκρατία» (Ένγκελς), σπάνια αλληλέγγυα με παρίες. Έτσι, λοιπόν, στις χώρες αυτές οι «ώριμοι», βγάζουν αυξημένα ποσοστά της ακροδεξιάς σε κυβερνητικούς συνασπισμούς, τη Θάτσερ, τον Μπλερ και τον Κάμερον, τον Σαρκοζί, τον Γκένσερ, τον Σρέντερ και τη «μαμά» Μέρκελ. Οι λογικές λοιπόν κυβερνήσεις κάνουν στρατιωτικές επεμβάσεις, διαμελίζουν χώρες, σκορπάνε θάνατο και φτώχεια, για να …  ωριμάσουν τους ανώριμους και να φροντίσουν τους πολίτες τους!
Υ.Γ1. Νομίζω πως κακώς καθόμαστε ακόμα στην ανώριμη Ελλάδα, όταν γύρω μας υπάρχει τόσο ώριμο και λογικό μητρικό γάλα. Στη Δανία, φίλοι μου, στη Δανία.
Υ.Γ2. Ο κυνισμός του Ντοστογιέφσκι ας οδηγεί τα βήματά μας. Ανατολίτικος, σκοτεινός, μεταφυσικός και πιθανόν «ανώριμος».

3 Σχόλια

  1. όπως έλεγε κι ο «μέγιστος ανώριμος»:
    «Θα φάμε, θα πιούμε και… νηστικοί θα κοιμηθούμε…»
    Κατά τα άλλα απολαύστε «ο Καραγκιόζης γιατρός» (και δη ψυχίατρος):

  2. Μα μήπως και οι κοινωνικές παροχές υπάρχουν λόγω της ανώριμης εξάρτησης κράτους – πολίτη και του ψηφοθηρικού συστήματος;
    Όχι βέβαια. Ακόμα και αυτά τα ψίχουλα που δίνει το κράτος αποτελούν λαϊκές κατακτήσεις. Δόθηκαν ύστερα από αιματηρούς αγώνες κε Γιωσαφάτ.

  3. Είτε ώριμος, είτε ανώριμος, ένας λαός εκλέγει από ένα -προκαθορισμένο- σύνολο, »κεχρισμένων πολιτικών», αλλά δεν σταματά εκεί το πρόβλημα. Υπάρχουν πλήθος μηχανισμών, χειραγώγησης, προπαγάνδας και ελέγχου της κοινής γνώμης, προς πολιτικές αποφάσεις, που έχουν ληφθεί δεκαετίες πριν, από »ελιτίστικα» κέντρα, μέχρι να διαμορφωθεί η κατάσταση, για την επιτυχή εφαρμογή των.
    Όλα τα παραπάνω, αν και δεν έχουν απόλυτο χαρακτήρα, έχουν εξαιρετικά μεγάλη δόση αλήθειας, η άγνοια της οποίας, ή ηθελημένη απόκρυψή της, οδηγούν σε ανώριμους, ή μάλλον, φτηνούς προπαγανδιστές.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*