Ρήξη φ. 103

Συνέντευξη με τον επικεφαλής του συνδυασμού Μένουμε Θεσσαλονίκη, Γ. Ρακκά

«Μένουμε Θεσσαλονίκη»

Γιατί «Μένουμε Θεσσαλονίκη»;
Για να θέσουμε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης το ζήτημα της φυγής των νέων γενεών από τη χώρα –μια από τις μεγαλύτερες λεηλασίες που βιώνει ο τόπος στις μέρες μας, με τεράστιες κοινωνικές και δημογραφικές συνέπειες. Ποια παραγωγική ανασυγκρότηση, ποια αλλαγή μπορεί να γίνει, σε μια κοινωνία που χάνει μεγάλο μέρος του νεανικού εργατικού της δυναμικού; Ποια η δυναμική μιας χώρας που έχει ως μέσο όρο ηλικίας τα 42 χρόνια; Δυστυχώς, μέχρι σήμερα το ζήτημα δεν αντιμετωπίζεται με τη σοβαρότητα που του αρμόζει.
Γιατί, στη Θεσσαλονίκη, η ανεργία των νέων αγγίζει το 55%(!), ενώ ο δήμαρχος, σε συνεργασία με τον Φούχτελ και την «ελληνογερμανική συνέλευση» μεθοδεύει συστηματικά την απομύζηση εγκεφάλων και εργατικών χεριών από τη Γερμανία και τις λοιπές χώρες της Κεντρικής/Βόρειας Ευρώπης.

Μίλησες για τον Μπουτάρη…
Ο Μπουτάρης ανήκει στην κατηγορία των «άφθαρτων», των «ατσαλάκωτων» εκτελεστών της πολιτικής που επιβάλλει η Γερμανική Ευρώπη μέσω των μνημονίων. Στα πέντε χρόνια που διατελούμε υπό καθεστώς αποικίας χρέους, έχει διαμορφωθεί ένας παράδοξος καταμερισμός των πολιτικών ρόλων. Οι δανειστές εκβιάζουν, και ένα διεφθαρμένο και καμένο πολιτικό προσωπικό κάνει τη βρόμικη δουλειά –δηλαδή υποκύπτει σε μια πολιτική που σκοτώνει τη χώρα.
Από την άλλη, φιγούρες όπως ο Μπουτάρης ή ο Καμίνης –οι περίφημοι «5 δήμαρχοι»– εκφράζουν τις δυναμικές της ανοικοδόμησης της Ελλάδας ως αποικίας: Μιας Ταϊλάνδης των Βαλκανίων, με μια τουριστική οικονομία που, κατά τα άλλα, θα υφίσταται μια σκληρή λεηλασία φυσικών και ανθρώπινων πόρων. Τύποι σαν τον Μπουτάρη είναι οι πλέον κατάλληλοι γι’ αυτήν τη δουλειά. Προωθεί την καύση των απορριμμάτων, για παράδειγμα, ένα ζήτημα όπου εμπλέκονται τα μεγάλα ελληνικά και ξένα συμφέροντα, και η πλειοψηφία νομίζει ότι ασκεί σοβαρή πολιτική διαχείρισης, προς όφελος της πόλης και του περιβάλλοντος. Συμπράττει στη γεωπολιτική υπαγωγή της πόλης στον βαλκανικά κυρίαρχο άξονα Άγκυρας-Βερολίνου, και αυτό παρουσιάζεται ως υψηλή τουριστική στρατηγική, ή για διατράνωση του πιο αγνού και άδολου κοσμοπολιτισμού. Φιγούρες όπως ο Μπουτάρης, ο Καμίνης, ο Σταύρος Θεοδωράκης με το Ποτάμι του, αποτελούν τη βιτρίνα της αποικίας χρέους. Την αιχμή του αποικιακού μάρκετινγκ.

Και ο Παπαγεωργόπουλος;
Το μπουτάρειο στρατόπεδο αρέσκεται στο να προβάλλει τη σχέση της τωρινής δημοτικής διοίκησης με την προηγούμενη ως «σύγκρουση των δυνάμεων του φωτός με το σκοτάδι». Βέβαια, οποιοσδήποτε και να συγκριθεί με τον Παπαγεωργόπουλο, βγαίνει κερδισμένος…
Η αλήθεια είναι πως, στην πραγματικότητα, η μία διοίκηση λειτούργησε κατά κάποιον τρόπο ως συμπληρωματική της άλλης. Τι θέλω να πω… Πριν από το σερί των άθλιων δημοτικών διοικήσεων (Κούβελας-Κοσμόπουλος-Παπαγεωργόπουλος) η πόλη είχε ύφος, ήθος και βάθος. Ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκονταν στο τιμόνι της. Δίχως την παρακμή, την αποδόμηση αυτού του χαρακτήρα της πόλης, από τη χυδαιότητα, την ακραία πατρωνία, το πνευματικό τέλμα που εξέφραζαν τόσα χρόνια το δίδυμο δήμαρχος-νομάρχης –για να βάλουμε στο κάδρο και τον Ψωμιάδη– θα ήταν αδύνατη η σημερινή δημοτική πολιτική. Μια πολιτική γενικευμένης εκποίησης, μεταβολής της πόλης σε Ντίσνεϊλαντ αποικιακό υποσταθμό.

Ναι, αλλά τώρα ο Παπαγεωργόπουλος βρίσκεται στη φυλακή…
Στην περίπτωσή του, όπως και στην περίπτωση του Τσοχατζόπουλου, έχω την εντύπωση ότι αυτό που έγινε ήταν η συμβολική καρατόμηση των πιο κραυγαλέων περιπτώσεων, για να διασωθεί όλο το σύστημα που υπήρχε στο παρασκήνιο και τρεφόταν από το μαύρο πολιτικό χρήμα. Το έχει πει ο Τσουκάτος: «Εγώ τα χρήματα τα πήρα για το κόμμα». Το μαύρο πολιτικό χρήμα δεν προοριζόταν μόνο ή κυρίως για ατομικές τσέπες. Ήταν χρήματα που πήγαιναν στη συντήρηση των κομματικών μηχανισμών, στη συντήρηση των πελατειακών δικτύων, σε ό,τι τέλος πάντων χρειάζονταν για την αναπαραγωγή της κομματοκρατίας.
Το ίδιο μάλλον ισχύει και στην περίπτωση Παπαγεωργόπουλου. Μέχρι να ξεσπάσει αυτό το σκάνδαλο, όλοι αναρωτιούνταν πώς γίνεται να βγαίνει έτσι άνετα ένας τόσο άθλιος δήμαρχος. Ίσως η απάντηση να βρίσκεται σε αυτή την υπόθεση.

Πέρα απ’ όλα αυτά, όμως υπάρχουν και τα πραγματικά προβλήματα της πόλης.
Προφανώς, αν και τόση ώρα μιλάμε για τις πολιτικές που τα παράγουν, τα αναπαράγουν και στέκονται εμπόδιο στο να λυθούν. Επιγραμματικά: Μεταβολή της πόλης σε αποικιακό υποσταθμό του άξονα Βερολίνο-Άγκυρα, ταϊλανδοποίηση-αποβιομηχάνιση και τρομακτική ανεργία, διαχείριση απορριμμάτων, κυκλοφοριακό, γενικότερη ρύπανση (η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη με το λιγότερο πράσινο στην Ευρώπη) και, βέβαια, η πολιτιστική παρακμή που απειλεί να μετατρέψει την πόλη της πνευματικότητας, των ποιητών και των τραγουδοποιών, την πόλη των μεγάλων πανεπιστημιακών διδασκάλων, σε ανοϊκή φραπεδούπολη.

Και δυνατές λύσεις;
Αναγκαστικά, επειδή ο χώρος είναι περιορισμένος, και πραγματικά το ζήτημα ανεξάντλητο, θα αναφερθώ σε ένα, δύο παραδείγματα.
Γιατί ο δήμος να μην παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διασύνδεση πανεπιστημίου και μικρών/μεσαίων παραγωγικών επιχειρήσεων, με στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση; Ήδη υπάρχουν στη Θεσσαλονίκη εύρωστες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που παράγουν προϊόντα ή λογισμικό και τα εξάγουν στο εξωτερικό. Δεν τις γνωρίζουμε, γιατί στην τουριστική βιτρίνα που θέλουν να φτιάξουν είναι παράταιρες.
Γιατί το φεστιβάλ κινηματογράφου να μην προσανατολιστεί στο να καταστεί κόμβος της κινηματογραφικής παραγωγής των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης; Τότε θα ήταν πραγματικά διεθνές φεστιβάλ, ισάξιο με τις υπόλοιπες διεθνείς διοργανώσεις, επειδή θα είχε να κομίσει κάτι συγκεκριμένο, με χαρακτήρα, στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα.
Γιατί ο δήμος να μην πάρει στα χέρια του μέρος της κοινωνικής πολιτικής; Γιατί να μην μπορεί να ενθαρρύνει και να βοηθήσει στην ίδρυση κοινωνικών ιατρείων σε κάθε γειτονιά; Καταναλωτικών συνεταιρισμών, επίσης, και συνεταιρισμών ανακύκλωσης; Γιατί, πολύ απλά, εξυπηρετεί ή υπακούει στα μεγάλα συμφέροντα, την καύση, τους μεσάζοντες, τα μεγάλα ιδιωτικά ιατρικά κέντρα.
Γιατί ο δήμος να μην εφαρμόζει ένα μοντέλο αμεσότερης, αυθεντικότερης δημοκρατίας; Συμμετοχικούς προϋπολογισμούς και συνελεύσεις πολιτών σε κάθε δημοτικό διαμέρισμα, οριζόντια ανοιχτή διαβούλευση για όλα τα σημαντικά ζητήματα της πόλης, με πλήρη διαφάνεια και επαρκή ενημέρωση, δημοψηφίσματα.
Ο δήμος θα έπρεπε να πρωτοστατεί στη διοργάνωση του δημοψηφίσματος για το νερό. Να το κάνει σημαία του. Όχι να συμπαρίσταται και να χαιρετίζει αμήχανα, επειδή η μοίρα τα έφερε σε αυτό το ζήτημα να αναμειχθεί με την πλέμπα.

Πώς εκτιμάτε ότι θα πάτε στις εκλογές;

…Άγνωστο! Για μας, πάντως, είναι ταυτόχρονα πείραμα, στοίχημα και… σχολείο. Θέλουμε, μέσα από την προεκλογική διαδικασία, να αναδείξουμε μια άλλη, ευγενή και πραγματικά δημοκρατική-κοινωνική αντίληψη για την πολιτική. Ενάντια στην πολιτική των γκρίζων κοστουμιών και της τηλεολιγαρχίας.
Να προσπαθήσουμε πόρτα πόρτα, σε καφενεία και γειτονιές, να μιλήσουμε με τους «αόρατους» της ύστερης μεταπολίτευσης, με όλον αυτό τον φτωχότερο κόσμο που αποξενώθηκε από την πολιτική διαδικασία τα τελευταία χρόνια. Μ’ έναν τρόπο που θα δίνει ένα παράδειγμα, αν θέλετε, ότι η πολιτική είναι μια διαδικασία προσπελάσιμη και εφικτή από όλους, ότι η αμφισβήτηση και ο αγώνας για μια καλύτερη κοινωνία δεν είναι ίδιον του περιθωρίου, αλλά πραγματική λύση στα προβλήματα των πολλών.

4 Σχόλια

  1. η συνέντευξη πρέπει να συνεχιστεί...

    Κατ’ αρχήν συγχαρητήρια για τις δυο μάχες ενάντια στη μετανάστευση και ενάντια στη Γερμανία που σωστά στοχεύετε.Θέλω να ξεκινήσω ένα ερωτηματολόγιο-διάλογο με τον ΓΡ -έχοντας υπόψιν μου την ευθύνη που κουβαλά στους ώμους του- για ζητήματα που δεν θίχτηκαν, χωρίς αυτό να θεωρείται έλειμμα από πλευράς του «Μένουμε Θεσσαλονίκη».
    1ο ερώτημα:-Ποια είναι η θέση σας περί του Νόμου Καλλικράτης (περιφερειακός ιμάντας μετακύλησης χρημάτων προς τα αφεντικά) και πώς μπορείτε στο δύσκολο περιβάλλον των, στοχευμένα, αντιπαραγωγικών επενδύσεων να παρεμβαίνετε μέσω μιας θεσμικής θέσης; Υπάρχουν δηλαδή περιθώρια -πέραν της πολιτικής/κοινωνικής σύγκρουσης- που να συνάδουν με μια ομαλή διοίκηση στην ΤΑ, σε βασικές κατευθύνσεις έτσι όπως ορίσατε στη συνέντευξη και στις παρεμβάσεις σας; Μια σύντομη και λιτή απάντηση αρκεί. ΓΚ Αίγινα

  2. Καλησπέρα. Τώρα που επανήλθε η σελίδα (ελπίζουμε) δίχως τεχνικά προβλήματα, απαντώ, φίλε Γ.Κ., στα ερωτήματα που έθεσες.

    α) Είμαστε σφόδρα ενάντια στον Καλλικράτη. Δεν είναι απλώς ‘περιφερειακός ιμάντας μετακύλησης χρημάτων προς τα αφεντικά’. Είναι μια μεγάλη διοικητική μεταρρύθμιση, στην λογική της ‘ευρώπης των περιφερειών’, που στοχεύει στο να συρρικνώσει την αυτοδιοίκηση σε επίπεδο Δήμων, στο ελάχιστο. Εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο ομοσπονδιοποίησης της Ε.Ε., και στοχεύει στο να ασκούν οι ‘περιφέρειες’, στο τοπικό επίπεδο, ανεξάρτητη πολιτική απευθείες συνδεόμενες με τον άξονα Βρυξελών-Βερολίνου. Δίχως τον ‘Καλλικράτη’ θα ήταν διοικητικά ανέφικτα τα παιχνίδια που παίζει ο Τατούλης με τον Φούχτελ.

    Όπως πολύ σωστά είπε ο Ηλίας Γεωργαλής στην συνέντευξή του στη Ρήξη, ουσιαστικά ο Καλλικράτης είναι μια απόπειρα ‘κρατικοποίησης’ της τοπικής αυτοδιοίκησης –δηλαδή αναμόρφωσή της στα πρότυπα της κεντρικής γραφειοκρατικής εξουσίας. Οι τεράστιες δημοτικές ενότητες που συγκροτούνται, εκ των πραγμάτων οδηγούν στην υπερ-συγκέντρωση των εξουσιών –και άρα αφαιρούν ή συρρικνώνουν οποιαδήποτε δυνατότητα παρέμβασης των πολιτών σε δημοτικό επίπεδο.

    Προφανώς, και όλο αυτό είναι κάθετα αντίθετο ως προς την δική μας, κοινοτική, τοπικο-αυτοδιοικητική παράδοση. Και είναι ενάντια σε κάθε προσπάθεια ουσιαστικού εκδημοκρατισμού των ελληνικών δήμων –οι οποίοι τραβούν προς την αντίθετη κατεύθυνση.

    Είναι προφανές, πως οποιαδήποτε εναλλακτική στους Δήμους πρέπει να ξεκινάει από την καταγγελία του Καλλικράτη, και το αίτημα για μια πραγματική δημοκρατική μεταρρύθμιση των δομών της τοπικής αυτοδιοίκησης. Προς την αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή στην διαμόρφωση μικρών, ευέλικτων δημοτικών ενοτήτων -που να συμβαδίζουν με τις ιστορικές, κοινωνικές, και πολιτικές ιδιαιτερότητες του ελληνικού χώρου. Μόνο προς μια τέτοια κατεύθυνση θα είναι εφικτή μεταφορά του κέντρου βάρους της τοπικής αυτοδιοίκησης προς θεσμούς και μορφές αυτοκυβέρνησης.

    β) Τώρα ως προς το ζήτημα που έβαλες περί του ‘θεσμικού’ του θέματος. Νομίζω ότι η αντίληψη περί της κάθετης διάκρισης ‘θεσμικών’ ή ‘εξωθεσμικών’/ ‘αντιθεσμικών’ λογικών είναι λανθασμένη και ανήκει στο παρελθόν. Μια ολική εναλλακτική αντίληψη δεν αφήνει κανένα πεδίο παρέμβασης στα χέρια των ανταγωνιστών της. Αλλά είσαγει άλλες λογικές και πρακτικές μέσα σε αυτά. Βέβαια εδώ ανοίγει μια τεράστια συζήτηση περί της σχέσεως των κινημάτων με την πολιτική σφαίρα… Υπάρχει μια αρχή που έχει προκύψει από την εμπειρία των κινημάτων του προηγούμενου αιώνα -και γενικά, ότι αυτοί οι χώροι τελούν (και πρέπει να τελούν) σε συνθήκες σχετικής αυτονομίας. Ωστόσο, μια ολοκληρωμένη πολιτική παρέμβαση συνδυάζει την συμμετοχή και στα δύο επίπεδα σεβόμενη την σχετική αυτονομία των επιπέδων –δεν υποτάσσει δηλαδή το ένα στο άλλο.

    Επί της ουσίας, εμείς βλέπουμε τη συμμετοχή μας στις δημοτικές εκλογές ως ένα σχολείο κι ένα πείραμα, που θα μας επιτρέψει να ξεδιαλύνουμε το πως θα αμφισβητήσουμε το μονοπώλιο που ασκούν οι πολιτικοί στην πολιτική –δηλαδή το πως θα την σύρουμε μακριά από τα χέρια μιας κάστας πολιτικών που έχει διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία κατά τη μεταπολίτευση, και που ιδιοποιείται την πολιτική διαδικασία (και τα αποτελέσματά της) για τον εαυτό της. Η κεντρική υπόθεση εργασίας με την οποία δουλεύουμε στο πλαίσιο της προεκλογικής περιόδου αφορά στο πως είναι εφικτή μια πολιτική από και για τους πολίτες σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης. Δηλαδή, το πως θα ανασυστήσουμε την κοινοτική παράδοση αυτοκυβέρνησης, σ’ ένα περιβάλλον που από πολλές απόψεις είναι θεμελιωδώς εχθρικό ως προς την αναβίωση αυτής της πολιτικής παράδοσης. Και αυτό δεν αφορά μόνο στα κόμματα, τους δημάρχους, σε όλον αυτόν τον ‘κόσμο της διαχείρισης’ που στρεβλώνει την όποια δημοκρατία επιβιώνει σήμερα στον τόπο μας. Αφορά και στους πολίτες, δηλαδή στο πως έχουν εθιστεί σε μια λογική ιδιώτευσης, και δυστυχώς ιδιωτείας.

    Υπάρχει δηλαδή ένα αίτημα αμφισβήτησης ταυτόχρονα των κυρίαρχων πολιτικών δομών, των κυρίαρχων πολιτικών κέντρων, αλλά της κουλτούρας και της (ανύπαρκτης) πολιτικής Παιδείας, που σφράγισε αυτό το κομματοκεντρικό, πελατειακό σύστημα της μεταπολίτευσης.

    Απέναντι σε αυτήν την συνθήκη, δεν μπορείς απλώς να πεις ‘απέχω’ -όταν μάλιστα έχεις διαμορφώσει μια συλλογικότητα, η οποία μπορεί να παρέμβει στο επίπεδο των δημοτικών εκλογών. Γιατί ‘απέχω’ σημαίνει ότι εγκαταλείπω τον κύριο χώρο όπου αποφασίζονται πράγματα πολύ καθοριστικά για το μέλλον μας, στους Φούχτελ και στους Μπουτάρηδες.

    Από την άλλη, υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος της ‘θεσμικής’ ενσωμάτωσης. Δηλαδή να καταλήξεις κι εσύ απλά να μπεις στο ίδιο κάδρο. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να κριθεί ντε φάκτο. Κρίνεται κάθε μέρα, στο εσωτερικό μιας συλλογικότητας, και από την δράση της, από την ιδεολογική της συγκρότηση, από τις επιλογές της. Και βέβαιως, από την ευρύτερη κατάσταση, από το αν υπάρχουν ευρύτερες μορφές αμφισβήτησης και αντίστασης εντός μιας κοινωνίας -για να συντονιστεί με αυτές.

    Όπως καταλαβαίνεις, όλα αυτά είναι ζητούμενο. Ωστόσο, ακόμα και η κεντρική ή η δημοτική πολιτική δεν είναι αποκλειστικά ίδιον του ‘κράτους των κομμάτων’ και της πολιτικής των γκρίζων κουστουμιών. Εμείς, αυτό που κάνουμε αυτήν την στιγμή, είναι να μαθαίνουμε μέσα από αυτήν την διαδικασία του πώς να κάνουμε πολιτική σε αυτά τα πεδία, μ’ έναν τρόπο που αμφισβητεί ακριβώς την εκδοχή της πολιτικής ως ενσωμάτωση, διαπλοκή και συνδιαλλαγή, εν τέλει της «πολιτικής ως αηδία» που κυριάρχησε τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα μας…

  3. η συνέντευξη πρέπει να συνεχιστεί...

    Ευχαριστώ για την πλήρη και ολοκληρωμένη απάντηση (και ειδικά για τον Καλλικράτη που αποσαφηνίζει και την πολιτική του λειτουργία). Η (β) υποερώτηση δεν ήταν ρητορική αλλά εμπεριείχε μια αγωνία που αφορά στην ουσία της ανάθεσης ή της αντιπροσώπευσης (αντί των προσώπων- για να το πούμε πιο ευγενικά) και τη διαφορά της από τη εκπροσώπηση (εκ των προσώπων) κι αν αυτή δεν είναι είναι μόνιμη και επαγγελματικού τύπου. Στα ερωτήματα του προηγούμενου αιώνα δεν έχουν δοθεί οριστικές απαντήσεις και βέβαια το να «φυσάει κανείς το γιαούρτι» μόνιμα και σε ασφαλή απόσταση ούτε κι αυτό είναι φρόνιμο. Η περίοδος των εκλογών ταυτίζεται με την τεχνητή σύσταση του δημόσιου χώρου και οφείλει ο καθείς να τοποθετείται σ’ αυτήν από το Α της μέχρι και το Ω της-ψηφίζει ή δεν ψηφίζει, δεν είναι αυτό το ζήτημα. Απ’ την άλλη, είναι ζήτημα ήθους, παιδείας και πολιτισμού για να μην μείνουν στα λόγια οι διακηρύξεις που κι αυτές έχουν τη σημασία ενός συμβολαίου που είναι απαραίτητο.
    Για αυτό και η επόμενη ερώτηση: Πώς θα κινηθείτε από την επόμενη των εκλογών είτε ως εκλεγμένοι σύμβουλοι είτε ως απλά κίνηση «μένουμε Θεσσαλονίκη» στο δημοτικό συμβούλιο Θεσσαλονίκης; Θα κινηθείτε σε επίπεδο διαβουλεύσεων με τις τοπικές κοινωνίες και τις γειτονιές, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψιν την αναζήτησή τους; Αν η αναζήτησή τους αντίκειται σε κάποιες αρχές (ανάπτυξη κλπ) θα έχετε την πολυτέλεια να δώσετε μια άνιση μάχη σε μια κακοτοπιά;
    [Κι αυτό δεν είναι και τόσο μακρινό. Μόνο και μόνο το ζήτημα του προσανατολισμού για το «πού πάνε τα λεφτά»-και πάνε στην περεταίρω υπονόμευση κάθε προσπάθειας αυτοκαθορισμού και αυτοδυναμίας- φτάνει. Οπότε θα έχετε μια σειρά προκλήσεων σε συνεδριάσεις Δημοτικών Συμβουλίων που αφορά σε «επενδύσεις» ή «χρηματοδοτήσεις» σε ένα κάρο σκατά που τρώνε οι ημέτεροι και αφήνουν κάποια ψίχουλα σαν προσδοκία ή και πραγματικότητα χωρίς μέλλον. Έρχεσαι ή δεν έρχεσαι αντιμέτωπος με συμπολίτες σου π.χ. που προσπαθούν ας πούμε να βρουν μια 5μηνη εργασία από μια γαμοΜΚΟ που τους προσλαμβάνει στο πλαίσιο της γνωστής σχέσης με τους Δήμους; Είναι πολύ σοβαρό το ζήτημα και αγωνιώδες]

  4. η συνέντευξη πρέπει να συνεχιστεί...

    Ακόμα ένα ερώτημα που νομίζω ότι σίγουρα εντάσσεται στις αγωνίες σας. Θα επιδιώξετε να πραγματοποιηθεί μια πανελλαδική συνάντηση συλλογικοτήτων που δραστηριοποιούνται σε διάφορους δήμους προκειμένου να ανταλλάξουν εμπειρίες, ιδέες, και να βάλουν μπροστά κάποιες κοινές δράσεις; Όχι βέβαια χωρίς μια στοιχειώδη συμφωνία σε θέματα αρχών-θέσεων και στόχων που αφορούν στη δημοκρατία, την οικολογία, τη συνεργατική οικονομία, την παιδεία-πολιτισμό και την αυτοδιάθεση του τόπου μας. Ευχαριστώ
    ΓΚ

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*