Κίνηση Πολιτών «Άρδην»

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ – ΑΡΔΗΝ

Το παρόν συνοπτικό πρόγραμμα αποτελεί συνέχεια και περαιτέρω επεξεργασία των 12 σημείων του Άρδην, που είχαν κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2010. Όπως θα διαπιστώσουν οι αναγνώστες, αυτή η σταδιακή επεξεργασία –της  οποίας ένα βήμα αποτελεί και το κείμενο που δημοσιεύουμε– επιμένει ιδιαίτερα σε ζητήματα που έχει αναδείξει η συγκυρία, όπως είναι το ζήτημα της γενικής ιδεολογικής κατεύθυνσης, της οικονομίας και του κοινωνικού μοντέλου, καθώς και τα εθνικά ζητήματα, – κατ’ εξοχήν το Κυπριακό και το Σκοπιανό. Στη συνέχεια, μέσα από την ίδια διαδικασία της επανεξέτασης και της επέκτασης της πρακτικής μας σε νέες θεματικές, θα αναπτυχθεί περαιτέρω το σύνολο των θέσεων, ώστε να διαμορφωθεί ένα κατά το δυνατόν ολοκληρωμένο πρόγραμμα.

20 Σεπτεμβρίου 2011

 

 ΠΡΟΟΙΜΙΟ

1. Η βαθιά και πολύπλευρη κρίση που διέρχεται σήμερα η χώρα μας αποδεικνύει περίτρανα ότι ο ελληνικός λαός δεν μπορεί πλέον να επιβιώσει στα πλαίσια της παρακμάζουσας δυτικής ηγεμονίας και του γερασμένου καπιταλισμού. Επιπλέον, η επέλαση του τουρκικού νεο-οθωμανισμού και η αδυναμία του διεφθαρμένου και αποικιοποιημένου ελληνικού κρατιδίου –των εξωνημένων ελίτ, αλλά και μιας καταναλωτικά κορεσμένης κοινωνίας– να υπερασπιστεί τον εαυτό του, θέτουν το βασικό δίλημμα που πρέπει να αντιμετωπίσει ο ελληνικός λαός αυτή την περίοδο: ή θα επιτύχουμε τη ρήξη με το παρελθόν ή θα βυθιστούμε στο σκότος της υποταγής, ως ένα αποσαθρωμένο προτεκτοράτο, που θα βουλιάζει μέσα στις ανισότητες.

Η κρίση αυτή αποτελεί ταυτόχρονα και μια ευκαιρία για μια νέα αυτόνομη στρατηγική πορεία του ελληνισμού, στον νέο κόσμο που αναδύεται από τα συντρίμμια της παλιάς τάξης πραγμάτων· της οριστικής εξάντλησης της δυτικής ηγεμονίας· της ανάδυσης της Ανατολικής Ασίας με επίκεντρο την Κίνα, καθώς και των χωρών του Τρίτου Κόσμου γενικότερα, σε έναν νέο οικονομικό και πολιτικό πόλο.

Το δίλημμα έχει τεθεί: είτε θα βουλιάξουμε τελεσίδικα ή θα ανακτήσουμε την ελευθερία μας. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια χρονοτριβής.

2. Φορέας αυτής της ανατροπής μπορεί να είναι μόνο ένα αυτόνομο, εναλλακτικό κίνημα εθνικής χειραφέτησης, το οποίο θα υπερβεί τις παραπλανητικές διαιρέσεις και τις ιδεολογίες-ερείπια του μεταπολιτευτικού παρελθόντος, που κατακερματίζουν το σώμα του λαού και τον ωθούν στην παραίτηση και την απόγνωση. Ο ελληνικός λαός, στη συντριπτική του πλειοψηφία, μπορεί και πρέπει να στρατευτεί σε αυτό τον αγώνα εθνικής αναγέννησης, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογικής ισορροπίας και δημοκρατίας.

3. Εξάλλου, ένα ελληνικό αντιστασιακό κίνημα αποτελεί μέρος του παγκόσμιου μωσαϊκού των αντιστεκόμενων λαών. Πλανητικά, από κάθε άποψη -κοινωνική, πολιτική, οικονομική, οικολογική και ανθρωπολογική, το δυτικό μοντέλο καταρρέει, απειλώντας τις μεγάλες πλειοψηφίες του πλανήτη με το φάσμα της εξαθλίωσης, της πείνας, του χάους, της αστάθειας και των πολέμων. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, και ιδιαίτερα έξω από τη μητροπολιτική Δύση, έχουν ξεπηδήσει νέα κινήματα, λαϊκά, ανατρεπτικά, τα οποία αξιώνουν έναν δημοκρατικά οργανωμένο πολυπολικό κόσμο, όπου κάθε λαός θα έχει το δικαίωμα να οικοδομήσει το δικό του κοινωνικό μοντέλο, βασισμένος στην ιδιαίτερη ταυτότητά του. Το ελληνικό κίνημα θα πρέπει να συντονιστεί με αυτή τη μεγάλη κίνηση των λαών στη Λατινική Αμερική, κατ’ εξοχήν, τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Ασία, μέχρι τα αυτόνομα κινήματα και ρεύματα αμφισβήτησης στην ίδια τη Δύση, που γεννά νέες ελπίδες για τον 21ο αιώνα και ξεπερνάει οριστικά τη ματαίωση και την παραίτηση που προκάλεσαν η διάψευση και ο εκφυλισμός των μεγάλων οραμάτων απελευθέρωσης του 20ού αιώνα.

 

ΤΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΘΕΛΟΥΜΕ

4. Η Κίνηση Πολιτών Άρδην είναι μια αγωνιστική συλλογικότητα πανελλήνιας εμβέλειας, που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα, την Κύπρο και τον απόδημο ελληνισμό. Δεν αποτελεί ένα πολιτικό κόμμα, αλλά μια πολιτική-ιδεολογική κίνηση, που αγωνίζεται για τη συγκρότηση ενός τέτοιου κινήματος, πάνω στη βάση των αρχών που ήδη περιγράψαμε: Εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη, οικολογική ισορροπία, άμεση δημοκρατία – κοινοτισμός. Αυτό το τετράπτυχο δεν ιεραρχείται, ούτε το ένα στοιχείο ανάγεται στα άλλα, αλλά αποτελούν από μόνα τους αυθύπαρκτες και ισότιμες αξίες και αντιθέσεις. Μόνον η συγκυρία αναδεικνύει κάποιο από αυτά ως προτεραιότητα και όχι, όπως συνέβαινε στο παρελθόν, όταν κάποια αντίθεση προβαλλόταν ως το αποκλειστικό «κλειδί»  για όλες τις άλλες, με τις εκτρωματικές συνέπειες που όλοι γνωρίζουμε.

Στο παρελθόν, και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, η ανάδειξη της εθνικής ή της κοινωνικής διάστασης σε αποκλειστική και μονοδιάστατη αντίθεση οδήγησε σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, που είτε έφτασαν στον ναζιστικό και φασιστικό εθνικισμό, είτε στη σταλινική και σοβιετική παραμόρφωση.

Στη δική μας περίπτωση, η άρρηκτη συνάφεια των τεσσάρων αυτών παραμέτρων καταδεικνύεται και από το γεγονός ότι καμία δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς τη συμβολή των υπολοίπων. Η εθνική ανεξαρτησία, δεδομένων των μεγεθών και της γεωπολιτικής θέσης της χώρας, προϋποθέτει ένα νέο μοντέλο οικονομικής και οικολογικής ισορροπίας, στηριγμένο στην παράδοση της μικρής επιχείρησης, της αποκεντρωμένης παραγωγής, της δικτυακής οργάνωσης της ελληνικής κοινωνίας και του κοινοτισμού. Όσο κυριαρχεί το μοντέλο της παγκοσμιοποίησης και των κοινωνικών ανισοτήτων, η εθνική ανεξαρτησία θα παραμένει μία φενάκη. Διότι η Ελλάδα δεν διαθέτει τα μεγέθη και το καπιταλιστικό ήθος  που θα της επιτρέψει να κινηθεί μέσα στη ζούγκλα των πολυεθνικών. Η αρχαία Αθήνα μπόρεσε να αντιμετωπίσει τους Πέρσες γιατί στηριζόταν στον ένοπλο ελεύθερο αγρότη-πολίτη· την Επανάσταση του ’21 την πραγματοποίησε ο «απείθαρχος» κλέφτης των ελληνικών βουνών, στην Αντίσταση στους Γερμανούς και στον αγώνα της ΕΟΚΑ πρωτοστάτησαν η αγροτιά και η νεολαία.

Σε ό,τι αφορά στις γενικές ιδεολογικές και φιλοσοφικές μας κατευθύνσεις, αποτελούν μια απόπειρα δημιουργικής σύνθεσης ανάμεσα στις παραδόσεις μας -την αρχαία, τη βυζαντινή και τη νεώτερη- με τα σύγχρονα ρεύματα και τις κατακτήσεις άλλων λαών· ανάμεσα στην ορθόδοξη παράδοση, που επί δεκαεφτά αιώνες ταυτίστηκε με τον ελληνισμό, το αντιστασιακό ήθος του νεώτερου ελληνισμού και τις απελευθερωτικές παραδόσεις και κινήματα των υπόλοιπων λαών και παραδόσεων. Το ημιτελές αίτημα της σύνθεσης αποτελεί βασική ανάγκη για την επιβίωση και, επιτέλους, την ολοκλήρωση του νεώτερου ελληνισμού. Γι’ αυτό και η κίνησή μας, αποτελώντας ζωντανή υλοποίηση αυτής της συνθετικής αντίληψης, περιλαμβάνει και απευθύνεται σε ανθρώπους από ποικίλες ιδεολογικές καταβολές και αντιλήψεις, από την Αριστερά έως τη Δεξιά, θρησκευόμενους και αγνωστικιστές, που όμως συμφωνούν στις βασικές μας κατευθύνσεις, είναι πολυσυλλεκτική και ταυτόχρονα συνθετική. Απορρίπτουμε το ψευδές δίλημμα «εκσυγχρονισμός ή παράδοση», επιζητώντας τον εκσυγχρονισμό της παράδοσής μας.

5. Υπερασπίζουμε την ανάγκη μιας οργάνωσης της κοινωνίας που θα περιορίζει αποφασιστικά την κυριαρχία του εμπορεύματος πάνω στους ανθρώπους και τις σχέσεις τους, θα αναπτύσσει ορισμένους τομείς παραγωγής και θα αποαναπτύσσει άλλους, θα περιλαμβάνει έναν μεγάλο κοινωνικοποιημένο τομέα, θα μεταφέρει πόρους και δραστηριότητες στην περιφέρεια, θα προωθεί την πολυκαλλιέργεια και τις βιολογικές καλλιέργειες, θα απορρίπτει τη μονοκαλλιέργεια του τουρισμού και θα προωθεί την ενεργειακή αυτονομία σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο, στηριγμένη κατ’ εξοχήν στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Εξάλλου, η λογική που αναδεικνύει την οικονομία ως το κέντρο της κοινωνίας. αποτελεί αφ’ εαυτής μια παγίδα που οδηγεί αναπόφευκτα στην κυριαρχία του εμπορεύματος και της αγοράς πάνω στους ανθρώπους. Αντίθετα, επί χιλιάδες χρόνια, οι ανθρώπινοι πολιτισμοί έθεταν διαφορετικές προτεραιότητες στη συγκρότησή τους, και μόνο τα τελευταία διακόσια χρόνια, στη Δύση, και στην Ελλάδα πολύ πιο πρόσφατα, κυριάρχησε η λογική της οικονομικής προτεραιότητας έναντι των λοιπών ανθρώπινων αξιών. Η σημερινή κρίση αναδεικνύει και πάλι την ανάγκη της αλλαγής προτεραιοτήτων και την οριστική υπέρβαση της καπιταλιστικής «ανωμαλίας», που δηλητηρίασε τις ανθρώπινες κοινωνίες και αξίες.

Απορρίπτουμε λοιπόν το μοντέλο που στηρίζεται στην αδιάκοπη επέκταση των εμπορευματικών ανταλλαγών και επιθυμούμε να παράγεται εγχώρια το μεγαλύτερο μέρος των προϊόντων που χρειαζόμαστε, χωρίς βέβαια να οδηγούμαστε στη φενάκη της κλειστής οικονομίας. Η οικολογική διάσταση της παγκόσμιας κρίσης υποχρεώνει σε ένα μοντέλο αποκεντρωμένης και μικρής κλίμακας παραγωγής, που, όπως τονίσαμε, αποτελεί προϋπόθεση τόσο για την κοινοτική και συνεταιριστική παραγωγή, όσο και για την εθνική ανεξαρτησία. Προφανώς, αυτό δεν σημαίνει την ανυπαρξία και μεγάλων επιχειρήσεων, όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο και επιθυμητό, αλλά θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι, ένα μοντέλο οικονομίας αυθεντικά εξισωτικό και οικολογικά βιώσιμο, πρέπει να έχει ως βάση του τη μικρή κλίμακα παραγωγής και χωροταξικής οργάνωσης. Δεν μπορεί μια κοινωνία ανεξάρτητη και δίκαιη να αναπαράγει το υδροκεφαλικό μοντέλο του αθηνοκεντρικού κράτους.

Τέλος, δεν μπορεί να υπάρχει εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη με παρασιτική οικονομία, εξαρτημένη από την παγκόσμια αγορά. Η σαρωτική και πρωτοφανής κρίση που συνταράζει την Ελλάδα σήμερα και μας μεταβάλλει σε χώρα προτεκτοράτο, σε χώρα υπό κατοχήν, είναι ακριβώς η παροξυστική συνέπεια αυτού του μοντέλου.

6. Βασικό στοιχείο της εθνικής αξιοπρέπειας είναι η αξιοπρέπεια των ανθρώπων. Η νέα παραγωγική ανασυγκρότηση, που είναι απαραίτητη για την έξοδο από την κρίση και τον παρασιτισμό, θέτει το αίτημα της κοινωνικής δικαιοσύνης και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Η αξιοπρεπής εργασία, η εργασία για όλους, είναι ένα αίτημα αποφασιστικής σημασίας. Επιπλέον, η διασφάλιση ενός βασικού, αξιοπρεπούς, εγγυημένου εισοδήματος για όλους, είναι ένας ουσιαστικός πυλώνας στον αγώνα για κοινωνική αλληλεγγύη. Η κοινωνική οικονομία αποτελεί απαραίτητο εργαλείο τόσο για την επίτευξη των παραπάνω στόχων, όσο και για την υλοποίηση ενός εναλλακτικού οικονομικού μοντέλου.

7. Χρειαζόμαστε ένα πραγματικά δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα, που να προάγει την ολόπλευρη μόρφωση των πολιτών και να υποστηρίζει, με τη λειτουργία του, τον αγώνα του ελληνικού λαού για ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη. Η εκπαίδευση που επιθυμούμε πρέπει να στηρίζεται στις αξίες της επιστημονικής αλήθειας και της χρήσης της γλώσσας και των παραδόσεών μας, για τη διαμόρφωση της συνείδησης των νέων γενεών, παράλληλα, με την επικοινωνία με τους άλλους λαούς και τα επιτεύγματά τους. Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να αρνείται τον χυδαίο ανταγωνισμό και την «εκπαίδευση της αμάθειας», να προάγει μια παιδεία εθνική, οικουμενική, αληθινή. «Στο νου μου δεν έχω άλλο πάρεξ ελευθερία και γλώσσα».

8. Η ταυτότητα των ανθρώπων δεν αποτελεί ένα κλειστό και μονοδιάστατο σύστημα, γιατί οι άνθρωποι αποτελούν υποκείμενα με πολλαπλές ταυτότητες, φύλο, ηλικία, έθνος, γλώσσα, κοινωνική τάξη, θρησκεία και παραδόσεις, πολιτισμό, επάγγελμα, τοπικότητα κ.λπ. και αυτές οι ταυτότητες, όπως ήδη προαναφέραμε, δεν ανάγονται η μία στην άλλη. Γι’ αυτό είναι προφανές πως υπερασπίζουμε την ύπαρξη κινημάτων -οικολογικού, εργατικού, αγροτικού, εθνικού, νεολαιίστικου, γυναικείου, ομοιοεπαγγελματικών κατηγοριών κ.λπ., καθώς επίσης και θρησκευτικών και εκκλησιαστικών αναφορών, μόνο που δεν πιστεύουμε ούτε στην αναγωγή όλων σε ένα, ούτε, από την αντίθετη πλευρά, σε έναν κατακερματισμό ταυτοτήτων και κινημάτων, που έχει εντέλει ως όριο και κατάληξη την απόλυτη ατομικοποίηση και διάλυση της κοινωνικής συνοχής.

9. Η κοινωνία μας πρέπει να είναι ανοικτή στους ξένους λαούς και τα διεθνή ρεύματα, δεν πρέπει να χαρακτηρίζεται από ξενοφοβία και ρατσισμό. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να απορρίπτει τόσο τη γενικευμένη οικονομική εκμετάλλευση ξένων εργαζομένων όσο και την εξαφάνιση της εθνικής μας ταυτότητας μέσα σε μια δήθεν πολυπολιτισμική χοάνη, που αποτελεί το όπλο του παγκόσμιου κεφαλαίου για τη διαμόρφωση ενός μονοδιάστατου και, εντέλει, ανυπεράσπιστου εργαζόμενου.

Υποστηρίζουμε πως ένα μεγάλο μέρος των μεταναστών πρέπει να επιστρέψει άμεσα στον τόπο του, και σε αυτό θα πρέπει να συμβάλουν οικονομικά και οι αποικιακές χώρες που τους οδήγησαν στον ξεριζωμό, ενώ όσοι παραμείνουν στην Ελλάδα θα πρέπει να ενσωματωθούν σταδιακώς στην ελληνική κοινωνία.

Για την Ελλάδα, το πρόβλημα είναι ακόμα πιο σύνθετο και επιβαρημένο, εξαιτίας της ύπαρξης μεγάλων εθνικών ζητημάτων.

ΤΙ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΥΜΕ, ΤΙ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

10. Η Κίνηση υπερασπίζεται την εθνική ανεξαρτησία και τη ριζική αναδιάταξη των εξωτερικών σχέσεων της χώρας. Υποστηρίζουμε την ανάγκη μιας Ευρώπης από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια, με ισόρροπη συμμετοχή της Ανατολικής Ευρώπης και της Ρωσίας, παράλληλα με τη Δυτική, και ισότιμη συμμετοχή όλων των κρατών. Μόνο έτσι είναι δυνατόν να αποφευχθούν ηγεμονισμοί που, σε όλο τον 20ό αιώνα, οδήγησαν την Ευρώπη σε πολέμους, με πρωταρχική ευθύνη της Γερμανίας, και απειλούν και πάλι, σήμερα, με πρωτοβουλία των ίδιων, να φέρουν νέες διαιρέσεις και συγκρούσεις. Τα Βαλκάνια πρέπει, και μπορούν, να αποτελέσουν έναν διακριτό πόλο στην Ευρώπη.

11. Η Θράκη, το Αιγαίο, η Κύπρος, και τα δικαιώματα του ελληνισμού εκεί, είναι αδιαπραγμάτευτα. Φιλικές σχέσεις με την Τουρκία μπορούν να αποκατασταθούν μόνο εάν αυτή πάψει να κατέχει την Κύπρο, να απειλεί τη Θράκη, να επιβουλεύεται το Αιγαίο. Ο νεο-οθωμανισμός κάποιων δικών μας ελίτ, που υποστηρίζει την υπαγωγή μας στην τουρκική σφαίρα κυριαρχίας, είναι ανιστόρητος και παραγνωρίζει τον επιθετικό χαρακτήρα των τουρκικών αρχουσών τάξεων. Προϋπόθεση για αυθεντικά φιλικές σχέσεις αποτελεί η διαμόρφωση ενός βαλκανικού πόλου, χωρίς βέβαια τη μη-βαλκανική Τουρκία, και ο εκδημοκρατισμός της Μικράς Ασίας, που θα επιτρέψει στον κουρδικό λαό  να αποκτήσει την αυτοδιάθεσή του, καθώς και σε όλες τις άλλες εθνότητες και λαούς τα δικαιώματά τους.

12. Η Κύπρος αποτελεί σήμερα εν τοις πράγμασι κατεχόμενο ελληνικό έδαφος. Οι αγώνες αιώνων του κυπριακού ελληνισμού για ελευθερία και ένωση με τον κορμό της Ελλάδας, από τότε που δημιουργήθηκε το ελληνικό κράτος, με αποκορύφωμα τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, το 1955-59, έχουν απαντήσει κατηγορηματικά ως προς την υφή  του κυπριακού: Η Κύπρος αποτελεί αναπόσπαστο και κομβικής σημασίας κομμάτι του ελληνισμού και ο βαθύτερος πόθος Ελλαδιτών και Κυπρίων παραμένει η Ενωση. Και όμως, οι αλλεπάλληλες υποχωρήσεις, από την ελλαδική και ελληνοκυπριακή ηγεσία, εδώ και εξήντα χρόνια  – οι  οποίες συνιστούν πλέον ανοιχτή και ποινικά κολάσιμη μειοδοσία–, έχουν οδηγήσει σε μια αμοιβαία αποξένωση Ελλαδίτες και Κύπριους, ενώ το νησί βρίσκεται στα πρόθυρα της οριστικής τουρκοποίησης. Παρόλα ταύτα ακόμα και σήμερα το βασικό αίτημα παραμένει η Αυτοδιάθεση, που διασφαλίζεται μόνο με κοινό αγώνα Ελλάδας και Κύπρου, έστω και εάν σήμερα έχουν διαφορετικά κράτη. Εξάλλου, είναι δυνατή η άμεση ενίσχυση των σχέσεων –ακόμα και θεσμικά– μεταξύ των δύο ελληνικών κρατών, με μέτρα όπως η αποκατάσταση του ενιαίου αμυντικού δόγματος, η εκ νέου ενοποίηση του εκπαιδευτικού συστήματος κ.λπ. Αποφασιστικής σημασίας είναι η ουσιαστική επανασύνδεση των πολιτικών και των κοινωνικών δυνάμεων Ελλάδας και Κύπρου, με κοινά έντυπα, κοινές πολιτιστικές, κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις και εκδηλώσεις. Η θέση του κοινού αγώνα πρέπει να αναδεικνύεται κατ’ εξοχήν στο επίπεδο της κοινωνίας των πολιτών, παράλληλα με εκείνο των πολιτικών και πολιτειακών θεσμών. Και η ενεργός παρουσία Ελλαδιτών και Κυπρίων στα κινήματα της Ελλάδας και της Κύπρου αποτελεί αποφασιστική παράμετρο για την ανακατάκτηση της απαραίτητης ψυχικής ενότητας.

Η άμεση διακοπή των λεγόμενων διακοινοτικών συνομιλιών, που στην ουσία διεξάγονται με τον Τούρκο κατακτητή, ενώ παραμένουν τα τούρκικα στρατεύματα και οι έποικοι στο νησί, και η επαναφορά του Κυπριακού στη βάση του, ως ζητήματος κατοχής, εθνοκάθαρσης και απελευθέρωσης, αποτελούν προϋπόθεση για οποιαδήποτε ρεαλιστική πολιτική επιβίωσης του κυπριακού ελληνισμού. Προφανώς δε, εκτός από τα τουρκικά στρατεύματα, θα πρέπει να εκδιωχθούν και οι αγγλικές βάσεις, ενώ το ζήτημα των Τουρκοκυπρίων, μετά την αποχώρηση των εποίκων, θα πρέπει να λυθεί με την  εγγύηση των μειονοτικών δικαιωμάτων τους, και όχι βέβαια με την ύπαρξη κάποιας δήθεν «ισότιμης κοινότητας».

[Η τραγική ιστορία του Κυπριακού, μια ιστορία απίστευτης μειοδοσίας και απελπιστικά κοντόφθαλμων αντιδράσεων, αποτελεί βαριά παρακαταθήκη για την παρούσα κατάσταση, όπου πλέον απειλείται η ιδία η επιβίωση του ελληνισμού στην Κύπρο. Η αδυναμία ολοκλήρωσης του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα έχει ως αφετηρία την εγκατάλειψή του από την Αριστερά και το ΑΚΕΛ, επικουρείται από την αδυναμία της ηγεσίας της ΕΟΚΑ –κατ’ εξοχήν της πολιτικής– να ολοκληρώσει τον στόχο της Αυτοδιάθεσης-Ένωσης και σφραγίζεται από τη μειοδοτική πολιτική της Ζυρίχης, την οποία επέβαλε η ελληνική πολιτική ηγεσία. Έκτοτε, η Κύπρος ταλανίζεται, από τη μια πλευρά, από τη μειοδοτική στρατηγική, που κατέστη κυρίαρχη, και από την άλλη πλευρά, από έναν κοντόφθαλμο και χειραγωγήσιμο μικροεθνικισμό, που οδήγησε στον εγκλωβισμό πατριωτικών δυνάμεων σε αλλότριες στρατηγικές, στο εγκληματικό πραξικόπημα, και αποτέλεσε την αφορμή για την τουρκική εισβολή. Σήμερα, που ο αγώνας διεξάγεται από πολύ χειρότερες θέσεις, με τον τουρκικό στρατό παρόντα, την Κύπρο διχοτομημένη, την Ελλάδα απομακρυσμένη, την Τουρκία ενισχυμένη, την κυπριακή και ελλαδική κοινωνία διαβρωμένες από τον εθνομηδενισμό και τη διάλυση, δεν υπάρχει περιθώριο για λάθη. Γιατί θα είναι τα τελευταία! Πρέπει συστηματικά να αποδομήσουμε τον εθνομηδενισμό και τον νεο-κυπριωτισμό και να προωθήσουμε την ενότητα του κυπριακού ελληνισμού, γύρω από το αίτημα της Αυτοδιάθεσης, ξεπερνώντας εκείνες τις διαιρέσεις που συνέβαλαν στην καταστροφή. Δεν υπάρχει άλλη πολιτική, ικανή να διασφαλίσει την επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού.]

13. Θεωρούμε αποφασιστικής σημασίας τη διαμόρφωση ενός βαλκανικού πόλου, στα πλαίσια της Ευρώπης, ως προϋπόθεση για την ανεξαρτησία μας. Σε αυτά τα πλαίσια και επειδή δεν θεωρούμε ότι μπορούμε να έχουμε την πολυτέλεια πολλαπλών μετώπων, είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε αυστηρά γεωγραφικό προσδιορισμό για την ονομασία των Σκοπίων, με την προϋπόθεση ότι θα είναι μια ονομασία για όλες τις χρήσεις, πως θα αλλάξει το Σύνταγμα της ΠΓΔΜ, και πως δεν τίθεται ζήτημα «μακεδονικής γλώσσας» ή «μακεδονικής» εθνότητας. Μπορούμε να δεχθούμε μόνον σλαβομακεδονική γλώσσα και σλαβομακεδονική εθνότητα.

[Έχουμε τονίσει πολλές φορές πως η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια βασική απειλή κατά της ανεξαρτησίας και της ακεραιότητάς της, τη νεο-οθωμανική Τουρκία. Γι’ αυτό θα πρέπει να κλείσει, κατά το δυνατόν και στα πλαίσια ενός συμβιβασμού χωρίς θεμελιακές υποχωρήσεις, όλα τα δευτερεύοντα μέτωπα αντιπαράθεσης, τα οποία εκμεταλλεύεται και υποδαυλίζει στο έπακρο η τουρκική πολιτική, τα τελευταία 20 χρόνια – από τη στιγμή της διάλυσης της ενιαίας  Γιουγκοσλαβίας και μετά. Η διαιώνιση της αντιπαράθεσης με την ΠΓΔΜ, με ευθύνη μιας ανιστόρητης στρατηγικής της ηγεσίας των Σκοπίων καθώς και των ελληνικών λαθών, κάνει ζημιά και στα Σκόπια και την Ελλάδα. Τα Σκόπια, αν έπαυαν τους γελοίους «μακεδονισμούς», θα μπορούσαν να στηριχτούν αποφασιστικά στην Ελλάδα για την επιβίωσή τους, μια και τόσο η Αλβανία όσο και η Βουλγαρία καραδοκούν για μια πιθανή διάλυσή της και ενσωμάτωση των Αλβανών και των Σλαβομακεδόνων αντίστοιχα σε Αλβανία και Βουλγαρία. Μια τέτοια εξέλιξη –πιθανότατη σε μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο επίπεδο– θα πυροδοτήσει έναν νέο κύκλο αντιπαραθέσεων στην περιοχή, θα μας φέρει σε αντιπαράθεση με μια φιλοτουρκική «μεγάλη Αλβανία» και μια Βουλγαρία που θα εμφανιστεί, με την υποδαύλιση της Τουρκίας, ως ο νέος φορέας του μακεδονισμού, κλείνοντας και κάθε πιθανότητα επικοινωνίας με τη Σερβία. Έτσι, η Ελλάδα θα αποστερηθεί, σε βάθος χρόνου –για δεκαετίες τουλάχιστον–, τον βαλκανικό πνεύμονα που χρειάζεται, και θα βρεθεί, κυριολεκτικά, περικυκλωμένη από εχθρικές δυνάμεις. Καταφέραμε, με μια ανούσια διελκυστίνδα μεταξύ ψευδοδιεθνιστών, που ήταν έτοιμοι να υποχωρήσουν στα πάντα, και ενός μικροελλαδικού εθνικισμού τύπου Ψωμιάδη, να επιτρέψουμε τη διαιώνιση του μακεδονικού, ως ένα κυριολεκτικό στιλέτο στα νώτα της χώρας, που ακυρώνει κάθε απόπειρα βιώσιμης και βαλκανικής διεξόδου της πολιτικής μας.]

14. Αποφασιστικής σημασίας για την ανεξαρτησία και επιβίωση του ελληνισμού αποτελούν οι περιοχές της Θράκης και του Αιγαίου, ιδιαίτερα του ανατολικού. Η Θράκη πρέπει να επανενταχθεί πλήρως στον εθνικό κορμό, γεγονός που απειλεί και υπονομεύει η παρουσία και η δραστηριότητα του τουρκικού Προξενείου, που θα πρέπει να καταργηθεί πάραυτα. Οι μουσουλμάνοι της Θράκης είναι Έλληνες πολίτες και οι Πομάκοι και οι Ρομά πρέπει να έχουν εκπαίδευση στη γλώσσα τους και να πάψουν να είναι υποχείρια της Τουρκίας. Στο Ανατολικό Αιγαίο, θα πρέπει να αποφύγουμε τη σταδιακή τουρκοποίηση της οικονομίας των νησιών, μέσα από την ενίσχυση της τοπικής οικονομίας και τη διασύνδεσή της με την οικονομία της υπόλοιπης χώρας. Εξ άλλου, το τέλος της υδροκέφαλης αθηνοκεντρικής Ελλάδας αποτελεί αναγκαίο παράγοντα εθνικής ολοκλήρωσης και άμυνας. Και, προφανώς, η Ελλάδα πρέπει να ανακηρύξει την ελληνική ΑΟΖ στο Αιγαίο.

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

15. Οι αξίες της εθνικής ταυτότητας και αλληλεγγύης είναι προϋπόθεση όχι μόνο για την επιβίωση των χωρών, και κατ’ εξοχήν της δικής μας, που βρίσκεται στα σύνορα των κόσμων, αλλά  αποτελούν και προϋπόθεση για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και της οικονομικής επιβίωσης.

Οι κοινωνίες χωρίς αίσθηση εθνικής κοινότητας γίνονται ζούγκλες. Και ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του εθνομηδενισμού είναι πως, προσπαθώντας  να αμβλύνει την εθνική συνείδηση των Ελλήνων, αποδυνάμωσε την κοινωνική τους συνοχή, αποσυνέθεσε συνδικάτα, συνεταιρισμούς, κοινότητες, δήμους, ακόμα και τους ευρύτερους οικογενειακούς δεσμούς. Κατά συνέπεια, η ανασυγκρότηση των κοινωνιών μας περνάει τόσο μέσα από την αλλαγή των κοινωνικών δομών και του οικολογικού προτύπου, όσο και μέσα από την ανασύνθεση του εθνικού και κοινωνικού ιστού.

16.  Αποφασιστικής σημασίας για ένα αυθεντικά διαφορετικό μοντέλο κοινωνίας είναι το ζήτημα της ανάπτυξης των θεσμών της άμεσης δημοκρατίας. Και όχι μόνο των τυπικών τέτοιων, όπως η θεσμοθέτηση των δημοψηφισμάτων, αλλά προπαντός η σταδιακή ενίσχυση αμεσοδημοκρατικών θεσμών, τους οποίους κάνει εφικτούς και η μεταφορά των αποφάσεων σε τοπικό επίπεδο και σε επιχειρήσεις και θεσμούς μικρότερου μεγέθους. Η κοινοτική παράδοση του λαού μας, από την αρχαιότητα έως σήμερα, πρέπει να αποτελεί βασική παράμετρο για τη θεσμική ανασυγκρότηση της χώρας.

Και αυτό, όταν η πορεία που ακολουθούν τόσο οι παγκόσμιοι όσο και οι ευρωπαϊκοί και ελληνικοί θεσμοί –τελευταίο έκτρωμα, ο Καλλικράτης–  κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση, της αποδυνάμωσης της δημοκρατίας και του γενικευμένου εκφασισμού. Σε μια ανάλογη κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί και η συνταγματική αναθεώρηση, που καθίσταται επιτακτική αναγκαιότητα. Πρέπει να αντικατασταθεί το παρόν ξεπερασμένο και αναχρονιστικό Σύνταγμα, που είναι κομματοκεντρικό και πρωθυπουργοκεντρικό, από ένα Σύνταγμα που ενισχύει τον ρόλο του λαϊκού παράγοντα στη λήψη των αποφάσεων – θέσπιση δημοψηφισμάτων, άμεση εκλογή του προέδρου από τον λαό, θέσπιση δεύτερου νομοθετικού σώματος, ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης και του κοινοτισμού. κ.λπ..

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

17. Εμείς δεν πιστεύουμε πως οι λύσεις και τα πρότυπα που προωθούμε αποτελούν μια πανάκεια, ούτε ότι  θα φέρουν τον Παράδεισο επί γης, όπως έκαμαν προηγούμενες απόπειρες,  οι οποίες αντί Παραδείσου έφεραν την Κόλαση. Ούτε πιστεύουμε πως είναι δυνατόν οποιαδήποτε ανθρώπινη απόπειρα ή θεωρία να κλείσει μέσα της την πολλαπλότητα του κόσμου και των ανθρώπων.

Παλεύουμε για τη ριζική αλλαγή της κοινωνίας, πιστεύοντας όμως πάντα πως η ανθρώπινη περιπέτεια δεν έχει τέλος και πως ατομικισμός και αλληλεγγύη  θα αντιμάχονται εσαεί.

4 Σχόλια

  1. Είναι κάτι που πολλοί περιμέναμε και πιστεύαμε πως αργά ή γρήγορα θα πραγματοποιούνταν.
    Στηρίζω με όλη μου την ψυχή την κίνηση πολιτών Άρδην και εύχομαι και ελπίζω να αποτελέσει το έναυσμα για τη σύνδεση του λαού με το πρόταγμα της ριζικής κοινωνικής αλλαγής.

  2. Συμφωνώ με πολλά από όσα διάβασα εδώ…
    Πιστεύω ότι η Ελλάδα για να πάει μπροστά πρέπει να στηριχθεί στις αρχές και αλήθειες της Ορθοδοξίας. Στις μέρες μας έχει επικρατήσει ο ραγιαδισμός (του Έλληνα) και ο ατομικισμός. Δεν περιμένω από την μία μέρα στην άλλη να βάλει μυαλό ο κόσμος και όλα να γίνουν ρόδινα. Επίσης πρέπει να πω ότι η μαλάκυνση του Έλληνα έχει ξεπεράσει τα εσκαμμένα! Έχω βαρεθεί να ακούω κατηγορίες για την Εκκλησία, για τα «χάλια» μας και την αναξιότητά μας έναντι των ευρω-πέων και άλλες μαλακίες για κάθε θέμα στην Ελληνική πραγματικότητα. Τέσπα. Τα λόγια περιττεύουν.
    Διαπιστώσεις:
    1. Εμείς οι Έλληνες αποτελούμαστε από 2 φάρες. Τους «αγαθούς» Έλληνες με αρχές και αξίες, που σε αυτούς οφείλεται ότι μεγάλο έχει κάνει ποτέ η Ελλάδα, και τους «μαλάκες», πουλημένους, αλαζόνες, τεμπέληδες και εν τέλει γαμημένους οι οποίοι πάντα χαλάνε την σούπα. Αυτοί οι Έλληνες δεν έχουν αρχές, ούτε αξίες και γι’ αυτό φτάνουν να ξεπουλάνε και την μάνα τους. Όποιος τους δώσει καρότο, το παίρνουν και το βάζουν στον κώλο τους και μετά «σκύβουν» το κεφάλι σε αυτόν που τους το έδωσε. Έτσι έχει φτάσει η Ελλάδα να εισάγει, και να εισάγει και επομένως έτσι να αλλοιώνεται και να σβήνει. Στο τέλος θα είμαστε ένα κακόγουστο αστείο.

    2. Καλώς το (1). Τι μπορούμε όμως να κάνουμε; Μπορούμε να τους αλλάξουμε όλους αυτούς;

    3. Όχι! Τουλάχιστον όχι σε εύλογο χρόνο. Οπότε; Τί οπότε; Ο καθένας όπως στρώσει θα κοιμηθεί. Με αυτό τι θέλω να πω;
    Είναι βαρετό, εκνευριστικό και αναποτελεσματικό να προσπαθούμε να συνδιαλεχθούμε με τέτοιους ανθρώπους αφού δεν πρόκειται ποτέ να ακούσουν κάτι σώφρον. Πάντα θα φέρνουν αντιρρήσεις λόγω συμφέροντος ή λόγω ανικανότητας να σκεφτούν εκτός της εικονικής σφαίρας μέσα στην οποία ζουν. Εμένα προσωπικά δεν με απασχολεί αυτό. Αυτοί μπορούν να λένε και να κάνουν ότι θέλουν. Αλλά εμείς οι υπόλοιποι; Τι κάνουμε; Λόγια-λόγια ….; Ελπίζω όχι. Ελπίζω ο πόθος για μια σωστή, ηρωική, χριστιανική, αγαθή και δυνατή Ελλάδα να μην είναι μόνο δικός μου.

    Προσωπική συμβουλή – άποψή:

    ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ! Με δυναμισμό! Βγείτε μιλήστε στον κόσμο για το ποιες πρέπει να είναι οι αρχές, και οι αξίες μας. Πολλά από αυτά ήδη τα λέτε. Εγώ θα σας ψηφίσω και θα συνεχίζω να σας υποστηρίζω εφόσον κάνετε αγνό αγώνα (όχι τύπου Θεοδωράκη που ξέφτισε..) και ακολουθείτε τις γραμμές σας. ΧΩΡΙΣ ΚΟΜΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΚΛΕΓΟΥΜΕ ΟΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΙΩΣ.

    Κριτικάρεται έντονα τα κακά και στραβά στην χώρα μας (ειδικά τα ΜΜΕ), σε κάθε τομέα ώστε περισσότερος κόσμος να δει ότι κάποιοι φωνή ακούγεται. Κάντε σαφές ότι εμείς οι Έλληνες έχουμε τον δικό μας «Θεό». Δεν χρειαζόμαστε τους ξένους να μας δείχνουν πως να είμαστε. Εάν ακούτε φωνές και λάσπη από αυτούς που κριτικάρεται, μην τους απαντήσετε! ΑΓΝΟΗΣΤΕ ΤΟΥΣ!!! ΕΣΕΙΣ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΣΤΟ ΛΑΟ. ΣΤΟΝ ΛΑΟ Η ΦΩΝΗ ΣΑΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΧΝΗ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΩΣΤΕ Ο ΛΑΟΣ ΜΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΜΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΙ! Αναδείξτε ότι αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα είναι να βασιστεί στις δικές μας δυνάμεις, και στον δικό μας κόσμο και τρόπο. Έχουμε και εμείς επιστήμονες και άξιους ανθρώπους που μπορούν να δώσουν λύσεις. Σε συνδυασμό με την σημερινή τεχνολογία, πολλά μπορούν να γίνουν. Πάρτε καθαρές θέσεις και κάντε πολύ ξεκάθαρο πέντε – δέκα πράγματα που θα κάνετε εάν αναλάβετε τα ινία ως κόμμα. ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΝΑ ΤΑ ΤΗΡΕΙΤΕ. Δεν περιμένω ότι ένας θα βγάλει το φίδι από την τρύπα. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ένας ηγέτης. Το θέμα είναι εάν υπάρχει κόσμος – ομάδα η οποία να μπορεί να κάνει πραγματικό διάλογο (ήρεμο, χωρίς εντάσεις, με απλά λογικά επιχειρήματα) ώστε να βρίσκει λύσεις, να παίρνει θέσεις και εν τέλει να τις ΕΚΤΕΛΕΙ! Είστε εσείς τέτοιος κόσμος; Ελπίζω ναι. ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΜΕΣΑ. ΘΕΛΕΙ ΑΓΩΝΑ. ΑΛΛΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΕΑΝ ΕΙΣΤΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ, ΣΤΑΘΕΡΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΤΕ.
    ΚΑΛΟ ΑΓΩΝΑ, ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΑΙ ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

  3. Ιάκωβος Σπέτσιος

    Θα είθελα να διευκρινίσετε:
    -Πώς αντιμετωπίζετε το θέμα ιδιοκτησίας ακινήτων,όπως διαμορφώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες.Με τον ένα ή άλλο τρόπο η αστική τάξη επένδυσε τίμια στην κατοικία,την β´κατοικία
    στο χωριό ή στην εξοχή,και σε ενοίκια σαν εισόδημα.Ολα αυτά υπέστησαν καθίζηση.Δεν μιλάω για τις περιουσίες των μεγάλων.
    -Για τις συντάξεις και τα Ταμεία τα οποία καταληστεύτηκαν από κόπους και συνεισφορές τίμιας εργασίας 40 ετών.
    Την δίκαια φορολογία και την εφαρμογή τέλος πάντων ηλεκτρονικού συστήματος πληρωμών για
    πάταξη της φοροδιαφυγής κοινωνικά πλέον κατάφωρα άδικης.
    Ευχαριστώ
    Ιάκωβος Γ.Σπέτσιος
    τ.Πρέσβυς

    Πληρεξούσιος Υπου

  4. Δήμητρα Δήμητρα

    Συνεχίστε με δυναμισμό και πίστη.
    Εύχομαι να μην βάλετε νερό στο κρασί σας και να μην χαλαρώσετε τα όρια που έχετε θέσει ως κίνημα πολιτών.
    Βλέπεις..η εξουσία και το χρήμα είναι γλυκά σαν το μέλι και κάποιοι ξεχνουν από πού και πώς ξεκίνησαν.
    Εν τοιαυτη περιπτώση, υπάρχουν κουτοί ψηφοφόροι. Αλλά θα χάσετε τους πολλούς. γιατί ουδέν κρυπτόν υπό του ήλιου.
    Καλή συνεχεια και καλή επιτυχία.
    Με σεβασμό…

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*