Διεθνή, Μέση Ανατολή, Ρήξη φ.112

Η Άνοιξη του Κουρδικού Κινήματος

Μέσα από τα ερείπια του Κομπάνι προβάλλει ένα νέο Κουρδιστάν

_IGP7707Οι φωτογραφίες είναι από τους προσφυγικούς καταυλισμούς των Κούρδων στην Τουρκία

Του Θανάση Τζιούμπα από τη Ρήξη φ. 112
Την Παρασκευή 27 Φλεβάρη επέστρεψε η αποστολή συνοδείας της ανθρωπιστικής βοήθειας, που συγκεντρώθηκε μετά από μια καμπάνια τριών μηνών, με πρωτοβουλία του ραδιοσταθμού «στο Κόκκινο», του ΚΕΘΕΑ, της ΑΔΕΔΥ και των κοινωνικών ιατρείων/φαρμακείων. Η προσπάθεια που επεκτάθηκε σε πάνω από είκοσι πόλεις, είχε ως αποτέλεσμα τη συγκέντρωση δεκατριών τόνων τροφίμων και εκατοντάδων δεμάτων ιατροφαρμακευτικού υλικού όπως και ειδών προσωπικής υγιεινής.
Γ ια μια κοινωνία που βιώνει και η ίδια εκφάνσεις ανθρωπιστικής κρίσης δεν είναι και άσχημη επίδοση. Αποδέκτης του μεγαλύτερου μέρους της βοήθειας ορίστηκε η τοπική αυτοδιοίκηση της πόλης Σουρούτς.

Οι πρόσφυγες

Για καταλάβει κανείς το μέγεθος του προσφυγικού προβλήματος, αρκεί να ανατρέξει σε κάποιους αριθμούς. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Φεβρουαρίου που δόθηκαν από τους Κούρδους, στις περιοχές του Κουρδιστάν της Τουρκίας κατέφυγαν 196.483 πρόσφυγες από τη Συρία, στη συντριπτική τους πλειοψηφία κουρδικής καταγωγής. Το μεγαλύτερο μέρος από αυτούς (123.965 άτομα) βρίσκονται στη διοικητική ενότητα της Σανλιούρφα, όμορης με την περιοχή του Κομπάνι, κατοικώντας σε 1850 σκηνές καταυλισμών και σε σπίτια. Στο Σουρούτς, που είναι δίπλα στα σύνορα, ο αριθμός των προσφύγων είναι περίπου 20.000.
Σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, το προσφυγικό ζήτημα και τα ζητήματα ανθρωπιστικής κρίσης έχουν μια πολιτική συνιστώσα. Η διαχείριση της ανθρωπιστικής βοήθειας και η οργάνωση της επιβίωσης είναι πεδίο πολιτικού ανταγωνισμού, επιρροής και τελικά ελέγχου αυτών που η επιβίωσή τους εξαρτάται από τη βοήθεια. Η κυβέρνηση της Τουρκίας, από ένα σημείο και μετά, αναγνωρίζοντας αυτή την πραγματικότητα, προσπάθησε να είναι ο αποκλειστικός διαχειριστής, με εργαλεία τις τουρκικές ανθρωπιστικές οργανώσεις, κυρίως την Ερυθρά Ημισέληνο και την οργάνωση Άφαντ. Εγκατέστησε δικούς της καταυλισμούς (στην περιοχή του Σουρούτς έναν τεράστιο, με δυνατότητα φιλοξενίας 40.000 προσφύγων) κατευθύνοντας αποκλειστικά εκεί όχι μόνο την κρατική, αλλά και τη διακρατική ανθρωπιστική βοήθεια, προβάλλοντας ως κίνητρο τις όντως καλύτερες συνθήκες. Η προσπάθεια όμως αυτή δεν απέδωσε, στον «κρατικό» καταυλισμό πήγαν μόνο πέντε χιλιάδες άτομα, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία προτίμησε να μείνει στους καταυλισμούς που εγκατέστησαν από την αρχή της κρίσης οι τοπικές αυτοδιοικητικές αρχές, ελεγχόμενες από τις κουρδικές πολιτικές οργανώσεις. Παρ’ όλα αυτά, οι αναφορές των κουρδικών δημοτικών αρχών μιλούν για μια συνεχιζόμενη και συστηματική διακράτηση της διεθνούς βοήθειας, στα πλαίσια μιας πολιτικής περιθωριοποίησης τους. Η ελληνική αποστολή βίωσε την πραγματικότητα αυτή ως μια διαρκή αβεβαιότητα και διαπραγμάτευση, με συνεχείς καθυστερήσεις και διοικητικά προσκόμματα, σε μια προφανή προσπάθεια, η παράδοση του φορτίου να γίνει μετά την αναχώρησή της.

Η εικόνα των προσφυγικών καταυλισμών

Οι προσπάθεια κουρδικών δήμων αξίζει κάθε θαυμασμό. Δήμοι από κάθε γωνιά του Κουρδιστάν της Τουρκίας υιοθέτησαν καταυλισμούς, έστειλαν μέσα και προσωπικό, προσέφεραν υποδομές και τεχνογνωσία που διέθεταν από άλλες ανθρωπιστικές κρίσεις του παρελθόντος (σεισμοί κ.λπ.). Εθελοντές οργανώθηκαν και δημιούργησαν σχολεία με καθημερινό πρόγραμμα, φούρνους για το ψωμί, μαγειρεία, ιατρεία. Οι ίδιοι οι πρόσφυγες των καταυλισμών οργανώθηκαν σε ομάδες δουλειάς για να κάνουν βιώσιμη την πραγματικότητα της ζωής μέσα στον χειμώνα των μικρασιατικών υψιπέδων.
Η εμπειρία της επίσκεψης στους καταυλισμούς είναι συγκλονιστική. Η παντοδύναμη παρουσία των αναρίθμητων παιδιών, παρουσία γεμάτη ήχους, χρώματα και χαμόγελα, σβήνει από την εικόνα το γκρίζο των σκηνών και το καφέ της λάσπης. Υπάρχει τάξη κι οργάνωση. Δεν θα δεις απλωμένο χέρι ζητιανιάς. Θα δεις τρόφιμα να μοιράζονται «πόρτα πόρτα»(!) Θα δεις σχολεία να λειτουργούν, έχοντας το καθένα το όνομα ενός (ή, κυρίως, μιας) που έχασαν τη ζωή τους για να υπερασπίσουν αυτό το «Στάλινγκραντ» των Κούρδων. Θα δεις ανθρώπους, ζώντας σε συνθήκες που σε άλλες κοινωνίες θα προκαλούσαν την έσχατη εξαθλίωση, υλική, κοινωνική ή ψυχική, να έχουν δημιουργήσει προϋποθέσεις συλλογικότητας που όχι απλώς κάνουν πιο βιώσιμη την καθημερινότητα, αλλά αποτελούν ένα θαυμαστό μάθημα αξιοπρέπειας. Το ίδιο πνεύμα της αντίστασης, που πολεμώντας κράτησε όρθιο το Κομπάνι απέναντι στην βαρβαρότητα του ISIS, κρατάει τη συνοχή και την αξιοπρέπεια των προσφύγων.
Αυτό το πνεύμα αντίστασης κι αξιοπρέπειας έκανε το ζήτημα της επιβίωσης των προσφύγων πεδίο αναμέτρησης με τις τουρκικές κρατικές αρχές. Και στην αναμέτρηση αυτή, όσο κι αν αυτό ξενίζει τη δυτική ματιά, η άρνηση των προσφύγων να δεχτούν τις καλύτερες συνθήκες των κοντέινερ της κυβέρνησης με αντάλλαγμα την παραχώρηση του ελέγχου της καθημερινότητάς τους, υπήρξε συντριπτικά πλειοψηφική.

_IGP7778

Κουρδιστάν: Μια δυαδική εξουσία

Έχοντας μια εικόνα που ερχόταν από το χθες, μιας Τουρκίας όπου η «ευτυχία να είσαι Τούρκος» ήταν η κατηγορική προσταγή όλης της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, όπου η κουρδική ταυτότητα είχε διά νόμου απαλειφθεί κι από τα λεξικά, αυτό που αντικρίζει κανείς αν επισκεφτεί τη Νότια και Ανατολική Ανατολία είναι μια έκπληξη.
Η εξουσία της κυβέρνησης επιβιώνει περιχαρακωμένη σε κυβερνητικά κτήρια, περιχαρακωμένη με συρματοπλέγματα και προστατευμένη από εγκαταστάσεις της στρατοχωροφυλακής και του στρατού, τεθωρακισμένα και στρατιές ενόπλων. Υπάρχει παρουσία των δυνάμεων της «τάξης» σε σημεία ελέγχου από πολυάριθμες ομάδες, συνήθως με υποστήριξη τεθωρακισμένων.
Ταυτόχρονα όμως, στην κοινωνία και στις τοπικές αρχές ένας διαφορετικός αέρας φυσά. Εκλεγμένες από τις κουρδικές πλειοψηφίες, ελεγχόμενες πολιτικά από τις φιλικές προς το ΡΚΚ δυνάμεις κι οργανώσεις, δίνουν στην έννοια της αυτοδιοίκησης ένα επιπρόσθετο, εθνοτικό χαρακτηριστικό. Οι φωτογραφίες του Αμπντουλάχ Οτσαλάν είναι παρούσες, τα στελέχη κι ο κόσμος μιλούν ανοιχτά για το κουρδικό ζήτημα, μια αύρα ελευθερίας κερδίζει διαρκώς έδαφος. Μετωπικές οργανώσεις κάνουν την εμφάνισή τους, επεκτείνοντας την παρέμβασή τους από το πεδίο του προσφυγικού, όπως η ROJAWA, ένωση 120 δήμων ως το HDP, μετωπικός πολιτικός σχηματισμός που διεκδικεί με αξιώσεις ποσοστό 10% και σημαντική παρουσία στην προσεχή τουρκική βουλή.
Η αλλαγή αυτή μοιάζει να προήλθε από δυο διαφορετικές κατευθύνσεις: Η κυβερνητική εξουσία πέρασε στα χέρια του ΑΚΡ και του Ερντογάν και η επίσημη στρατηγική άλλαξε: από αυτήν της εξαφάνισης διά της τρομοκρατίας της κουρδικής ταυτότητας, μεταβλήθηκε σε προσπάθεια προσεταιρισμού των Κούρδων στη βάση της κοινής, σουνιτικής θρησκευτικής ταυτότητας, σε ένα θρησκευτικό πρότυπο οργάνωσης και διασφάλισης της κοινωνικής συνοχής. Μια τέτοια στρατηγική, για να μπορέσει να ελπίζει, πρέπει να δείξει ένα πιο ανεκτικό πρόσωπο.
Η συγκυρία βοηθά την κουρδική υπόθεση. Οι Κούρδοι μαχητές, άνδρες και γυναίκες, απέδειξαν την αξία τους απέναντι στις ορδές του «πειράματος που ξέφυγε από τον έλεγχο», του ISIS, ενώ η νεοθωμανική πολιτική της Τουρκίας άνοιξε ρωγμές στην άνευ όρων υποστήριξη από τη Δύση. Οι ΗΠΑ υποχρεώθηκαν να στηρίξουν την αντίσταση του YPG, μεταβάλλοντας τη νίκη στο Κομπάνι σε μοχλό μιας στροφής που μπορεί να αποδειχτεί ιστορική για την ευρύτερη υπόθεση της κουρδικής απελευθέρωσης.
Η εικόνα του τρομοκράτη αντικαθίσταται σταδιακά από αυτή ενός κινήματος που έχει πολιτική και κοινωνική πρόταση: Συμβίωση και δικαιώματα αντί των θρησκευτικών φατριασμών ή των αυταρχικών κοσμικών κρατών, κοινωνική απελευθέρωση, ισοτιμία των γυναικών σε όλα τα επίπεδα, συζήτηση για μια οικολογική προοπτική ανάπτυξης.
Σημαντικό στοιχείο αυτής της εικόνας αποτελεί η θέση που έχουν κατακτήσει οι γυναίκες στο κίνημα, μέσα από τη συμμετοχή τους σε όλα τα πεδία αγώνα, μη εξαιρουμένου και αυτού της μάχης, από τα βράχια του όρους Καντήλ μέχρι τα σοκάκια στο Κομπάνι. Σε όλα τα αντιπροσωπευτικά σώματα η ποσόστωση είναι 50%, ενώ στα αξιώματα επεκτείνεται ένα σχήμα με δύο «αξιωματούχους», έναν άνδρα και μια γυναίκα. Κι αυτό που φαντάζει μακρινό για τα δυτικά μέτρα είναι εκπληκτικό για ένα πολιτισμικό περιβάλλον αγροτικών κοινωνιών της Ανατολής. Κι όμως συμβαίνει.

Επιμύθιο

Υπάρχουν πολλοί λόγοι να είμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα αυτό που δίνουν οι Κούρδοι στα πεδία των μαχών, στα προσφυγικά στρατόπεδα, στους θεσμούς και την καθημερινή ζωή. Είναι λόγοι ιστορικού δικαίου, είναι ακόμη λόγοι στήριξης σε μια δύναμη που μπορεί να σταθεροποιήσει κι όχι να αυξήσει το χάος. Η αλληλεγγύη αυτή θα είναι πιο σημαντική στον αγώνα που ανοίγεται για την ανοικοδόμηση, έναν αγώνα μακρόχρονο, εξίσου σκληρό με τον πόλεμο, χωρίς όμως τις κάμερες που λατρεύουν την καταστροφή κι όχι το χτίσιμο. Κι είναι προφανές ότι η αλληλεγγύη οικοδομεί δεσμούς για σήμερα και για αύριο.

*Ο Θανάσης Τζιούμπας συμμετείχε στην αποστολή για την παράδοση της ανθρωπιστικής βοήθειας στο Κομπάνι.

_IGP7848

6 Σχόλια

  1. Μπορεί ο συντάκτης του άρθρου να είναι νεοταξικός ή «ανθρωπιστής» ή ότι άλλο -όχι βέβαια και υποστηρικτής των ελληνικών θέσεων, αφού αυτό θα ήταν εθνικιστικό και όλα τα άλλα έθνη έχουν «δίκαια» εκτός του Ελληνικού- μπορεί κάποιος να σκεφτεί διαβάζοντάς τον αλλά, ξεχνάει -πολύ βολικά- ότι οι σφαγείς των Ελλήνων της Μικρασίας το ’22 -οι λεγόμενοι Τσέτες- ήταν στην πλειοψηφία τους Κούρδοι! Τώρα βέβαια όλα αυτά «είναι περασμένα ξεχαμένα» για τους οπαδούς της ΜΚΟ-κεντρικής παγκοσμιοποίησης και των «ανθρωπιστών», αλλά αυτό δεν αλλάζει σε τίποτα την ιστορία. Οι εχθροί (Κούρδοι) των εχθρών μας (Τούρκων) δεν είναι σώνει και καλά φίλοι μας. Εντάξει;

    • Καλό ειναι να μην κρίνουμε με τόση ευκολία. Ο Θανάσης Τζιούμπας είναι ακτιβιστής εδώ και πολλές δεκαετίες, ενα μόνο θα ανεφέρω από την πορεία του ότι συμμετείχε στην μοτοπορεία που το 1996 ξεκίνησε από το Βερολίνο και έφτασε στην Πράσινη Γραμμή και είχε την τραγική κατάληξη με τις δολοφονίες του Ισαάκ και του Σολωμού http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%AC%CF%83%CE%BF%CF%82_%CE%99%CF%83%CE%B1%CE%AC%CE%BA. Τότε μπορεί οι Κούρδοι να συμμετείχαν στη σφαγή του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, αλλά τώρα πολεμούν και για την Ελλάδα μην τα κάνουμε όλα αχταρμά. Εντάξει;

      • Σεβαστή η γνώμη σου αλλά εμμένω στις θέσεις μου. Ο εχθρός του εχθρού μου δεν είναι σώνει και καλά φίλος μου και επιπλέον, όσοι ξεχνούν την Ιστορία -για ευκαιριακούς λόγους ή σκοπιμότητες της ώρας- είναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν, χειρότερα! Πιστεύει κανείς ότι οι Κούρδοι θα ήταν στο πλευρό των Ελλήνων σε μια Ελληνο-Τουρκική σύγκρουση ή έστω και μικροπόλεμο; Αφελής -μέχρι τώρα- σε αυτόν τον πλανήτη έχουν αποδειχθεί μόνο οι Έλληνες! Μόνο αυτοί παίρνουν θέση υπέρ «πτωχών και αδυνάτων» και μονίμως μόλις τελειώσει η «σύγκρουση» τους φτύνουν όλοι. Δες τι έγινε στη Γιουγκοσλαβία. Η Σερβία έχει αναγνωρίσει την «Μακεδονία» και εμείς σκιζόμασταν υπέρ των Σέρβων στον πόλεμο!
        Ή ακόμη χειρότερα, δες τι κάνουν οι Αλβανοί στους Έλληνες της Β. Ηπείρου την ίδια ώρα που εμείς -χωρίς κανένα αντάλαλγμα- συμφωνούμε να μπουν στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ! Να μην αναφερθώ στην αμέριστη υποστήριξη υπέρ της Τουρκίας για την ένταξη στην ΕΕ.
        Τελικά, αποδεικνύεται ότι οπι μόνοι μακάκες σε αυτό τον πλανήτη είναι οι Έλληνες, με την υποστήριξη των πολιτικών μας και την θηριώδη προπαγάνδα των ΜΜΕ, βέβαια!

  2. Θανάσης Τζιούμπας

    Ευχαριστώ, Σπύρο για το μάθημα της ιστορίας. Δεν θα συμφωνήσω όμως μαζί σου στην λογική του «ανάδελφου» του έθνους μας, που είναι καταδικασμένο από το δικαστήριο της ιστορίας να πορεύεται ανάδελφο, μέχρι που οι κατακλυσμιαίες αλλαγές (που δεν παύουν να συντελούνται) μας καταπιούν και μας στείλουν στις προθήκες των μουσείων μαζί με τους Χαλδαίους, τους Χεταίους, τους Ιξώς, τους Βαβυλώνιους ή τους αρχαίους Αιγύπτιους. Ένα έθνος 10 εκατομμυρίων, καρυδότσουφλο στους τυφώνες και τις συγκρούσεις των τεκτονικών πλακών της γαιοστρατηγικής, σε τροχιά δημογραφικής, πολιτισμικής και οικονομικής κατάρρευσης αν παραμείνει στις δόξες και τις πικρίες της ιστορικής του διαδρομής, κινδυνεύει να χάσει το παρόν (και το μέλλον). Στην πολιτική υπάρχουν κύριες και δευτερεύουσες αντιθέσεις, υπάρχει το κέντρο βάρους μιας προσπάθειας, υπάρχει η τακτική και η στρατηγική. Αν η κύρια απειλή για την ύπαρξη της Ελλάδας προέρχεται από την Τουρκία (στην νεοοθωμανική ή κοσμική / κεμαλική εκδοχή της), θα πρέπει ή όχι να οικοδομήσουμε συσχετισμούς αποτρεπτικής ισχύος; Ή, αντίστροφα, θα τρέφουμε την αυταπάτη ότι η ελληνική ψυχή θα νικήσει την στρατιωτική, πληθυσμιακή ή οικονομική ισορροπία και αυτή η ευδαιμονική κοινωνία θα επαναλάβει το έπος του ’40;
    Η αποτροπή περιλαμβάνει και συμμαχίες, ή έστω διεμβολισμό των συμμαχιών του αντιπάλου, όπως δίδαξε κάποτε η βυζαντινή διπλωματία. Φυσικά και οι βυζαντινοί μπορούσαν να μείνουν στις μνήμες της πολιορκίας από τις λάντες των Ρως αντί να παντρεύουν τις πριγκίπισσες τους με τους Τσάρους, ή να ταλαιπωρούν τους Κύριλλο και Μεθόδιο, μόνο που η ιστορία θα ήταν τότε λίγο διαφορετική.
    Αν ο ελληνικός λαός υποστήριξε τους Σέρβους αυτό ήταν και αποτέλεσμα της (ορθής) πρόγνωσης ότι η διάλυση των Βαλκανίων αποδυνάμωνε και την ίδια την πατρίδα μας. Εξ’ άλλου αποτέλεσμα αυτής της διάλυσης ήταν και το Μακεδονικό και ο παροξυσμικός αλβανικός μεγαλοιδεατισμός, δεν συμφωνείς;
    Πάντα πίστευα πως υπάρχουν δύο σημαντικοί λόγοι να υποστηρίξει κάποιος μία αλλότρια υπόθεση: ο ένας είναι το δίκαιο και ο άλλος το συμφέρον. Στην περίπτωση των Κούρδων συντρέχουν και οι δύο αυτοί λόγοι. Το κουρδικό έθνος, μοιρασμένο σε τέσσερα κράτη, βρίσκεται σήμερα μπροστά στο ενδεχόμενο να αποκτήσει μια δική του πατρίδα, όσο και αν αυτό που προβάλλεται είναι μια ομοσπονδιακή φενάκη. Κι αυτό σημαίνει αποδυνάμωση τόσο της Τουρκίας όσο και της παλίρροιας του θρησκευτικού φατριασμού, του φανατικού Ισλάμ και του πολέμου των πολιτισμών που έχει κηρυχτεί στην γειτονιά μας. Κάπως έτσι βλέπω εγώ την μεγάλη εικόνα.

    • Χαίρομαι για την απάντηση και πρέπει να πω ότι σε κάποιο βαθμό συμφωνώ μαζί σου, τουλάχιστον στις γενικές αρχές. Ίσως και να σε παρεξήγησα διαβάζοντας το αρχικό σου άρθρο και να σε κατέταξα μαζί με αυτούς που αρθρογραφούσαν (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ τότε, ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ τώρα, ΒΗΜΑ και άλλα νεοταξικά, της παγκοσμιοποίησης και των διαφόρων κέντρων έντυπα) μετά μανίας υπέρ της -shove it down the throat- φιλίας με Τούρκους («δεν μας χωρίζει τίποτα», διπλωματία των σεισμών, κλπ) Σκοπιανούς, Αλβανούς και ότι άλλο «φιλελληνικό» έθνος δίπλα μας και παραπέρα (π.χ. Πακιστάν). My bad!
      Όμως, όπως ξέρεις, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Και αν ακόμη ισχύουν -που μάλλον έτσι είναι- οι γενικές θέσεις σου, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να «ξεχνάμε» ή να «παραβλέπουμε» τις «παλιές ιστορίες» ή να προσεγγίζουμε τις τρέχουσες καταστάσεις σαν αποκομμένες από το παρελθόν ή τον περίγυρο. Δηλαδή, τί θέλω να πω. Για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Είμαστε σίγουροι ότι βοηθώντας τους Κούρδους -όπως κάναμε και με τους Αλβανούς όταν έπεσε το καθεστώς και «πήραμε» κάτι εκατομμύρια στην Ελλάδα και στη συνέχεια μόλις στάθηκαν στα πόδια τους, μας βαράνε στο κεφάλι και έχουν και αξιώσεις ή με τους Σκοπιανούς που δέχθηκε τότε ο Μητσοτάκης να αναγνωρισθούν άμεσα χωρίς προϋποθέσεις και είδαμε τα αποτελεσματα- θα έχουμε περισσότερα να κερδίσουμε από ότι να χάσουμε (π.χ. λόγω της μήνιος της Τουρκίας); Δεν έχω απάντηση, απλώς δεν έχω καλά παραδείγματα από το παρελθόν. Αυτό υποστηρίζω. Αν ήταν terra incognita θα έλεγα ότι «έπαιξα κι έχασα» , όταν όμως υπάρχει παρελθόν, τότε πρέπει να είμαστε λίγο κουμπωμένοι.

  3. Θανάσης Τζιούμπας

    1) Η συμμετοχή Κούρδων ατάκτων στις σφαγές των χριστιανικών πληθυσμών της Μ. Ασίας είναι ιστορικό γεγονός. Είναι όμως επίσης ιστορικό γεγονός ότι πληρώθηκαν με το ίδιο νόμισμα, όταν οι κεμαλικοί σταθεροποιήθηκαν στην εξουσία και αποφάσισαν ότι το τουρκικό κράτος δεν μπορεί παρά να κατοικείται από Τούρκους και μόνο. Έχουν καταγραφεί 14 κουρδικές εξεγέρσεις και επαναστάσεις από τότε, και το αίμα που χύθηκε είναι απίστευτο. Αυτή είναι η δική τους ιστορική μνήμη.
    2) Υπάρχουν δυνητικοί σύμμαχοι και δυνητικοί εχθροί. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την ιστορία, έχει να κάνει και με το παρόν και την προέκταση του στο μέλλον. Οπότε είναι καλό να έχουμε μια σχέση με ένα κίνημα που αποδυναμώνει την βασική απειλή ασφαλέιας για την Ελλάδα, όπως, αν θέλεις, είναι καλό να συζητάει η ελληνική κυβέρνηση με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, έστω κι αν αυτοί είναι απόγοονοι των Μαμελούκων του Ιμπραήμ που έσφαξαν τον δικό μας πρόγονο στο Μανιάκι.
    3) Η αλληλεγγύη και οι σχέσεις που οικοδομεί σε τελευταία ανάλυση είναι πολιτικό ζήτημα, που όμως δεν εξαντλέι την ανάγκη εθνικών πολιτικών για τα εξωτερικά θέματα. Οι χειρισμοί των κυβερνήσεων της Ελλάδας για το αλβανικό ή το σκοπιανό είναι που δημιούργησαν τα ζητήματα, κι όχι τα καραβάνια της αλληλεγγύης που συνέβαλλαν στην επιβίωση κάποιων πληθυσμών την ώρα της ανθρωπιστικής κρίσης.

Γράψτε απάντηση στο diaxeiristis Ακύρωση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*