Πολιτική

Από το ζενίθ του δημοψηφίσματος στο ναδίρ των εκλογών

1797690

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Μετά από πέντε χρόνια, οι δανειστές κατόρθωσαν να κάμψουν τους Έλληνες και να τους υποχρεώσουν να παραδεχτούν τον μοιραίο και αναπόδραστο χαρακτήρα των μνημονίων, οδηγώντας τους σε εκλογές όπου το μόνο και πραγματικό διακύβευμα θα είναι ποιος συνδυασμός κομμάτων θα αναλάβει την εφαρμογή του μνημονίου. Θα είναι τρία ή τέσσερα κόμματα; Αυτό είναι το αποκλειστικό επίδικο των εκλογών. Και επειδή στην ουσία πρόκειται για έλλειψη πραγματικού διακυβεύματος, επιστρέφουν οι παλιοί καλοί διαχωρισμοί: δεξιά ή κεντροαριστερά, (διότι προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απευθύνεται πλέον στην αριστερά), καλύτερη διαχειριστική δυνατότητα, νέο ή παλιό κ.λπ., κ.λπ.

Έτσι, μέσα σε συνθήκες ήττας και απογοήτευσης, οι Έλληνες οδηγούνται, κυριολεκτικά, ως πρόβατα επί σφαγήν, σε αναγκαστικές επιλογές και γι’ αυτό και η αδιαφορία του κόσμου για τις πολιτικές διαμάχες (σε πλήρη αντίθεση με την έντονη πολιτικοποίηση των ημερών του δημοψηφίσματος), η αυξημένη τάση προς αποχή και η επιλογή κομμάτων της «πλάκας» όπως ο Λεβέντης.

Κατά την περίοδο του δημοψηφίσματος, όσοι θεωρούσαμε καταστροφική την εμπλοκή στα ψευδεπίγραφα διλήμματα που προέτασσε και επιλέγαμε την αποχή ή το άκυρο αντιμετωπίσαμε πολύ ισχυρές και έντονες επικρίσεις γι’ αυτή την επιλογή μας. Και όμως, τονίζαμε πως η συμμετοχή στο δημοψήφισμα, η εμπλοκή στη μεγαλύτερη «σύγκρουση» που πραγματοποιήθηκε κατά τα πέντε χρόνια του μνημονίου γύρω από ένα αίτημα ψευδεπίγραφο (ποιος άραγε θα συμφωνούσε με την καρατόμησή του ψηφίζοντας «Ναι» στην εφαρμογή των μέτρων Γιουνκέρ;), και μάλιστα κάτω από μία ηγεσία πολιτικών τυχοδιωκτών (Τσίπρας), δεν μπορούσε παρά να οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα και να επιφέρει μια συντριπτική ήττα στο λαϊκό και αντιμνημονιακό κίνημα. Διότι όταν επιλέγεις να δώσεις τη σύγκρουση σε ένα πεδίο όπου και οι δύο πιθανές επιλογές οδηγούν σε ήττα και αδιέξοδο (δηλ., είτε υπογραφή του μνημονίου είτε grexit), τότε οι συνέπειες θα είναι αναπόφευκτα αρνητικές. Και αυτό ανέλαβε να μας το παρουσιάσει με τον πιο παραστατικό τρόπο ο ίδιος ο Τσίπρας, με την υπογραφή του μνημονίου μία εβδομάδα μετά και την εμπλοκή της χώρας σε μια νέα εκλογική περιπέτεια η οποία είχε σαν στόχο απλώς να επικυρώσει αυτή τη μεγάλη στροφή.

Έτσι οι Έλληνες, αφού δοκίμασαν επί πέντε χρόνια όλους τους τρόπους για να απορρίψουν τον μνημονιακό κορσέ (πλατείες, Αγανακτισμένοι, Σπίθες, Σαμαράς αρχικώς, και εν τέλει ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ), κατέληξαν στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει διέξοδος, αποδεχόμενοι μία ήττα, με τους χειρότερους δυνατούς όρους. Διότι, όταν η επιλογή του πεδίου της σύγκρουσης γίνεται στον χώρο που επιλέγει ο αντίπαλος, τότε η ήττα είναι ακόμα πιο συντριπτική και επώδυνη.

Θα ισχυριστεί κάποιος ότι υπάρχουν και κόμματα τα οποία θέλουν να αποτελέσουν τη συνέχεια και την έκφραση του 62% του δημοψήφισματος. Ακριβώς όμως, η αδυναμία του κόμματος που προέκυψε ως ο εκφραστής της συνέπειας και του Όχι να αναδειχθεί σε σοβαρό πόλο της πολιτικής ζωής του τόπου (η ΛΑΕ στις δημοσκοπήσεις συγκεντρώνει 3,5% με 4,5% των ψήφων) καταδεικνύει την τεράστια αναντιστοιχία της με το τεράστιο 62% του Όχι, και, εν τέλει, τις σαθρές βάσεις αυτού του ίδιου του εγχειρήματος. Κάποιοι, μάλιστα, ως τελευταία γραμμή άμυνας, προτάσσουν την άποψη πως η ευθύνη δεν βρίσκεται στο ίδιο το δημοψήφισμα –η απήχηση του οποίου συρρικνώθηκε τόσο δραματικά και μετασχηματίστηκε σε ναι– αλλά στον παλαιοκομματικό χαρακτήρα του κόμματος Λαφαζάνη.

Όσο και εάν αυτό είναι εν μέρει αλήθεια, εν τούτοις δεν αλλάζει ποιοτικά τα δεδομένα του προβλήματος. Αρκεί να δούμε τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων που εμφανίζουν, σε ποσοστά 65%, ως λανθασμένη την επιλογή του δημοψηφίσματος, ακόμα και από εκείνους που στήριξαν το Όχι!  Ακόμα πιο χαρακτηριστική είναι η προτροπή των ίδιων των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ να «συμβάλει στην εφαρμογή του μνημονίου». Όντως, στη σχετική ερώτηση της εταιρείας Pulse, σε δημοσκόπηση της 8ης Σεπτεμβρίου, το 68% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ του Ιανουαρίου του 2015, απαντούν καταφατικά (υπέρ της εφαρμογής του μνημονίου, δηλαδή) και μόνον το 20% αυτών των ψηφοφόρων είναι ενάντιο, ενώ ένα 12% ανήκει στην κατηγορία «δεν γνωρίζω, δεν απαντώ». Πρόκειται για ένα τεράστιο ποσοστό «μνημονιακής» ευθυγράμμισης, ενώ είναι εντυπωσιακά μικρό το 20% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που αρνείται τη συμμετοχή του στην εφαρμογή του μνημονίου! Δηλαδή, πίσω από τα σχετικά υψηλά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, στις δημοσκοπήσεις, παρά τη μνημονιακή στροφή του, θα βρούμε την ίδια τη μνημονιακή στροφή της πλειοψηφίας των αντιμνημονιακών δυνάμεων. Αυτό λοιπόν είναι που εξηγεί εν τέλει τα χαμηλά ποσοστά της ΛΑΕ και όχι απλώς ο ξύλινος λόγος του Λαφαζάνη. Ή, μάλλον, αυτός ο ξύλινος λόγος ταιριάζει απολύτως με τη συρρίκνωση του ποσοστού εκείνων που εμμένουν στην αντιμνημονιακή στρατηγική. Διότι, πράγματι, ποιοι είναι αυτοί που συνεχίζουν να εμφανίζονται ως αντιμνημονιακοί; Η Χ.Α., το ΚΚΕ, η ΛΑΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και διάφορες ομαδούλες τύπου ΕΠΑΜ κ.λπ. Η ποιότητα και τα χαρακτηριστικά τους αποτελούν έκφραση της κατάρρευσης και της ήττας ενός πλειοψηφικά αντιμνημονιακού κινήματος, τέτοιου που γνώρισε το κύκνειο άσμα του με το όχι στο δημοψήφισμα.

Από πολύ παλιά επιμέναμε πως, δυστυχώς, το αντιμνημονιακό κίνημα έχει πήλινα πόδια, παραμένει επικεντρωμένο σε έναν οικονομίστικο λαϊκισμό, και δεν μπορεί να εκφράσει μια αυθεντική εναλλακτική πρόταση με συνέχεια και επιμονή. Αναπόφευκτα, λοιπόν, εφ’ όσον δεν έγινε καμία ποιοτική αλλαγή στο εσωτερικό του, θα οδηγούσε σε αδιέξοδο και ήττα.

Εν τούτοις, δεν θεωρούμε πως η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι συμβιβασμένοι, ενώ ασυμβίβαστοι είναι οι χρυσαυγίτες. Πιστεύουμε αντίθετα πως το πιο συγκροτημένο και συνειδητό κομμάτι του ελληνικού λαού, είτε ψηφίσει τη ΛΑ.Ε είτε το ΚΚΕ, είτε κάποιο από τα μνημονιακά κόμματα, μετά το τέλος της αντιπαράθεσης μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί, ως κεντρικού επίδικου της κοινωνίας μας, θα αποκτήσει τη δυνατότητα επιτέλους να αρχίσει να σκέφτεται συνολικότερα και θετικότερα. Πώς δηλαδή θα οικοδομηθεί μια οικονομία που να πατάει στα πόδια της εγχώριας παραγωγής, πώς η χώρα μας θα αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του μεταναστευτικού και του τουρκικού νεοθωμανισμού, πώς θα επιτελέσει έναν εκσυγχρονισμό δεμένο και στηριγμένο στην εγχώρια παράδοση.

Δυστυχώς, παρά τις προσπάθειες αρκετών, τα προηγούμενα χρόνια, να μετασχηματισθεί άμεσα και απευθείας το αντιμνημονιακό κίνημα σε ένα συνολικό εθνοαπελευθερωτικό πρόταγμα, αποφεύγοντας τον μονοδιάστατο και αδιέξοδο εγκλωβισμό στο σχήμα μνημόνιο- αντιμνημόνιο, δεν κατέστη δυνατή μια τέτοια εξέλιξη. Χρειάστηκε να οδηγηθούμε στο ζενίθ της αντιμνημονιακής φενάκης του δημοψηφίσματος για να καταλήξουμε στο μνημονιακό ναδίρ των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου. Και μόνον αφού ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος, θα ανοίξει πραγματικά ο δρόμος ενός πιθανού μετασχηματισμού των συνειδήσεων και των ευαισθησιών που αναδύθηκαν αυτά τα πέντε χρόνια, σε μια αυθεντική πρόταση για τη σωτηρία της πατρίδας και την επιβίωση του ελληνισμού, ελεύθερου επιτέλους – ίσως!

ΥΓ. Τι άραγε να ψηφίσουμε σ’ αυτές τις εκλογές; Προφανώς θα μαυρίσουμε πριν απ’ όλα τα δύο κόμματα που εξαπάτησαν τους Έλληνες και προκάλεσαν τις μεγαλύτερες οικονομικές καταστροφές που έχει πραγματοποιήσει κυβέρνηση σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα· εκείνους που κατέστρεψαν τις ελπίδες για μια απελευθέρωση από τα δεσμά του μνημονίου. Επομένως, σε καμία περίπτωση Τσίπρα – Καμμένο. Δεν ψηφίζουμε σε καμία περίπτωση τη Χ.Α. αλλά ούτε και τα λοιπά μνημονιακά κόμματα. Όσο για τη ΛΑ.Ε και το ΚΚΕ, παρ’ ότι μπορούν να φαίνονται πιο συνεπείς στις εξαγγελίες τους, θεωρούμε ότι βαδίζουν σε ένα αδιέξοδο δρόμο χωρίς καμία προοπτική. Κατανοούμε βέβαια εκείνους που, καταψηφίζοντας το δίδυμο της συμφοράς, κάνουν άλλες επιλογές αλλά εμείς αρνούμαστε να επιλέξουμε κάποιον από το παρόν πολιτικό σκηνικό. Καταλαβαίνουμε και όσους επιλέξουν την αποχή, θεωρούμε όμως πιο σωστή και ενεργητική στάση την άκυρη και λευκή ψήφο.

15 Σχόλια

  1. Χριστος Μαργαριτης

    Τα λευκα και ακυρα ομως,δεν πανε υπερ του πρωτου κομματος;

    • Τα άκυρα και τα λευκά απλά δεν προσμετρούνται. Είναι σαν να τους ψηφίζεις όλους. Το ίδιο αποτέλεσμα έχει και η αποχή. Αν υποθέσουμε ότι όλοι απέχουμε, ή ψηφίσουμε λευκό, ή άκυρο και ψηφίσει μόνο ο Τσίπρας και ο Μειμαράκης, θα λάβουν από 50% Συριζα και ΝΔ.
      Επομένως, κάποιο κόμμα πρέπει να ψηφισουμε για να μειώσουμε έμμεσα το ποσοστό τους. Αν ψηφίσουμε και κόμμα που μπαίνει στη Βουλή, θα μειώσουμε έμμεσα και τις έδρες τους.
      Προσωπικά, εύχομαι (εδώ που έχουμε φτάσει) να έχουν τέτοια ποσοστά που να αναγκαστούν να συνεργαστούν σε κυβέρνηση τουλάχιστον οι 2 πρώτοι. Ακόμα καλύτερα, να είναι 4, 5 ή 6 συνολικά τα κόμματα της νέας κυβέρνησης, για να μην έχει κανείς το προνόμιο της εκ του ασφαλούς αντιπολίτευσης. Μόνο έτσι θα καταρρεύσει το υπάρχον κομματικό σύστημα, με την ελπίδα να αναδυθούν νέοι πολιτικοί σχηματισμοί.

  2. Ενώ μέχρι σήμερα έλεγα να ρίξω το μη χείρον βέλτιστον στις εκλογές, με κριτήριο μία απώτερη σκοπιμότητα, μία ματιά στις συνθέσεις των ψηφοδελτίων, ιδίως πέραν των ψηφοδελτίων επικρατείας, αλλά και στις τοποθετήσεις στην ντημπετο-τηλεμαχία, με αποτρέπει από το να ψηφίσω οποιονδήποτε…τι κατάντια είναι αυτή…

  3. «και οι δύο πιθανές επιλογές οδηγούν σε ήττα και αδιέξοδο (δηλ., είτε υπογραφή του μνημονίου είτε grexit), τότε οι συνέπειες θα είναι αναπόφευκτα αρνητικές». Τρίτη επιλογή δεν μπορεί να υπάρξει για ένα κόμμα που κυβερνά…εκτός αν δεν αναλάβουμε την κυβέρνηση οπότε δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε το δίλλημμα…Έχουμε τη γραμμή έξω από το ευρώ θα καταστραφούμε (η οποία ως λογική συνέπεια έχει την υπογραφή μνημονίου) αλλά καλύτερα είναι στο άμεσο μέλλον να μην αναλάβουμε την κυβέρνηση…

  4. Να συμφωνήσουμε με το άρθρο και τους πολιτικούς προσανατολισμούς του. Δύο παρατηρήσεις μόνο
    1. Προσβάλουμε τον παλαιοκομματισμό ως πολιτική έννοια ταυτίζοντας τον με την ΛΑΕ. Πρόκειται στην πραγματικότητα για προ – παλαιοκομματικό σχήμα ολιγαρχικής εξουσίας μεσαιωνικού τύπου με αρκετό υπηρετικό προσωπικό και παρατρεχάμενους δραχμολάτρες υποστηρικτές. Το μικρό εκλογικό ποσοστό της οφείλεται, μεταξύ των άλλων και σε αυτή την αποκρουστική εικόνα, την οποία σίγουρα δεν πρέπει να επιβραβεύσουμε με την ψήφο μας.
    2. Από τα θετικά της περιόδου, που δεν πρέπει να παραλείπουμε, είναι ότι ξεκαθαρίζει σιγά – σιγά το πολιτικό τοπίο και αυτό θα οδηγήσει τις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίας αντίστασης, που προϊόντος του χρόνου θα εντείνονται, να βρίσκουν μια πιο αξιόπιστη, από στρατηγική άποψη , διαδικασία πολιτικής μορφοποίησης. Αλλά για να γίνει αυτό έχουμε σίγουρα ευθύνη συμβολής όσοι αντιλαμβανόμαστε αυτή την αναγκαιότητα.

  5. μαυροκόκκινο κοράκι

    ΕΔΗΚ, δαγκωτό στην ΕΔΗΚ

  6. Πάντως έχω να ρωτήσω το εξής: Έμεινα με την εντύπωση – αν κάνω λάθος διορθώστε με – ότι στο όντως ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα η γραμμή του Άρδην δεν ήταν και τόσο ξεκάθαρη όσο τώρα (μάλλον φάνηκε να κλίνει υπέρ του ναι παρά υπέρ της αποχής/άκυρου/λευκού, παρότι σε ένα δημοψήφισμα η δεύτερη επιλογή θα μπορούσε – θεωρητικά έστω – να ακυρώσει το όλο εγχείρημα). Σε εθνικές εκλογές όμως η επιλογή άκυρο/λευκό/ αποχή μάλλον (δεδομένου και του εκλογικού συστήματος) μάλλον αποβαίνει προς όφελος του πρώτου κόμματος….

    • Δημιουργείται πράγματι η υπέρ του πρώτου κόμματος αρχική εντύπωση. Αλλά έχει τόση σημασία ποιο κόμμα θα είναι πρώτο και ποιο δεύτερο για να μην μεροληπτούμε εναντίον του ;
      Κυρίαρχη αντίθετα σημασία έχει να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι, να υπάρξει δηλαδή μέρος της κοινωνίας, έστω και μικρό, με δομημένη αμφισβήτηση στα πλαστά διλήμματα που με πρόθεση θέτει για να την εγκλωβίσει το σύστημα εξουσίας.
      Μια τέτοια ξεκάθαρη ομάδα πολιτών θα έχει το καθήκον να δομήσει μια νέα πιο αξιόπιστη πολιτική χοάνη για να αποθέτουν εκεί την ελπίδα και τη δυναμική τους οι πολιτικές και κοινωνικές ομάδες που προϊόντος του χρόνου θα επανακάμπτουν στις πολιτικές αντίστασης. Αυτό άλλωστε θα είναι το ζητούμενο για την πολιτική περίοδο όπου έχουμε ήδη εισέλθει.

  7. Θα συμφωνούσα με Τάσο, η πραγματική καταψήφιση των καθεστωτικών κομμάτων και μείωση των ποσοστών τους διασφαλίζεται με έγκυρη ψήφο σε κόμματα του 0.1%.

    Άτε να δούμε τι θα γίνει και με αυτόν τον κύκλο που πάει να κλείσει, το έχουμε πει τόσες πολλές φορές που φοβάμαι μην καταντήσει όχι self, αλλά non-fulfilling prophecy και δεν κλείσει ποτέ. Το σύστημα βγάζει συνέχεια καινούργια κεφάλια όπως η Λερναία Ύδρα και δημιουργεί νέους κύκλους.

  8. Μιλαμε λοιπον για το πως πρεπει να ψηφισουμε. Ποιον, και γιατι. Μηπως να ριξουμε ακυρο: Ναι αλλα…ποιον τελικα θα στηρίξουμε αν το κανουμε αυτο; Την μονη σωστη απαντηση δεν ειμαστε κατά πως φαινεται αξιοι να την δωσουμε: ΟΛΙΚΗ ΑΠΟΧΗ. Αφου λοιπον δεν ειμαστε ικανοι για αυτό, ας σταματήσουμε τουλάχιστον τις μαθηματικες κουραστικες πραξεις, τυπου «σε ποιον να το ριξω, πως θα μετρησει, να ψηφισω την ταδε Παραταξη, αλλα αν δεν μπει στην Βουλη…» κ.λ.π. κ.λ.π.. Εγω λεω πως οσοι περισσοτεροι μεινουν μακρια από τις καλπες, τοσο το καλυτερο για εμας. Ηδη η Αποχη εχει παρει μυθικες διαστασεις για Ελληνικα δεδομενα, και το χαιρομαι αφανταστα. Είναι η μονη Λαικη νικη που πετυχαμε τα τελευταια.(ποσα αληθεια;) χρονια. Και μαλιστα διχως καμια απολυτως συνεννοηση. Διχως εντολες και καθοδηγήσεις από ανωθεν παντος τυπου. Από την στιγμη που πλησιαζεις την καλπη, εχεις νομιμοποιησει κατά καποιον τροπο τα μυρια οσα. ετσι δεν ειναι; Ετσι είναι. Δεν είναι αυτή συμπεριφορα ενός Λαου που περασε από σαραντα και ένα κυματα, που εδωσε ξανα και ξανα την ψηφο του σε ανθρώπους που εξευτελισαν την εμπιστοσυνη του, που διεσυραν με τον χειροτερο τροπο ένα ολοκληρο Εθνος, που καταδικασαν τοσους και τοσους Ελληνες στην ανεχεια, την απολυτη φτωχεια, ακομη και στον θανατο. Και αντι να βρίσκονται τωρα στα σκοτεινοτερα υπογεια περιμενοντας την καταδικη τους για Εσχατη Προδοσια, θελουνε εκλογες, ζητανε την ψηφο μας.
    Σκεφτείτε το λιγο.

  9. Είναι έγκυρη πολιτική στάση η διαρκής έκφραση μέσω του λευκού, της αποχής ή της επιλογής κομμάτων καθαρής διαμαρτυρίας χωρίς στοιχειώδες προγραμματικό πλαίσιο; Έχει νόημα να επικαλείται και να αναμένει κανείς μιαν άμεση και αδιαμεσολάβητη έκφραση των πολιτών μέσω κοινωνικών κινημάτων που υπερβαίνουν τα απαξιωμένα κόμματα;
    Οι μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις, οι κορυφώσεις των κάθε είδους κινημάτων που γεννούν οι αγώνες των κοινωνικών τάξεων και άλλες ζυμώσεις στην κοινωνία των πολιτών, είναι από τη φύση τους εκδηλώσεις προσωρινές και βραχύβιες. Συμβαίνουν περιοδικά, συνήθως στις αρχές ή στα προεόρτια των κρίσεων, όταν ο πολιτικός χρόνος συμπυκνώνεται, επιταχύνεται και η ροή του αλλάζει κατεύθυνση. Βραχύβια ήταν π.χ. τα κινήματα Occupy, Ισπανών και λοιπών «Αγανακτισμένων». Η ορμή του οικολογικού κινήματος διατηρήθηκε όσο και ο απόηχος γεγονότων όπως τα πυρηνικά ατυχήματα της Φουκουσίμα και του Τσερνόμπιλ.
    Αυτά που μπορούν και οφείλουν να διασφαλίζουν σταθερούς πολιτικούς δεσμούς συνέχειας στο πέρασμα του χρόνου, είναι τα πολιτικά υποκείμενα τα παγιωμένα σε «θεσμούς» της δημοκρατίας: δηλαδή τα κόμματα και άλλοι μηχανισμοί της κοινωνίας που ασκούν πολιτικές επιδράσεις, όπως λόγου χάρη συνδικάτα ή μέσα ενημέρωσης. Ευνόητο είναι γιατί ισχύει (ή πρέπει να ισχύει) αυτό, τώρα και διαχρονικά, υπό καθεστώς κοινοβουλευτικής δημοκρατίας κάθε λογής. Το εμπειρικά φανερό είχε ήδη διαπιστωθεί και αναλυθεί π.χ. στη «Δημοκρατία στην Αμερική» του Αλεξίς ντε Τοκβίλ, στη «18η Μπρυμαίρ» του Καρλ Μαρξ, στις ιδέες του Αντόνιο Γκράμσι για την ηγεμονία, στην «Πολιτική ως Επάγγελμα» του Μαξ Βέμπερ (και αρνητικά στην προειδοποίησή του για το «σιδερένιο κλουβί» που μας περιμένει).
    Όταν αυτά τα «θεσμικά» πολιτικά υποκείμενα και οι άνθρωποι που τα εμψυχώνουν απαξιώνονται, τότε μέσα στην κοινωνία απαξιώνεται η πολιτική ως έλλογη δραστηριότητα, παύει να έχει νόημα για το πλαίσιο διαβίωσης.
    Αν βιώνουμε μια μεταβατική εποχή, μια «εποχή των τεράτων» και κρίση ηγεμονίας, τότε στόχος είναι η πολιτική και τα κόμματα να αναζωογονηθούν, αποκτώντας όμως πραγματικές ικανότητες για δράση και στο επίπεδο όπου «γίνονται τα σημαντικά πράγματα» τώρα: πέραν του εθνικού κράτους.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*