Πολιτική

(Αυτο)κριτική

STATHIS2

Του Στάθη 

Δύσκολα εμφανίζεται στην Ιστορία τέτοια οβιδιακή μεταμόρφωση, τέτοια μετάλλαξη ενός πολιτικού ηγέτη, όπως αυτή του κ. Τσίπρα. Και το ίδιο δύσκολα ένα αριστερό κόμμα, ή έστω το μέρος εκείνο του κομματικού σώματος που του απέμεινε, παρακολουθεί αυτή τη μετεξέλιξη προσπαθώντας να μιλήσει τη γλώσσα που μιλούσε πριν να αυτομολήσει στην πολιτική που αντιμαχόταν.

Σπανίως, επίσης, στην Ιστορία αυτή η μεταμόρφωση συντελείται τόσο γρήγορα. Και τόσο ξετσίπωτα.

Θα αναφερθώ μόνον σε ένα απ’ τα χίλια που έλεγε ο κ. Τσίπρας, πριν να αρχίσει κι αυτός να αραδιάζει τα χίλια ένα παραμύθια της Χαλιμάς. Έλεγε: «Η λέξη ισοδύναμα έχει εισαχθεί απ’ την τρόικα. Όταν αναζητούνε ισοδύναμα, εννοούν ισοδύναμους πόνους».

Τώρα όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ομιλούν στα πάνελ και από του βήματος της Βουλής για τους εν λόγω πόνους -τα ισοδύναμα- ως να πρόκειται για φάρμακα που θεραπεύουν πάσα λύπη και στεναγμό, ως να πρόκειται για παραμυθία αυτών των ίδιων, ώστε να αντέξουν τον αυτοδιασυρμό τους. Έσχατοι των Κλαζομενίων και υπομείονες των Αβδηριτών.

Δεν έχει, όμως, πλέον καμία σημασία να υπενθυμίζει κανείς στον κ. Τσίπρα τι έλεγε και τι λέει. Το έργο έχει προχωρήσει, βρισκόμαστε σε μια νέα σελίδα. Κι αυτή, επίσης, σπανίως εμφανίζεται στην Ιστορία, εις όσα αφορούν τουλάχιστον την παρουσία της Αριστεράς διεθνώς. Σπανίως κόμματα της Αριστεράς έχουν περιπαίξει τη λογική, έχουν ατιμάσει την ηθική κι έχουν διασύρει την ιδεολογία τους όσον ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του, απ’ όταν ο ίδιος κι όσοι τον ακολούθησαν πέρασαν κάτω απ’ τα καυδιανά δίκρανα της υποταγής.

Σπανίως οι ηττημένοι ηττώνται μέσα τους και οι ήρωες μεταμορφώνονται σε ρεμάλια, όπως έγινε με πολλούς από τους Σέρβους μετά τον πόλεμο που έχασαν.

Η Αριστερά, σε όλες της τις εκδοχές, εκφράζει την ταξική αντίθεση με τη Δεξιά, σε όλες της επίσης τις εκδοχές. Ποτέ άλλοτε, ή σπανίως, ένα κόμμα της Αριστεράς δεν έχει διασύρει τόσο πολύ και τόσο, σαν έτοιμο από καιρό, αυτήν την αντίθεση. Και μαζί της και τον εαυτόν του.

Οι γενίτσαροι ήταν αθώοι. Τους άρπαζαν μωρά οι Οθωμανοί και τους ανάθρεφαν τέρατα. Ο ΣΥΡΙΖΑ που απέμεινε δεν αποτελείται από γενίτσαρους. Αυτοί που αυτομόλησαν στη δεξιά πολιτική δεν ήταν αρπαγμένα μωρά, αλλά ενήλικες που ανάλωσαν -αν όχι όλοι, πάντως οι περισσότεροι και οι καλύτεροι- τη ζωή τους στρατευμένοι στις ιδέες, στα ιδανικά και στον τρόπο της Αριστεράς. Που ως τώρα δεν ήταν ποτέ η χλεύη της Δεξιάς.

Μα δεν αυτομόλησαν, θα έλεγε κανείς, υποχώρησαν για να ανασυνταχθούν και να πολεμήσουν την επόμενη μέρα. Μάλιστα. Πώς πολεμάνε; Λέγοντας όσα κατήγγειλαν; Πράττοντας όσα απέρριπταν; Ή, μήπως, δεν εφαρμόζουν το μνημόνιο που οι ίδιοι υπέγραψαν και μαζί με όλες τις εκδοχές της Δεξιάς υπερψήφισαν; Ή, μήπως, δεν γνωρίζουν ότι τα περί ισοδύναμων είναι φούμαρα, καθώς ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έλεγε – ή, μάλλον, ούτε καν φούμαρα, αλλά «πόνοι»; Σε τι ελπίζουν; Σε ένα λέγε-λέγε-λέγε, ό, τι μείνει κι όπου βγάλει; Τόσο μπορούν; Πέστε μου ένα (αριθμός 1) μέτρο, που έφεραν ως αντιστάθμισμα στα εγκληματικά μέτρα που δέχθηκαν να επιβάλουν. Ένα! Ούτε ένα. Ενώ αντιθέτως βροχή, βροχή φωτιάς κι Αρμαγεδδών, οι διαταγές που εκτελούν.

Κι επιπλέον διαπράττουν το αίσχιστο: φορτώνουν στον λαό τον φόνο του εαυτού του. «Μας ψηφίσατε, δεν μας ψηφίσατε»,; ερωτούν ξεδιάντροπα εκείνους που φόβισαν, εκείνους που εξαπάτησαν.

Ο κ. Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός για να έχουμε υπερπρωθυπουργό τον κ. Μάαρτεν Φέρβεϊ ή όποιον άλλο γκαουλάιτερ μας στείλει το Βερολίνο. Σπανίως μια μετάλλαξη λαμβάνει σάρκα και οστά σε τέτοιο βάθος και με τέτοια ταχύτητα. Ο κ. Τσίπρας μιμείται πλέον τον μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου, με όλο και πιο ανατριχιαστικό τρόπο. Ομιλεί με τη σύνταξη του Ανδρέα, τις παύσεις του Ανδρέα, τη στίξη του Ανδρέα. Και το πιο ανατριχιαστικό, όλο και πιο έντονα πια η φωνή του θυμίζει τη φωνή του Ανδρέα.

Ανατριχιαστικό, αλλά αναμενόμενο, διότι όσο πιο κούφιος είναι ο μίμος, τόσο πιο έντονη ακούγεται η ηχώς του ινδάλματός του. Σπανίως ένας πολιτικός έχει μιμηθεί τόσους πολλούς και τόσα πολλά. Ο κ. Τσίπρας μιμείται την πολιτική Σαμαρά, τους τρόπους του Βενιζέλου και το στιλ του Ανδρέα.

Τον μόνον που δεν μιμείται ο κ. Τσίπρας είναι τον σύντροφο Τσίπρα που πιστέψαμε, που βοηθήσαμε, που αγαπήσαμε.

Η ντροπή που βαραίνει πολλούς από εμάς για όλο αυτό είναι το ελάχιστο. Η οδύνη, όμως, που βοηθήσαμε να βαραίνει σήμερα, απ’ όλο αυτό, κόσμο και κοσμάκη είναι ανεξιλέωτη…

4 Σχόλια

  1. Αντώνης Λαμπίδης

    Δυστυχώς, η απουσία νηφάλιας κριτικής σκέψης και η έλλειψη διορατικότητας συνέτειναν ώστε πολλοί τίμιοι αγωνιστές, όπως ο Στάθης, να εμπιστευθούν κάποια ανερμάτιστα άτομα, τα οποία στο όνομα της Αριστεράς αναρριχήθηκαν στην εξουσία, εξαπατώντας το λαό. Εμείς, οι φίλοι του «Αρδην», προβλέψαμε τις εξελίξεις, όχι γιατί ήμασταν προφήτες αλλά γιατί εγκαίρως αποτιμήσαμε το ποιόν αυτών των ατόμων. Αποδείχθηκαν στυγνοί αρχομανείς και κούφιοι αρριβίστες που παρασύρουν στον όλεθρο την πατρίδα μας. Όμως, ας μη κάνουμε πλέον διαπιστώσεις και αυτοκριτική, αλλά ας ενώσουμε τώρα όλες μας τις δυνάμεις για μια αληθινή επιτέλους επ-Ανάσταση του Ελληνισμού, μακριά απο δογματισμούς και ιδεοληψίες. Για μια επανάκτηση του γνήσιου ελληνικού ήθους.

  2. Θα βάλω την γάτα μου να κλάψει…

  3. Με άλλα λόγια αποδεικνύεται περίτρανα για μία ακόμη φορά ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της αριστεράς ήταν και παραμένει η κάθε μορφής Ελευθερία….
    Στη συγκεκριμένη περίπτωση επιχειρείται, μέσω της προπαγάνδας και των εκβιασμών για την ώρα, η εξαφάνιση της ελευθερίας της σκέψεως και της μνήμης αφού θέλει να καθορίζει ο κ. Τσίπρας κι η ομάδα του ως κυρίαρχοι εκφραστές της αριστεράς σήμερα στην Ελλάδα τι και πως θα σκεφτόμαστε και θα θυμόμαστε….

  4. κοινόν κιλελέρ

    Αγαπητέ, είσαι κολλημένος με την «αριστερά», το «σύστημα», τις παιδικές χαρές των «αρχηγών» και της στενής κλίκας της αυλής των, ενώ γνωρίζεις πως η κομματοκρατική ολιγαρχία εκτελεί με «αίσθημα ευθύνης» την εντολή των εξουσιαστών,κυρίως εκτός συνόρων, από όπου λαμβάνουν και το «χρίσμα». Όσο είσαι εκεί κολλημένος θα έχεις κώλυμα και δεν θα βλέπεις πως το πρόβλημα της Πατρίδας μας είναι το πρόβλημα τους Αθηνοκεντρικού κράτους των νταβατζήδων. Η Οδός, αγαπητέ, είναι η επιστροφή στη ρίζα μας, στην Αγία Παράδοσή μας, στην Ισότιμη Διακυβέρνηση των Κοινών με Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Ισότητα δια της Αξιοκρατίας, Αλληλεγγύη, σε μια Ελληνική Πορεία αυτάρκειας, αυτοδυναμίας με συμβιωτική χρήση των φυσικών πόρων, με υπερεργασία, όπου όλοι παράγουν με όλους για όλους. Δούλεψέ το στην καρδιά σου, πιές από την πηγή της Αγιασμένης και Αγιαστικής Παράδοσής μας και έλα να τα πούμε. Η ύπαιθρος θα σώσει την Ελλάδα. Και οικονομικά και Πνευματικά. Το χρωστάμε στους Ήρωες, Μάρτυρες, Ιερομάρτυρες, Ομολογητές, Αγίους μας και το οφείλουμε στους αγέννητους μας και σε όλη την οικουμένη. Έρχου και ίδε. Η Ισότιμη Διακυβέρνηση των Κοινών θα σε ελευθερώσει από την «αριστερά», «δεξιά», κλ.π. Άσε το παραμύθι των εξουσιαστών και ζήσε τον Ελληνικό τρόπο του ευ ζειν.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*