Κοινωνία, Ρήξη φ. 123

Το κράτος-βαμπίρ

Κρατισμός εναντίον οικονομίας, κοινωνίας, κράτους

afisa_proslipsis_645x (1)

Του Μιχάλη Πετμεζά από τη Ρήξη φ. 123
Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε ο ΣΕΒ, στο εβδομαδιαίο οικονομικό δελτίο της 6ης Μαΐου 2016, οι πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων οδήγησαν σε ραγδαία αύξηση των απασχολούμενων στο δημόσιο (19,1% για την περίοδο 2000-2008), γεγονός που, μαζί με μια πολιτική σημαντικών αυξήσεων (2,2% τον χρόνο στους μισθούς του δημοσίου έναντι 1% στους αντίστοιχους του ιδιωτικού τομέα), προκάλεσε μια γενική αύξηση των δαπανών για το προσωπικό του (από 10,6% του ΑΕΠ το 2003 σε 13,1%, το 2009). Πρόκειται για τον έναν από τους δύο κυριότερους λόγους του δημοσιονομικού εκτροχιασμού του 2009· ο έτερος είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες…
Π ώς γίνεται, όμως, η εκσυγχρονιστική κυβέρνηση του Σημίτη και η κυβέρνηση κοινωνικού φιλελευθερισμού του Κωνσταντίνου Καραμανλή, που ρητορικά πολιτεύονταν στο όνομα της «προσαρμογής της χώρας μας στις επιταγές της ΟΝΕ», να ακολούθησαν εν τέλει αυτήν τη στρατηγική υπερδιόγκωσης του δημοσίου τομέα; Το παράδοξο υφίσταται μόνο εκ πρώτης όψεως: H προσαρμογή στην ΟΝΕ υπήρξε μεν βίαιη, ωστόσο αυτό αφορούσε σε συγκεκριμένους κλάδους της ελληνικής οικονομίας, και εκφράστηκε ως συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής και της μεταποίησης. Μπροστά σε αυτήν τη δραστική υποχώρηση της παραγωγικής οικονομίας, οι ελληνικές κυβερνήσεις προσανατολίστηκαν στο να ενισχύσουν περαιτέρω την υπερδιόγκωση του δημοσίου, προκειμένου να συντηρήσουν το επίπεδο ευημερίας του ελληνικού λαού. Έκτοτε, ολοένα και περισσότερο, η εγχώρια οικονομική δυναμική θα συντηρείται από ένα δίκτυο παρασιτικών συνεργειών του δημοσίου τομέα, κλάδων του ιδιωτικού που σιτίζονται από τη διαπλοκή και παρέχουν προϊόντα και υπηρεσίες στο ελληνικό κράτος και τις… επιχειρήσεις λιανικής πώλησης που ζούσαν από την εγχώρια κατανάλωση. Έτσι, η διόγκωση του ελληνικού κράτους, στην τελευταία περίοδο, δεν συντελέστηκε, παρά την «προσαρμογή», αλλά εξαιτίας της!
Τα ίχνη αυτής της πολιτικής επιμένουν έπειτα από πέντε χρόνια μνημονίων. Μπορεί τα αλλεπάλληλα μέτρα και οι αθρόες συνταξιοδοτήσεις να μείωσαν το προσωπικό του δημοσίου κατά 24% και τον μέσο μηναίο καθαρό μισθό του κατά 14,6%, ωστόσο η απόκλιση παραμένει: Το 2015, οι μέσες καθαρές αποδοχές στον δημόσιο τομέα ήταν 1.053 €, ενώ στον ιδιωτικό τομέα, 771€. Και η απόκλιση γίνεται ακόμα μεγαλύτερη αν εξετάσουμε τις μεικτές αποδοχές –δηλαδή προσθέσουμε στις καθαρές τις εργοδοτικές εισφορές: Τότε, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ε.Ε. η διαφορά ανέρχεται στο 46%.
Η διαφορά τους δε, όχι μόνον δεν μειώθηκε, αλλά αυξήθηκε σε απόλυτες τιμές, έστω και ελάχιστα! Το 2009 ανερχόταν στα 276€, ενώ σήμερα στα 282€, πράγμα που υπήρξε αποτέλεσμα μιας άνισης μετακύλισης του κόστους προσαρμογής στον ιδιωτικό τομέα (και συγκεκριμένα στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που βάλλονται πανταχόθεν!)· στο σύνολο της οικονομίας, η απασχόληση και ο μέσος μισθός θα μειωθεί πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στον δημόσιο τομέα – κατά 20,9% και 17,9%, αντίστοιχα.
Έπειτα απ’ όλα αυτά, δεν είναι διόλου παράδοξο το γεγονός ότι, σε σχέση με τον δημόσιο τομέα, η Ελλάδα εμφανίζεται να τινάζει στον αέρα τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους: Ενώ η απόκλιση μεταξύ μεικτών αποδοχών δημοσίου και ιδιωτικού ισχύει για όλη την Ε.Ε., στην Ελλάδα είναι σχεδόν διπλάσια (46% έναντι 26%), ενώ η χώρα μας απασχολεί τους διπλάσιους εργαζόμενους στον στενό δημόσιο τομέα απ’ ό,τι οι υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης (16% των μισθωτών έναντι 8%). Εννοείται με… υποδεκαπλάσια πραγματικά αποτελέσματα ως προς την κοινωνική ωφέλεια και την ποιότητα των δημόσιων αγαθών.
Στην παρασιτική Ελλάδα του 2016, η κατάσταση αυτή συνιστά από μόνη της έναν τεράστιο «κοινωνικό αυτοματισμό». Τον οποίον παροξύνει η κυβέρνηση, εμφανιζόμενη ως η πλέον… φονταμενταλιστική ως προς τις κρατικιστικές πολιτικές της ύστερης μεταπολίτευσης. Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής είναι τεράστιες, όπως διαφάνηκε χαρακτηριστικά και από το περιεχόμενο των νέων μέτρων που ψηφίστηκαν τις προάλλες στη βουλή.
Πλέον ο κρατισμός λειτουργεί ως βαμπίρ απέναντι ακόμα και σε αυτή την αναιμική δυναμική οικονομικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης: α) το φορομπηχτικό κρεσέντο, αναγκαστικά πλήττει περισσότερο τις μικρές και μεσαίες παραγωγικές επιχειρήσεις που έχουν απομείνει –κλασικό παράδειγμα οι μικροζυθοποιίες, που εσχάτως επέδειξαν μια νέα δυναμική, και τις οποίες η κυβέρνηση οδηγεί σε ασφυξία.
Δεύτερον, η κυριαρχία του κρατισμού μέσα στο κράτος διαστρέφει τον δημόσιό του χαρακτήρα, μπλοκάρει τη λειτουργία του και εξουδετερώνει τα παραγόμενα αποτελέσματα. Μεταστρέφει την ελληνική πολιτεία, από θεσμική έκφραση των εθνικών μας «κοινών», σε κράτος για τον εαυτό του.
Το αποτέλεσμα είναι να τροφοδοτείται μια αναπόφευκτη κοινωνική δυσαρέσκεια, στην οποία πλειοδοτεί ο νεοφιλελευθερισμός: Δεν είναι μόνον ο «Κούλης», όπως θέλει η κυβερνητική προπαγάνδα· είναι και η τεράστια διάχυση απόψεων τύπου Τζήμερου στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας, κατά πολύ μεγαλύτερη από τα σχεδόν μηδαμινά ποσοστά που αυτός πέτυχε στις εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες συμμετείχε.
Έτσι, το «φιάσκο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ», οι πολιτικές παροξυσμού του κρατισμού, απονομιμοποιούν ακόμα περισσότερο τον θεσμό του κράτους στα μάτια της κοινωνίας, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την ολοκληρωτική του κατεδάφιση. Ιδού ένας ακόμη λόγος για τον οποίο η παραμονή της παρούσας κυβέρνησης στην εξουσία υπονομεύει τη μελλοντική πορεία αυτής της χώρας.

5 Σχόλια

  1. Κάτι που αξίζει να προστεθεί σε αυτά που λέει το άρθρο είναι ότι η ύπαρξη του δημοσίου και των προνομίων του, διαχέει την τεμπελιά σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, σε βαθμό που πλέον έχει γίνει εθνικό χαρακτηριστικό. Όταν δουλεύεις σκληρά στον ιδιωτικό τομέα, παίρνεις 1300 καθαρά και έχεις 22 άδειες τον χρόνο, ενώ ο συμφοιτητής σου που ως γαλακτομπούρεκο της Νέας Δημοκρατίας χώθηκε σε ΔΕΚΟ και παίρνει 2500 ευρώ καθαρά και έχει 35 άδειες (με τις αναρρωτικές, που τις παίρνουν με χαρτί από γιατρό, φυσικά χωρίς να είναι άρρωστοι), ε τότε τα παρατάς, ξεκινάς κάνα διδακτορικό ή μεταπτυχιακό, μαζεύεις πτυχία ξένων γλωσσών και γενικά σπουδάζεις μέχρι να ασπρίσουν τα μαλλιά σου, ώστε να μαζέψεις μόρια και να χωθείς και εσύ στο δημόσιο.
    Η πλάκα είναι ότι όταν κάποιος τολμάει να πει ότι βασική αιτία της αδυναμίας να διαφύγουμε από την κρίση είναι τα προνόμια το δημοσίου ξεσηκώνονται όλοι και σε κατηγορούν για κοινωνικό αυτοματισμό. Και όχι μόνο οι δημόσιοι.

  2. Αυτό που αποκαλούμε κράτος στην Ελλάδα δεν πληροί ούτε τις στοιχειώδεις πορϋποθέσεις ενός πραγματικού κράτους. Πράγματι, δεν διασφαλίζει ούτε την εθνική κυριαρχία κι ακεραιότητα, ούτε τη νομιμότητα, δημόσια τάξη κι εαωτερική ασφάλεια, δεν εγγυάται την έγκαιρη κι έγκυρη απονομή δικαιοσύνης εντός της δικαιοδοσίας του κλπ. Άρα μέχρι να αρχίσει να εκπληρώνει έστω στοιχειωδώς κάποια από τις βασικές προϋποθέσεις δεν έχει νόημα να μιλάμε για άλλους επιπλέον ρόλους που μπορεί να παίξει ένα κράτος που λειτουργεί π.χ. στην οικονομία, την κοινωνική ασφάλιση, τη ρύθμιση και καθοδήγηση της αγοράς κλπ. Το ελλαδικό «κράτος» λειτουργεί σαν ένας μεγάλος κοτζαμπάσης ή ακόμα καλύτερα σαν το μεγιστάνα-ιδιοκτήτη ράντσου σε μία κωμόπολη της παλαιάς αμερικανικής άγριας δύσης…. Ελέγχει την τράπεζα, τα καταστήματα γενικού εμπορίου, τα μπαρ και τα σαλούν αλλά και το σερίφη και το δικαστή σε ένα δίκτυο διαφθοράς και συναλλαγής που υπάρχει μόνο για να συντηρεί τον εαυτό του. Η εικόνα συμπληρώνεται με ένα πολυδαίδαλο σύστημα νομολογίας και κανόνων που επιτρέπει την ανάκληση «κανόνων» και «νόμων» για το χειρισμό κάθε περίπτωσης με μεγάλη ευελιξία από την τυραννική και διαπλεκόμενη αλλά αποτρέπει τους «κοινούς θνητούς» να εμπλέκονται σε διαμάχες με την εξουσία….

    • Σε συνέχεια του προηγουμένου και για να πάρουμε μια γεύση από την επίφαση κράτους στην Ελλάδα και πως προστατεύει τα δικά του παιδιά με την πολυνομία που επιτρέπει την ανάκληση ρυθμίσεων κατά το δοκούν κι όποτε κι όπως βολεύει:
      http://www.tovima.gr/society/article/?aid=802587

  3. Μπράβο Μιχάλη, εξιστόρησες με λιτό τρόπο όλη την ιστορία.
    Να την πω και με δικά μου λόγια.

    Η Ελληνική οικονομία των παρασιτικών οικονομικών ολιγαρχών ήδη στις αρχές του 2000 είχε μπει σε ύφεση. Οι διαπλεκόμενοι χαραμοφάϊδες των κομμάτων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σκέφτηκαν την «εύκολη» λύση να μείνουν στις καρέκλες τους. Εφάρμοσαν ψευδοκεϋνσιανισμό του στύλ «θάβω και ξεθάβω μπουκάλια». Απίστευτο και αυτοκτονικό, γιατί θα μπορούσαν αυτά τα δημόσια λεφτά να τα έριχναν σε παραγωγικά έργα (όπως έκαναν πχ οι Ισραηλίτες) αλλά το παραγωγικό θέλει σχέδια, ελέγχους, αξιολογήσεις, κόπο. Πολύ κόπο. Και ένα κοπρόσκυλο δεν θέλει να σκέφτεται και πολύ, και προπαντός δεν θέλει να κοπιάζει.

    ΚΑι έτσι γλύτωσαν την βαριά ύφεση αλλά αποκατάστρεψαν την παραγωγική βάση και όλα τα χρέη αντί επενδύσεων κατέληξαν σε τσιπούρες (εισαγόμενες)..

    Ο Σύριζαμ, το τρίτο κοπρόσκυλο της παρέας, είδε την ευκαιρία. Μια συμπαγής πολυπληθής ομάδα ανθρώπων, κάποιων βολεμένων, κάποιων -των περισσοτέρων – φοβισμένων, ένοιωθε πια απροστάτευτη. Αυτή την ομάδα των ευνουχισμένων (συγνώμη παιδιά, όταν 10-20 χρόνια δεν σου δίνουν να κάνεις τίποτα, είναι σαν να σε ευνουχίζουν) ο ΣΥΡΙΖΑμ ανέλαβε την «προστασία» της και προσπαθεί να την μετατρέψει στον στρατό κατοχής του..

    Δεν θα του βγεί όμως.
    Πρώτον γιατί πάμε όλοι μαζί στον πάτο, δεύτερον γιατί ο φόβος δεν συγκρατεί τα πάντα και για πάντα.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*