Κοινωνία

Αρκετά, με τη δήθεν αντίσταση!

Οι επιθέσεις των ισχυρών μάς υποχρεώνουν σε συνεργασία, συνεταιρισμό και αντάρτικο 

Του «Ανωνύμου του Έλληνος» από τη Ρήξη φ. 123

Λίγο πολύ της ίδιας υφής άνθρωποι προσκαλούν σε πορεία, εκδήλωση, συγκέντρωση, οργάνωση, κόμμα ή απόκομμα. Είναι οι εκπαιδευμένοι σε μεθόδους, συμπεριφορές και τρόπους προερχόμενους από την εσπερία. Όπως τότε μιμήθηκαν την Ισπανία, τώρα μιμούνται τη Γαλλία. Μόνο που τότε το πλήθος ήρθε και το έδιωξαν.
Τούτη την Κυριακή θα είναι μόνοι τους, δίχως το μέγα πλήθος και μέγα πάθος του 2011. Τούτη τη φορά, ο χτυπημένος «εκ των έξω» και «εκ των έσω» λαός θα παραμείνει σπίτι του, κλεισμένος στην απελπισία και την απογοήτευσή του. Είτε πάω είτε δεν πάω, θα δω να παίζεται το ίδιο έργο. Ήδη, κάποιοι καλούν σε χωριστές συγκεντρώσεις, όπως κάνουν τα κόμματα στις «ενωτικές» διαδηλώσεις. Ίσως, για να μην μπουν στον κόπο να πιάσουν θέση σε χωριστά πλακάκια της ίδιας πλατείας, για να μη διασταυρωθούν με τους «άλλους», για να μη συζητήσουν. Ο καθένας είναι κάτοχος της μόνης αλήθειας και του μόνου ορθού δρόμου και αρνείται να συγχρωτιστεί και να μολυνθεί από την άλλη «ιδέα». Ακόμα κι αν αποδεχτούν τη δημοκρατία, ως διαδικασία λήψης αποφάσεων, οι δυσαρεστημένοι από αποφάσεις θα στήσουν τη δική τους «πλατεία». Είναι όλοι αυτοί που το 2011 δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να μετατρέψουν την πλειοψηφική δυσαρέσκεια σε πλειοψηφική πολιτική δύναμη ανατροπής και απελευθέρωσης.
Και, στο τέλος, θα βρίσουν τον λαό που δεν συμμετέχει. Αγνοούν ότι η πιο μεγάλη πολιτική δύναμη είναι αυτοί που απέχουν από τη φάρσα των εκλογών. Είναι εκείνο το 45% που απέχει, δίχως κανείς να αναρωτιέται γιατί και πώς θα γίνει κοινωνός και συμμέτοχος απελευθερωτικής διαδικασίας. Ή είναι εκείνο το 61,3%, που ο καθένας θέλει να οδηγήσει κι απ’ άλλο δρόμο.
Με τον τρόπο και τις ιδέες που μάθαμε αντιγράφοντας δυτικά ρεύματα, δεν θα συμφωνήσουμε ποτέ για το ποιος είναι κάτοχος του σωστού και πού βρίσκεται η αλήθεια. Η πιθανότητα της ύπαρξης ομόκεντρων και συνεργαζόμενων κύκλων γίνεται αδυνατότητα.
Και τώρα, με αυτά και άλλα, τι κάνουμε; Να αποδεχτούμε τη μοίρα που επιβάλλουν οι οικονομικά και πολιτικά ισχυροί;
Να κάνουμε ένα πάρτι –μια μεγάλη γιορτή. Να την πούμε συνάντηση –ραντεβού για κραιπάλες, αλληλεγγύη και ελευθερία. Να μεθύσουμε με ούζα, κρασιά και τσίπουρα. Ν’ αγκαλιαστούμε μεθυσμένοι, πριν αρχίσουν οι βαριές και βαρετές συζητήσεις, δίνοντας μια υπόσχεση: Να μη χωρίσουμε ποτέ –να νοιαζόμαστε για τον διπλανό μας, όποιος κι αν είναι αυτός. Να μη μας διαλύσουν οι διαφωνίες μας. Να δώσουμε χώρο στην αλήθεια. Κι ο χώρος της είναι αυτό που έχουμε ξεχάσει: «Το αληθεύειν εστί κοινωνείν».
Να κοινωνήσουμε, να γίνουμε, ξανά, κοινωνία, κοινότητα, δήμος. Να βοηθήσει ο ένας τον άλλον. Οι επιθέσεις των ισχυρών μάς υποχρεώνουν σε συνεργασία, συνεταιρισμό και αντάρτικο. Αγώνας με όλα τα μέσα, ακόμα και με τα νόμιμα. Να οργανώσουμε την αποφυγή της φορολογικής λαίλαπας. Να στραφούμε στη δική μας παραγωγή, οργανώνοντας τη μοιρασιά της. Να προστατεύσουμε τους κόπους μας από τη φορολογία και τις περιουσίες μας από την απαλλοτρίωση. Όταν φορολογούν την επικοινωνία, σε κάθε γειτονιά, χωριό και πόλη, να γίνουμε ένα wi-fi. Να παράγουμε από κοινού, να αυξήσουμε και να μοιραστούμε τα κοινά, την ώρα που μας τα κλέβουν όλα.
«Η αγορά είμαστε εμείς». Και στην αγορά γεννήθηκε η δημοκρατία. Να αγορά-ζουμε, αγορεύοντας και συζητώντας. Και η αγορά ήταν και είναι στο κέντρο της πόλης. Να ξαναγίνουμε πόλη, χωριό, γειτονιά. Η υπόσχεση του «νοιάζομαι για τον διπλανό μου» να γίνει έγνοια και πράξη καθημερινή. Να ανασυγκροτήσουμε το κοινωνείν, αντί να ψάχνουμε για «κινήματα». Το κοινωνείν είναι κίνηση του ενός προς τον άλλον. Εκεί βρίσκεται και το αληθεύειν.
Απλό και δύσκολο. Μπορούμε; Άμα θέλουμε, μπορούμε. Θέλουμε; Ή μήπως μάθαμε στα εύκολα και νομίζουμε ότι και τα συνθήματα είναι εύκολα; Οι φαντασιώσεις του «ολημερίς κι ολονυχτίς στους δρόμους», «δυο βδομάδες στάσης πληρωμών και η κυβέρνηση πέφτει», «έξοδος από το ευρώ και στον πρώτο χρόνο μόνο δύσκολα», «γενική απεργία», «έφοδος και κατάληψη της βουλής», όλα αυτά και άλλα που σπείρανε στα μυαλά μας είναι ευκολότερες;

Το κοινωνείν θα δείξει τους δρόμους.
Μας κήρυξαν τον πόλεμο και με πόλεμο θα απαντήσουμε. Προϋπόθεση για κάθε νίκη είναι η ενότητα του μεγάλου πλήθους.
Δημοκρατία παντού, αλλά η προϋπόθεσή της είναι η ενότητα του λαού. Να ξαναγίνουμε εκκλησία, βασισμένη στην αγάπη και τη φιλία.
Μπορούμε; Ας το κάνουμε.

Κάμε ώστε ο μικρός Κύκλος, μέσα εις τον οποίο κινιέται η πολιορκημένη πόλη, να ξεσκεπάζει εις την ατμοσφαίρα του τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ελλάδας, για την υλική θέση, οπού αξίζει τόσο για εκείνους οπού θέλουν να τη βαστάξουν, όσο για εκείνους οπού θέλουν να την αρπάξουν, και, για την ηθική θέση, τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ανθρωπότητος…  Ας φανεί καθαρά η μικρότης του τόπου και ο σιδερένιος και ασύντριφτος κύκλος οπού την έχει κλεισμένη. Τοιουτοτρόπως από τη μικρότητα του τόπου, ο οποίος παλεύει με μεγάλες ενάντιες δύναμες, θέλει έβγουν οι Μεγάλες Ουσίες».  (Διονύσιος Σολωμός, από τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»)

«Ανωνύμου του Έλληνος»

3 Σχόλια

  1. δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Υπάρχει μια αστική τάξη με τον στρατό της 40% του πληθυσμού όπως εκφράστηκε στο δημοψήφισμα. Οι άνθρωποι αυτοί θεωρούν και έχουν από τη σκοπιά τους δίκιο, ότι το συμφέρον τους είναι εντός ΕΕ και εντός μνημονιακής πολιτικής μέσα σε ένα φιλελεύθερο πλαίσιο που προστατεύει τον πλούτο. Να ενωθεί ποιος με ποιον; Και να κάνουν τι; Εμφύλιο; Η μόνη απάντηση που μπορεί να δοθεί είναι στις κάλπες. Δημοκρατία έχουμε προς το παρόν. Όταν η φτώχεια γίνει πλειοψηφία, θα εκφραστεί και πολιτικά. Μπορεί να είναι αργά και η ζημιά που θα γίνει να είναι μεγαλύτερη αλλά αυτός είναι ο λαός μας. Δεν αλλάζει.

  2. Aρκετα με τα ορφανα του Συριζα που αφου μας ριξαν πιο βαθια στο γκρεμο εχουν το θρασος και επιμενουν να το παιζουν καθοδηγητες και πλειοδοτουν ταχα σε αντισταση για να καβαλησουν παλι τον κοσμακη και να γινουν συριζα στη θεση του παλιου συριζα.Αρκετα με τα στημενα απο σκοτεινους κυκλους »αρκετα» που θελουν να καψουμε την ιδια μας την πατριδα οπως οι Γαλλοι.Αρκετα μ αυτους που καλουν με ευκολια σε ενοπλο αγωνα σπερνοντας απερισκεπτα το μισος σε συμπατριωτες.Αρκετα με τους σουπερ επαναστατες ανταρσυους του 0.1 που τους δινει βημα ο Χατζηνικολαου.Αρκετα με την πνευματικη οκνηρια, τα τσιτατα,τις προκατ »επαναστασεις» ,τις πρωτοπορειες.Αρκετα με ολους τους εξουσιαστες που απλα ζηταν το τιμονι για παρτη τους και δεν δινουν δεκαρα για τους επιβαινοντες και το σκαρι.Ο αγωνας για επιβιωση και αξιοπρεπεια θα κρατησει χρονια και θα απαιτησει αυτοθυσιες γενεων.Η μοιρα μας ειναι η τιμη μας.Την καλωσοριζουμε ,των νεκρων και των αγεννητων τοις ροιμασι πειθομενοι.

  3. Τα έχουμε πει κι άλλοτε: κληρωτή δημοκρατία («δημαρχία») η μόνη λύση για να κινητοποιηθεί ο άπλος κόσμος και να ενωθεί ο λαός…. Θεωρείτο από τους Αθηναίους βασικό στοιχείο της δημοκρατίας τους στην αρχαιότητα:
    https://en.wikipedia.org/wiki/Sortition
    Επειδή η Δύση βολικά το «αγνόησε» πρέπει να συνεχίσουμε να το αγνοούμε κι εμείς;

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*