Uncategorized

Για το άσυλο στους Τούρκους

image015

S.L.W. Norblin de la Gourdaine, Η Αντιγόνη συλλαμβάνεται, ενώ ρίχνει χώμα στον νεκρό Πολυνείκη. 1825. Ελαιογραφία. Παρίσι, Εθνική Σχολή Καλών Τ

Για το άσυλο στους Τούρκους αξιωματικούς

Του Κώστα Σαμάντη 

Η Αντιγόνη του Σοφοκλή γράφτηκε το 441 π.Χ. και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες των αρχαίων τραγωδιών. Σε αυτήν παρακολουθούμε την αντιπαράθεση ανάμεσα στον Κρέοντα και την Αντιγόνη αναφορικά με την ταφή ή όχι του πτώματος του Πολυνείκη. Ο Πολυνείκης, αδελφός της Αντιγόνης και γιός του Οιδίποδα, έχει διοργανώσει εκστρατεία κατά της πατρίδας του (ένα είδος πραξικοπήματος δηλαδή) συμμαχώντας με τους εχθρούς Αργείους σε μια προσπάθεια να σφετεριστεί την εξουσία. Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Κρέοντας: «Αλλά για τον άνθρωπο που είχε ίδιο αίμα / – και λέω τον Πολυνείκη / ήταν εξόριστος και γύρισε / θέλοντας με φωτιά να κατακάψει απ’ άκρη σ’ άκρη / γη πατρική θεούς της χώρας / και τους συμπατριώτες του να σύρει στη σκλαβιά…»*

Η εκστρατεία του είναι το θέμα μιας άλλης τραγωδίας, του Αισχύλου αυτή τη φορά, της Επτά επί Θήβας. Στο Σοφοκλή η Αντιγόνη διεκδικεί την ταφή του αδελφού της ως δικαίωμα στους νόμους θεών και ανθρώπων ενάντια στην απόφαση του Κρέοντα να μην ταφεί το πτώμα του νεκρού ως τιμωρία για την έσχατη προδοσία που διέπραξε.

Εάν το «πραξικόπημα» του Πολυνείκη φέρνει στο νου την πρόσφατη απόπειρα πραξικοπήματος μερίδας των Κεμαλιστών στρατιωτικών στην Τουρκία, εντούτοις δεν είναι η μόνη ομοιότητα. Την Τρίτη 19 Ιουλίου, το γραφείο θρησκευτικών υποθέσεων της κυβέρνησης Ερντογάν απαγόρευσε τη θρησκευτική ταφή των ηττημένων.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: Την Παρασκευή 15 Ιουλίου στις 11:00 το βράδυ (!) εκδηλώθηκε απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Ερντογάν. Αν και παραμένει ως μεγάλο ερωτηματικό η ημέρα εκδήλωσής του (Παρασκευή προσέρχονται οι μουσουλμάνοι στα τζαμιά για την καθιερωμένη προσευχή) αλλά και η ώρα (πρώτη φορά βλέπουμε πραξικόπημα να εκδηλώνεται στις 11:00 η ώρα το βράδυ) εντούτοις τα ερωτήματα αυτά δεν είναι του παρόντος κειμένου. Την επόμενη ημέρα, Σάββατο στις 11 το πρωί, ελικόπτερο με 8 Τούρκους αξιωματικούς οι οποίοι προφανώς συμμετείχαν στο πραξικόπημα, ζήτησε άδεια προσγείωσης στο αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης, ζητώντας πολιτικό άσυλο ταυτόχρονα με την προσγείωσή τους.

Η φιλολογία που ακολούθησε την ενέργεια αυτή είναι λίγο πολύ γνωστή. Την αμηχανία της κυβέρνησης συνόδευαν δηλώσεις όπως αυτή του Δ. Βίτσα αναπληρωτή Εθνικής Άμυνας σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση θεωρεί ότι στην απόφασή της περί χορήγησης ασύλου, η ιδιότητα των αιτούντων ως πραξικοπηματίες αποτελεί ισχυρό επιχείρημα.

Όμως: Το δικαιικό σύστημα της Ελλάδος, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης απαγορεύει ρητά την έκδοση ατόμων σε χώρα στην οποία ισχύει η θανατική ποινή. Όσο και αν η συγκεκριμένη ποινή έχει καταργηθεί στην Τουρκία τα τελευταία μόλις χρόνια, εντούτοις οι αλλεπάλληλες συνεντεύξεις του Ερντογάν καταδεικνύουν τη σαφή πρόθεσή του για την επαναφορά της, πράγμα που συνιστά καθοριστικό λόγο για την απόρριψη του αιτήματος έκδοσής τους. Ακόμα περισσότερο η έκδοση ατόμων δεν μπορεί να γίνει δεκτή όταν στη χώρα η οποία ζητά την έκδοσή τους, δεν υφίσταται κράτος δικαίου και ακόμα χειρότερα το κράτος αυτό είναι υπόλογο για βασανισμούς και «αυτοκτονίες» κρατουμένων.

Τα τελευταία δεν αποτελούν απλές υποθέσεις. Είναι γνωστό τοις πάσι το πώς λειτουργεί το δικαστικό αλλά και σωφρονιστικό σύστημα της Τουρκίας, είναι γνωστή η φυσική εξόντωση δεκάδων Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών οι οποίοι είχαν την ατυχία να πέσουν στα χέρια τους.

Να θυμίσουμε επίσης ότι η Ευρώπη και ειδικά η Γαλλία έχει μακρά παράδοση στη χορήγηση πολιτικού ασύλου ακόμα και σε ακραίες περιπτώσεις. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται τη σειρά πολιτικού ασύλου το οποίο χορηγούσε ο Μιτεράν ακόμη και σε καταδικασμένα μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων της Ιταλίας με επιφανέστερη περίπτωση όλων το πολιτικό άσυλο που δόθηκε στον Αντόνιο Νέγκρι.

Να ξεκαθαρίσουμε όμως ένα πράγμα. Η θέση μας είναι σαφής και ενάντια στο κεμαλικό στρατιωτικό κατεστημένο. Η χώρα μας έχει υποστεί πολλά από αυτό με την εισβολή και κατοχή της Κύπρου (42 χρόνια συμπληρώνονται αυτές τις μέρες) να αποτελεί το κορυφαίο παράδειγμα. Ένα στρατιωτικοφασιστικό κατεστημένο του οποίου τις διώξεις, τις φυλακίσεις και τους βασανισμούς επίσης έχουν υποστεί αγωνιστές της γείτονας χώρας. Όμως εξίσου σαφής και ενάντια είναι η θέση μας κατά του ισλαμοφασιστικού καθεστώτος Ερντογάν άσχετα αν διαθέτει εκλογική νομιμοποίηση. Ο όρος ισλαμοφασιστικό (για όσους ενδεχομένως έχουν αντιρρήσεις) δικαιολογείται πλήρως τόσο από τις σχέσεις της κυβέρνησης Ερντογάν με τους ισλαμοφασίστες του ΙSIS όσο και από αυτά τα οποία είδαμε τις τελευταίες μέρες στα ρεπορτάζ της τηλεόρασης και έχουν να κάνουν με όσα επακολούθησαν της απόπειρας πραξικοπήματος. Διώξεις σε όλο τον κρατικό μηχανισμό (στρατό, αστυνομία, δικαστικό σώμα, δημόσιο, οικονομικό και θρησκευτικό τομέα, εκπαίδευση), διαπόμπευση, ξυλοδαρμοί κρατουμένων ακόμη και λυντσαρίσματα με την περίπτωση του αποκεφαλισμού πραξικοπηματία στρατιώτη στη γέφυρα του Βοσπόρου να είναι η πιο σημαντική.

Για αυτούς όλους τους λόγους,  επιμένουμε. Να δοθεί άσυλο στους 8 Τούρκους στρατιωτικούς πραξικοπηματίες.

Για να περάσουμε όμως από το σημαίνον στο σημαινόμενο, η έκδοσή τους στην κυβέρνηση Ερντογάν δεν θα είναι μια απλή παρατυπία των νόμων. Ουσιαστικά συνιστά κάτι πολύ χειρότερο. Την υποταγή της κυβέρνησης ως υποτελούς και χωρίς εθνική κυριαρχία στο αίτημα της χώρας (Τουρκίας), παρίας πλέον, όπως φαίνεται από τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τις τοποθετήσεις ευρωπαίων αξιωματούχων τις τελευταίες ημέρες.

Στην Αντιγόνη η ηρωίδα απευθυνόμενη στον Κρέοντα λέει: «Αλλά η τυραννία ανάμεσα στα άλλα τα καλά / έχει και το δικαίωμα / να κάνει και να λέει ότι θέλει αυτή»*. Λόγια θαρρείς γραμμένα για τον ίδιο τον δημοκρατικά εκλεγμένο τύραννο της Τουρκίας Ερντογάν, ο οποίος χωρίς αμφιβολία θα έχει κάποια στιγμή την τύχη των τυράννων.

* Αντιγόνη του Σοφοκλή, εκδόσεις Νέα Σκηνή 2006, μετάφραση Ν. Παναγιωτόπουλου

 

2 Σχόλια

  1. Εξαιρετικό το άρθρο του ΚΣ.
    Κι ένα άλλο «κοντινό»: (https://athens.indymedia.org/post/1561372/)
    Οι 8 τούρκοι φυγάδες που συνεργάστηκαν στο πρώτο αυτοκτονικό πραξικόπημα μέρους του επίσημου στρατιωτικού κατεστημένου της Τουρκίας ήρθαν ως ικέτες στην Ελλάδα. Οι μέχρι τώρα ανταλλαγές φιλοφρονήσεων αλλά και οι απειλητικές ευχαριστίες εκ μέρους Ερντογάν, Τσαβούσογλου και Γιλντιρίμ δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για το τι προθέσεις έχει η διαχρονικά δουλική πολιτική ηγεσία της Ελλάδας που τρέμει στην ιδέα ακόμα και να αντιπαρατεθεί για λόγους “ανθρωπισμού” στους κεφαλοκυνηγούς της Άγκυρας. Ιδιαιτέρως τις μέρες αυτές τα οθωμανικά τάγματα που έχει συστήσει το ΑΚΡ μαζί με τους ακραίους κεμαλιστές “γκρίζους λύκους” έχουν ξαμολυθεί στους δρόμους επιβάλλοντας ένα είδους επιτόπιας σαρίας, πραγματοποιούν πογκρόμ σε αριστερές και κουρδικές συνοικίες της Πόλης, καίνε σχολεία της τάσης Χιτζμέτ που επιτρέπει την σύμπραξη επιστήμης και πίστης, βασανίζουν δημόσια και δολοφονούν με ειδεχθή τρόπο αιχμαλώτους, τρομοκρατούν τον πληθυσμό, πιέζουν δημόσια σε ένα παραλήρημα μίσους για την επαναφορά της θανατικής ποινής. Συμπληρώνουν στην καθημερινότητα τις σχεδιασμένες εκκαθαρίσεις του Ερντογάν.

    Οι 8 τούρκοι φυγάδες-ικέτες δεν πληρούν καμιά ιδεολογική προϋπόθεση από τις γνωστές που πληρούν οι πολιτικοί πρόσφυγες από την Τουρκία-αντίθετα έλκουν την ιδεολογική τους καταγωγή από το στρατιωτικό κατεστημένο της Τουρκίας που ευθύνεται για ένα πλήθος εγκλημάτων κατά του κουρδικού πληθυσμού, κατά του ίδιου του πληθυσμού της χώρας, κατά της αριστεράς και βεβαίως για στρατιωτικές επεμβάσεις και κατοχές στην Κύπρο, στο Ιράκ και στη Συρία. Έλκουν την ιδεολογική τους καταγωγή από το στρατιωτικό κατεστημένο της δεύτερης δύναμης στο ΝΑΤΟ σε συμβατικό οπλισμό, που ευθύνεται για το στρατιωτικό αποκλεισμό του κατεχόμενου Κουρδιστάν, που ευθύνεται σε ύψιστο βαθμό για την παντουρκική σοβινιστική αντίληψη στις εφαρμογές της σε 3 γενοκτονίες (αρμενίων, ασσυρίων, ελλήνων) και πολλές εθνοκαθάρσεις, που έχει υπό την κατοχή του ένα σύμπλεγμα οικονομικών δραστηριοτήτων στον ανεπτυγμένο δευτερογενή τομέα καθώς και στο εμπόριο. Οι 8 τούρκοι φυγάδες-ικέτες δεν ανήκουν στη διωκόμενη αριστερά της Τουρκίας, δεν είναι αναρχικοί, λενινιστές, μαρξιστές ή οποιουδήποτε άλλου ρεύματος επαναστατικού-διεθνιστικού.

    Οι 8 τούρκοι φυγάδες-ικέτες αν και ακόμα δεν έχει υπάρξει ούτε η παραμικρή ανακοίνωση από τους επιτελείς του σχεδίου πραξικοπήματος στο πλαίσιο μιας άλλης διαχείρισης διαφαίνεται ότι ήθελαν να περισώσουν αυτό που πιθανόν να βλέπουν ότι διαλύεται, δηλαδή η ίδια η χώρα που έχει περάσει σε ένα άνευ προηγουμένου επίπεδο αποσταθεροποίησης. Οι κινήσεις Ερντογάν από την περίοδο που πλέον είναι ο νέος σουλτάνος έχει αλλάξει ριζικά την κατάσταση σε όλη τη Μέση Ανατολή με βάση το συριακό, έχει ωθήσει την αποσταθεροποίηση του Ιράκ, έχει πλήξει τις ευαίσθητες σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ, έχει υποβοηθήσει το Ισλαμικό Κράτος, έχει καταφέρει να αποσταθεροποιήσει την ΕΕ, έχει διαρρήξει σε μεγάλο βαθμό τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, έχει φτάσει σε εμπόλεμη φάση με τη Ρωσία, έχει διανοίξει κανάλια αποσταθεροποίησης στη γύρω περιοχή (Κριμαία, Αρμενία) απειλεί με ντε φάκτο τουρκοποίηση των κατεχομένων στην Κύπρο και ντε φάκτο συγκυριαρχίας σε όλο το Αιγαίο, έχει αναχθεί σε ημιεπίσημο ηγέτη του διεθνούς Ισλάμ. Από την άλλη, στο εσωτερικό της χώρας έχει μπει σε διαδικασία καθαίρεσης κάθε έννοιας κοσμικής λειτουργίας της κοινωνίας. Από την ώθηση στη μαντίλα, την απαγόρευση δημοσίων ερωτικών φιλιών, την επικράτηση ενός είδους τάξης μουσουλμανικής, την πτώση σε μαλακές έως ανύπαρκτες ποινές για όσους δολοφονούν ή κακοποιούν γυναίκες, την αλλαγή της αισθητικής στην πολιτική, τις εκπομπές στην τηλεόραση που δίνουν συμβουλές για τον ξυλοδαρμό της γυναίκας μέχρι και τη δημιουργία ενός πολιτικού στρατού των οθωμανικών ταγμάτων-παρακρατικών και ημιοπλισμένων που δημιουργούν ατμόσφαιρα κυριαρχίας του σουλτάνου. Επίσης οι διώξεις και φυλακίσεις πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων, αριστερών ακτιβιστών, κοσμικών διανοουμένων, ακόμα και ανηλίκων που επικρίνουν τον Ερντογάν στο τουίτερ, η άρση της ασυλίας του HDP και οι δεκάδες χιλιάδες φυλακίσεις κούρδων αγωνιστών, οι δολοφονίες δεκάδων διαδηλωτών στο πάρκο Γκεζί, η αστυνομοκρατία σε κάθε πτυχή της ζωής δεν αφήνουν κανένα άλλο περιθώριο σκέψης για την καθημερινότητα. Αν προσθέσουμε και το γεγονός ότι τα σύνορα της Τουρκίας ήταν επιεικώς διάτρητα για λογαριασμό των τραυματισμένων ισλαμοφασιστών για περίθαλψη, των επιτελικών του Ισλαμικού Κράτους για την πολεμική προετοιμασία, και των παλαίμαχων του χαλιφάτου για διορισμούς στην τοπική αυτοδιοίκηση, τότε μιλάμε για μια κοινωνία στην οποία έχει επιβληθεί ένα φασιστικό καθεστώς που ακόμα και οι δυτικοί στρατηγικοί εταίροι επικρίνουν στις οριακές του επιλογές. Έτσι, η τήρηση μιας στοιχειώδους αστικής νομιμότητας δεν επαφίεται παρά μόνο στο στρατιωτικό κατεστημένο που παραδοσιακά έχει το δυτικό πρότυπο ευνομούμενης κοινωνίας και που το ίδιο συναίνεσε τη δεκαετία 70 στην ανάπτυξη ενός δολοφονικού Ισλάμ απέναντι στο εργατικό-φοιτητικό-αριστερό κίνημα και που το ίδιο το περιόριζε μέσω πραξικοπημάτων και επεμβάσεων. Αυτό το αντανακλαστικό ήταν που ενεργοποιήθηκε ανεπιτυχώς στην πρόσφατη απόπειρα πραξικοπήματος, ήταν το αναμενόμενο αντανακλαστικό από πλευράς ΑΚΡ για αυτό και υπήρξε αυτή η σχεδιασμένη αντίδραση της καταστολής στο όνομα της δημοκρατίας του μαινόμενου πλήθους σύμφωνα με την προτροπή Ερντογάν: “όλοι στους δρόμους”, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί όλη αυτή η αντίδραση του πλήθους ως εικόνα δημοκρατίας ενάντια στο στρατιωτικό πραξικόπημα που είναι α πριόρι καταδικαστέο. Όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο γεγονός ότι, όχι μόνο ήταν “βούτυρο στο ψωμί” του ΑΚΡ και του Ερντογάν προσωπικά, αλλά ότι ήταν μια αναμενόμενη ενέργεια με το έτοιμο σχέδιο ξεκαθαρίσματος στο να εξουδετερωθεί κάθε εσωτερική αντίδραση στους απίστευτα εγκληματικούς στόχους του Ερντογάν. Ήταν προορισμένο να αποτύχει, όπως ώθησε από το 1998 στο να αποτύχουν και τα δυο σχέδια όπως αυτό της “Βαριοπούλας” και το σχέδιο “Εργκένεκον” που ώθησαν στις πρώιμες εκκαθαρίσεις προς όφελος της μονοκρατορίας του. Από κείνες τις εποχές μπορεί να πει κανείς ότι ουσιαστικά ελέγχει το στρατιωτικό κατεστημένο ελπίζοντας στη σύνθεση κεμαλισμού-οθωμανισμού και την οριστική λύση αυτής της βαθιάς αντίφασης.

    Έτσι η υπόθεση των 8 τούρκων φυγάδων -ικετών πέρα από το γεγονός της δέουσας προστασίας τους από τη βέβαιη δολοφονία τους στην Τουρκία, πέρα από το γεγονός ότι συμπληρώνεται με την επικείμενη παράδοσή τους ένα άγος που ξεκινά από την παράδοση τούρκων πολιτικών προσφύγων μέχρι και την παράδοση του ηγέτη του ΡΚΚ Οτζαλάν ή τη θρασύτατη απαγωγή τούρκου πρόσφυγα από το κέντρο της Αθήνας με βάση το υπογεγραμμένο ελληνοτουρκικό μνημόνιο, η υπόθεση των 8 τούρκων φυγάδων-ικετών είναι ένα υπαρκτό πολιτικό και γεωπολιτικό πρόβλημα που στη δεδομένη φάση αποκτά διαστάσεις πολύ σοβαρές όσον αφορά τη συνέχιση ή την αναχαίτιση της πολιτικής Ερντογάν έτσι όπως παραπάνω περιγράφτηκε. Σε τοπικό επίπεδο συμμαχιών με αυτήν την πολιτική, δηλαδή στο γεωγραφικό πλαίσιο της ΝΑ Μεσογείου αλλά και της Ευρώπης εφόσον η χώρα ακόμα παραμένει στην ΕΕ, έχει μεγαλύτερες διαστάσεις κι από το θρασύτατο αίτημα προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ για την παράδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν.

    Η υπόθεση των τούρκων φυγάδων-ικετών είναι μια υπόθεση βαθειά που δεν αφορά τόσο το ιδεολογικό ποιόν τους κι ίσως ακόμα όχι μόνο το προσωπικό τους δράμα, αλλά μια κομβική περίσταση τροχοπέδησης της πολιτικής Ερντογάν που έχει ξεπεράσει τα όρια της Ύβρης. Η εκδήλωση ενός γενικότερου προβληματισμού για τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή με κατάληξη την απόδοση πολιτικού ασύλου στους 8 τούρκους φυγάδες-ικέτες θα είναι μια θετική σημαντική εξέλιξη, ειδικά αυτήν την περίοδο που από την άλλη, ο κοινωνικός μετασχηματισμός στο Δυτικό και Βόρειο Κουρδιστάν με ελευθεριακή προοπτική, υπάρχει ως υπόδειγμα σταθερότητας, ειρήνης και δημοκρατίας χωρίς κράτος και καπιταλισμό.

    ΓΚ

  2. Καραματζιάνης

    Συμφωνούμε απόλυτα με τον Κώστα.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*