Πολιτισμός - Βιβλία - Ιστορία - Θεωρία

Νιάρχος: Μια δωρεά υπέρ δημοσίου;

Η εταιρεία «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος Α.Ε» και το ελληνικό Δημόσιο

Του Κώστα Σαμάντη από την Ρήξη φ. 131

Ο θεσμός των εθνικών ευεργετών υπήρξε τις προηγούμενες δεκαετίες ωφέλιμος όσο και αρκετά σωτήριος, κάποιες φορές, κυρίως την περίοδο της επανασύστασης του ελληνικού κράτους. Σύμφωνα με αυτόν, Έλληνες οι οποίοι, στην πλειονότητά τους, είχαν κτίσει οικονομικές αυτοκρατορίες στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, επέστρεφαν στη γη που τους γέννησε, κτίζοντας σχολεία, νοσοκομεία και ιδρύματα, σε μια κίνηση ηθικής υποχρέωσης, κατά την οποία ευεργετούσαν τα πατρώα εδάφη από τη μία, αλλά εξασφάλιζαν και την αιώνια μνημόνευση από την άλλη. Κάποιες φορές βέβαια η όλη κίνηση γινόταν σε επίπεδο εξιλασμού για οικονομικά σκάνδαλα που είχαν αφήσει βαθιά το στίγμα τους στον ελλαδικό χώρο (βλέπε Συγγρός και Λαυρεωτικά). Σε γενικό βαθμό πάντως, η Ελλάδα όντως έχει ευεργετηθεί από τον συγκεκριμένο θεσμό, μιας και οι δωρεές είχαν γίνει σε κρίσιμες για τη χώρα μας περιόδους.
Σ τις 9 Αυγούστου του 2009, δημοσιεύεται η σύμβαση την οποία συνήψε το ελληνικό δημόσιο από τη μία και το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος από την άλλη, που αφορούσε στην ίδρυση του «Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος». Στη σύμβαση το κράτος παραχωρούσε έκταση 280 στρεμμάτων στο ίδρυμα, το οποίο αναλάμβανε ιδίοις εξόδοις να κατασκευάσει τις αναγκαίες υποδομές και να αναπλάσει τον περιβάλλοντα χώρο. Παρ’ ότι η εντύπωση των τελευταίων ημερών είναι ότι το νέο κέντρο πολιτισμού θα ανήκει στο ελληνικό κράτος, στην πραγματικότητα αυτό δεν είναι επακριβώς αληθές.
Σύμφωνα με τη σύμβαση, τη διαχείριση του Κέντρου Πολιτισμού αναλαμβάνει η νεοσύστατη ανώνυμη εταιρεία ειδικού σκοπού «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος Α.Ε», η οποία, με την ολοκλήρωση των εργασιών θα στελεχωθεί με άτομα που θα επιλέξει το κράτος. Η σύμβαση είναι σαφής: Η Α.Ε. δεν υπάγεται στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ενώ θα λειτουργεί ως φορέας ιδιωτικού δικαίου. Το ελληνικό δημόσιο μάλιστα υποχρεούται στη χρηματοδότηση του ιδρύματος μέσω του υπουργείου Οικονομικών, στο οποίο και υπάγεται. Αξίζει να αναφέρουμε ότι το ίδρυμα απαλλάσσεται από κάθε είδους φόρο, του Φ.Π.Α. και των ανταποδοτικών τελών εξαιρουμένων.
Σύμφωνα με όσα είναι γνωστά, στο κτήριο θα φιλοξενηθεί η Εθνική Βιβλιοθήκη με τους 1.000.000 τόμους που διαθέτει, ενώ οι υποδομές του ιδρύματος είναι ικανές να φιλοξενήσουν διπλάσιο αριθμό. Επίσης θα φιλοξενηθεί η Εθνική Λυρική Σκηνή στο σύνολό της (υποδομές, διοικητικές υπηρεσίες, αποθήκες κ.λπ.). Αναφέρουμε ότι θα φιλοξενηθούν, μιας και από τη σύμβαση προβλέπεται η καταβολή οικονομικής ενίσχυσης, ως έξοδα στέγασης για τις υπηρεσίες που θα παρέχει το ίδρυμα προς τα δύο αυτά κέντρα, καθώς και για την κάλυψη των λειτουργικών δαπανών που θα προκύψουν από αυτή τη φιλοξενία. Η εκτίμηση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, σε έκθεσή του, υπολογίζει ότι για μεν την Εθνική Βιβλιοθήκη θα χρειαστεί πρόσθετη επιχορήγηση 10.000.000 ευρώ, για δε τη Λυρική Σκηνή 5.000.000 ευρώ, τη στιγμή που η τελευταία παρουσιάζει ήδη ζημιές που προσεγγίζουν τα 2.000.000 ευρώ. Είναι απορίας άξιο, σε αυτήν τη δύσκολη οικονομική συγκυρία η οποία πλήττει έντονα τον τομέα του πολιτισμού στη χώρα μας, το πού θα βρεθούν τα χρήματα αυτά. Σε αυτό το σημείο επανερχόμαστε στα της φιλοξενίας, μιας και το ίδρυμα διατηρεί το δικαίωμα «έξωσης» τόσο της Λυρικής όσο και της Βιβλιοθήκης, στην περίπτωση που πιστεύει ότι παραβιάζουν τους όρους της σύμβασης. Ακόμη περισσότερο είναι εντυπωσιακός, τουλάχιστον, ο όρος της σύμβασης σύμφωνα με τον οποίο το Ίδρυμα Νιάρχου διατηρεί ακέραιο το δικαίωμα να ζητήσει τη λύση της σύμβασης και ταυτόχρονα την επιστροφή του κόστους υλοποίησης (ποσόν το οποίο έχει φτάσει τα 617.000.000 ευρώ) και μάλιστα εντός προθεσμίας τριών μηνών, σύμφωνα με τον Γιώργο Αγουρίδη, στέλεχος του ιδρύματος και με όσα δήλωσε στο Βήμα τον Ιούνιο του 2016. Αυτονόητο είναι βέβαια ότι το όνομα του ευεργέτη θα είναι ταυτόχρονα και η ονομασία του ιδρύματος και θα βρίσκεται παντού, σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε διαφημιστικό μέσον, σε κάθε παρουσία που θα συνοδεύει τη δραστηριότητά του.
Ο επισκέπτης του κτηρίου του «Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος» προφανώς και θα εντυπωσιαστεί. Κτισμένο πάνω στα σχέδια ενός εκ των κορυφαίων αρχιτεκτόνων του κόσμου, του Ρέντζο Πιάνο, είναι ό,τι πιο σύγχρονο έχει κατασκευαστεί παγκοσμίως και αυτό όχι μόνο σε σχέση με τη λειτουργικότητα και τα υλικά κατασκευής των χώρων που εμπεριέχει, αλλά, ακόμη περισσότερο, σε σχέση με τη φιλική προς το περιβάλλον πρόταση που το χαρακτηρίζει. Αξίζει να αναφέρουμε ότι έχει μελετηθεί και κατασκευαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι αυτόνομο 100% όσον αφορά στην ύδρευσή του (μέσω της αφαλάτωσης θαλάσσιου νερού που προσλαμβάνει από τον όρμο του Φαλήρου και του βρόχινου νερού το οποίο συλλέγει), αλλά και αυτόνομο κατά 80% όσον αφορά στην ηλεκτροδότησή του, μέσω των φωτοβολταϊκών εγκαταστάσεων που διαθέτει. Στοιχεία πολύ σημαντικά, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας τις ανάγκες ύδρευσης του εκτεταμένου πάρκου που το περιβάλλει, όσο και των σημαντικών αναγκών σε ηλεκτρικό ρεύμα που απαιτούν οι ενεργοβόρες δραστηριότητες, η θέρμανση του κτηρίου, αλλά και οι εκδηλώσεις του ιδρύματος. Στη λειτουργικότητα του κτηρίου και των αιθουσών, ο επισκέπτης θα έρθει αντιμέτωπος με τις πιο σύγχρονες αντιλήψεις που αξίζει να διέπουν δημόσια κτήρια. Στα παραπάνω όμως αξίζει να κάνουμε δύο, τρεις, επιπλέον επισημάνσεις.
Ήδη τα σωματεία εργαζομένων της Λυρικής Σκηνής νιώθουν ανασφάλεια για το καινούριο εργασιακό καθεστώς που θα προκύψει και το οποίο η διοίκηση αρνείται να διασαφηνίσει και αυτό ξέρουμε πόσο προβληματικό μπορεί να είναι.
Επίσης στο πλαϊνό μέρος της υδατοκατασκευής (ολυμπιακών προδιαγραφών, είναι η αλήθεια), που δεσπόζει στον εξωτερικό χώρο, γίνονται ήδη αρχαιολογικές ανασκαφικές εργασίες, μιας και ο χώρος ήταν στα χρόνια της Αθηναϊκής Δημοκρατίας χώρος ταφών. Στον μικρό αρχαιολογικό χώρο ο οποίος ανασκάβεται έχουν βρεθεί τάφοι που αναφέρονται και διευκρινίζουν το περίφημο Κυλώνειο Άγος της τότε εποχής. Εύλογα κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί για το κατά πόσον το εύρος των συγκεκριμένων ευρημάτων περιορίζεται στον συγκεκριμένο χώρο ανασκαφής ή ήταν τόσο εκτεταμένα, ώστε να επεκτείνονται και στα θεμέλια του ιδρύματος.
Τέλος, αλλά όχι ελάχιστο, αξίζει να αναφερθούμε στη στελέχωση της διοίκησης του ιδρύματος. Στα τέλη Ιανουαρίου, το Βήμα δημοσίευσε την πληροφορία ότι για τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή προοριζόταν ο Γιώργος Κιμούλης. Ουδεμία απάντηση είχε υπάρξει τόσο από το ίδρυμα όσο και από την κυβέρνηση. Μόνο στις 26 Φεβρουαρίου, την επομένη της παράδοσης του ιδρύματος στο δημόσιο, ανακοινώθηκε ο διορισμός του Κιμούλη ως προέδρου σε αυτό, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων, αλλά και μια έντονη συζήτηση για το κατά πόσον ο διορισμός αυτός εξυπηρετούσε τακτοποίηση ημετέρων ή υπάκουε στη λογική της επιλογής του «αρίστου» και ικανότερου σε αυτήν. Γνωρίζουμε ήδη τις απόψεις περί «αριστείας» που έχει η κυβέρνηση.
Όπως και νά ναι, το «Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος» ξεκίνησε το ταξίδι του και θα κριθεί σε τρία επίπεδα τουλάχιστον: Στο επίπεδο της συνετής οικονομικής διαχείρισης, στο επίπεδο της ομαλής στελέχωσής του (έξω και πέρα από λογικές διορισμών ημετέρων) και στο επίπεδο της πολιτιστικής πρότασης που θα αρθρώσει. Κάτι μας λέει ότι σύντομα θα χρειαστεί να επανέλθουμε.

2 Σχόλια

  1. Μια ενδιαφέρουσα πτυχή που αφορά το εξαίρετο και τεκμηριωμένο κείμενο του ΚΣ:
    http://anticapitalist-attiki.blogspot.gr/2016/09/blog-post.html
    Μπορεί να ακούγεται προκλητικός ο τίτλος, κι όμως, αδυνατεί να περιγράψει την πραγματικότητα! Στο σημερινό Περιφερειακό Συμβούλιο η παράταξη της Ρένας Δούρου εισηγείται αλλαγή στο Πρόγραμμα Εκτελεστέων έργων της Περιφέρειας Αττικής ώστε να εγκριθεί ότι 150 εκατομμύρια ευρώ από τους ίδιους πόρους της Περιφέρειας θα κατευθυνθούν στην ανάπλαση του φαληρικού Όρμου με βάση τα σχέδια του Ιδρύματος Νιάρχου!

    Πρόκειται για την ίδια μελέτη για την οποία απορρίφθηκε η χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ («υποδομές») αφού μέχρι και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έκρινε ότι πρόκειται για έργο βιτρίνας (μαζί με την αλήστου μνήμης πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου).
    Πρόκειται για την ίδια Περιφέρεια που δεν έχει καταφέρει εδώ και 2 χρόνια να δώσει ούτε 1 ευρώ από ίδιους πόρους για τη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό, και όλες τις ανάγκες των κατοίκων της Αττικής από προγράμματα που η ίδια διαφήμιζε!
    Πρόκειται για την ίδια Περιφέρεια που η απορρόφηση του προϋπολογισμού σταθερά κινείται σε επίπεδα κάτω του… 5% (με βάση τα δικά τους στοιχεία!)
    Πρόκειται για την ίδια συνεδρίαση Περιφερειακού Συμβουλίου στην οποία θα έρθει ως θέμα για 4η (!) φορά ένα κονδύλι 2 εκ. ευρώ που έχει αποφασιστεί ήδη από το Νοέμβρη 2015 να κατευθυνθεί σε Ιδρύματα και στέγες παιδικής προστασίας, αλλά… ακόμη δεν έχει βρει τον προορισμό του. Κι ας είναι ΟΛΟΙ οι εργαζόμενοι σε αυτά τα Ιδρύματα εδώ και 8 μήνες απλήρωτοι!
    Άμα είναι για το Νιάρχο, όμως, και λεφτά βρίσκονται, και σε χρόνο dt!

    Για να έχουμε μια τάξη μεγέθους:
    Το ταμειακό υπόλοιπο της περιφέρειας Αττικής στο τέλος του β τριμήνου 2016 ήταν 374.000.000 ευρώ. Αυτοί είναι οι «ίδιοι πόροι», τα χρήματα της Περιφέρειας δηλαδή, που προορίζονται για όλη την Αττική (υποτίθεται…). Τα 150.000.000 για την ανάπλαση που έχει «παραγγείλει» το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος είναι το 40% του συνόλου των αποθεματικών της Αττικής! Αποθεματικά τα οποία εδώ και καιρό για κανένα λόγο δεν «αγγίζει» η Περιφέρεια Αττικής: ούτε για τη φτώχεια, ούτε για τα νοικοκυριά με κομμένο ρεύμα, ούτε για τους παιδικούς σταθμούς.

    Για να θυμόμαστε και τι συνέβη με αυτό το «έργο»: Η περιοχή του Φαληρικού Όρμου, αντί να συνδέει την πόλη με την παραλία και να αποτελεί τόπο αναψυχής για όλους τους πολίτες της περιοχής, αφέθηκε για χρόνια να αποτελεί σκουπιδότοπο (ακόμη και πρόσφατα, για τα μπάζα της ΤΕΡΝΑ από την κατασκευή του Κέντρου Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος).
    Το ενδιαφέρον της πολιτείας για την περιοχή αναβίωσε όχι από μόνο του, αλλά μαζί με το ενδιαφέρον του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος για τον χώρο που γειτνιάζει με την περίφημη «δωρεά» του. Γιατί βέβαια, αυτές οι «δωρεές» έχουν πολλές ουρές –ειδικά όταν βρίσκουν κυβερνήσεις και περιφερειάρχες πρόθυμους να ικανοποιήσουν κάθε «διαταγή»! Το Ίδρυμα προικίστηκε βέβαια με ένα τεράστιο οικόπεδο του δημοσίου, με φοροαπαλλαγές, με ενοίκιο που θα του παρέχει η Λυρική Σκηνή (!), ακόμη και με τη δυνατότητα αν δεν του αρέσει ο τρόπος που το δημόσιο θα χρησιμοποιεί το πάρκο «του», να πάρει πίσω τα κτήριά «του» (!) –ναι, αυτά προβλέπει ο Ν. 3785/2009.
    Αυτά όμως δεν φτάνουν! Γιατί το Ίδρυμα θέλει και όλη την υπόλοιπη περιοχή μέχρι τον Φαληρικό Όρμο για να «ολοκληρωθεί» η επένδυσή του. Χρηματοδότησε λοιπόν μια Μελέτη (τη δώρισε κι αυτήν) ανάπλασης του φαληρικού Όρμου, με βάση τις ανάγκες του Ιδρύματος και όχι τις πραγματικές ανάγκες της περιοχής. Για να γίνει πράξη αυτή η μελέτη έπρεπε να αλλάξουν (και άλλαξαν) οι όροι δόμησης και να προστεθούν 1500 τ.μ επιπλέον κτιρίων (αντί ο μελετητής να προσαρμόσει τη μελέτη στο συντελεστή δόμησης, προσαρμόζεται το κράτος στα κτίρια που θέλει να φτιάξει ο μελετητής -ωραίο ε;), ενώ επιπλέον μετατοπίζεται η οδός Ποσειδώνος κατά 90 μ, με αποτέλεσμα να χρειάζεται μετατόπιση και η γραμμή του Τραμ (!), κάτι που σημαίνει ένα υπέρογκο έξτρα κόστος που δεν έχει συμπεριληφθεί στα 200+ εκ. ευρώ που κοστολογήθηκε το έργο. Όλα αυτά «κρύφτηκαν» πίσω από ένα αναγκαίο αντιπλημμυρικό έργο που χρειάζονται οι δήμοι της περιοχής και σερβιρίστηκαν στο φιλοθεάμον κοινό…
    Τελικά βέβαια, το αντιπλημμυρικό δεν ήταν αρκετό για να ενταχθεί το σύνολο του έργου στη χρηματοδότηση του ΕΣΠΑ (σκέλος υποδομών) και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (ακόμη και οι χαρτογιακάδες των Βρυξελλών!) το γύρισαν πίσω ως έργο βιτρίνας…

    Δεν υπάρχει λόγος όμως να το βάζει κάτω κανένας ολιγάρχης σε αυτή τη χώρα. Δεν θα θυμίσουμε τι έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ για όλα αυτά όταν τα υλοποιούσαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, τα θυμούνται όλοι. Θα θυμίσουμε όμως ότι τον Απρίλη 2015 ο κ. Τσιρώνης, αν. υπουργός περιβάλλοντος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δήλωσε ότι πολλά σημεία του σχεδιασμού αυτού δεν έχει νόημα να εφαρμοστούν γιατί δεν χρειάζονται και προανήγγειλε ανασχεδιασμό της ανάπλασης. Όχι ότι έκανε καμιά «επανάσταση» ο κος Τσιρώνης, απλώς έβαζε (τότε, ήταν νωρίς ακόμη) απλώς κάποια στοιχεία κοινής λογικής (που του τα παν οι υπηρεσιακοί βέβαια): αυτής που λέει ότι σε μια χώρα που πετσοκόβει συντάξεις και κλείνει νοσοκομεία, ε, ένα έργο αστικής ανάπλασης μπορεί να γίνει και λίγο πιο φτηνά βρε αδερφέ.
    Κι όμως, όχι! Γιατί πάντα υπάρχουν «πρόθυμοι». Εδώ έρχεται ο ρόλος της Περιφέρειας Αττικής, η οποία ασμένως προσφέρθηκε να υλοποιήσει τις μελέτες του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος ΩΣ ΕΧΟΥΝ. Χωρίς καμία αλλαγή, χωρίς καμία αμφισβήτηση. Δίνοντας το 40% των αποθεματικών της σε ΕΝΑ μόνο έργο, εν γνώσει της βέβαια ότι αυτό το έργο θα κοστίσει εν τέλει τα διπλάσια, και ότι κι αυτά –τα διπλάσια- θα πρέπει κι αυτά να βρει τρόπο να τα πάρει από την τσέπη του ελληνικού λαού.
    Μιλάμε για χρήματα που δεν θα πέσουν από τον ουρανό, αλλά θα βγουν από τα αποθεματικά της Περιφέρειας: αυτά δηλ. που υπάρχουν για να χρηματοδοτήσουν το χτίσιμο σχολείων και παιδικών σταθμών, το περιβάλλον όλης της Αττικής (κάτι παρατημένα πάρκα όπως το Άλσος Γουδί και τα πεδίο Άρεως, τα θυμάται κανείς; Στην αρμοδιότητα της Περιφέρειας είναι!), την ανακύκλωση (που επί 2 χρόνια δεν έχει δοθεί ούτε μισό ευρώ, ούτε έχει προχωρήσει απολύτως κανένας σχεδιασμός πέρα από τις απευθείας αναθέσεις στον Μπόμπολα), την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού και της φτώχειας, τη στέγαση αστέγων, τα αντιπλημμυρικά έργα όλης της Αττικής και πολλά άλλα. ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ!

    Κι όλα αυτά γιατί; Για τη φιλοδοξία να χτιστούν πολιτικές καριέρες μέσω της Περιφέρειας Αττικής; Για να είναι «ικανοποιημένο» το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος –και να γράφει καλά λόγια για τη Ρ. Δούρου όλος ο συρφετός των υμνητών-δημοσιογράφων που έχει φτιάξει γύρω του; Για να πάρει το επόμενο έργο της η ΤΕΡΝΑ, τώρα που τέλειωσε το Κέντρο Πολιτισμού; Σίγουρα πάντως όχι επειδή το χρειάζονται οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι συνταξιούχοι και οι άνθρωποι που υποφέρουν σε όλη την Αττική.
    Δεν δεχόμαστε να χρηματοδοτηθούν οι μελέτες του Νιάρχου από τα χρήματα όλων μας! Να ανασχεδιαστεί το έργο με βάση τις πραγματικές ανάγκες: αντιπλημμυρικό, χώρος πρασίνου από την Ποσειδώνος ως τη θάλασσα ανοιχτό κι ελεύθερο για όλους, χωρίς επιπλέον κτίρια.

    Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική

  2. Θανάσης Τζιούμπας

    Η επιστολή (παραίτησης) του κ. Κιμούλη έχει ως εξής;

    Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος αποτελεί σήμερα το μεγαλύτερο στοίχημα δυναμικού μετασχηματισμού του πολιτισμικού μας χάρτη. Η τεράστια ευθύνη διοίκησης είχε εξ αρχής ως δεσμευτική παράμετρο την συγκρότηση ενός συλλογικά δημιουργικού και αποφασιστικού Διοικητικού Συμβουλίου το οποίο θα λειτουργεί με απόλυτη διαφάνεια.

    Η τελική αποκρυστάλλωση όμως της διοικητικής έκφρασης, προϊόν αναίτιων πολυήμερων “εσωκομματικών διαπραγματεύσεων”, απεδείχθη στην πράξη κατώτερη των περιστάσεων. Παρά το συμφωνημένο πλαίσιο, ο διορισμένος εκ του Υπουργείου Οικονομικών διευθύνων σύμβουλος κ. Μανωλόπουλος – πρώην Διευθυντής του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών – υποκαθιστά στην ουσία όλο το Διοικητικό Συμβούλιο εκμεταλλευόμενος τις εύθραυστες εσωτερικές ισορροπίες του κυβερνώντος κόμματος στις οποίες αρνούμαι να συμμετέχω.

    Ως μέλος μιας συλλογικότητας που δεν δύναται να ενεργοποιηθεί τελικώς – παρ’ όλες τις προσπάθειες που κατέβαλα όλον αυτόν τον καιρό – και ενός ασαφούς τοπίου καλλιτεχνικής διεύθυνσης που αρχίζει να διαμορφώνεται πλέον καθιστώντας σχεδόν απαγορευτικό οποιοδήποτε παραγόμενο έργο εκ μέρους του Κ.Π.Ι.Σ.Ν. ΑΕ, υπέβαλα σήμερα την παραίτησή μου προς το Διοικητικό Συμβούλιο. Σε καμία περίπτωση δεν προτίθεμαι να συμβάλλω στην ακύρωση της δυναμικής του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, αλλά ούτε και να συναινέσω σε διαδικασίες που μελλοντικά μπορεί να προκαλέσουν υπόνοιες αδιαφάνειας.

    Οι δημόσιες θέσεις δεν είναι επισφράγιση κοινωνικής αποκατάστασης ούτε κάλυψη κάποιου υπαρξιακού κενού. Ναι μεν στήριξα δημοσίως τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί έκρινα πως ήταν η μοναδική λύση εκείνη την περίοδο για τη χώρα μου, αλλά δεν το έκανα για να εγκατασταθώ σε κάποια θέση. Ούτως ή άλλως έχει κατά κόρον γραφτεί πως έχω αρνηθεί αρκετές προτάσεις στο παρελθόν για θέσεις ιδιαίτερα σημαντικές. Ευτυχώς για μένα δεν είμαι ανέστιος. Έχω τον τόπο της τέχνης μου. Εκεί κατοικώ. Ουδέποτε έχω παίξει ρόλο σε πολιτικά παρασκηνιακά παιχνίδια ή σε εσωκομματικές συγκρούσεις, όπως επίσης ουδέποτε υπήρξα παιδί κομματικού σωλήνα. Ας ελπίσουμε, για το καλό όλων και του ΚΠΙΣΝ η παραίτηση αυτή να αναγκάσει τους αρμόδιους να σκεφτούν με μεγαλύτερη προσοχή τον τρόπο λειτουργίας του.

    Τέλος θα ήθελα να υπενθυμίσω δύο βασικά πράγματα: πρώτον η αξιοπρέπεια δεν έχει ανταλλακτική αξία και δεύτερον όταν ρίχνουμε κάποιον εν γνώσει μας στην αρένα, δεν τον αφήνουμε μόνο του να κοιτάζει τι θα δείξει ο αντίχειρας.

    Με εκτίμηση

    Γιώργος Κιμούλης

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*