Κοινωνία, Ρήξη φ. 132

To «Σαρβάιρορ», οι καθηγητές και οι ευθύνες

σκίτσο του Κύρ

Τα όσα βλέπουμε είναι αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου πολιτιστικής παρακμής

του Σάββα Σαββίδη

Είναι όντως αλήθεια ότι ζούμε σε μιαν κοινωνία που πιο κάτω δεν πάει, βρίσκεται στην απόλυτη παρακμή. Μια κοινωνία δίχως ίχνος πολιτισμού, που ανάγει σε νόημα ζωής τηλεριάλιτι, σειρές βασισμένες σε ερωτικές ίντριγκες και διάφορα τέτοια.
Διαβάσαμε χθες ένα άρθρο από μία μερίδα καθηγητών που διδάσκουν στη Θεσσαλονίκη, συγκεκριμένα από τη Γ΄ ΕΛΜΕ. Το άρθρο είχε τίτλο «ΖΩΗ! Όχι επιβίωση!» και είχε να κάνει με την απίστευτη τηλεθέαση που έχει πάρει το τηλεριάλιτι Σαρβάιβορ στο «Σκάι», κυρίως στους νέους, μαθητές και φοιτητές. Το κείμενο αυτό σωστά καταγγέλλει τον «πολιτισμό» και τη λογική που παράγει αυτό το παιχνίδι. Μια λογική γεμάτη αντιφάσεις, που από τη μία προσπαθούν να αναδείξουν την ομαδικότητα και την αλληλεγγύη που πρέπει να υπάρχει σε μία ομάδα, αλλά από την άλλη δημιουργούν ίντριγκες και κόντρες εντός των ομάδων. Και ξέρετε γιατί; Επειδή ο νικητής του παιχνιδιού είναι ένας! Άρα, καμία ομαδικότητα και καμία αλληλεγγύη δεν μπορεί να υπάρξει σε ένα παιχνίδι που υπάρχει ένας νικητής, που παρακολουθείται από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο δίνοντας το κίνητρο να γίνεις ευρέως γνωστός, που ο ανταγωνισμός κυριαρχεί και οδηγεί στην ανάδειξη του νικητή μέσω της απόρριψης των άλλων, και, εν τέλει, που ο ΕΝΑΣ νικητής παίρνει για έπαθλο ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Με λίγα λόγια, όπως γράφει και το κείμενο, προάγεται ο ατομικισμός, η αλληλεξόντωση, η απαξίωση των άλλων, η κατάρρευση των ηττημένων, ο αποκλεισμός των αδυνάμων. Κατά την άποψή μας, οι χειρότερες αντιλήψεις που μπορεί να παράξει το ανθρώπινο είδος, ενώ κάποιοι άλλοι τις κάνουν τηλεπαιχνίδι και τις ανάγουν σε ύψιστης σημασίας κανόνες.
Αυτά αναφέρει, εν ολίγοις, το άρθρο που αναλύει τον «πολιτισμό» του «Σαρβάιβορ». Όντως, σημαντική προσέγγιση, αλλά είναι η μία όψη του νομίσματος:
Διότι, για να μπορέσουν οι νέοι να δεχθούν, να νοηματοδοτούν τη ζωή τους και να υιοθετούν τις λογικές του παιχνιδιού, κάποιος τους ετοίμασε ιδεολογικά και πολιτισμικά. Ναι! Το πάμε εκεί που φαντάζεστε! Ναι, εσείς οι καθηγητές και οι δάσκαλοι –όχι όλοι, δεν μας αρέσει το τσουβάλιασμα– παίξατε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της αντίληψης αυτής της γενιάς. Της γενιάς των δεκαπεντάρηδων, των εικοσάρηδων και των τριαντάρηδων. Μιας γενιάς που προετοιμάστηκε πολιτισμικά να δεχθεί ό,τι σάπιο μπορεί να φανταστεί κανείς, σε μια γενιά που κυριαρχεί ο μηδενισμός των πάντων, που σαγηνεύεται με «άρτους και θεάματα» χωρίς κανένα νόημα. Που δεν έχει ιδέα τι σημαίνει «παραγωγή πολιτισμού», που θεωρεί οικείο και πολιτισμένο καθετί εισαγόμενο, αλλά από την άλλη θεωρεί οπισθοδρομικό και απολίτιστο ό,τι έχει να κάνει με τη δική της παράδοση και ταυτότητα. Σε όλο αυτό έπαιξαν βαρύτατο ρόλο οι εκπαιδευτικοί. Που μπήκαν στο παιδαγωγικό απλώς για να βρουν μια σίγουρη δουλειά στο δημόσιο. Δεν είχαν την παραμικρή επίγνωση ότι έχουν να κάνουν με ανθρώπους που περιμένουν να κατασκευαστούν και να εισέλθουν σε μια κοινωνία αξιών. Έτσι, δημιούργησαν εν μέρει μία κοινωνία με νόμους της ζούγκλας. Της επιβίωσης και όχι της αξιοπρέπειας και της ζωής.
Κάποιοι, ίσως να μας πουν ότι αναλύουμε πολύ τα πράγματα, ότι δίνουμε μεγάλη σημασία σε αχρείαστα πράγματα και όλα τα συναφή. Εμείς θα τους παραπέμψουμε σε δύο αποσπάσματα του βιβλίου, Η κουλτούρα του εγωισμού, Εναλλακτικές Εκδόσεις. Το πρώτο είναι του Ζαν-Κλωντ-Μισεά, που λέει: «Ζούμε σε μια κοινωνία πρωτόγνωρη, καθώς, σε αντίθεση με όλους τους πολιτισμούς που προηγήθηκαν στην ιστορία, βρίσκει (η κοινωνία) την πραγματική βάση της εξέλιξής της στην αδιάκοπη «κινητικότητα» ή «ελαστικότητα» των ατόμων, τα οποία επιδιώκει να ξεριζώσει. Επίσης βρίσκεται σε μία μόνιμη πολιτισμική επανάσταση, της οποίας ο κόσμος της μόδας αποτελεί προνομιακό παράδειγμα που την οδηγεί αμείλικτα –στο όνομα της «προόδου» και του «εκσυγχρονισμού»– στη «βεβήλωση κάθε ιερού και οσίου» και, άρα, στο πνίξιμο της ηθικής και πνευματικής κληρονομιάς των λαών «μέσα στα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού». Και το δεύτερο είναι του Κορνήλιου Καστοριάδη, που λέει: «Δική τους σκέψη έχουν μόνο αυτοί που είναι ενεργοί πολίτες. Δηλαδή αυτοί οι από έξω, που θεωρούν τον δημόσιο χώρο δικό τους. Και παίρνουν πρωτοβουλίες. Μικρά κύτταρα μιας άλλης κοινωνίας. Με μια άλλη πρόταση, με άλλα οράματα, που αυτομάτως εντάσσονται στο περιθώριο». Ας τα λάβουν σοβαρά υπόψη οι εκπαιδευτικοί μας σήμερα και ο κάθε λογής «εκσυγχρονιστής».

 

5 Σχόλια

  1. Λαθήρας Γιάννης

    «εχετε την παραμικρή επίγνωση» τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί στα σχολεία που τους αποδίδετε με περίσσεια ευκολία οτι «δημιούργησαν εν μέρει μία κοινωνία με νόμους της ζούγκλας» Πως τεκμηριώνετε την άποψη οτι «παίξαμε καθοριστικό βαρύτατο ρόλο στη διαμόρφωση της αντίληψης αυτής της γενιάς. .. που προετοιμάστηκε πολιτισμικά να δεχθεί ό,τι σάπιο μπορεί να φανταστεί κανείς, σε μια γενιά που κυριαρχεί ο μηδενισμός των πάντων, που σαγηνεύεται με «άρτους και θεάματα» χωρίς κανένα νόημα. Που δεν έχει ιδέα τι σημαίνει «παραγωγή πολιτισμού», που θεωρεί οικείο και πολιτισμένο καθετί εισαγόμενο, αλλά από την άλλη θεωρεί οπισθοδρομικό και απολίτιστο ό,τι έχει να κάνει με τη δική της παράδοση και ταυτότητα.» Σας προσκαλούμε σε μια επίσκεψη μιας μόνο μέρας στο σχολείο για να διαπιστώσετε οτι είναι από τους ελάχιστους κοινωνικούς χώρους όπου αρθρώνεται μέσα σε εντελώς αντίξοες συνθήκες ο αντίπαλος λογος στα κυρίαρχα πολιτισμικά πρότυπα μερος των οποίων είναι και η προχειρη,,του συρμού επιπόλαια, τυποποιημένη και ατεκμηρίωτη κριτική των ἁλλων όπως ακριβώς κάνετε εσείς . Ελπίζουμε να αλλάξετε τοτε ..άρδην τις απόψεις σας .
    Λαθήρας Γιάννης πρόεδρος της Γ΄ΕΛΜΕ και …συμπτωματικά συντάκτης της επίμαχης ανακοίνωσης

  2. Εν μέρει έχετε δίκιο κε καθηγητά, υπάρχουν και σχολεία «που αρθρώνεται μέσα σε εντελώς αντίξοες συνθήκες ο αντίπαλος λογος στα κυρίαρχα πολιτισμικά πρότυπα», αλλά επειδή ο συντάκτης του κειμένου μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν μαθητής και εγώ πριν αρκετά περισσότερα, γνωρίζουμε ότι δεν έιναι έτσι όλα τα σχολεία. Γιατί υπάρχουν και πολλά σχολεία (κυρίως Λύκεια) όπου «καλύτερα» να μην λειτουργούσαν, για να είναι το απόγευμα πιο ξεκούραστοι μαθητές και καθηγητές στο ιδιαίτερο. Να τα βλέπουμε και να τα λέμε και αυτά.

  3. Έτσι ακριβώς, Γιάννη. Και λίγα λες. Εγώ θα πρόσθετα επίσης, ότι η κριτική σκοπίμως επικεντρωνεται στον εκπαιδευτικό, και καθόλου στην οικογένεια, στην κυρίαρχη ιδεολογία, στην ηθική κρίση που αυτό το σύστημα παράγει και τροφοδοτεί, και απευθύνεται με μίσος στο δάσκαλο που πρέπει να αλλάξει ότι αθλιότητα χτίζουν όλοι εκεί έξω, εκτός σχολείου, μέρα νύχτα αδιαλείπτως.

  4. ν. αποστολίου

    Mα γιατί τέτοιο μένος εναντίον των εκπαιδευτικών.. Διαβάζω αυτή την περίοδο και την Υπέρβαση, κι εκεί, αν δεν κάνω λάθος, θεωρούνται μαζί με τον κομματικό τους φορέα, τον ΣΥΡΙΖΑ, ως οι βασικοί υπεύθυνοι του ξεπουλήματος της χώρας. Συμφωνώ απόλυτα με όσα περιγράφουν τα παραθέματα, από πού όμως προκύπτει- μέσα από αυτά- πως οι εκπαιδευτικοί είναι υπεύθυνοι για όσα , επαναλαμβάνω, εξαιρετικά παρουσιάζονται …

  5. Γιώργος Ρακκάς

    Να με συγχωρείτε. Αντιλαμβάνομαι τις ενστάσεις, ωστόσο, είναι η αλήθεια ότι ακόμα και η αγωνιστική έκφραση του συνδικαλισμού των καθηγητών έπρεπε να περιμένει το… 2017 για να εκδόσει έστω και έμμεσα, δια του Σαρβάιβορ, μια ανακοίνωση που να αναφέρεται στην πολιτιστική παρακμή που βιώνει αυτή η κοινωνία. Πιο πριν, δυστυχώς, οι κυρίαρχες εκφράσεις του συνδικαλισμού (από τις πιο κατεστημένες, μέχρι τις αγωνιστικές) περιόριζαν την δραστηριότητά τους είτε στο να υπερασπίζονται κλαδικά συμφέροντα, είτε στο να εκδίδουν γενικόλογες ανακοινώσεις για τα «μνημόνια και την μητέρα των μαχών».

    Για το ίδιο το σχολείο που δυστυχώς τείνει να συμπράξει με την τηλεόραση και να λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής της παρακμής, και την δραστική υποβάθμιση της Παιδείας από την άποψη του περιεχομένου, δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ πραγματικά: Είτε διολίσθαιναν προς έναν άκρατο ‘οικονομισμό’, είτε σε πολλές περιπτώσεις στήριζαν τις έφταναν μέχρι και να στηρίζουν τις αλλοτριωτικές καινοτομίες του ‘νέου σχολείου’, μόνο και μόνο επειδή φορείς τους ήταν η ακαδημαϊκή αριστερά των παιδαγωγικών τμημάτων και του ινστιτούτου.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*