Κοινωνία

Ο υπουργός Παιδείας, το άσυλο και το άβατο

aristoteleiopanepistimio_athenspress.gr_

Ανακοίνωση του Μένουμε Θεσσαλονίκη 

Η κατάσταση με την εμπορία ναρκωτικών στο ΑΠΘ είναι γνωστή σε όλους, εκτός ίσως από τους αρμόδιους για την αντιμετώπισή της, την κυβέρνηση. Και όταν προκύπτουν θάνατοι και βρίσκει αντικείμενο η θανατολαγνεία των ΜΜΕ, το μόνο που βρίσκει ο κ. Γαβρόγλου να ψελλίσει είναι η υποβάθμιση του θέματος ως διογκωμένου και η επίκληση ενός …κινήματος που θα καθαρίσει τον τόπο.
Η μετατροπή των χώρων των ΑΕΙ όλης της χώρας (κι όχι μόνο του ΑΠΘ) σε χώρους όπου η διακίνηση ουσιών έχει υποκαταστήσει τη διακίνηση των ιδεών δεν αποτελεί βέβαια ούτε σημερινό ούτε συγκυριακό ζήτημα. Η προστασία των λειτουργιών του χώρου ως χώρου ανεμπόδιστης διακίνησης ιδεών, με  τις διατάξεις περί ασύλου (και πολύ περισσότερο από τον τρόπο και την κουλτούρα εφαρμογής του νόμου), εξέπεσαν στη δημιουργία  ενός χώρου- άβατο όχι μόνο για την αστυνομία αλλά και για τον νόμο γενικά.
Το κίνημα που αναπολεί ο κύριος υπουργός έχει εκλείψει εδώ και δεκαετίες, όταν οι πιο ριζοσπαστικές του μορφές δέχτηκαν τη συνδυασμένη επίθεση της αστυνομίας και των ιδεολογικών προγόνων του κόμματος του κ. Γαβρόγλου, όταν διακεκριμένα στελέχη εξαργύρωσαν τη συνδικαλιστική τους ιδιότητα με ακαδημαϊκές αλλά και κυβερνητικές καρέκλες (ενδεικτικά, και μόνο για το ΑΠΘ, Βενιζέλος, Λοβέρδος, Μαγκριώτης, Πιτσιόρλας και πολλοί άλλοι λιγότερο γνωστοί), όταν τέλος η μάζα των τότε αγωνιστών στελέχωσε με τα γνωστά αποτελέσματα τη Δημόσια Διοίκηση σφραγίζοντας τη διαδρομή της Μεταπολίτευσης.
Η κακοποίηση των αξιών και των οραμάτων από τους ίδιους τους «θεματοφύλακές» τους ήταν η κύρια πλευρά του μηδενισμού. Ως ηχώ, ήρθε η «κατάκτηση του χώρου σε χρόνους εξουσίας», ή, σε μετάφραση, ο έλεγχος του χώρου των ΑΕΙ από μια σειρά ομάδες που, με την βία κατά κύριο λόγο, επέβαλλαν την ατζέντα του πολιτικά ορθού, καταλύοντας την ελευθερία του λόγου στο όνομα της …άσκησης της ελευθερίας (τους), προστατευμένης από ένα ιδιότυπα ιδιωτικοποιημένο πανεπιστημιακό άσυλο.
Εκεί βρίσκεται η βάση της μεταβολής του Πανεπιστήμιου σε χώρο ανομίας, σε συνέργεια με τη στάση του «φοιτητή νέου τύπου», αδιάφορου για ό,τι συμβαίνει πέριξ του μαθήματος, το οποίο θεωρεί ως ουσία του ακαδημαϊκού γίγνεσθαι, σε συνέργεια επίσης με το καθηγητικό σώμα, που από αδιαφορία ή φόβο απλά παρακολουθεί.
Μοιραία, ο χώρος έγινε χώρος διακίνησης ναρκωτικών, από την πουσαρισμένη κάνναβη της πλατείας Χημείου ως την ηρωίνη, αλλά και φιλόξενος χώρος για να γίνεται η χρήση: μια κάθετη μονάδα με δύο λόγια. Οι συνέπειες: Ανασφάλεια για την ακαδημαϊκή κοινότητα, υποβάθμιση του εκπαιδευτικού έργου, αλλά και για την πόλη μας μετάλλαξη ενός χώρου, που κάποτε αποτέλεσε κέντρο της πολιτιστικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής της πόλης, σε χωματερή ιδεών και ανθρώπων.
Προσπάθειες αντιμετώπισης υπήρξαν. Ήταν κατ’ αρχάς η πρόσληψη σεκιουριτάδων, ενέργεια αναποτελεσματική καθώς δέχτηκε συντονισμένες επιθέσεις (πολιτικές και φυσικές) από τον αριστερίστικο και αντεξουσιαστικό χώρο. Ήταν η προσπάθεια να αντιμετωπιστεί η πιάτσα με συνεργασίες φορέων όπως ο ΟΚΑΝΑ ή το ΚΕΘΕΑ, αγνοώντας ότι η προσέγγιση του χρήστη και η κινητοποίησή του είναι μια διαδικασία που απευθύνεται στον χρήστη-πρόσωπο και δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αστυνόμευση, ούτε να επιβάλει τον νόμο. Τέλος, οι κατά καιρούς ημερίδες ευαισθητοποίησης απευθύνονται στους φοιτητές, στα πλαίσια μιας «πρωτογενούς πρόληψης» και όχι στις σκιές της νύχτας-πιάτσας.

Οι θάνατοι νέων ανθρώπων θα πρέπει να λειτουργήσουν ως σήμα και πρόσκληση να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους και να μην κυλάει το μπαλάκι από τον πρύτανη στον υπουργό και από του υπουργό στο… κίνημα. Ούτως ή άλλως, η εξάρτηση είναι πολυπαραγοντικό φαινόμενο και η αντιμετώπισή της πρέπει να είναι το ίδιο.
Αν θέλουμε να λείψει η ανεμπόδιστη συγκεντρωμένη διακίνηση παράνομων ουσιών στους χώρους αυτούς, αυτό είναι έργο της αστυνομίας και πρέπει να διευκολυνθεί στο έργο αυτό. Αν θέλουμε να εμποδίσουμε την αναπαραγωγή της εξάρτησης, θα πρέπει να δράσουμε πάνω στα αίτιά της, με την πρόληψη και την απεξάρτηση, τη φροντίδα για τα εξαρτημένα πρόσωπα. Και τόσο οι πολίτες όσο και η πολιτεία οφείλουν να θέλουν και τα δύο.
Μέχρι τότε, οι συμμορίες των διακινητών θα αλωνίζουν και η στάση μας θα είναι η αμηχανία. Αμηχανία γιατί η έννοια της ασφάλειας και της νομιμότητας εξευτελίζεται καθημερινά, τόσο από την εξουσία όσο και από την αντεξουσία, αμηχανία γιατί μια κοινωνία, βαθιά εξαρτημένη κι εξαρτητική, που στερείται από τις αρχές και τις αξίες ενός αξιοβίωτου τρόπου συλλογικής και προσωπικής ζωής, αδυνατεί να κατανοήσει, και πολύ περισσότερο να αντιμετωπίσει, το φαινόμενο.
Μέχρι τότε, το μόνο που θα έχει να προτείνει είναι οι «εποπτευόμενοι χώροι χρήσης» για τους οποίους αγωνίζεται ο κύριος Καμίνης, να κρύψουμε το χάλι κάτω από το χαλί.

Μένουμε Θεσσαλονίκη,
παράταξη στον Δήμο Θεσσαλονίκης

2 Σχόλια

  1. 1)Ποιες έιναι «οι πιο ριζοσπαστικές του μορφές» (που) «δέχτηκαν τη συνδυασμένη επίθεση της αστυνομίας και των ιδεολογικών προγόνων του κόμματος του κ. Γαβρόγλου»;

    • Θανασης Τζιουμπας

      Οι ριζοσπαστικές μορφές αναφέρονται σε ένα μέρος του φοιτητικού κινήματος στα τέλη του ’79 – αρχές ’80, ξεκινώντας και αντλώντας την μαζικότητα του από την αντίθεση στον Ν. 815, προσπάθησε να ξεπεράσει τον συντεχνειακό χαρακτήρα της προέλευσης του σε δύο κατευθύνσεις: την αμφισβήτηση του περιεχομένου και της κατέυθυνσης της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης (στα πρότυπα του Μάη του ’68) και στο κεντρικό πολιτικό πεδίο να αποτελέσει την συνέχεια του Πολυτεχνείου του ’73 αντιπαρετιθέμενο με την κρατική καταστολή (που υπήρξε επιλογή της ΝΔ της περιόδου εκείνης). Στο πολιτικό φάσμα εκφράστηκε από τις «Αυτόνομες Συσπειρώσεις», σχήματα που δημιουργήθηκαν από τους διαφωνούντες του ΚΚΕσ (Β΄ Πανελαδική), από τα Μ-Λ, μέρος των αντεξουσιαστών και πολύ ανένταχτο κόσμο. Η τότε ΡΗΞΗ υπήρξε μέρος αυτού του κινήματος.
      Στην πορεία του χρειάστηκε να αντιπαρατεθεί με το «παραδοσιακό» κομματικό φοιτητικό κίνημα, που εκφραζόταν από την ΕΦΕΕ και τις κομματικές παρατάξεις, που είχαν αναλάβει τον έλεγχο της κατάστασης (ή της τάξης) στα ΑΕΙ ως αντάλλαγμα της αποδοχής τους από την πολιτική εξουσία. Κύριος εκφραστής της «ησυχίας, τάξης και ασφάλειας» στις συγκρούσεις που ακολούθησαν (αιματηρές ενίοτε) αναδείχθηκε το πιο οργανωμένο (και στρατιωτικά) κομμάτι, που ήταν το σπουδαστικό του ΚΚΕ, η ΚΝΕ-ΠΣΚ.
      Το τέλος αυτού του κινήματος ήρθε τον Νοέμβρη του ’80, όταν η απόπειρα να κατευθυνθεί η διαδήλωση στην Αμερικάνικη Πρεσβεία της Αθήνας κόστισε δύο νεκρά παιδιά, τους Κουμή και Κανελλοπούλου, και βέβαια το κίνημα αποδείχτηκε ανεπαρκές για να αντέξει ένα τέτοιο επίπεδο κρατικής βίας, υποχώρησε στα πανεπιστήμια και φυλλορόησε.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*