Πολιτική, Ρήξη φ. 136

Το νέο υποκείμενο, ενός νέου «πολιτισμού»;

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου 

«Έχουμε δύσκολα μπροστά μας. Θα φάμε γερές θάλασσες και δεν είμαστε μαθημένοι. Θα μάθουμε ή δεν θα μάθουμε. Το ζήτημα είναι να μη βρεθούμε μετανάστες σε ένα ξένο μέλλον – ας είναι φτωχό μα δικό μας. Η παγκόσμια χούντα του χρήματος “αναδιαμορφώνει” ισοπεδωτικά, μέσα σε άτεγκτα, αδιαπραγμάτευτα, προκρούστεια καλούπια τη ζωή και τα πρόσωπα των αιχμαλώτων της. Έχουμε δύσκολα μπροστά μας. Να αλλάξουμε, αλλά χωρίς να αλλοιωθούμε – “να ξηλώσουμε οι ίδιοι την κουλτούρα της σπατάλης” που μπαζώνει τη ζωή μας με σκουπίδια πολυτελείας, να ξαναδώσουμε αξία σε ό,τι αξίζει. Να διεκδικήσουμε την άμμο από το τσιμέντο, να ξαναμπούμε κάποτε σεβαστικά στο κύμα, να ξύσουμε την ψώρα από τη φύση. Έχουμε δύσκολα. Να διεκδικήσουμε την καρτερία από τη μιζέρια: “να τραβήξουμε κουπί”. Εντάξει. Μα μήπως πρέπει να πετάξουμε κάποιους στη θάλασσα;»

Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, Μέρες του 2004

Ατέλειωτη η αμηχανία, η σιωπή και η κατάθλιψη που κυριαρχεί στους πολίτες τούτου του τόπου, ιδιαίτερα από τη στιγμή που κυβερνούν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Η απελπισία και η εκπόρνευση της απέλπιδος… ελπίδας που έτρεφε ο ελληνικός λαός, από τους κυβερνητικούς τυχοδιώκτες, μα και η αδυναμία και η ευθυγράμμιση της αντιπολίτευσης στο αποικιοκρατικό μνημόνιο, αποτελούν βασικές αιτίες όταν εστιάζουμε στην καθημερινότητα.
Από μια ευρυγώνια οπτική, η κρίση είναι ευκαιρία για τις ιθαγενείς και διεθνείς ελίτ, ώστε να υλοποιήσουν τον «μεγάλο μετασχηματισμό» της ελληνικής κοινωνίας. Η κυβέρνηση των επικοινωνιακών τσαρλατάνων, επιπλέοντας σε όλες τις συγκυρίες, μοιάζει να επιταχύνει τη σιωπηρή συγκατάνευση από τον λαό μιας νέας ελάχιστης ατομικής και κοινωνικής συνείδησης, που ως βολικός κοινός νους θα σκορπίσει οριστικά τις «μεγάλες αφηγήσεις» για εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία.
Το πολυεπίπεδο κυβερνητικό καθεστώς κατασκευάζει την ιδεολογική ταπετσαρία του συστήματος. Μέσω της ψυχολογικής αποδοχής της ήττας από τον λαό και με την εμπέδωση του πολιτισμικού φιλελευθερισμού της αποδόμησης ταυτοτικών αρχών και εννοιών. Μοιάζει να διαμορφώνεται ένας «νέος τύπος ανθρώπου», να σβαρνίζεται το έδαφος, που θα καρπίσει ο διαλυτικός σπόρος της καθολικής αποικιοποίησης της πατρίδας μας.
Η διεργασία αυτή έχει ψυχολογικό, συναισθηματικό και αισθητικό περιεχόμενο. Ξεκινά από το ένστικτο της ατομικής επιβίωσης με κάθε τρόπο και φτάνει μέχρι τη μύχια επιθυμία πολλών ανθρώπων να επέλθει επιτέλους, ανεξαρτήτως κόστους, ο μεσσίας- «εκσυγχρονισμός» που περιμέναμε τόσα χρόνια. Τα μνημόνια, ως νομική εφαρμογή της γεωπολιτικής κατανομής του καπιταλισμού, παράγουν όχι μόνο ανεργία, λουκέτα, συσσίτια και παρακμή, αλλά και υποκειμενικότητα, για να θυμηθούμε τον Μαρξ των Γκρουντρίσε (Grundrisse) και τον ψυχίατρο Φελίξ Γκουαταρί. Ετοιμάζουν ανθρώπους που θα υπομένουν καταθλιπτικά την εθνική και οικονομική καταστολή και άλλους που θα «νομιμοποιούν» τη ρουτίνα της αποικίας, ελπίζοντας σε βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οφέλη. Νέος καθοδηγητής η κυβέρνηση του Τσίπρα, που δίδαξε τον δρόμο της ανήθικης υποταγής, της δολοφονίας συλλογικών αξιών και οράματος, της διπρόσωπης συμπεριφοράς ως πολιτικής αξίας.
Στο πλαίσιο αυτό, η άθλια δήλωση της Άννας Βαγενά, για τα 99 χρόνια υποδούλωσης, εισάγει παράδοξα την αποθέωση του ιστορικού χρόνου εντός της καθημερινότητας. Τι είναι 99 χρόνια, μπροστά στην επιβίωση; Στον βαθύ «εκσυγχρονιστικό» χρόνο, η περίοδος ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα χρονικό επεισόδιο, ενώ θα μάθουμε να αποδεχόμαστε τον «νέο θαυμαστό κόσμο», ως δεδομένο και αναλλοίωτο. Άλλωστε, πολλοί επιτήδειοι ελπίζουν να τη «γλιτώσουν», αξιοποιώντας την αποικιακή δομή που θα προσφέρει ένα εκσυγχρονισμένο περιβάλλον επιτάχυνσης και μοντέρνας οικονομίας. Αδιαφορώντας για την εξαφάνιση του ιστορικού χρόνου της Ελλάδας! Προφανώς, το ν’ αλλάζεις το άτομο και τον πολιτισμό είναι εκ των προτέρων, και χωρίς κριτήρια, «πρόοδος»!

Το τοπίο αλλάζει

Η πολιτισμική αλλαγή θα ενσωματώνει το θατσερικό δόγμα, «δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα και οικογένειες». Ήδη εμφανές στον χώρο της εκπαίδευσης, όπου κύριο μέλημα εκπαιδευτικών και οικογενειών είναι η «προσωπική ανάπτυξη» του μαθητή και η ένταξή του ως πλανητικούς εργαζόμενους. Ενώ, δημιουργείται υποδόρια και σταδιακά μια πεποίθηση, που σημαδεύει όσους νέους μένουν στην Ελλάδα, ως μέτρια και αποτυχημένα μυαλά που δεν ρισκάρουν, σε σχέση με όσους φεύγουν, οι οποίοι, ως η απόλυτη μορφωμένη ελίτ, δεν πρέπει να έχουν λόγο να μείνουν. Η πόλωση στον τομέα της εκπαίδευσης είναι η ουσία της ελληνικής ανθρωπολογικής κρίσης: είτε νέα πίστη στον ατομικισμό, την ιεραρχία ως απόλυτη αλήθεια, την αποθέωση της τεχνολογικής ύβρεως, την επαναφορά του αυταρχισμού, είτε πλήρης αποδόμηση της γλώσσας, της ιστορίας και των συνεκτικών συλλογικών εννοιών. Εντέλει, η απουσία της σύνθεσης.
Στην οικονομία, η απέραντη ανεργία και οι μισθοί Βουλγαρίας είναι εδώ, οι φιλάνθρωποι χορηγοί επανακάμπτουν δικαιωμένοι, καταλαμβάνοντας κάθε τομέα κοινωνικής ευαισθησίας και πολιτισμού, ο νεοαποικιακός Τύπος ξαναμοιράζεται, ο συνδικαλισμός εξατμίζεται, το προσφυγικό μορφοποιεί ήδη έναν νέο τύπο αεθνικού εργαζομένου, ενώ ο τουρισμός – αιμοδότης της οικονομίας είναι η μάσκα που κρύβει την εξάντληση του ελληνικού δρόμου ανάπτυξης και βίου. Το ελληνικό έδαφος, δημόσιο και ιδιωτικό, ξεπουλιέται, μέσω ΤΑΙΠΕΔ, Τούρκων επενδυτών, του ΕΝΦΙΑ και… πολυεθνικού Airbnb. Και ο κατάλογος του μετασχηματισμού, ατελείωτος…
Ως κίνημα, φαίνεται ότι, για να μιλάμε για τα άμεσα και τα παραγωγικά, χρειάζεται να παρατείνουμε ακόμα τον ιδεολογικό αγώνα στους ίδιους τους τομείς που διαμορφώνεται το νέο υποκείμενο. Ταυτότητα, παιδεία, γλώσσα, πολιτισμός, δημοκρατία, κοινότητα, κ.ά. Για να μιλήσουμε για μοντέλο ανάπτυξης και παραγωγή, να επιμείνουμε στη δέσμευση όσων μας ακολουθούν, σε μια ιδεολογική μοριακή επανάσταση απέναντι στο νέο πνεύμα και άνθρωπο που διαμορφώνεται. Ανάγκη επιτακτική

4 Σχόλια

  1. Στεφόπουλος Παύλος

    Για νά αλλάξει χρειάζονται τρία πράγματα όραμα, οργάνωση, ηγεσία , από αναλύσεις είμαστε πλήρεις

  2. Για όσους νοιάζονται /-νταν για την ταυτότητά μας τη συλλογική, την επιβίωσή μας ως έθνους,
    όσους δεν εμφορούνταν από ευρωληγουριά κι εθνομηδενισμό,
    δυστυχώς,
    ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ
    η πολιτική τους έκφραση πέρασε μέσα από σχήματα και προσωπικότητες,
    που αν δεν ήταν τσαρλατάνοι, πολιτικάντηδες, πατριδοκάπηλοι και παπατζήδες
    (δεν εννοώ εδώ τους Τσιπραίους με τον διακηρυγμένο εθνομηδενισμό),
    ήταν, πάντως (οι εντιμότεροι), φαιδροί, «νούμερα» και με μόνιμη την τρικυμία εν κρανίω.
    [Ονόματα δε λέμε :
    ζωντανά τα παραδείγματα τριγύρω μας.
    Κι αν, μάλιστα, πάμε χρονολογικά πιο πίσω, τα ίδια και χειρότερα …].
    Δύο αιώνες τώρα το κοινό του παραδοσιοκεντρικού «Ρωσσικού Κόμματος» δεν κατάφερε να συγκροτηθεί πολιτικά σε σοβαρό πόλο. Βολοδέρνει, στα ίδια και τα ίδια.

    Τί τα θέλετε, λοιπόν;
    Για τα πανηγύρια είμαστε!

    Το συλλογικό υποκείμενο των ευαίσθητοποιημένων στα ζητήματα ταυτότητας κι επιβίωσης Ελλήνων το 2017 μ.Χ., αν και ποσοτικά αξιόλογο ως μαγιά (όχι λιγότερο από 15% το εκτιμώ σήμερα, ακόμα και με την χειρότερη εκδοχή), βρίσκεται δυστυχώς κατακερματισμένο, σε κατάσταση διανοητικής ανισορροπίας, σπαρακτικής αφέλειας, εύκολο αντικείμενο διαβουκόλησης από επιτήδειους ή ανοϊκούς.

    Κι αν οι «εκσυγχρονιστάδες» κι οι ελίτ μας είναι γλοιώδεις όντως κι εξωνημένοι,
    μαζί τους, πάντως, μπορείς να πιάσεις μια στοιχειωδώς σοβαρή κουβέντα. ΟΥΔΕΠΟΤΕ αυτοί λ.χ. θ’ ακολουθούσαν μαζικά τον Σώρρα, έστω και μόνο λόγω του έμφυτου κωλοπετσώματός τους.
    Απ’ τους άλλους, αντιθέτως, τους κοντύτερα στις απόψεις μας, τους «αντινεοταξίτες», στ’ αλήθεια, τί σοβαρό μπορείς να περιμένεις;
    Τίποτε απολύτως! Δείτε ιστολόγια, σάιτ κττ. δικά τους, και θα χρειασθείτε δραμαμίνες.

    Συνεπώς, γιατί να κοπτόμαστε;
    Εύλογα η μεγάλη μάζα, ο κοσμάκης, κάνει τις επιλογές του, αυτές που περιγράφετε,
    επιλογές εθνικού αποχρωματισμού και ιδιώτευσης,
    ΚΑΙ για το λόγο -κοντά στ’ άλλα-
    ότι εμπειρικά, από διαίσθηση ανθρωπογνωσίας, αντιλαμβάνεται τη γύμνια της άλλης άποψης, σ’ επίπεδο προσώπων και -χαοτικής μάλλον παρά εμβρυώδους- ιδεολογικής συγκρότησής της (πέρα από την φλού φιλοπατρία και την επίκληση των «ριζών» και της Ορθοδοξίας),
    αλλά και διότι
    δεν είδε,
    δεν βλέπει
    και ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να δεί ΠΟΤΕ σοβαρή εναλλακτική.

    Αυτά τα γράφω με πόνο ψυχής, μα είναι η αλήθεια.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*