Κοινωνία

Η ανάδυση των εθνοπληβείων;

 

«Τα γεγονότα δεν έχουνε διαστάσεις την ώρα που τελούνται/

τις αποχτούνε με τον χρόνο/

κι όλα είναι γύρω σου σαν να μην είναι»

Κλείτος Κύρου

κείμενο: Γιώργος Ρακκάς – φωτογραφίες: Δημήτρης Μπούσμπουρας

Στην ακριτική Φλώρινα, δυο παράλληλοι κόσμοι παρουσιάστηκαν χθες, Κυριακή 17 Ιουνίου 2018, ημέρα κύρωσης της ντροπιαστικής για την Ελλάδα συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ.

Απομονωμένη στην άκρη της χώρας, επιλέγοντας τους Ψαράδες, το χωριό όπου το 1949 πραγματοποιήθηκε το 2ο συνέδριο του ΝΟΦ (της αλυτρωτικής συνιστώσας των Σλάβων της Μακεδονίας με την οποία επέλεξε να συμμαχήσει η ηγεσία του Δημοκρατικού Στρατού αδειάζοντας όλους τους Έλληνες μαχητές του), η πολιτική ηγεσία της χώρας επικύρωνε την συμφωνία. Σ’ ένα ευρύχωρο αντίσκηνο, ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών συναίνεσαν σε αυτό που απορρίπτει οργισμένη η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών τους, τραγουδώντας «χρόνια πολλά» στον διαπραγματευτή του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς, και ακούγοντας με μια προσποιητή ψυχραιμία λίγα λεπτά αργότερα τον ομόλογό τους Ζόραν Ζάεφ να μιλάει περήφανος για τους «Μακεδόνες» και την χώρα τους.

Την ίδια στιγμή στο Πισοδέρι οι πραιτωριανοί της κυβέρνησης, τα ΜΑΤ της «πρώτης φορά αριστερά» επιτίθονταν στους διαδηλωτές εκσφενδονίζοντας επί ώρες δακρυγόνα, πέτρες και χειρονομούσαν σ’ ένα πλήθος που στο μεγάλο του μέρος δεν είχε ξαναβρεθεί σε τέτοιες καταστάσεις. Μερικά χιλιόμετρα πιο πάνω, στο χιονοδρομικό της Βίγλας Πισοδερίου ανάμενε ο κύριος όγκος της συγκέντρωσης, τους οποίους επίτηδες διοργανωτές, δήμαρχοι και ποικιλώνυμοι παράγοντες του δεξιού συστημικού πόλου κρατούσαν μακριά από το μπλόκο της αστυνομίας, καθώς τους ήθελαν για κομπάρσους στην δική τους φιέστα, αναλισκόμενοι σε δεκάρικους της συμφοράς. Επειδή όμως η αντιπολίτευση που αντιπροσώπευαν ήταν κραυγαλέα «λίγη» απέναντι στον πρωτοφανή πραξικοπηματισμό των Τσίπρα-Κοτζιά-Καμμένου ολοένα και περισσότεροι τους εγκατέλειπαν για να μεταβούν στο μπλόκο του Πισοδερίου, και εκεί να συγκρουστούν οργισμένοι με τους ένστολους κρανοφόρους, οι οποίοι επέμεναν να μπλοκάρουν έναν δρόμο 30 χλμ μακριά απ’ τους Ψαράδες, ακόμα κι όταν η φιέστα που οργάνωσε εκεί η κυβέρνηση είχε τελειώσει προ πολλού.

«Έχουμε άνωθεν εντολή να συνεχίσουμε στην απώθηση του πλήθους». Απάντησε ο επικεφαλής των ΜΑΤ, σε δημοσιογράφο γνωστής ειδησεογραφικής ιστοσελίδας της Θεσσαλονίκης όταν ο τελευταίος του διαμαρτυρήθηκε για τον υπέρμετρο ζήλο που επιδείκνυε η αστυνομία ακόμα κι όταν 30 χλμ. μακριά η παράσταση είχε τελειώσει.

Το Συριζαϊκό κράτος είναι ιδιαιτέρως σκληρό και ρεβανσιστικό απέναντι σε εκείνους που δεν μπορεί να ελέγξει ή να χρησιμοποιήσει: Απέναντι στις αντιεξουσιαστικές ομάδες δείχνει μεγάλη ανοχή, γιατί γνωρίζει πολύ καλά ότι οι τελευταίες είναι περισσότερο εθνομηδενιστικές και αντιδεξιές παρά πραγματικά αντιεξουσιαστικές, κι άρα η δράση τους μπορεί να αποβεί χρήσιμη για ένα καθεστώς προοδευτικών Κουΐσλινγκ όπως των δικών τους. Η δε δίκη της Χρυσής Αυγής κρατάει επίτηδες σε μάκρος αδικαιολόγητο (η δίκη της 17Ν είχε ολοκληρωθεί μέσα σε 12 μήνες, κι είχε ογκωδέστερη δικογραφία) ακριβώς επειδή η δράση των ταγμάτων εφόδου χρησιμοποιείται ως πρώτη ύλη στην κυβερνητική προπαγάνδα — όπως έκανε ο Βούτσης τις δυο τελευταίες μέρες. Για απλούς πολίτες, και δη «αδέσποτους», όμως, η συριζαϊκή καταστολή δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί της.

«Πόσοι διαδήλωσαν στη Βίγλα», ρώτησε ανήσυχος ο Κοτζιάς τον Καρυπίδη, Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας: «Περίπου πέντε χιλιάδες» είπε αυτός για να εισπράξει την ανακούφιση του υπουργού: «Από το 1.000.000 που ήταν πριν μερικούς μήνες, έπεσαν στις μερικές χιλιάδες».

Τόσο ο ίδιος, όσο και ο πρωθυπουργός πανηγύριζαν χθες για την λύση ενός ζητήματος δεκαετιών. Φυσικά, οι διαπιστώσεις τους δεν έχουν τίποτε το ρεαλιστικό, μόνο την ανάγκη να αφήσουν γρήγορα πίσω τους την επαίσχυντη επιλογή που μόλις έκαναν: Ο Ζάεφ ήδη τους το υπενθύμισε με το «Έλληνες και Μακεδόνες». Η συνέχεια, όμως, του ζητήματος δεν έχει να κάνει μόνο με την καπατσοσύνη των γειτόνων μας, που ως κλασικό «κράτος-μπίζνα» βλέπουν την ελληνική υποχώρηση ως το πρώτο βήμα μιας περαιτέρω προώθησης των αξιώσεών τους.

Στην Βίγλα και στο Πισοδέρι ο κόσμος ήταν έξαλλος. Εκεί μπορούσες να συλλάβεις πολύ καλύτερα το κλίμα ολάκερης της ελληνικής κοινωνίας απ’ ό,τι στους απομονωμένους Ψαράδες των Πρεσπών. Το σοκ από την τόσο απροκάλυπτη αγνόηση του ελληνικού λαού από την ίδια του την κυβέρνηση ήταν μεγάλο. Λειτούργησε όμως και θετικά: Ο λόγος των περισσότερων ανθρώπων υπήρξε πολύ πιο ώριμος απ’ ό,τι ήταν στα συλλαλητήρια, που δεν απέφυγαν τις φολκλορικές κορώνες – δείγμα της μεγάλης πολιτικής ανεπάρκειας όσων κλήθηκαν να εκφράσουν την αντίθεση των Ελλήνων απέναντι σε αυτό που εξελίσσεται σε απαρχή γεωπολιτικής έκλειψης της χώρας· αυτή τη φορά οι πανηγυρικοί έλειψαν, και η δυσαρέσκεια του κόσμου προς τους δεκάρικους της εξέδρας ήταν εμφανής: «Που πήγε η δημοκρατία; Η ισχύς του Συντάγματος;», «πως γίνεται να μην έχουμε κανένα λόγο σε αυτήν την χώρα;», «θα μπορούσα να του συγχωρέσω τις κωλοτούμπες στα οικονομικά, γιατί στο κάτω κάτω της γραφής, όλοι τα ίδια έκαναν· αυτήν την προδοσία, όμως, ποτέ».

Η διακυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου έχει εξελιχθεί σε απροκάλυπτη τυραννίδα, ο κόσμος το καταλαβαίνει και αντιδρά. Σε σχέση με πριν έξι ή εφτά χρόνια όμως οι αντιδράσεις είναι προς το παρόν υπόγειες, πλάγιες: Με την σύναψη της συμφωνίας ΑΝΕΛ και ΣΥΡΙΖΑ καταρρέουν δημοσκοπικά στην Βόρειο Ελλάδα· ο Καμμένος αναμένεται να κινηθεί γύρω στην μονάδα, ενταφιάζοντας κάθε ελπίδα αυτόνομης επιβίωσής του. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει στα γνώριμα μεγέθη του, μονοψήφιος.

Είναι προφανές: Η ανακούφιση Τσίπρα και Κοτζιά είναι προϊόν της βολικής αυταπάτης που επωάζεται μέσα στην γυάλα της εξουσίας. Έξω από αυτήν, συμβαίνει κάτι που λειτουργεί σε πολύ μεγάλο βάθος μέσα στην κοινωνία. Γιατί τα γεγονότα των τελευταίων έξι μηνών, ιδίως εκείνα που σχετίζονται με το Σκοπιανό και τα ελληνοτουρκικά, φώτισαν την ύπαρξη μιας νέας διαίρεσης στο εσωτερικό της. Την πυροδοτεί η εξαίρεση μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας απ’ την πολιτική διαδικασία: Ό,τι και να πιστεύει ένα 60%-65% για την ΠΓΔΜ, τον Μητρετώδη και τον Κουκλατζή, τον νεο-οθωμανιστή Ερντογάν και την Κύπρο, είναι αδιάφορο πλέον για το πολιτικό σύστημα, τον πρωθυπουργό ή δήμαρχους σαν τους Γιάννη Μπουτάρη και Γιάννη Καμίνη. Η ατζέντα της εξουσίας είναι συγκεκριμένη, διαμορφώνεται απ’ τις «πρεσβείες», τα γιούρογκρουπ και τις «αγορές», και στο μεγαλύτερό της μέρος είναι εναντίον της Ελλάδας και των Ελλήνων με ιδιαίτερη σκληρότητα. Τα δε νεοκατοχικά ήθη θέλουν επιπροσθέτως την ίδια μάζα της κοινωνικής πλειοψηφίας να γίνεται αντικείμενο χλεύης, απαξίωσης και συκοφαντιών: Κατηγορούνται από τα μεγάλα μηντιακά συγκροτήματα του εξωτερικού και του εσωτερικού, Υπουργεία, και ΜΚΟ  ως «φασίστες» μόλο που εκείνοι που απευθύνουν την κατηγορία δεν μοιάζουν, ούτε έχουν ρόλο παρόμοιο με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, αλλά περισσότερο με τους διώκτες τους, δωσίλογους και στρατοδίκες. Η διαφορά είναι ότι οι μηχανισμοί τους πλέον δεν περιορίζονται στους τέσσερις τοίχους των δικαστηρίων, αλλά έχουν διαχυθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις τηλεοπτικές εκπομπές.

Η μετάλλαξη αυτήν, στην οποία έχει υποβληθεί το καθεστώς στην Ελλάδα την τελευταία δεκαετία, και με μεγαλύτερη σφοδρότητα τα τελευταία τρία, έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε να εμφανιστεί κι ένας νέος τύπος αποκλεισμένου, απόβλητου από εκείνο που ο πρωθυπουργός τιμάει ως «δημοκρατία», και που στην πραγματικότητα είναι μια ξενοκρατική τυραννίδα. Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε αυτόν τον τύπο ανθρώπου ως Εθνοπληβείο γιατί είναι ταυτόχρονα κοινωνικά φτωχοποιημένος αλλά και πολιτικά περιθωριοποιημένος καθώς επιμένει στον πατριωτισμό, τη λαϊκή κυριαρχία, στη μέριμνα για τον τόπο και τις τύχες του.

Ο Εθνοπληβείος είναι μια μαζική φιγούρα στην ελληνική κοινωνία, σίγουρα η μαζικότερη. Μολονότι, όμως, η μαζική ύπαρξή του ανατρέπει το αδιέξοδο των κοινωνικών συμμαχιών που χαρακτήριζε την προηγούμενη μνημονιακή περίοδο, γιατί αναδεικνύει τον πατριωτισμό ως την μόνη ιδέα που μπορεί να παρακινήσει την κοινωνική πλειοψηφία προς την κατεύθυνση μιας ριζικής αλλαγής για την χώρα, το πολιτικό σύστημα αρνείται να τον αναγνωρίσει και να τον εντάξει στους κόλπους του.

Σύσσωμη η αριστερά, κυβερνώσα, παρακυβερνώσα και αντικυβερνητική, τον εχθρεύεται φανατικά θεωρώντας ότι αντιπροσωπεύει γι’ αυτήν μια «υπαρξιακή απειλή». Αυτός είναι και ο πραγματικός λόγος για τον οποίον ταυτίζεται τόσο απροκάλυπτα με το κατεστημένο, εγχώριο και διεθνές, καθώς και τους παγκόσμιους πόλους ισχύος. Αφού το μαζικότερο κοινωνικό υποκείμενο της Ελλάδας είναι «ο εχθρός», άρα καλύτερα με τις εξουσίες που τον αντιστρατεύονται παρά, με την ίδια την κοινωνία: Γι’ αυτό και οι εθνομηδενιστικές συνιστώσες του αντιεξουσιαστικού χώρου όταν φωνάζουν ή γράφουν «να πεθάνει η Ελλάδα» δεν εννοούν την «ιδέα» και το «ιδανικό» της αλλά την ίδια την Ελληνική κοινωνία, αυτήν την «μίζερη», «ανίσχυρη» και παραπαίουσα κοινωνία!

Η δε συστημική δεξιά είναι υπέρ του δέοντος κομφορμιστική, διεκπεραιωτική και κυριλέ για να συγκινήσει τους «εθνοπληβείους». Δεν διακατέχεται από κανένα όραμα για την χώρα, ούτε από διάθεση ριζικής αλλαγής της. Επί της ουσίας, πάσχει από κρίση ταυτότητας και προσανατολισμών, γιατί είχε συνηθίσει να πολιτεύεται ως «το κόμμα του κατεστημένου» και τώρα βλέπει την αριστερά να της παίρνει από τα χέρια αυτόν τον ρόλο. Γι’ αυτό και η κριτική της είναι ότι «δεν το κάνει καλά», και μόνο κατ’ εξαίρεση, όπως στη συμφωνία με την ΠΓΔΜ κατάφερε να συγκρουστεί μετωπικότερα. Δίχως και πάλι να πείθει κανέναν για τα κίνητρα και την αποτελεσματικότητά της.

Δύο, επομένως, προοπτικές έχουν απομείνει για την πολιτική έκφραση αυτού του «εθνοπληβείου»: Η μια είναι να καταφέρει να τον κερδίσει η άκρα δεξιά, στηριζόμενη ακριβώς στον πρωταγωνιστικό ρόλο που διαδραματίζει σήμερα η αριστερά στο καθεστώς εθνικής και κοινωνικής αποδόμησης της Ελλάδας, αλλά και στον συστημικό εκφυλισμό της συστημικής δεξιάς. Ούτως ή άλλως την ευνοεί σε αυτήν την κούρσα και η πανευρωπαϊκή ατμόσφαιρα καθώς μια νέα σκληρή και αυταρχική δεξιά ισχυροποιείται σε όλη την Γηραιά Ήπειρο.

Ανασταλτικός παράγων για την επανάληψη του φαινομένου στην Ελλάδα, είναι η αντιστασιακή εθνικοαπελευθερωτική της παράδοση που δύσκολα μπορεί να επιτρέψει την μαζικοποίηση αντιδραστικών ιδεολογιών. Αντίθετα, η ίδια παράδοση έχει κληροδοτήσει σε αυτήν την κοινωνία μια δυνατότητα, ώστε να υπάρξει θετική εθνικοαπελευθερωτική έκφραση που αρδεύεται απ’ την μακραίωνη εγχώρια κληρονομιά κοινωνικής δικαιοσύνης, ισότητας και ελευθερίας, μια κληρονομιά με οικουμενική απήχηση.

Έχουμε μπροστά μας, λοιπόν, ένα στοίχημα, έναν αγώνα δρόμου. Ποιος θα εκφράσει τους εθνοπληβείους που διώκονται και βάλλονται από την ξενοκρατική τυραννίδα των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα κρίνει τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην χώρα μας.

Ένα είναι σίγουρο· τίποτε δεν τέλειωσε χθες την Κυριακή, κι ας πανηγύριζε απομονωμένο το εγχώριο και διεθνές κατεστημένο στους Ψαράδες των Πρεσπών. Γιατί η επαίσχυντη συμφωνία που υπέγραψαν οι Τσίπρας και Κοτζιάς, υπό την στήριξη του Καμμένου, σηματοδοτεί την απαρχή ενός νέου κύκλου αντιθέσεων στους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας.

Το δίλημμα έχει τεθεί.

27 Σχόλια

  1. Λίαν εύστοχος ο όρος «εθνοπληβείος», όπως και η συνολική προσέγγιση του άρθρου.

    «Ένα είναι σίγουρο· τίποτε δεν τέλειωσε χθες την Κυριακή…»

    Αυτό που σίγουρα θα αντιμετωπίσουμε από σήμερα κιόλας είναι έναν τεραστίων διαστάσεων πόλεμο αντεθνικής προπαγάνδας μέσα στην ίδια μας την χώρα.
    Αναμένουμε (εις μάτην ίσως;) την τοποθέτηση της διοικούσας Εκκλησίας.
    Κάποτε θα λέγαμε και των διανοουμένων μας (εδώ γελάνε).

  2. Pingback: Η ανάδυση των εθνοπληβείων; « Προδρομικός

  3. Θα μας βόλευε να τους πουμε προδότες, αλλά δυστυχώς δε μπορούμε να το πούμε.Με εξαίρεση το οικονομικό κομμάτι που εξαπάτησαν το λαό το εθνομηδενιστικό προεκλογικό τους πρόγραμμα το τήρησαν κατα γράμμα. Όταν ο λαός ψηφίζει μόνο με γνώμωνα την τσέπη και αδιαφορεί για όλα τα άλλα στο τέλος καταντάει εθνοπλήβειος

  4. Αθανάσιος Ι. Καλαμάτας

    Εξαιρετικό άρθρο!

  5. Oι εθνοπληβείοι χρειάζονται ηγεσία. Όμως οι διανοούμενοι και η Εκκλησία στα ανώτερα κλιμάκια είναι εναντίον τους-βασιλιάδες χωρίς λαό. Σε λίγο θα σκεφτούν οι εξαθλιωμένοι εθνοπληβείοι-γιατί να ταϊζουμε εμείς οι γεωργοί και οι κτηνοτρόφοι της Μακεδονίας π.χ. μια άρχουσα τάξη που δεν είναι σε θέση να εκπροσωπήσει τα συμφέροντά μας; Γιατί να τη θρέφουμε με το γάλα, το τυρί, τα φρούτα, το κρέας που παράγουμε; Οι πολιτικοί αρχίζουν να γίνονται τόσο απεχθείς στο λαό, όπως οι γαλαζοαίματοι παλαιότερα. Έτρωγαν κι αυτοί τον περίδρομο με το ξένο τους το σόι…όπως λέει το γνωστό τραγούδι.

  6. Μπράβο! Πολύ καλό κείμενο!

    Νομίζω ότι θα αποτελέσει τη βάση για την κατανόηση του νέου πολιτικού υποκειμένου που θα έρθει στο προσκήνιο μέσα στα επόμενα χρόνια. Του εθνοπληβείου, όπως εύστοχα βαφτίστηκε. Ο τίτλος του άρθρου είναι ακριβής σε ότι περιέχει το κείμενο, προσωπικά όμως βρήκα πιο θετική την παρακάτω φράση που περιέχεται σε αυτό:
    «Ένα είναι σίγουρο: Τίποτε δεν τέλειωσε χθες την Κυριακή».

    Γιατί τίποτε δεν τελείωσε στις Πρέσπες παρά τα πανηγύρια των ευρω-λακέδων, πολιτικών και δημοσιολογούντων! Γιατί γίνεται ευρύτατα κατανοητό ότι η φτωχοποίηση (με εργαλείο το ευρώ) γίνεται εφικτή μέσα από το «σοκ και δέος» της διάλυσης του κράτους και του έθνους, ως συνδετικά στοιχεία της κοινωνίας. Γιατί έγινε αντιληπτό ότι ο φτωχοποιημένος Έλληνας θα είναι ο μονίμως σε ανασφάλεια πληβείος που θα ανταγωνίζεται «διάφορους» εντός του κοινωνικού χυλού των «εβροπαϋκόν» περιφερειών. Οι «ήττες» στα εθνικά ζητήματα, εκτός των άμεσων γερμανικών συμφερόντων, εξυπηρετούν και την καθήλωση του Έλληνα σε καθεστώς ταπείνωσης και άμυνας. Είναι προαπαιτούμενο της καταλήστευσης του εθνικού και ιδιωτικού πλούτου.

    Το ευρύ πατριωτικό μέτωπο θα σχηματιστεί όταν γίνει κατανοητό ότι η επιστροφή του ελληνικού πλούτου στους Έλληνες μπορεί να γίνει ΜΟΝΟ μέσα από πατριωτική βάση και αντιστρόφως ότι πατριωτισμός συνεπάγεται και κάποιου είδους δίκαια αναδιανομή του παραγώμενου οικον. προϊόντος. «Εθνικό» και «κοινωνικό» ζήτημα, είναι αλληλένδετα!

    • Στις συνθήκες που ζούμε πατριωτισμός σε σχέση με τα οικονομικά σημαίνει πρωτίστως όχι «δίκαια κατανομή πόρων» όπως γράφετε, αλλά παραγωγή προϊόντων, καθώς και κατανάλωση εγχωρίως παραγόμενων προϊόντων. Η «δίκαια κατανομή των πόρων», η οποία δεν ασχολείται με το πώς οι πόροι αυτοί θα παραχθούν, είναι η αριστερή αντίληψη περί κοινωνικής δικαιοσύνης, που μας οδήγησε στον παρασιτισμό και στην υπερχρέωση, η οποία είναι το προστάδιο των εθνικών καταστροφών και όχι το αντίστροφο όπως γράφετε. Δηλαδή οι εθνικές καταστροφές δεν έχουν στόχο την καταλήστευση του εθνικού και ιδιωτικού πλούτου, όπως γράφετε, αλλά η καταλήστευση του εθνικού και ιδιωτικού πλούτου είναι το πρώτο στάδιο διάλυσης, η οποία καθώς παίρνει μεγαλύτερη έκταση αποκτά πλέον και γεωπολιτικές διαστάσεις, οι οποίες τελικά καταλήγουν στην εξάλειψη του ελληνικού έθνους.

  7. Η «συμφωνία» του αίσχους που μόνος του ο Λαοπρόβλητος μετάφρασε από τα Γερμανικά (όχι πιστά βέβαια γιατί γλώσσες δεν ξέρει) ανέδειξε ένα άλλο πρόσωπο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με πειστικό τρόπο, αυτό των εθνικών παραχωρήσεων, της ασυδοσίας, της αστυνομικής βίας, της δειλίας και του καιροσκοπισμού. Αν μέχρι τώρα κάποιοι ανόητοι πίστευαν ότι στο οικονομικό πεδίο «υποχρεώθηκαν» να υποκύψουν στους Γερμανούς, τώρα είναι φανερό ότι πρόκειται για συνειδητές επιλογές εξυπηρέτησης των δικών τους προσωπικών συμφερόντων χρησιμοποιώντας αδιακρίτως τα ασημικά ολόκληρης της χώρας, είτε αυτά είναι έδαφος και κυριαρχία (Μακεδονικό) είτε οικονομικά (μνημόνια), είτε μελλοντικός πλούτος (ορυκτός, ΑΟΖ κλπ.). Και φυσικά θα ακολουθήσουν και άλλα. Αυτή η διαπίστωση σίγουρα θα δημιουργήσει μια νέα δυναμική αντίστασης μέσα στην κοινωνία, η οποία όμως πλέον δεν θα «βολεύεται» στην αγκαλιά των άλλων μνημονιακών κομμάτων και φυσικά θα επιζητήσει και εκλογική έκφραση. Εθνοπληβείοι λοιπόν;

  8. Συγχαρητήρια για την πολύ εύστοχη ανάλυση Γιώργο! Και στο Σύνταγμα όσοι βρεθήκαμε εκεί την Παρασκευή και το Σάββατο νοιώσαμε «Εθνοπληβίοι»: Από την μια τα χ-αυγόπουλα που προσπαθούσαν να παίξουν τον γνωστό τραμπούκικο και προβοκατόρικο ρόλο τους, και από την άλλη ο απλός κόσμος να τους προσπερνά και να διαδηλώνει με επιμονή, υπομονή και αξιοπρέπεια. Και ήταν εκεί απελπιστικά αλλά και λυτρωτικά λειψός και μόνος του, χωρίς καθοδηγητές και κομματικούς τοποτηρητές, σ’ αυτή την γεμάτη πίκρα και αγανάκτηση προσμονή του, με μοναδική συντροφιά καμία δεκαριά παπάδες και αρκετά νεαρά κορίτσια από κάποια χριστιανική ομάδα να φωνάζουν μαχητικά για του Αλεξάνδρου την Χώρα.
    Σωστά τονίζεις ότι τίποτε δεν έχει ακόμα τελειώσει, πως όμως μπορεί κανείς να αποτρέψει τον απλό λαό από το να κλειστεί στο σπίτι/καβούκι του για πάντα, ή να στραφεί προς τους ναζιστές; Κατά τα ψέματα, ούτε κάποια οργάνωση σαν την Φιλική Εταιρεία υπάρχει για να στρατολογήσει ξανά τον Έλληνα, ούτε κάποιος μαζικός ηγέτης πανελλαδικής εμβέλειας να σαλπίσει το μήνυμα της αντίστασης/ανάτασης. Ο πνευματικός κόσμος (Ακαδημία, Εκκλησία, Φορείς, κλπ) είναι βουβός ή συνεργάζεται ανοιχτά με τους σανελ, και η φωνή του Καραμπελιά και των ομιλητών που κάθε φορά μαζεύουμε στις εκδηλώσεις μας ακούγονται περισσότερο σαν επιθανάτιος ρόγχος παρά σαν αναγγελία Ανάστασης.

  9. Συγκινητικό άρθρο. Κι έτσι ήταν σχεδόν πάντα. Oι εθνοπληβείοι έτρεχαν το 21, το 97, το 12-13, το 19, το 40-45, το 55-59. Πάντα οι εθνοπληβείοι έτρεχαν πάντα μπροστά για την πατρίδα. Ποιος όμως τους μίλησε για τη δικαιοσύνη, την ισότητα, την αλληλεγγύη σε συνθήκες λιμού, απόλυτης τρομοκρατίας, κενού ηγεσίας; Ποιος θα τους μιλήσει σήμερα για όλα αυτά;
    Τα τσιπουράδικα του γνωστού τριγώνου Ψυρρή-Εξαρχείων-Κολωνακίου γεμάτα από εργολάβους αντιεθνικιστές που βγάζουν καντίλες, στα Βόρεια Προάστια της πρωτευούσης ο ύπνος γίνεται όλο και πιο επώδυνος. Ο εθνικισμός «πλημμυρίζει» τη χώρα λένε κι ετοιμάζουν ή αφήνουν ελεύθερες τις στρατιές του ενός άκρου, του αριστερόστροφου. Για να τροφοδοτηθεί και το άλλο άκρο. Η θεωρία των δυο άκρων για μια ακόμα φορά. Η ζωή όμως κρύβει και τις πανουργίες της…

  10. ταξικη συνειδηση χρειαζονται οι λαοι ωστε να τσακισουν τον καπιταλισμο και τον φασισμο που ειναι και η τελευταια του απατη κατ’ εφαρμογη του δογματος «διαιρει και βασιλευε» τους φτωχους.

    • Διόρθωσε το ρολόϊ σου – άλλαξε η ώρα. Πηγαινε το έναν αιώνα μπροστά σε παρακαλώ.

    • [Syngnómi giá tá greeklish, texniki anángi, óxi epilogi]
      Ke. Karrá,
      1. Stin Elláda tó oikonomikó / taxikó kai tó ethnikó / patriotikó einai árrhkta syndedeména metaksy tous.
      H taxiki syneidissi kali einai allá dé ftánei, xreiazómaste kai ethniki sineidhssi, patriotismó. Dé vlépete ti ginetai s’óli tin Európi (perilamváno kai Rossia) ;;;;;;

      2. O SHMERINOS fassismós (neo-fassismós) einai stin Ouássington, stis Bryxélles, stó Berolino, stó Tél Aβiβ — pangósmia diktatoria tón idiotikón kentrikón trapezón (Central Bank Warfare Model).

      3. «kapitalismó, fassismó» … ksexássate tó sionismó …

      4. Simera autá tá «dexiá kai aristerá», «syntiritikós kai proodeutikós» klp DE más voitháne ná katalávoume tin pragmatikótita — autá xrissimopoioún oi globalistés giá «διαιρει και βασιλευε». P.X. h «fassistria» Lé Pén einai katá toú Náto/polémou kai ypér synergassias mé Rossia, enó oi Gálloi sosialistai einai ypér toú Náto kai enantion tis Rossias —> pithanós 3os pangósmios pólemos (!!!)
      Allo parádeigma: Stin Elláda, oi práktores toú NATO+ EE [autoi poú spróxnoun giá Nato-poissi tis pseudo-makedonias kai pithanó pólemo mé Rossia = katastrofi tis Európis (kai planiti)] dén einai kara-fassistes (p.x. Plévris, Mixaloliákos = pro-polemikoi fassistes), einai kara-kommounistés (p.x. Tsipras, Kotziás = neo-fassistes) …

  11. Pingback: Η ανάδυση των εθνοπληβείων; – ONLINE-PRESS

  12. Πρώτα απ᾽ όλα, θερμά συγχαρητήρια στα παιδιά του «Άρδην», που ήταν εκεί, στο Πισοδέρι!
    Πράξη που συνδυάζεται με την υψηλού επιπέδου θεωρητική συγκρότηση του χώρου,
    αξίζει έπαινο, ειλικρινή και ανυστερόβουλο.

    Οξυδερκής και η ανάλυση για τα πολιτικά και κοινωνιολογικά χαρακτηριστικά της ομάδας αυτής.
    Μην τους φορτώνεστε, όμως, ρε παιδιά, τους εθνοπληβείους.
    Μπορεί να συγκεντρώνουν ένα 15% (όχι παραπάνω) και υπ᾽ αυτήν την έννοια έχουν, ασφαλώς, μαζικότητα (ασύγκριτα περισσότερη απ᾽ τους αριστεριστές : σκληρός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ +ΑΝΤΑΡΣΥΑ + ΛΑΕ = 5%).
    Αναπαράγονται δε βιολογικά, διότι κάνουν παιδιά, σε αντίθεση με τους αριστεριστές που αναπαράγονται πολιτιστικά, προσηλυτίζοντας γόνους αστών. Τούτο αποτελεί εγγύηση διατήρησης του πιο πάνω, μαζικού χαρακτήρα τους.
    Πλην, και αυτός ο χώρος είναι σε κατάσταση σύγχυσης φρενών («προφητείες», στροφή στον παγανισμό κττ, πράγματα που τά ᾽χετε αναλύσει και σεις …) και τελεί υπό τον καταναγκασμό της καθημερινής εξεύρεσης του επιουσίου (με κάθε σεβασμό, ως προς το τελευταίο αυτό). Σε αντίθεση με τους αριστεριστές που έχουν κατά βάσιν λύσει το βιοτικό τους πρόβλημα κι έχουν χρόνο γι᾽ αναλύσεις αλλά και για πολιτικό πράττειν πολύ πιο καίριο και πιο παραγωγικό (γι᾽αυτό μας κυβερνούν), τούτοι ᾽δω παραδέρνουν σαν το ψάρι μεσ᾽ στον ντενεκέ και διαβουκολούνται από τσαρλατάνους (Κατατζαφέρη πρώτα, μΠάνο Καμμένο έπειτα και είμαι βέβαιος πως θα υπάρξει και τρίτος και τέταρτος. Δείτε στον Μεσοπόλεμο, πως «μπαλαμούτιαζαν» και διαβουκολούσαν οι του Λαϊκού Κόμματος την αξιολογώτατη τότε – γύρω στις 500.000 – ομάδα των Παλαιοημερολογιτών. Απολύτως ανάλογες καταστάσεις).
    Ουδέποτε πρόκειται να συγκροτηθεί πολιτικά σε κάτι τις το αξιόλογο, επομένως, η ομάδα των εθνοπληβείων. Ἠδη τούτη την ώρα οι μισοί εξ αυτών έχουν βρεί αμετάκλητα στέγη στην Χ.Α. κι αποτελούν το 7% εκείνο, που αντιπροσωπεύει και επισήμως το εκλογικό ποσοστό του κόμματος αυτού [Φοβάμαι δε, ότι θα «τσιμπήσει» η Χ.Α. και ικανό ποσοστό των νέων ψηφοφόρων, κι όχι μόνο από εθνοπληβείους].
    Οι υπόλοιποι εξ αυτών παραδέρνουν στα λοιπά κομματίδια της δεξιάς (είτε πρόκειται γι᾽ άτομα ΝΔημοκρατικών είτε και παλαιο-ΠΑΣΟΚικών καταβολών), να δείτε δε εν τέλει που κάμποσοι εξ αυτών στην ΝΔ θα κατασταλάξουν. Σημειώστε ότι ικανό μέρος από τους χαοτικούς αυτούς ανθρώπους έχουν ψηφίσει Λεβέντη. Εντελώς αμελητέα θεωρώ την έκφρασή τους από κομματίδια μή δεξιά (λ. χ. Καζάκη …).

    Στο δίλημμα, λοιπόν, που θέτει η ανάλυση, νομίζω ότι η πραγματικότητα θα οδηγήσει είτε στην πρώτη – φεῦ- απάντηση, είτε σε μια τρίτη λύση, στην διαρκή, εκτός απροόπτου, και αενάως επαναλαμβανόμενη πολιτική κονιορτοποίηση του χώρου αυτού.

    Και πάλι μπράβο.

    • Στο Πισοδέρι συζητώντας με τον κόσμο των εθνοπληβείων παρατήρησα πως οι νεώτεροι έχουν πλήρη συνείδηση του βρώμικου ρόλου της Χ.Α., η οποία εξακολουθεί να επηρεάζει μάλλον τους μεγάλους σε ηλικία, που ενημερώνονται λιγότερο. π.χ. Οι νέοι ήξεραν ότι η Χ.Α. με την απουσία της από την ψηφοφορία για την πρόταση μομφής (εκτός από δύο βουλευτές της) βοήθησε τον ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει στην εξουσία και να περάσει η προδοτική συμφωνία.
      Ο λαϊκός και συντηρητικός κόσμος που προέρχεται από τη δεξιά πολιτικοποιείται βιαίως βλέποντας σύσσωμη την αριστερά να οδηγεί συνειδητά την Ελλάδα στο χάος και στην καταστροφή. Σαφώς και είναι το μόνο υποκείμενο που μπορεί να υποστηρίξει μια προσπάθεια να μπει τέλος στην κατάρρευση, φυσικά όχι μόνο του, αλλά και με μετανοημένους από όλες τις πολιτικές κατευθύνσεις, που αυτοί είναι που θα βάλουν την πολιτική ανάλυση και γνώση που λείπει.

  13. πολυ σωστο το αρθρο. Τι θα κανουν αυτοι οι νεοδωσιλογοι, θαχουν απο μια διμοιρια ο καθενας η θα αποκτησουν σωματοφυλακες απο το ουρανιο τοξο οταν θα μπουν στην ΕΕ και θα μπορουν να κυκλοφορουν ελευθερα οι Σκλαβηνοι των Σκοπιων. Οσο ποιο γρηγορα ξεκουμπιστουν απο την κυβερνηση τοσο καλυτερα για να προλαβουμε και Ελληνοποιησεις Σκοπιανων, για να αποκτησουνε και μειονοτητα.
    Οσο για τα πολιτικα σκουπιδια που υπογραψαν αυτην την αθλια συμφωνια καθε φορα που θα τους τρεχουν για να τους δειρουν εγω- δεν θα δινω ενα σκατο- για το ποιος τους εδειρε.

  14. @ Μπάμπης

    (Συγγνώμη για το «σεντόνι»)

    Παρήγορο αυτό που μας μεταφέρετε από το Πισοδέρι. Δεν αλλάζει, όμως, τη γενική εικόνα, φοβούμαι.
    Το 15% των εθνοπληβείων (επιμένω σ᾽ αυτήν την ποσοστιαία εκτίμηση) είναι αυτοί, για τους οποίους ο Βελουχιώτης (τέλος πάντων, με δαύτον …) στον «λόγο» εκείνο «της Λαμίας» είπε, ότι τους απέμειναν «μόνο οι πεζούλες τους», ενώ οι καπιταλιστές κλπ. με τις λίρες τους κλπ. δεν έχουν δεσμό με τον τόπο κλπ. Συλλογικό υποκείμενο, δηλαδή, δυνάμει επιδεκτικό ριζοσπαστικοποίησης (αν βρισκόταν κατάλληλη καθοδήγηση).
    Για τον λόγο αυτόν, ωστόσο, από το υπόλοιπο 85% δεν πρόκειται ΚΑΝΕΙΣ να πάει να προσκολληθεί (έστω κι ως «καθοδήγηση») σε ριζοσπαστικό πολιτικό φορέα, στον οποίον θα ηγεμονεύουν οι εθνοπληβείοι ή ο οποίος θα τους εκπροσωπoύσε κατά πλειοψηφία. (Κι αν ακόμα υποθέταμε ότι αυτοί θα ήταν ποτέ δυνατόν να υπερβούν την κονιορτοποίησή τους και να συσπειρωθούν υπό ΕΝΑ μόνο πολιτικό φορέα -και για τον λόγο αυτό πολιτικό φορέα δραστικό και δυνάμει απειλητικό). Ούτε και με όρους «σοσιαλισμού των διανοουμένων», κατά Μακάισκι, όπως το έχει αναδείξει το ΑΡΔΗΝ.
    Υπερτιμάτε τον πατριωτισμό και την αυταπάρνηση αυτού του υπολοίπου 85%, που κάποιοι τους θά ᾽πρεπε αναγκαστικά να ταχθούν εναντίον των ιδίων τους των συμφερόντων (σύμφωνα με την ανάλυσή σας) ως οπαδοί ή καθοδηγητές. Έχουν, ωστόσο, ΑΠΑΝΤΕΣ αυτοί επενδεδυμένα συμφέροντα στην παρακμιακή κατάσταση ΕΘΝΟΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ της χώρας

    [Εννοώ :
    Μηνιάτικο στον Δημόσιο Τομέα, ξεκοκκάλισμα ευρωπαϊκών προγραμμάτων, κρέμασμα (ακόμα) στο βυζί του κρατικού budget και του Π.Δ.Ε. για μιλλιούνια εργολαβάκια, προμηθευτές, «παρέχοντες υπηρεσίες».
    Κι επί πλέον :
    Σίτιση κατ᾽ ευθείαν στο «Πρυτανείο» ξένων Πρεσβειών, δουλοκτησία ή ᾽κονόμα από εργασία (νόμιμων) αλλοδαπών, παρασιτικές/μαφιόζικες δραστηριότητες (όπου και τα ΜΜΕ), αλλά και διεθνοποιημένη (ας πούμε «υγιής») επιχειρηματική δραστηριότητα ή καρριέρα, παιδιά στο εξωτερικό, ᾽κονόμα και ραντιερισμός -στα ίσια- από την λαθρομετανάστευση, καθώς και ολόκληρος ο -διεθνοποιημένος αυτόχρημα- κλάδος του Τουρισμού. Προσθέστε ελευθεροεπαγγελματίες-εμπόρους, που τους ενδιαφέρει αποκλειστικά να μην χρεωκοπήσουν (δεν τους κακίζω …).
    Βάλτε και μια φανατική μειοψηφία «οικειοφοβικών» από ιδεολογία (αριστεριστές, ανάρχες, δικαιωματάκηδες, libertarian-liberals, κομπλεξικοί, κάμποσοι τέκνα μικτών γάμων). Βάλτε, δυστυχώς, και την πλειοψηφία των πιο πρόσφατα πολιτογραφημένων αλλοδαπών, που δεν καταφέραμε να ενσωματώσαμε και που είναι γι᾽ αυτούς ΠΛΗΡΩΣ αδιάφορο το πατριωτικό : “Ubi bene, ibi patria” – “Εμείς ήρθαμε εδώ, για να καζαντίσουμε. Δεν θέλουμε ανακατωσούρες”.
    Προσθέστε, τώρα, στις πιο πάνω κατηγορίες τους ηλικιωμένους συνταξιούχους, που η πρώτη και μόνη τους έγνοια (ευλόγως, και μιλώ με κάθε σεβασμό) είναι, αν φθάνει η σύνταξη για χαρτζιλίκι των αχαϊρευτων/άνεργων γόνων τους και για την κάλυψη των δικών τους αναγκών ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, φοβούμενοι τον λογαριασμούλη τους στην Τράπεζα (με κάθε σεβασμό, και πάλι, μιλάω). Δεν θα τό λεγες, όμως, και ριζοσπαστικό (!) συλλογικό υποκείμενο, έτοιμο να κατεβεί στους δρόμους και να υποστεί νέες, απτές, προσωπικές θυσίες για χάρη των εθνικών μας θεμάτων …

    Έχετε, έτσι, ένα πανόραμα αυτού του 85%, της πλειοψηφίας της παρακμιακής κοινωνίας μας.
    Αταβιστικά προσκολλημένο στα κόμματα των συμφερόντων τους.
    Τί απομένει;].

    Θα διαδηλώσουν καμπόσοι απ᾽ αυτούς, ασφαλώς, για την Μακεδονία μας (ένα 40%, υποσύνολο του οποίου είναι το 15% των εθνοπληβείων). Γι᾽ αυτό και βγήκε 1.000.000 διαδηλωτών τον Φλεβάρη. Θα δηλώσουν σε γκάλοπ ένα 70% ότι αντιτίθενται (λεκτικώς και ανωδύνως) στην Συμφωνία των Πρεσπών ή ότι κακώς διεκδικεί η Τουρκία το Αιγαίο ή ότι θεωρούν πως είναι Έλληνες και Ορθόδοξοι.
    Ως εκεί όμως.
    Δεν θα συνταχθούν ποτέ ΕΜΠΡΑΚΤΑ με ό,τι θεωρούν ως «νούμερα», περιθώριο, “φασίστες”, lumpen προλεταριάτο.

    Οι εθνοπληβείοι είναι καταδικασμένοι να είναι locked-in, στο πολιτικό περιθώριο, ακόμα κι αν ποσοστιαία αυξηθούν περαιτέρω, με την προσθήκη εξαθλιωμένων μαζών.

    • Πολύ σωστά όσα γράφετε, συμφωνώ ουσιαστικά σε όλα. Ωστόσο παραμένει το γεγονός ότι μόνο το 30% της κοινωνίας είναι εθνομηδενιστές, όπως γράφετε και εσείς. Είναι αυτοί που δεν αντιπαρατίθενται στην συμφωνία των Πρεσπών. Στο ίδιο ποσοστό κατέληξα και εγώ, διαβάζοντας χαρακτηριστικά ερωτήματα από διάφορες δημοσκοπήσεις.
      Είναι βέβαιο ότι οι εθνικές καταστροφές θα συνεχιστούν και οι συνέπειες αυτής της συμφωνίας θα φανούν πιο έντονα (ήδη άρχισαν να φαίνονται – Ουράνιο Τόξο κτλ). Έτσι, το 30% μειώνεται και θα συνεχίσει να μειώνεται, μάλλον με ταχύτερους ρυθμούς.
      Αυτό που είναι πολύ σημαντικό, όμως, είναι να δημιουργηθεί ένα δημοκρατικό πατριωτικό κόμμα, το οποίο να μπει στη Βουλή και να συγκυβερνήσει (ή να δώσει ψήφο ανοχής υπό όρους στη ΝΔ). Συγχρόνως, να πιεστεί η ΝΔ από τα κάτω, ώστε όντας εξουσία να τσακίσει αποφασιστικά τον εθνομηδενισμό (αυτό πρέπει να μπει σαν όρος της ψήφου ανοχής), δηλαδή ειδικό δικαστήριο για Τσίπρα και Κοτζιά, βίαιο και οριστικό τσάκισμα όλου του αντιεξουσιαστικού χώρου, ξερίζωμα του εθνομηδενισμού από ΜΜΕ και πανεπιστήμια, ώστε το ΠΑΣΟΚ να εγκαταλείψει και αυτό τον εθνομηδενισμό (η Γεννηματά έχει κάνει μια αρχή).
      Και ύστερα ξύπνησα…

    • ΜΠΡΑΒΟ ΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΡΔΙΟΤΙΚΟ , ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ
      ΑΡΘΡΟ

  15. Συγχαρητήρια .Πολύ εύστοχο και εμπνευσμένο κείμενο.

  16. Συμφωνώ με το άρθρο πέρα για πέρα

  17. @ Μπάμπης

    Καλά τα λέτε.
    Πρακτικά μιλώντας, έτσι θα μπορούσε πράγματι και σε μας να συμβεί, κατ᾽ αναλογίαν προς ό,τι συμβαίνει στα πεπολιτισμένα έθνη, όπου η δημοκρατία δεν είναι καχεκτική και ραχιτική, όπως σε τούτη την εσχατιά των Βαλκανίων.
    Έτσι, λ.χ. στο Η. Βασίλειο, αφού οι αντίστοιχοι εθνοπληβείοι οργανώθηκαν αποτελεσματικά στο UKIP και στο BNP (ξέρω, προκαλεί απέχθεια, αλλά «πάσσαλος πασσάλῳ ἐκκρούεται» ) και τα κόμμματα αυτά ανδρώθηκαν, μέρος της ατζέντας τους διείσδυσε σιγά-σιγά, από τα κάτω, στους Τόρρηδες, επικράτησε εντός του κόμματος (το διευκόλυναν εκεί οι μικρές εκλογικές περιφέρειες και η οιονεί αμεσοδημοκρατική έκθεση και σχέση των υποψηφίων με τα μέλη του κόμματος σ᾽ επίπεδο περιφέρειας – άγνωστα πράγματα για την ελληνική κομματική καμαρίλλα), οπότε στην συνέχεια το (ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΩΤΑΤΟ!) αίτημα του Brexit αβίαστα «έπαιξε»/τέθηκε και στην κεντρική πολιτική σκηνή.
    Εκεί, όμως, πρόκειται για την κοιτίδα της Δημοκρατίας και τα κόμματα διατηρούν ζωντανή και αμφίδρομη σχέση με το υπήκοον. Δεν είναι εξωνημένα ή εγκάθετοι διεθνών ελίτ.
    Ανάλογα βλέπουμε εσχάτως και στην Γερμανία (άνοδος AfD, «εθνοπληβείων» δηλ. κατά βάσιν, καθώς και σκλήρυνση της CSU σε θέματα «ταυτότητας»). Δεν μιλώ γι᾽ Αυστρία ή τις χώρες του Βίσεγκραντ.
    Με πιο μπουρλέσκο τρόπο συνέβη το ίδιο και στην Ιταλία.

    ΑΔΙΑΝΟΗΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ,
    ΧΩΡΑ ΦΑΦΛΑΤΑΔΩΝ & ΦΑΥΛΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ & ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ !

    (συνεχίζεται)

  18. @ Μπάμπης

    Έτσι, για να σας/μας στενοχωρήσω, ένα παράδειγμα, απολύτως σχετικό με την κουβέντα περί εθνοπληβείων:
    Το 2014 οι Σοσιαλιστές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (πριν απ᾽ τις εκλογές του Ιουνίου) έφεραν ένα παρδαλό, μαξιμαλιστικό σχέδιο ψηφίσματος (ευτυχώς, μη νομικά δεσμευτικό…) για τα δικαιώματα των γκέυ. Επισήμως το υποστήριξαν και οι Κομμουνιστές, που τίθενται συχνά κάτω απ᾽ την ομπρέλλα των Σοσιαλιστών. Δεν ξέρω ούτε μ᾽ ενδιαφέρει τι διάολο στάση αποφάσισε να τηρήσει το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (τάχα μου και συντηρητικοί…). Φυσικά υπερψηφίσθηκε το σχέδιο.

    Από τους 25 (εικοσοιπέντε) έλληνες ευρωβουλευτές δεν βρέθηκε ΟΥΤΕ ένας (αρ. : 1) να ψηφίσει ΟΧΙ. Να εκπροσωπήσει, βρε αδερφέ, κι εκείνο το 50% τουλάχιστον των Ελλήνων, που (με βάση περσινό, μάλιστα, γκάλοπ της PEW) θεωρεί κακό πράγμα την ομοφυλοφιλία.
    Αντιθέτως, οι Πολωνοί και Μαγυάροι ευρωβουλευτές, όσοι παρόντες, ήσαν ΟΜΟΦΩΝΑ στο ΟΧΙ. Διατηρούν σχέση λογοδοσίας με το κοινό τους, αμφίδρομη.
    Από τους 25 έλληνες, τώρα, αξιέπαινοι, ασφαλώς, οι ΚΚΕδες (ένας ή δύο, δεν θυμάμαι), που απέσχον. Οι ΝΔημοκράτες απέσχον μερικοί κι οι λοιποί, όσοι παρόντες, στο ΝΑΙ !!!!
    Δεν συζητώ για ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ.
    Το αξιοσημείωτο είναι η ψήφος της κ. Νίκης Τζαβέλλα, της βουλευτού του Λαϊκού ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ Συναγερμού (2009-2014) ….
    Αυτής, η οποία είχε δηλώσει το 2011, όταν η ελληνική κρίση απειλούσε την Ευρώπη και προκαλούσε στην πατρίδα μας την light γενοκτονία που ακόμα βιώνουμε, ότι «Αν πρόκειται να εμπεδωθεί η ευρωπαϊκή ενοποίηση, προτιμώ να καταστραφεί η πατρίδα μου».
    Η κυρία Τζαβέλλα ήταν στο ΝΑΙ !!!!!!!

    Αυτοί και τέτοιοι εκπροσωπούν και θα εκπροσωπούν τους εθνοπληβείους, δυστυχώς.

    Υ.Γ. 1 : Χαίρομαι που δε μαγάρισα τα χέρια μου με ψήφο σε τέτοια κόμματα.
    Υ. Γ. 2 : Μ᾽ όλο τον σεβασμό,
    θα διαφωνήσω με την εκτίμησή σας, ότι το 30% εκείνων που αδιαφορούν πλήρως για τα εθνικά, θα βαίνει συρρικνούμενο. Το αντίθετο : οι μαζικές και εν εξελίξει πολιτογραφήσεις αλλογενών αλλοδαπών θα διατηρήσουν το ποσοστό σ᾽ αυτό τουλάχιστον το επίπεδο, συνδυαζόμενες με το γεγονός πως οι εκ καταγωγής Έλληνες μειωνόμαστε κατά 100.000 ψυχές ετησίως (αρνητική διαφορά γεννήσεων ΕΛΛΗΝΩΝ και θανάτων ΕΛΛΗΝΩΝ, στην οποία προστίθεται το brain drain ΕΛΛΗΝΩΝ).
    Έτσι, οι μέν εθνοπληβείοι κόμμα (σοβαρό) δεν πρόκειται να σχηματίσουν ποτέ. Θα σχηματιστεί, όμως, αναπόφευκτα από πολιτογραφημένους αλλοδαπούς κόμμα ΣΥΜΠΑΓΕΣ, άνω του 3%, στο προβλεπτό μέλλον επί εθνοτικής/θρησκευτικής βάσεως.

  19. Pingback: Ο διμέτωπος αγώνας της κριτικής | Πολιτική ομάδα για την Αυτονομία

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


Notice: Uninitialized string offset: 0 in /var/www/vhosts/ardin-rixi.gr/httpdocs/wp-includes/class-wp-query.php on line 3149