Κοινωνία, Ρήξη φ. 145

Ο Τσίπρας, η κυβέρνηση και η νέα διασπορά

Ερωτηματικά, λέει ο εγχώριος Τύπος, γεννάει η στάση του Μεγάρου Μαξίμου να παραπέμψει στις καλένδες την πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για την απόδοση δικαιώματος ψήφου στους Έλληνες της ομογένειας. Τα περισσότερα, δε, από αυτά, προσπάθησαν να αποδώσουν την παρελκυστική τακτική του πρωθυπουργού στο ζήτημα, στο γεγονός ότι κατά παράδοση η διασπορά φαίνεται να προσανατολίζεται περισσότερο προς τη Νέα Δημοκρατία, πράγμα που κρίθηκε ότι θα επιδεινώσει περαιτέρω τους αρνητικότατους, για την κυβέρνηση, συσχετισμούς που καταγράφονται στις δημοσκοπήσεις.
Στην πραγματικότητα, το ζήτημα υπερβαίνει κατά πολύ τους μικροπολιτικούς ορίζοντες με τους οποίους έχουν συνηθίσει να σκέφτονται οι πολιτικοί στην Ελλάδα και να κρίνουν μετέπειτα τις πράξεις τους οι δημοσιογράφοι. Ούτε ισχύει πλέον η παραδεδομένη αντίληψη περί «δεξιάς διασποράς». Όσοι δε επιμένουν να αναφέρονται σε αυτήν, έχουν απλώς χάσει επεισόδια, και έχουν αποτύχει να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις της μεγάλης φυγής νέων και ως επί το πλείστον ανώτερου μορφωτικού επιπέδου από την χώρα, καθώς και την κατάσταση που έχουν δημιουργήσει αυτοί στο κλίμα της ελληνικής διασποράς. Διότι, αυτοί οι «νεομετανάστες», ως επί το πλείστον ανεξάρτητοι οικονομικά και χειραφετημένοι από τα κομματικά πελατειακά δίκτυα των παλαιών ελληνικών κοινοτήτων (τα οποία είχαν και την πασοκική, όχι μόνον τη νεοδημοκρατική τους εκδοχή), είναι πολύ λιγότερο ελεγχόμενοι απ’ την εγχώρια κομματοκρατία. Αρκετοί εξ αυτών δε, είναι διωγμένοι απ’ την κομματική ευνοιοκρατία που επικρατεί στο εσωτερικό της χώρας και δεν τρέφουν την παραμικρή εκτίμηση για το υπάρχον πολιτικό σύστημα.
Άρα ο Τσίπρας και το κόμμα του, ως κατ’ εξοχήν εκφραστές της ρουσφετολογικής «βιοπολιτικής», φοβούνται τη διασπορά, επειδή αυτή πλέον δεν εξαγοράζεται, όπως παλαιότερα. Και αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο της γυρίζουν την πλάτη, αν και η παροχή ψήφου σε αυτήν θα ήταν ένα αποφασιστικό μέτρο προκειμένου να διατηρήσει τους δεσμούς της με τα πάτρια, συμμετέχοντας ενεργά στις διεργασίες που θα κρίνουν το μέλλον της.
Στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν χωράει μικροπολιτική, αλλά αντίθετα μια πολιτική μεγάλης πνοής, που δεν πρέπει να αρκεστεί στη χορήγηση δικαιώματος ψήφου, αλλά και στη δημιουργία νέων δικτύων, με έμφαση στην πολιτιστική αναφορά, αλλά και τη διασύνδεση των ανθρώπων που αποτελούν αυτήν τη νέα διασπορά, γιατί εκεί ακριβώς εντοπίζονται οι ανάγκες τους – από τις έρευνες, τουλάχιστον, που έχουν διεξαχθεί μέχρι τώρα για να τις επισημάνουν, και καταγράφουν ένα έλλειμμα τόσο στο πεδίο της κοινωνικότητας, όσο και σε ό,τι μπορεί να θυμίζει τη θετική όψη της Ελλάδας που άφησαν πίσω τους.
Εξάλλου, σε αυτά τα πεδία θα κριθεί το αν μεγάλο μέρος αυτής της διασποράς καταφέρει να επιστρέψει, ή μείνει οριστικά έξω, γιατί οι ίδιες έρευνες εμφανίζουν σε μεγάλο ποσοστό, τους ανθρώπους που έχουν φύγει, να επιθυμούν την επιστροφή, αν υπάρξει έστω και μια ένδειξη αλλαγής της χείριστης κατάστασης που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία.
Μάλιστα, αν παρακολουθήσουμε τις πολιτικές που εφαρμόζουν οι αναπτυξιακές χώρες προς αξιοποίηση της δικής τους διασποράς, το πώς, για παράδειγμα, αξιοποίησαν όλους τους εμιγκρέδες που σπούδασαν στα πανεπιστήμια της Δύσης, για να εισάγουν έπειτα τεχνογνωσία στη χώρα, αναβαθμίζοντας τους κλάδους υψηλής προστιθέμενης αξίας, θα κατανοήσουμε ότι η απώλεια σε δημογραφικό και εργατικό δυναμικό που βίωσε η χώρα τα τελευταία χρόνια μπορεί και να αντιστραφεί, έχοντας μάλιστα θετικό αντίκτυπο στις προσπάθειες για την οικονομική της ανασυγκρότηση.
Ποιος, όμως, θα σκεφτεί, για παράδειγμα, ότι αντί για μικροπολιτική, εκείνο που χρειάζεται η διασπορά είναι, λόγου χάριν, ένα ταμείο –fund για τα ελληνικά του Ευκλείδη Τσακαλώτου– που θα συντονίζει και θα συμβάλει στη δημιουργία επιχειρηματικών ευκαιριών για τον «επαναπατρισμό εγκεφάλων» (brain gain); Αυτά έκαναν στην Κίνα και έτσι κατάφεραν να ξεφύγουν από την οικονομία της συναρμολόγησης και των φτηνών εργατικών χεριών, αναβαθμιζόμενοι στην παγκόσμια αλυσίδα παραγωγής αξιών.
Το δυστύχημα, ως προς αυτά, δεν είναι ότι «άλλο Ελλάδα κι άλλο Κίνα», γιατί αποδεδειγμένα υπάρχουν «τρύπες» σε αυτήν την παγκόσμια αλυσίδα της αξίας που χωρούν την Ελλάδα και το ποιοτικό εργατικό της δυναμικό που σήμερα την εγκαταλείπει.
Το δυστύχημα είναι ότι, για τους κατ’ εξοχήν εκπροσώπους του νεοκοτζαμπασισμού που βρίσκονται σήμερα στο Μαξίμου, αλλά και για το επιφανειακό προεκλογικό ενδιαφέρον των νεοδημοκρατών, όλα τα παραπάνω ηχούν στ’ αυτιά τους λες και είναι κινέζικα…

3 Σχόλια

  1. Πολλοί από τους νέους, οι οποίοι εγκατέλειψαν την χώρα, είναι κατά μία έννοια πολιτικοι πρόσφυγες αφού δεν έφυγαν από την χώρα για οικονομικούς λόγους, με την στενή έννοια. Πολλοί συμπολίτες μας, ανάμεσα τους και εγώ, σιχαθηκαν τον πολιτικό κοτσαμπασιζμο ο οποίος έχει ολέθριες συνέπειες στον κοινωνικό ιστό της χώρας. Δημοκρατία στην Ελλάδα δεν υπάρχει και την επικαλούνται κάτι γελοίοι πολιτικοί της δεκαρας, καλή ώρα Αλέξης Τσίπρας.

  2. Οπισθοδρομικός

    Ποιος είναι ο συγγραφέας του κειμένου; Καλό είναι. Στο παρελθόν πίστευα με αρκετή «ένταση» ότι δεν πρέπει να παρέχεται διευκόλυνση ψήφου στους ομογενείς του εξωτερικού. Όταν έμενα και δούλευα εγώ στο εξωτερικό, μου φαινόταν πολύ φυσικό ότι δεν είχα λόγο στο πώς θα φορολογηθεί αυτός που έμενε και δούλευε στην Ελλάδα, ούτε τι πολιτικές θα ακολουθηθούν, π.χ., για τους αγρότες της Πέλλας ή του Λασιθίου, να αποφασίζω δηλαδή εγώ για πράγματα που δεν επηρέαζαν την καθημερινότητά μου. Υπήρχε και το θέμα των στρατολογικώς ανυπότακτων τότε, που ήταν αρκετές χιλιάδες (εγώ όχι, είχα υπηρετήσει πριν φύγω). Και προφανώς υπήρχε λαμπρό πεδίο εξαγοράς ψήφων των ανυπότακτων από όποιο κόμμα υποσχόταν ευκολότερη τακτοποίησή τους. Αυτό το ζήτημα μάλλον έχει εκλείψει πια φαντάζομαι, αφού εν τω μεταξύ ούτως ή άλλως έγιναν αρκετά ρουσφέτια και «τακτοποιήσεις» και έχει μειωθεί πια τόσο πολύ και η θητεία. Το επιχείρημα που παρουσιάζει το κείμενο, ότι η ψήφος των Ελλήνων του εξωτερικού θα διευκολύνει ίσως τους νεομετανάστες των τελευταίων ετών να κρατήσουν επαφή με τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, με την ελπίδα κάποιοι κάποια στιγμή να επιστρέψουν, βλέπω κι εγώ ότι είναι ισχυρό.

  3. κάτοικος εξωτερικού

    Στο παρελθόν είχατε φτιάξει μια κατηγορία για όσους από εμάς κατοικούν μόνιμα στο εξωτερικό. Αν θυμάμαι σωστά ήταν η «νέα ξενιτιά» ή κάτι τέτοιο. Νομίζω ότι καλό θα ήταν πάλι να ενεργοποιηθεί μια τέτοια κατηγορία. Το κείμενο «Ταξίδι χωρίς επιστροφή για το 82% των ελλήνων που μετανάστευσαν στο εξωτερικό», δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα omogeneia.gr (http://www.omogeneia.gr/index.php/2118-voyage-without-return-for-82-per-cent-for-greek-who-emigrated), δίνει τόσο τον «πολιτικό» χαρακτήρα του προβλήματος όσο και τον οικονομικό.

    Αν με το καλό η Κίνηση Πολιτών Άρδην επιλέξει να συμμετάσχει στις επόμενες εκλογές, το δικαίωμα ψήφου για τους έλληνες μετανάστες στο εξωτερικό πρέπει να είναι μια από τις σημαίες της. Θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ένα κάλεσμα προς τους έλληνες μετανάστες για μια μέρα κινητοποίησης έξω από τα ελληνικά προξενεία και τις πρεσβείες όλου του κόσμου με αίτημα τη δυνατότητα ψήφου.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*


Notice: Uninitialized string offset: 0 in /var/www/vhosts/ardin-rixi.gr/httpdocs/wp-includes/class-wp-query.php on line 3149