Ιστορία, Ρήξη φ. 109

Τα νέα κατορθώματα του Δημήτρη Χριστόπουλου

headinthesand

Του Γ.Ρ. από τη Ρήξη φ. 109

Θα θυμάστε τον «η τουρκική μειονότητα είναι ενιαίο πράμα», Δημήτρη Χριστόπουλο, πρώην σύμβουλο του Δημάρχου Αθηναίων, Καμίνη, και νυν επίδοξο ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Είχε πρωτοστατήσει στις αντιδράσεις των οπαδών της «ελληνοτουρκικής φιλίας» (sic!) εντός του ΣΥΡΙΖΑ, ενάντια στην υποψηφιότητα της Σαμπιχά Σουλεϊμάν. Αυτήν τη φορά συμμετέχει σ’ ένα συνέδριο που διοργανώνεται στην Κωνσταντινούπολη, αξιοσημείωτο για την προπαγανδιστική του δεινότητα.
Αναδημοσιεύουμε εδώ το πρόγραμμα του συνεδρίου, που κυκλοφορεί ευρύτατα στο διαδίκτυο: 3ο Διεθνές Συνέδριο Βαλκανίων και Μετανάστευσης. Οργανωτές: Ομοσπονδία Συλλόγων Βαλκανίων Ρούμελη & Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης-1453. Θέμα: «100 χρόνια από τους Βαλκανικούς πολέμους: Αφομοίωση-Εξορία-Γενοκτονία». 5-7 Νοεμβρίου 2014.
Μερικές από τις ομιλίες που αναφέρονται στην ιστοσελίδα της ομοσπονδίας είναι και οι:
Καθηγητής Ισμαήλ Σέριτς: Γενοκτονία στη Βοσνία στα τέλη του 20ού αιώνα.
Αχμέτ Μέτε (μουφτής Ξάνθης – πρόεδρος της συμβουλευτικής επιτροπής τουρκικής μειονότητας δυτικής Θράκης ): Πιέσεις και αφομοίωση που εφαρμόζεται στους Τούρκους στη Δυτική Θράκη
Όλγα Ράντοβα: Μεταναστεύσεις πέραν του Δούναβη και Γκαγκαούζοι: τέλη του 19ου –αρχές του 20ού αιώνα.
Καθηγητής Οζτζάν Πεχλιβάνογλου: Η πραγματική γενοκτονία που καλύπτεται με τους ισχυρισμούς περί αρμενικής γενοκτονίας.
Σουχείλ Τσομπάνογλου: Η καλυπτόμενη με απάτη ελληνική επέκταση
Καθηγητής Χικμέτ Οκσούζ: Πολυτεχνείο Μαύρης Θάλασσας: Εμπειρίες των Τούρκων της Δυτικής Θράκης στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα.
Βοηθός κοσμήτορας Δρ. Χασάν Ντεμιρχάν – Πανεπιστήμιο του Κιρκλαρελί: Ένα παράδειγμα των υπό προστασία σφαγών που έγιναν στην ελληνική εξέγερση: Αγγλία.
Δρ. Εντέλα Μούτσο – Τίρανα – Αλβανία. Ένα παράδειγμα των ελληνικών πολιτικών αφομοίωσης και γενοκτονίας: Αλβανοί της Τσαμουριάς.
Κοσμήτορας δρ. Αχμέτ Εφίλογλου- πανεπιστήμιο Μπουλέντ Ετσεβίτ: Γενοκτονικές δραστηριότητες των Ελλήνων κατά των Τούρκων στη Δυτική Θράκη κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών.
Καθηγητής δρ. Αλή Φουάτ Ορέντς – Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης: Σφαγή και εξορία στον Μοριά, 1821-1844.
Στο επιστημονικό συμβούλιο του συνεδρίου, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, και ο Δημήτρης Χριστόπουλος, καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου. Τα σχόλια δικά σας…

Υστερόγραφο: Μετά από την δημοσιοποίηση της συμμετοχής του Δ. Χριστόπουλου στην επιτροπή του εν λόγω συνεδρίου, ο ίδιος αναγκάστηκε να δικαιολογηθεί μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Facebook. Ανάρτησε το κάτωθι κείμενο: «Μια ιστορία που δείχνει πόσο άσχημα μερικές φορές δουλεύουν κάποιοι: χθες το βράδυ δέχομαι ένα μέηλ από τη φίλη συνάδελφο στο Πάντειο, Χριστίνα Κουλούρη με την οποία είμαστε μαζί το πρωί στο οποίο μου λέει πως “αν δεν είμαστε μαζί σήμερα θα νόμισα ότι ήσουν στην Πόλη”. Όντως, λοιπόν στην ιστοσελίδα αυτή γίνεται αναφορά σε ένα συνέδριο που γίνεται στην Πόλη για το οποίο δεν έχω την παραμικρή ιδέα και στου οποίου φέρομαι πως είμαι στην οργανωτική επιτροπή, Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν ήξερα και κανέναν από τους διοργανωτές. Έστειλα ένα μέηλ σε κάποιους φίλους Τούρκους και τελικώς βρέθηκε μια άκρη και το όνομά μου αποσύρθηκε κακήν-κακώς. Αυτά τα γράφω όχι μόνο για να διαψεύσω τη συμμετοχή μου σε ένα εξόχως προβληματικό από πλευράς θεματικών συνέδριο αλλά και για να αναδείξω πώς μια ‘προχειρότητα’ κάποιων συναδέλφων στην Τουρκία επί του προκείμενου, μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα και μάλιστα όχι ασήμαντο. Σε κάθε περίπτωση, όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν πώς το κόστος αυτών που υποστηρίζω το αναλαμβάνω. Όχι όμως να αναλάβω τις επικίνδυνες τσαπατσουλιές ανθρώπων που δε γνωρίζω. Αυτά τα δυσάρεστα, πρωινό, μέρα κιόλας που ταξιδεύω για Θεσσαλονίκη για την παρουσίαση του ‘Βαθέος κράτους’. Εύχομαι να δω σαλονικιούς φίλους και φίλες απόψε. Καλημέρα».

Βέβαια, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα ο Δ. Χριστόπουλος κάνει τα πράγματα χειρότερα. «Επικίνδυνες τσαπατσουλιές» αυτό το όργιο της τουρκικής κρατικής προπαγάνδας; Απολύτως! Γιατί αυτή πρέπει να πλασσάρεται στον ελλαδικό χώρο σε εκλεπτυσμένες εκδοχές, και υπό την επίφαση του ‘κοσμπολιτισμού’ και όχι τόσο ωμά και απροκάλυπτα όσο γίνεται σε αυτό το συνέδριο. 

Ο Δ. Χριστόπουλος διάβασε το σχόλιό μας στην διάψευσή του, και μας έστειλε την κάτωθι επιστολή:

«Κύριε Διευθυντά

Σε άρθρο του συνεργάτη σας Γ.Ρ. με τίτλο «Τα νέα κατορθώματα του Δημήτρη Χριστόπουλου (http://localhost/ardinwps1/archives/46796) αναπαράγεται η  σε γνώση σας  ψευδής είδηση της υποτιθέμενης συμμετοχής μου σε οργανωτική επιτροπή ενός συνεδρίου στην Κωνσταντινούπολη.  Όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του άρθρου, ο συντάκτης γνωρίζει τη διάψευσή μου, αλλά θεωρεί ότι «κάνει τα πράγματα χειρότερα». Ο καθείς μπορεί να κρίνει επ’αυτού.  Πάντως, η ιστοσελίδα που πρώτη αναπαρήγαγε τη σχετική είδηση μετά το κείμενό μου προέβη σε διορθωτικό σημείωμα: http://tourkikanea.gr/2014/11/konstantinople-19/.

Επί της αρχής τώρα:  Μια στοιχειωδώς έντιμη διαφωνία προϋποθέτει τη μη χρήση συκοφαντικών, όπως το συγκεκριμένο δημοσίευμα, μέσων . Για το λόγο αυτό στέλνω την παρούσα επιστολή. Κατά τα λοιπά, να είστε βέβαιοι πως θα μπορούμε να συνεχίζουμε να διαφωνούμε εφ’όλης της ύλης αρκεί αυτό να γίνεται γι’αυτά που πραγματικά κάνει και λέει έκαστος και όχι για ψεύδη.

Δημήτρης Χριστόπουλος, αναπληρωτής καθηγητής Παντείου Πανεπιστήμιου»

2 Σχόλια

  1. Τι να πω αναρρωτιέμαι; Έκανε η κότα κώλο και κουτσούλησε τον κόσμο όλο; Ή μήπως, μιλάνε, όλοι μιλάν κι οι κώλοι;

    Απλά να αναφέρω μερικά γεγονότα:
    Σφαγή της Χίου, παιδομάζωμα, Καταστροφή των Ψαρρών, της Σμύρνης κλπ. κλπ.
    Ή μήπως Τάσος Ισαάκ και Σολωμός Σολωμού;
    http://www.youtube.com/watch?v=wNp8KGPivzc

    Ή απλά να παραθέσουμε το απόσπασμα σχετικά με τη γέννηση του Θ. Κολοκοτρώνη από το έργο «Ο Γέρος του Μοριά» του Σ. Μελά:
    «Το 1842 ήταν το τελευταίο έτος που το έζησε ο Γέρος του Μοριά καθώς στις αρχές του επομένου άφησε το δικό μας κόσμο για να συναντήσει του ένδοξους προγόνους του. Ήταν ένας από τους λίγους Κολοκοτρωναίους που πέθανε στο κρεβάτι και όχι στη μάχη. Ίσως γιατί γεννήθηκε πάνω σε μάχη. Ήταν τότε με τα «Ορλωφικά». Μεγάλη Δευτέρα στις 29 Μαρτίου 1770, ενώ οι Έλληνες επιχείρησαν να πολιορκήσουν την Τριπολιτσά, οι Τούρκοι έκαναν γιουρούσι και τους κατατρόπωσαν. Ακολούθησαν σφαγές, λεηλασίες και εξανδραποδισμοί. Οι Τούρκοι κυνηγούσαν παντού τους δυστυχισμένους ραγιάδες που τόλμησαν να διεκδικήσουν την ελευθερία τους. Στα βουνά απέναντι από την Τρίπολη που καίγονταν, πάνω στην πλαγιά στο Ραμαβούνι, όμως ήταν γραφτό να γεννηθεί ο ελευθερωτής τους.

    Εκεί, τη Δευτέρα του Πάσχα, είχαν πιάσει οι πόνοι την ετοιμόγεννη μάνα του. Κάτω από ένα δένδρο και ενώ γύρω της τα παλικάρια πολεμούσαν για να σταματήσουν τους Τούρκους, η «Καπετάνισσα» η γυναίκα του Κωνσταντή Κολοκοτρώνη, γέννησε. Έτσι ακριβώς ήρθε στο ζωή το μικρό αγόρι που θα γινόταν αργότερα ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της Ιστορίας μας. Το κλάμα του δεν ακούστηκε, το σκέπασαν οι κλαγγές των όπλων, οι εκρήξεις, οι πυροβολισμοί και η βουή της μάχης. Δυο ματωμένα κουρέλια το τύλιξαν για να ζεστάνουν το ξυλιασμένο κορμάκι του. Δεν άκουσε το καημένο ούτε ευχές ούτε νανούρισμα αλλά μόνο τα αναφιλητά των ορφανών, τα μοιρολόγια των μαυροφορεμένων μανάδων και συζύγων και τις κατάρες τους για τους Τούρκους. Αυτά ήταν τα καλοσωρίσματα στη ζωή του. Ακόμη και ο παππούς του ο Γιάννης Κολοκοτρώνης όταν έμαθε τη γέννηση του μελαγχόλησε. Άλλος ένας ραγιάς γεννήθηκε! «Άντε μωρέ!» είπε αναστενάζοντας «και τούτο το παιδί θα μεγαλώσει, θα παντρευτεί, θα κάνει παιδιά, θα κάνει εγγόνια και πάλι σκλάβοι θα είμαστε!». Πόσο έξω έπεσε! Αλλά τι άλλο μπορούσε να πει κι αυτός ο τόσο δυστυχισμένος αγωνιστής της ελευθερίας! Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι από το 1742 μέχρι το 1806 είχαν σκοτωθεί εβδομήντα Κολοκοτρωναίοι πολεμώντας χωρίς να δουν την Πατρίδα ελεύθερη.»

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*