Πολιτική

Το αντιμνημονιακό κίνημα, κίνημα αντίστασης

Κείμενο-ανάλυση της Κίνησης Πολιτών Άρδην

Μόλις πέντε ημέρες πριν από τις εκλογές επιβεβαιώνονται –σε βαθμό «κακουργήματος»– οι διαπιστώσεις στις οποίες είχαμε προβεί, όταν άνοιγε αυτή η προεκλογική περίοδος. Πως οι εκλογές αυτές αποτελούν την αρχή του τέλους του μεταπολιτευτικού σκηνικού, αποτελούν έναν οδοδείκτη για τις μελλοντικές εξελίξεις και τις προδιαγράφουν, χωρίς ταυτόχρονα να προσφέρουν κάποια σίγουρη εναλλακτική πολιτική πρόταση στο ξεπερασμένο παρελθόν. Όπως τονίζαμε, η κύρια πλευρά τους είναι η διάλυση του παλαιού, μεταπολιτευτικού, πολιτικού συστήματος.

Η ολική κατάρρευση των καθεστωτικών δυνάμεων, με πρώτο και κύριο τον αρχιτέκτονα της καταστροφής –το κόμμα-σύστημα ΠΑΣΟΚ–, η αδυναμία του ετέρου Καππαδόκη του πολιτικού συστήματος, της Νέας Δημοκρατίας, να αποτελέσει αξιόπιστη λύση, έστω στα πλαίσια του, ο πολυκερματισμός των πολιτικών δυνάμεων και η διάχυτη αγανάκτηση,  δίνουν τον τόνο αυτών των εκλογών.

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω πια: Το καθεστώς αποσυντίθεται και καταρρέει και όλοι οι εκπρόσωποί του διασύρονται ανοιχτά μπροστά στα μάτια μας.

 

Το τέλος του ΠΑΣΟΚ

Πρώτα και κύρια ξεφτίζουν αμετάκλητα το ΠΑΣΟΚ και ο Βενιζέλος, που αγωνίζονται να πιάσουν το 15%, έχοντας καταντήσει ένας περιφερόμενος θίασος-μαγνήτης αποδοκιμασιών και διαπομπεύσεων. Μαζί τους είναι μόνον το Σύστημα, το συγκρότημα Λαμπράκη, το Mega και τα λοιπά μέσα της κατοχικής προπαγάνδας, τα οποία δίνουν ρεσιτάλ γκεμπελισμού, μήπως και καταφέρουν να τους συγκρατήσουν από τη διάλυση. Και όμως! Όπου σταθούν και όπου βρεθούν διαπομπεύονται, γιουχάρονται και ξεφωνίζονται, γεγονός που είναι απολύτως φυσιολογικό, και ίσως λίγο αν φανταστεί κανείς το κακό που έχουν κάνει σ’ αυτόν τον τόπο. Ο κύβος έχει ριφθεί και τα πράγματα είναι καθαρά και ξάστερα: Το ΠΑΣΟΚ έχει διαπράξει ύψιστο πολιτικό έγκλημα, και κανείς δεν πρόκειται να ησυχάσει εάν όλοι αυτοί οι κύριοι, με πρώτους και καλύτερους τον Γιωργάκη και τον Παπακωνσταντίνου, δεν συναντήσουν τον Άκη Τσοχατζόπουλο στον Κορυδαλλό, στην πτέρυγα των χουντικών. Το ΠΑΣΟΚ έχει μπει στην τελική φάση της ιστορικής διαδρομής του.

 

Η απαξίωση του Σαμαρά

Δεύτερον, απαξιώνεται διαρκώς η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά. Διότι, κάθε μέρα, αποδεικνύεται ότι είναι λίγος και το κόμμα του ελάχιστο. Δέσμιο μιας παρέας γιάπηδων του Κολωνακίου, μέχρι προχθές περιόριζε την προεκλογική του εκστρατεία σε νεοφιλελεύθερους εξυπνακισμούς, έδινε ρεσιτάλ πολιτικής γκάφας και ανέλπιστων δώρων προς τους αντιπάλους του (λέγε με Συμπιλίδη), ενώ, τώρα τελευταία, πανικόβλητο, προσπαθεί να συγκρατήσει τους ψηφοφόρους από τον Καμμένο και τη Χρυσή Αυγή με πυροτεχνήματα παλαιοδεξιάς εθνικοφροσύνης.  Έτσι, αντί να καταγγέλλει τις ηγεσίες και τους μηχανισμούς των αριστερών κομμάτων ως συνενόχους του ΠΑΣΟΚ στον μεταπολιτευτικό εκφυλισμό της δημοκρατίας, αντί να τους καταγγέλλει για τον εθνομηδενισμό τους, στρέφεται συλλήβδην κατά των «αριστερών», ανασταίνοντας τους παλαιούς διχασμούς, ενισχύοντας εν τέλει το ΠΑΣΟΚ, τα εξαπτέρυγά του (λέγε με ΔΗΜΑΡ), καθώς και τους πιο εθνομηδενιστικούς κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Σαμαράς δεν διαθέτει ούτε πρόγραμμα ούτε σχέδιο και είναι απελπιστικά λίγος απέναντι στις απαιτήσεις των καιρών. Εξάλλου, όλα αυτά είχαν ήδη διαφανεί από την εγκληματική του επιλογή να στηρίξει τον Παπανδρέου, τον Νοέμβριο, όταν αυτός και το κόμμα του κατέρρεαν, μέσα σε ένα κλίμα γενικής αμφισβήτησης από τους ίδιους τους βουλευτές του. Με την κίνησή του, όχι μόνο έσωσε τον αντίπαλό του και έφερε τον Παπαδήμο – αλλά και μας οδήγησε στο αδιέξοδο-ταφόπλακα του δεύτερου μνημονίου.

 

Οι θεσμικοί «αντιμνημονιακοί» και τα όρια τους

Τρίτον, οι εκλογές αυτές αναδεικνύουν τη σαφή βούληση του ελληνικού λαού να ενισχύσει έναν ριζοσπαστικό, αντιστασιακό πατριωτισμό. Γι’ αυτό τον λόγο ανεβαίνει ο Καμμένος, παρ’ όλο που το παρελθόν του αποτελεί μείζον μειονέκτημα, γι’ αυτό τον λόγο ενισχύεται και ο Τσίπρας  – παρ’ όλο που το κόμμα-βαρίδι που σέρνει από πίσω του κάνει ό,τι μπορεί για να το αποκρύψει. Για τον ίδιο λόγο επιβιώνει και το ΚΚΕ, ο μηχανισμός του οποίου έχει κηρύξει αυτοδιάλυση. Ιδιαίτερα η άνοδος του Καμμένου και του Τσίπρα συνδέεται με την προσπάθεια αυτών των προσωπικοτήτων να υπερβούν τα παλαιά στεγανά και στερεότυπα του χώρου τους και να ανοιχτούν προς τον ίδιο τον ελληνικό λαό, άσχετα με τα κίνητρά τους.

Ωστόσο, μένουν και οι δύο στη μέση του δρόμου. Ο Καμμένος, γιατί αυτό το άνοιγμα το συνδυάζει με μια νεοφιλελεύθερη οικονομική και πολιτική αντίληψη, ο δε Τσίπρας γιατί η υπέρβαση που επιχειρεί εξαντλείται περισσότερο σε μια προσωπική ρητορεία και δεν τολμάει να υπερκεράσει τα εθνομηδενιστικά βαρίδια του κόμματός του. Έτσι, αποσιωπά ζητήματα που συνδέονται με την ελληνική ταυτότητα και το μεταναστευτικό, δεν παίρνει θέση στα εθνικά ζητήματα και προβάλλει την ίδια συντεχνιακή αντίληψη του παλιού ΠΑΣΟΚ για τα ζητήματα που σχετίζονται με την Παιδεία και την κοινωνία.

Η έλλειψη ακριβώς μιας συγκροτημένης πρότασης καταδεικνύεται και από τον τρόπο με τον οποίο η σημερινή ανάγκη υπέρβασης των παλαιών διαχωρισμών μετατρέπεται σε μια τυχοδιωκτικής εμπνεύσεως πρόταση διακυβέρνησης. Διότι είναι προφανές ότι αυτή η πρόταση του Τσίπρα σκοπεύει πολύ περισσότερο να αιφνιδιάσει το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ και να δώσει μόστρα στον ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίζεται εξαιρετικά ενισχυμένος δημοσκοπικά, και δεν βασίζεται σε κάποιες επί της ουσίας θέσεις ή σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα. Διότι είναι ένα πράγμα το να φράξεις τον δρόμο στη μνημονιακή πολιτική, απογυμνώνοντας τα μνημονιακά κόμματα, την τρόικα και το καθεστώς, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια γενική αλλαγή των συσχετισμών και είναι ένα δεύτερο να μπορείς να προτείνεις και να επιβάλεις εδώ και τώρα μια ουσιαστικά νέα διακυβέρνηση. Πράγματι, ανάμεσα σε ποιους; Το ΚΚΕ υποστηρίζει την άμεση έξοδο από ευρωζώνη και ΕΟΚ, ο Κουβέλης είναι ευρωπαϊκότερος του ΠΑΣΟΚ και ο Σύριζα ταλαντεύεται ανάμεσα σε πολλαπλές τοποθετήσεις. Εάν σε αυτούς προστεθεί και η στήριξη από τον… Καμμένο, καταλαβαίνουμε ότι πιθανότατα θα οδηγηθούμε σε τραγέλαφο.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια επανάληψη, ολίγον γελοιογραφική, του πασοκικού συνθήματος των εκλογών του 1981, «στις 18 Σοσιαλισμό». Εξάλλου, το κύριο χαρακτηριστικό των δύο κατ’ εξοχήν «αντιμνημονιακών» κομμάτων είναι ο ιδιότυπος λαϊκισμός τους, και η προσπάθεια να αποφεύγουν τα δύσκολα. Ο Καμμένος αποσιωπά τις νεο-φιλελεύθερες όψεις της πολιτικής του, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ τις εθνομηδενιστικές. Χαρακτηριστικά, οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» επαναφέρουν διαρκώς τη συζήτηση στο «μνημόνιο», ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη διαρκή αναφορά του πως η κρίση είναι «ευρωπαϊκό ζήτημα», αποκρύβει την ιδιαίτερη και ρατσιστική αντιμετώπιση της Ελλάδας από τους Ευρωπαίους «εταίρους», ενώ, για το μεταναστευτικό, πετάει την μπάλα στην κερκίδα,  υπεκφεύγοντας με το «Δουβλίνο 2» και με το «να πάρουν ταξιδιωτικά έγγραφα οι μετανάστες» ταυτόχρονα, προβάλλει ελάχιστα ως κεντρικό αίτημα την πληρωμή των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου.

Είναι εφικτός ένας νέος Ανδρέας;

Στην πραγματικότητα, και τα δύο αυτά κόμματα εμπνέονται από το αλήστου μνήμης παράδειγμα του Ανδρέα. Ο Καμμένος παίζει σε όλα τα ταμπλό και είναι «έτοιμος», δήθεν, για συμμαχίες με όλους τους «αντιμνημονιακούς». Ο ΣΥΡΙΖΑ, που πριν πέντε χρόνια υπεράσπιζε την κατεδάφιση της χώρας, κατά τον μηδενιστικό Δεκέμβρη του 2008, και οικοδόμησε στον πιο ακραίο λαϊκιστικό Αλαβανισμό, σήμερα επενδύει στον Ανδρεϊσμό, που φαίνεται να ελκύει και τον Καμμένο. Μόνο που οι εποχές είναι πολύ διαφορετικές. Το ανδρεϊκό φαινόμενο οικοδομήθηκε στη δεκαετία του 1970, όταν το καθεστώς είχε αποθέματα αναδιανομής, υπήρχαν ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες και ο δανεισμός ήταν ακόμα πολύ χαμηλός. Γι’ αυτό και ο Ανδρέας μπορούσε να επενδύει σε μια συνολική πολιτική που ήταν, ταυτόχρονα, πατριωτική, αναδιανεμητική και… δανειστική! Σήμερα, δεν μπορεί να επαναληφθεί κάτι ανάλογο διότι ο ελληνισμός δίνει  –κυριολεκτικά– μια πάλη ζωής ή θανάτου. Και κανένα επιδερμικό ή λαϊκιστικό –με την αρνητική έννοια του όρου– σχήμα, δεν έχει δυνατότητες μακροημέρευσης. Εξ άλλου, θα πρέπει να θυμίσουμε το δημοσκοπικό 18% του Αλαβάνου –και του μικρού τότε Τσίπρα– στη φάση της επένδυσης στα Εξάρχεια και… την κα Ρεπούση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα διπλό πρόσωπο Ιανού, από τη μία πλευρά αποτελεί, υπέρβαση της μεταπολίτευσης, και από την άλλη την πιο χαρακτηριστική συνέχειά της, τόσο κοινωνικά όσο και ιδεολογικά. Εξάλλου σήμερα ενισχύεται σε βάρος του Κουβέλη, διότι καθώς βαθαίνει η κρίση, προσελκύει τους απογοητευμένους ή οικονομικά κατεστραμμένους Πασόκους, που προς στιγμήν είχαν στραφεί προς τη ΔΗΜΑΡ, η οποία – σε μεγάλο βαθμό εξ αιτίας της… Ρεπούση– συρρικνώθηκε και συσπειρώνει μόνο τη σημιτική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ!

Δηλαδή, για να διευκρινίσουμε τη θέση μας. Οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» και η στρατηγική Τσίπρα –όχι ο ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα–, ενώ δεν αποτελούν κάτι το πραγματικά «νέο» και συνεκτικό στη μετα-μεταπολιτευτική περίοδο, ταυτόχρονα προϊδεάζουν και προαναγγέλλουν μια νέα ιστορική εποχή κατά την οποία θα καταρριφθούν οι παλαιοί διαχωρισμοί και θα τείνει να συγκροτηθεί ένας νέος πολιτικός άξονας γύρω από τις  θεματικές του πατριωτισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της οικολογίας και της άμεσης δημοκρατίας. Ο Καμμένος ανταποκρίνεται στο κριτήριο του πατριωτισμού, αλλά υπολείπεται δραματικά στα υπόλοιπα, ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρίνεται –με τον τρόπο του– στο θέμα της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά έχει τη μεγάλη τρύπα στο ζήτημα του πατριωτισμού και της εθνικής επιβίωσης του ελληνισμού.

Η οργανωτική αποτυχία των «αγανακτισμένων»

Οι μόνες δυνάμεις που θα μπορούσαν να προσφέρουν ένα αρχικό πρόπλασμα του «νέου» ήταν οι δυνάμεις των «πλατειών» και των Αγανακτισμένων. Ωστόσο, απέτυχαν να το κάνουν. Και βασική ευθύνη γι’ αυτό έχουν η μεγαλομανία και ο μεγαλοϊδεατισμός που υπήρξαν ένα από τα βασικά βαρίδια του αντιμνημονιακού κινήματος μέχρι σήμερα. Ο Μίκης Θεοδωράκης, μαζί  με τον Κασιμάτη, απέρριπταν συστηματικά την οποιαδήποτε πολιτική παρέμβαση της Σπίθας, και άρα τη συμμετοχή της στις εκλογές, με το καταπληκτικό διττό επιχείρημα ότι εμείς απευθυνόμαστε στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού και περιμένουμε την κατάρρευση του καθεστώτος, ενώ, ταυτόχρονα, δεν έχουμε τη δυνατότητα και τα οικονομικά μέσα ούτε καν να διαμορφώσουμε ένα στοιχειώδες ψηφοδέλτιο! Ή όλα ή τίποτα, δηλαδή τίποτα! Άλλοι συγκρότησαν μεγαλεπήβολα «μέτωπα» και ετοίμασαν προγράμματα για τις πρώτες «εκατό μέρες» της εξουσίας τους και την ίδια στιγμή δεν μπορούν να συμπληρώσουν αξιόπιστα και πλήρη ψηφοδέλτια, συμμετέχοντας με περιθωριακό τρόπο στις εκλογές.

Και έτσι κατεστράφη η μόνη πραγματική δυνατότητα συγκρότησης ενός σχετικά αξιόπιστου εκλογικού αντιστασιακού σχήματος, που θα μπορούσε να εκφράσει τους κοινούς τόπους του κινήματος των Αγανακτισμένων, με αποτέλεσμα τη δυναμική αυτού του κινήματος να την εισπράξουν οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» και ο ΣΥΡΙΖΑ, το δε κενό του να το εκμεταλλευτεί ακόμα και η Χρυσή Αυγή που εμφανίζεται στα μάτια των αδαών νεαρών ως το κατ’  εξοχήν αντισυστημικό κίνημα.

Η νέα περίοδος του αντιστασιακού κινήματος

Αυτές οι εξελίξεις έχουν ήδη μεταβάλει τον τρόπο και τους κόμβους συγκρότησης ενός, εαμικού τύπου, πολυσυλλεκτικού δημοκρατικού ρεύματος, που είναι  αναγκαίο και εφικτό στην περίοδο που έρχεται.

Κατ’ αρχάς, για να μπορέσουμε να θέσουμε κάποια στιγμή, ουσιαστικά και όχι γελοιογραφικά, το αίτημα μιας συνολικής αλλαγής, είμαστε υποχρεωμένοι να πραγματοποιήσουμε μια «μακρά πορεία» –που οι συνθήκες την κάνουν να γίνεται πολύ πιο σύντομη χρονικά αλλά παραμένει αναγκαία από ποιοτική άποψη– μέσα από τα κινήματα αλλά και τους θεσμούς. Κατά την προηγούμενη περίοδο, αυτό μπορούσε και έπρεπε να εγκαινιαστεί μέσα από ένα «αντιμνημονιακό μέτωπο», συγκροτημένο σε μίνιμουμ πρόγραμμα, με βάση το κίνημα των Αγανακτισμένων και τις «πλατείες», το οποίο θα διευκρίνιζε την ιδεολογία και το πρόγραμμά του, σταδιακά, καθώς θα συγκροτούνταν. Δηλαδή, θα περνούσαμε από το πολύ γενικό και τις μίνιμουμ κοινές συνιστώσες στη συγκεκριμενοποίηση.

Αυτό δεν κατέστη δυνατό, για λόγους που έχουμε αναλύσει. Σήμερα, αφού η συγκρότηση δια του άμεσου «μετώπου των πλατειών» κατέστη ανέφικτη και άλλες πολιτικές δυνάμεις κάλυψαν το «κενό», έχουμε φτάσει στην ανάγκη της συγκεκριμενοποίησης προτάσεων και στρατηγικών, ενώ η καταστροφή της χώρας με την υπογραφή και των δύο μνημονίων έχει βαθύνει. Στο  εξής, το «μέτωπο» δεν μπορεί να είναι μόνον «αντιμνημονιακό» αλλά πρέπει να πάμε ένα βήμα πάρα πέρα, να γίνει «αντιστασιακό», συμπεριλαμβάνοντας θεματικές όπως το μεταναστευτικό, η Κύπρος, η ΑΟΖ, οι Γερμανικές Επανορθώσεις και το Κατοχικό Δάνειο.  Επί πλέον, είμαστε υποχρεωμένοι πλέον να μιλήσουμε για ένα μέτωπο που θα συγκροτηθεί όχι από τις «πλατείες» και μόνο, αλλά από διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές συνιστώσες και με στοιχεία προγραμματικής συμφωνίας που υπερβαίνουν την απλή αντιμνημονιακή ρητορική.

Κατά συνέπεια, προσβλέπουμε στη συνάντηση δυνάμεων που έχουν ήδη πίσω τους ένα κάποιο ιδεολογικό και πολιτικό παρελθόν και θα προέλθουν συχνά από τις αναπόφευκτες διευκρινίσεις απόψεων, οι οποίες θα λάβουν χώρα στο εσωτερικό υπαρκτών πολιτικών δυνάμεων, κάτω από την πίεση του ίδιου του λαού. καθώς και από νέες δυνάμεις που θα αναδειχθούν από το κίνημα  – μέσα σε ένα κινηματικό και θεσμικό χωνευτήρι. Διότι η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ και η ανάδειξη νέων πολιτικών σχημάτων, όπως οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες», θα προκαλέσει στο εσωτερικό τους όλο και πιο ισχυρές διαφοροποιήσεις,. Δεν μπορεί ο εθνομηδενιστικός πυρήνας του Συνασπισμού να συμβαδίσει με τον νέο πατριωτικό λόγο, που έστω υπαινικτικά ή δημαγωγικά προφέρει ο Τσίπρας, ούτε θα μπορέσουν οι διάφορες «συνιστώσες» να συμπορεύονται σε κομβικά ζητήματα όπως το Κυπριακό, η ΑΟΖ, το μεταναστευτικό κ.λπ. Το ίδιο, και ίσως σε μεγαλύτερη έκταση, θα συμβεί στους «Ανεξάρτητους Έλληνες», γύρω από την πιθανή ή όχι συμπόρευση με νέα κυβερνητικά σχήματα. Ούτε το δυναμικό που εκφράστηκε στα ποικίλα σχήματα του χώρου των Αγανακτισμένων, από τη Σπίθα έως το ΕΠΑΜ, θα μείνει εκτός αυτών των διαδικασιών.

Σε αυτές τις συνθήκες, καθίσταται αναγκαία η διαμόρφωση ισχυρών και συνεκτικών σχημάτων και ομαδοποιήσεων, που ενστερνίζονται το «τετράπτυχο» που θέτουμε ως προϋπόθεση μιας προγραμματικής συμφωνίας, και οι οποίες θα μπορέσουν να λειτουργήσουν ως πόλοι αναφοράς και καταλύτες αυτής της μελλοντικής ανασύνθεσης που προδιαγράφουμε.

Πλέον, είναι εφικτή η συγκρότηση ενός –πλειοψηφικής απεύθυνσης– αντιστασιακού, πατριωτικού – ριζοσπαστικού ρεύματος. Υπάρχουν ίσως και οι συνθήκες ώστε να μπορέσει να σώσει τη χώρα από την απόλυτη καταστροφή, καθώς, ακόμα και στην Ευρώπη, πληθαίνουν οι φωνές που απορρίπτουν την πολιτική στραγγαλισμού που θέλει να επιβάλει η πανευρωπαϊκή γερμανική κηδεμονία. Ταυτόχρονα, το καθεστώς μέσα στην Ελλάδα έχει σαπίσει εντελώς και δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον αν δεν αλλάξουμε άρδην κράτος και κοινωνία.

Αυτές οι απόψεις έχουν πλειοψηφικό χαρακτήρα και εκφράζουν το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού: υπάρχει κενό εξουσίας και ηγεμονίας, αλλά τα οργανωμένα σχήματα και οι πολιτικές ομαδοποιήσεις βρίσκονται τραγικά πίσω από τις νέες ανάγκες. Γιατί προέρχονται, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, από ιδεολογικά και πολιτικά σχήματα διαμορφωμένα –και κάποτε πρωταγωνιστές της– στη μεταπολίτευση, τις πρακτικές και την ιδεολογία της. Γι’ αυτό εξάλλου και αποτελεί πολιτικαντισμό και ανδρεοπαπανδρεϊκή ρητορεία η πρόταση για άμεση ανατροπή του «συστήματος». Ιδού λοιπόν το κεντρικό αίτημα της περιόδου: Η ιδεολογική ηγεμόνευση της αντιστασιακής ιδεολογίας και στρατηγικής και η ταυτόχρονη οικοδόμηση των οργανωτικών προϋποθέσεων για τη μετατροπή αυτής της ιδεολογικής κυριαρχίας σε πολιτική.

Οι εκλογές σηματοδοτούν την απαρχή αυτής της διαδικασίας και όχι το τέλος τους. Ούτως ή άλλως, οι συσχετισμοί δεν θα μπορέσουν να παγιώσουν ισορροπίες, έστω και για ελάχιστους μήνες. Μας περιμένει, επομένως, μια μεγάλη περίοδος αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων, αστάθειας και αβεβαιότητας, μέσα στην οποία θα διογκωθεί ο κίνδυνος της ολικής κατάρρευσης, που ήδη επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας. Πρέπει λοιπόν να εργαστούμε για έναν αυτόνομο πόλο πατριωτικής, ριζοσπαστικής και δημοκρατικής αντίστασης.

Όσο για το «τι ψηφίζουμε» σε αυτές τις εκλογές, πιστεύουμε πως ήδη έχουμε διαγράψει τη γενική κατεύθυνση. Ψηφίζουμε, «χωρίς αυταπάτες», δυνάμεις που αρνούνται την υποταγή και την καταστροφή της χώρας  και μάλιστα επιλέγουμε και πού θα κατευθύνουμε την ψήφο μας, σε άτομα που βρίσκονται πιο κοντά στο αντιστασιακό ζητούμενο και πιθανώς στις αναγκαίες μελλοντικές ανασυνθέσεις.

 

Υ.Γ. Έχουμε μια ειλικρινή απορία. Για ποιο λόγο άραγε οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» αλλά προπαντός ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναδεικνύουν σε κεντρικό αίτημα της προεκλογικής εκστρατείας, όχι το χρονοβόρο ζήτημα των Γερμανικών Αποζημιώσεων γενικά, αλλά την άμεση καταβολή από τη Γερμανία του Κατοχικού Δανείου, άμεσα απαιτητού και πληρωτέου, που ξεπερνάει τα 65 δισεκατομμύρια ευρώ χωρίς τους τόκους; Γιατί όχι μια κεντρική διαδήλωση με αυτό το αίτημα;

Καλή ψήφο και ες αύριον τα σπουδαία.

Πρωτομαγιά 2012

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ «ΑΡΔΗΝ»

17 Σχόλια

  1. Και μόνο το ερώτημα: ‘Είναι εφικτός ένας νέος Ανδρέας;’ καθιστά την προσέγγισή σας τραγελαφική αγαπητέ. Στο ξεχαρβαλωμένο ρετιρέ της μεταπολίτευσης που ζούμε σήμερα θεμέλια έχει ρίξει ο Ανδρέας. Τα λεφτά που αφειδώς ο Ανδρέας μοίρασε για να χτίσει το ξεφτιλισμένο σύστημα πασοκ που αντιφατικά αλλού καταριέστε ήταν όχι μόνο δανεικά και αγνώστου προελεύσεως, αλλά κυρίως το προπέτασμα καπνού για να συντελεστεί η διάλυση της Ελλάδας. Το ‘ο Ανδρέας διέλυσε την Ελλάδα’ στα δικά σας αφτιά δεν έφτασε ποτέ;
    Η Ελλάδα δε διαλύθηκε το 2009 αγαπητέ, διαλυόταν επί χρόνια. Το 2009 απλά τα λεφτά τελείωσαν και η διάλυση έγινε ορατή στους πολλούς. Κι αν η Ελλάδα ξεπουλιέται δύο χρόνια τώρα και ο νωθρός νεοέλληνας δεν το ‘χει ακόμα καλά καλά συνειδητοποιήσει, είναι διότι είναι ακόμα ναρκωμένος απ’ τον γλάμορους τρόπο ζωής που με τα λεφτά αυτά εθίστηκε.
    Και για όσους αντέχουν τις αλήθειες λέμε ότι η χρεοκοπία του πολιτικού μας συστήματος που συντελείται εν έτει 2012 είναι συλλήβδην η χρεοκοπία του αριστερού ψευδό-οράματος που επεσκίασε το Ελληνικό γίγνεσθαι μετά τη μεταπολίτευση. Γιατί το αρνείστε κύριοι; Οι τρεις δεκαετίες που προηγήθηκαν ήταν η δικαίωση των αριστερών, των καταπιεσμένων και εκδιωγμένων μέχρι τότε, που κατακτούσαν την ευκαιρία να υλοποιήσουν την δικιά τους πολιτική πρόταση. Ήταν η ευκαιρία της αριστεράς κύριοι αυτή που χρεοκόπησε αλλά δυσκολεύεστε να το δεχτείτε και γι αυτό εξακολουθείτε να αγιοποιείτε τον Ανδρέα.
    Την αριστερή αντίληψη ο Ανδρέας προώθησε, με την αριστερή κοινωνία ‘συμβόλαιο υπέγραψε’, τα τραγούδια των αριστερών τραγουδήθηκαν, τα δικά τους βιβλία διαβάστηκαν,
    η αριστερά χρεοκόπησε.
    Σήμερα κινηματικό χαρακτήρα συναντάμε στους Ανεξάρτητους Έλληνες του Πάνου Καμένου και στην ιλιγγιώδη αύξηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής πολύ εύστοχα ο συγγραφέας του κεντρικού άρθρου του ιστοτόπου σας ‘οι θέσεις της κίνησης πολιτών Άρδην για τις επικείμενες εκλογές’ επισημαίνει.
    Ενδέχεται κύριοι η λύτρωση να μην προέλθει απ’ την αριστερά, αδύνατο πράγματι ορισμένοι έστω να το διανοηθούν! Αδύνατο για τους περισσότερους έστω και να το ακούσουν πως η αναβίωση του ΕΑΜ δεν είναι το ζητούμενο!
    Αν όμως υπάρχουν ακόμα γνήσιοι πατριώτες θα υποστείλουν τις πολιτικές σημαίες εν όψει του εθνικού κινδύνου.
    Το ΚΚΕ μας ζητά να συνταχτούμε όλοι πίσω του αλλιώς δε μετέχει στα δρώμενα, ο Σύριζα κατά βάθος ξέρουμε επαγγέλλεται μια πολύ-πολιτισμική Ελλάδα χωρίς Εθνικές αναφορές, ο Κουβέλης αφού καταψηφίστηκε αντέδρασε και τους προκλητικότερους όλων επιστράτευσε, ο Θεοδωράκης πολύ τραγουδήθηκε, λίγος αποδείχτηκε, και οι πλέον νηφάλιοι των αριστερών (εσείς κύριοι) δεν έχουν πρόταση.
    Δε θα τολμήσω να διατυπώσω πως είναι ουτοπία ο αριστερισμός γιατί όσοι το ακούν αυτό αρχίζουν να πασχίζουν, για το κακό όλων μας, να αποδείξουν πως ‘η δικιά τους αριστερά’ θα κάνει τη διαφορά και δε θα καταλήξει ουτοπική, και θα βρεθεί ο καθένας απ’ αυτούς ξεχωριστά και αποκλειστικά να καταδείξει σε επτά γενιές αριστερών που πέρασαν, αλλά και σε ολόκληρη την οικουμένη, πως ο σοσιαλισμός τελικά εφαρμόζεται και είναι ο ίδιος ο μόνος γνήσιος φορέας του κομμουνισμού, πραγματικό και όχι νόθο τέκνο του Μαρξ.
    Για τους ελάχιστους που θα μπορέσουν να διακρίνουν την αγάπη για την πατρίδα απ’ τις κληρονομημένες πολιτικές τους καταβολές, η ελευθερία θα έχει επέλθει και θα ναι αληθινή και μόνιμη γιατί θα ναι εσωτερική και τότε μόνο θα έχουν συνεισφέρει ουσιαστικά και στην κοινωνία. Άλλωστε σ’ αυτήν την αποστολή εκλήθης αγαπητέ και όχι στο να σώσεις τον κόσμο…

  2. Και μόνο από το πρώτο σας σχόλιο αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από το κείμενο, κι ότι επίσης, δεν έχετε καταλάβει καθόλου σε ποιούς απευθύνεστε και το τι λέμε…

  3. ‘Γι’ αυτό και ο Ανδρέας μπορούσε να επενδύει σε μια συνολική πολιτική που ήταν, ταυτόχρονα, πατριωτική, αναδιανεμητική και… δανειστική!’
    Ήταν πατριώτης ο Ανδρέας; Αναδιανομή το λέγατε τότε, σήμερα μήπως το λέμε εξαγορά; Έχετε υποπέσει σε αντίφαση κύριε και σας συνέβη αυτό για τους λόγους που αναφέρω στο κείμενό μου.

  4. Συγχαρητήρια για το πολύ καλό κείμενο.
    Προσωπικά στηρίζω Καμμένο στρατηγικά και μόνο.
    Αναρωτιέμαι όμως, μετά τις εκλογές τι γίνεται; Δεν αρκούν τα εύστοχα κείμενα. Πρέπει ο λαός να βγει μπροστά. Να ξαναβγεί στις πλατείες και να εγκατασταθεί μόνιμα μέχρι αυτοί να ξεκουμπιστούν από την εξουσία, να δικαστούν από τον λαό και να τιμωρηθούν αναλόγως. Η υπόθεση «εξουσία» στα χέρια του λαού. Το Άρδην να συμμετάσχει ενεργά, να πάρει πρωτοβουλίες, να συνεργαστεί με άλλες πατριωτικές – δημοκρατικές ομάδες και κινήματα. Θα είμαστε μαζί σας.

  5. Αθανάσιος-Πάτρα

    ο κ.ΙΕΡΟΚΛΗΣ αδικει το ΑΡΔΗΝ με το κειμενο του.

    εδω και πολλα πολλα χρονια το ΑΡΔΗΝ εξηγει στον κοσμο τα εγκληματα του ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ-ΠΑΣΟΚ.

    ο ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ ηδη απο τα μεσα του ΄80 εχει γραψει για το τη εστι ΠΑΣΟΚ.

    και συνεχεια λεει για την συνυπευθυνοτητα και συνενοχη της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ στο ΠΑΠΑΝΔΡΕΙΚΟ-ΠΑΣΟΚΙΚΟ συστημα.

    προφανως ο κ.ΙΕΡΟΚΛΗΣ δεν διαβαζει τα κειμενα του χωρου και στεκομενος σε μερικα σημεια βγαζει λαθος συμπερασματα.

    οποιος παρακολουθει συστηματικα τουτο τον χωρο καταλαβαινει ποσο απεχει, απο τα συμπερασματα σας.

    δεν ειναι δυσκολο να κατανοηθει οτι το ερωτημα, ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, εννοει αν ειναι πιθανο να υπαρξει καποιος που θα ενθουσιαση τους περισσοτερους,οπως ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.ο οποιος θα τους παρασυρει σε κατι καλυτερο φυσικα.σαν αυτο που κατα καιρους το ΑΡΔΗΝ γραφη.αυτο για την αναφορα οτι ο χωρος δεν εχει προγραμμα – θεσεις.

    ΔΕΝ ευχεται να υπαρξει ενας νεος ΑΝΔΡΕΑΣ,δηλαδη ενα νεο ΠΑΣΟΚ.

  6. Κατ’ αρχάς, για το πώς το λέγαμε τότε, να ανατρέξετε στις Ρήξεις της εποχής και στη μικρομεσσαία δημοκρατία. Έχουμε αναλύσει διεξοδικά, έως και εξαντλητικά το φαινόμενο του πασοκισμού, και το έχουμε καταγγείλει με πολύ χειρότερους όρους από αυτούς που χρησιμοποιείτε εσείς.

    Αν δεν μπορείτε να καταλάβετε το ειρωνικό ύφος της συγκεκριμένης πρότασης, αν επίσης δεν έχετε καταλάβει με πιο ύφος τίθεται το ερώτημα «μπορεί να υπάρξει άλλος Ανδρέας», τότε λυπάμαι αλλά δεν έχετε καταλάβει γρί από το κείμενο.

    Δεν θα επανέλθουμε, γιατί δεν έχετε καταλάβει ούτε τι λέμε, ούτε ποιοί είμαστε.

  7. Λυπάμαι που βρίσκομαι στη θέση να υπερασπίζομαι όχι απλά τα αυτονόητα αλλά τα στοιχειώδη και είναι τουλάχιστον πρόχειρο αλλά και ασθενικό αυτό που κάνετε να προσπαθείτε να μου καταδείξετε ότι είμαι απλά «ένας ακόμα που δεν καταλαβαίνει», με το ίδιο πνεύμα θα μπορούσα κι εγώ να σας πω πως είστε «ένας ακόμα που δεν καταλαβαίνει τι γράφει». Επειδή όμως αυτές οι αντεγκλήσεις δεν οδηγούν πουθενά σας ξαναρωτώ, αντιπαραθέτοντας απόσπασμα του άρθρου σας. Γράφετε: «Γι’ αυτό και ο Ανδρέας μπορούσε να επενδύει σε μια συνολική πολιτική που ήταν, ταυτόχρονα, πατριωτική, αναδιανεμητική και… δανειστική!». Λέτε ή δε λέτε τον Ανδρέα πατριώτη και αναδιανομέα πολιτικό; Υπάρχει ειρωνεία μέχρι εδώ; Την ειρωνεία τη βάζετε στο «…δανειστική», αφού τον εκθειάσατε.
    Υ.Γ. Σέβομαι τη διάθεσή σας να μην πάρει έκταση ο διάλογός μας, αλλά εφόσον, απ’ την πλευρά μου τουλάχιστον, διεξάγεται με επιχειρήματα, την εκλαμβάνω ως αδυναμία.

  8. Γιώργος Ρακκάς

    Άνθρωπέ μου, καταλογίζεις στο Άρδην ότι εκθειάζε τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ;

    Σε κάθε κείμενο, από το 1980 κι έπειτα δεν έχουμε παραλείψει να καταγγείλουμε την ‘αλλαγή’, την πολιτική του, το κακό που έκανε σ’ αυτή τη χώρα.

    Μέχρι και αφίσα που έλεγε ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ, με το πρόσωπό του έχουμε βγάλει… ΚΑι έρχεσαι τώρα εσύ με ύφος χιλίων καρδιναλίων να μας εγκαλέσεις ότι εκθειάζουμε τον Ανδρέα;

    Για μην μιλήσουμε για τους τόννους μελάνης που έχουν χυθεί μέσα σε βιβλία, περιοδικά, αφίσες και προκηρύξεις, για να περιγράψουν και να καταγγείλουν τη σοσιαληστεία που χτύπησε την Ελλάδα από το 1981 κι έπειτα… Και βέβαια δεν είναι μόνο ο ‘Αντρέας’, είναι ολόκληρα κοινωνικά στρώματα που στοιχήθηκαν από πίσω του, και κέρδιζαν από τη νκλεπτοκρατική πολιτική του…

    Επειδή επιμένεις να μην ψάχνεις λίγο για να καταλάβεις τι λέμε, διάβασε αυτό http://ardin-rixi.gr/archives/2371, για να δείς ένα δείγμα των απόψεών μας επί του θέματος.

    Εκτός από άσχετος που είσαι, έχεις και θράσος…

  9. Δεν λέω ότι εκθειάζετε τον Ανδρέα. Εκεί εντέχνως έστρεψε τη συζήτηση ο admin. Λέω ότι αρνείστε να δεχτείτε ότι ξεπουληθήκατε (ξεπουληθήκαμε σαν κοινωνία) με τα λεφτά που πήρατε (πήραμε) απ’ τον Ανδρέα. Και λέω και κάτι ακόμα, πως ο Ανδρέας ήταν η δικαίωση της αριστεράς και η αριστερά αυτή που τελικά χρεοκόπησε. Τέλος λέω πως κάθε τάχα μου νέο ψέλλισμα αριστερής πρότασης, τύπου νέου ΕΑΜ, είναι εξαρχής καταδικασμένη καθότι επίσης χρεοκοπημένη.

  10. ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΖΙΟΥΜΠΑΣ

    Κύριε Παπαδιαμάντη, για την «σοσιαλμανία» του Κ. Καραμανλή (του πρεσβύτερου) όπως χαρακτήρισε ο τότε ΣΕΒ την πολιτική του έτυχε ποτέ να ακούσετε; Η αναδιανομή του εισοδήματος μετά την χούντα ήταν μια διαδικασία που επιβλήθηκε από τους εργατικούς αγώνες της εποχής. Και ήταν μια δίκαιη αναδιανομή καθώς η επταετία είχα καταστρέψει το εισόδημα των εργατών και των αγροτών με τον πληθωρισμό και την τρομοκρατία που απαγόρευε κάθε διεκδίκηση, δημιουργώντας τα περιθώρια κέρδους που δόξασαν του ισολογισμούς του ιδιωτικού τομέα της αρπαχτής, αυτού του τομέα που εγκατέλειψε μετά την παραγωγή και εφόρμησε στα πεδία των σούπερ μάρκετ και της κτηματαγοράς. Ο Παπανδρέου με το «Τσοβόλα δώστα όλα» συνέχισε την διανομή όχι πλέον του παραγωγικού πλεονάσματος, αλλά δημιουργώντας τεχνητά πλεονάσματα με τον δημόσιο δανεισμό. Αυτά δεν έχουν μόνο ιστορική αξία. Σήμερα μια κοινωνία με μνήμη χρυσόψαρου ακούει εύπεπτα μηνύματα για μια έξοδο από την κρίση, στηριγμένη στο ίδιο μοντέλο, χαμηλό κόστος εργασίας, περιθώρια κέρδους ώστε να ξαναυπάρξουν επενδύσεις, χαλαρή περιβαλλοντική νομοθεσία, περιορισμός του κράτους (περιλαμβανόμενης της άμυνας, της υγείας και της παιδείας). Κι όλα αυτά με …αντιμνημονιακό πρόσημο! Δεν αρκεί να ευαγγελιζόμαστε την υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών τύπου δεξιά και αριστερα που έλκουν την καταγωγή τους από τη δεκαετία του εμφύλιου. Νέες διαχωριστικές γραμμές πρέπει να ξεκαθαρίσουν το τοπίο, κι αυτές δεν μπορεί να είναι μια απλά αντιμνημονιακή ρητορική αλλά προγραμματικές απαντήσεις στα υπαρκτά κοινωνικά, οικονομικά και εθνικά ζητήματα. Εγώ προσωπικά περιμένω τέτοιες απαντήσεις απ’ όσους διεκδικούν την ψήφο μου την Κυριακή.

  11. Συμφωνω γενικα με το κειμενο.Ειναι ομως σωστο το ΑΡδην τηρει ισες αποστασεις μεταξυ του εθνομηδενιστικου συριζα και του πατριωτικου ψηφοδελτιου του »ΟΧΙ» ;
    Πιστευω οτι αυτο δεν γινεται με πολιτικα κριτηρια αλλα περισσοτερο με εμπαθεια προς το προσωπο του Δ Καζακη.

  12. Κύριε Τσιούμπα, ακριβώς επειδή όλα όσα αναφέρεστε αλλά και όσα δεν αναφέρεστε δεν έχουν μόνο ιστορική αξία, η ορθή αποτίμησή τους και η ανάληψη των ευθυνών τους είναι προαπαιτούμενο της ενατένισης του αύριο και της οποιασδήποτε προγραμματικής πρότασης. Πρωτίστως και πάνω απ’ όλα έχει πληγεί η εθνική μας αυτοσυνειδησία και επήλθε ο κατακερματισμός μας ως λαού. Αν δεν ξεκαθαρίσουμε όλα όσα μας ενώνουν και δεν αποβάλουμε όσα μας διχάζουν οποιαδήποτε προγραμματική προσπάθεια θα ‘ναι ψευδεπίγραφη και μαθηματικώς καταδικασμένη. Ο συνδετικός κρίκος της κοινωνίας μας δεν είναι το ΕΑΜ, πως να το κάνουμε τώρα;

  13. Θ. Τζιουμπα, θα περιμένεις πολύ…!
    Οι πολιτικοί μας είναι πολύ μικροί, πολύ ανεπαρκείς, πολύ εγωπαθείς και λίγο…Έλληνες!
    Ποιός από αυτούς νοιάζεται για τον κυρ Θανάση, τον κυρ Πάνο, την κυρά Μαρία, το γυιό της, την κόρη της; Μόνο για την καρέκλα τους νοιάζονται.
    Ποιός μας είπε πόσοι υπάλληλοι χρειάζονται σε κάθε Υπουργείο; Ποιός μας είπε ότι οι δάσκαλοι, όλων των επιπέδων θα διδάσκουν τους μαθητές πώς να μαθαίνουν;
    Ποιός μας είπε ότι θα μικρύνει την υδροκέφαλη Αθήνα; Ποιός μας μίλησε για τα ληθινά προβλήματα της χώρας μας;
    Θα περιμένουμε πολύ…

    γ.κ.

  14. Αθανάσιος - Πάτρα

    κ.ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

    Σταθερά μας δείχνεται ότι ΔΕΝ γνωρίζεται τι εστί ΑΡΔΗΝ,την προσπάθεια που έχει κάνει για να ανεβάσει το επίπεδο σε αυτήν την χώρα και ούτε γνωρίζεται τους αγώνες του σε Ελλάδα και Κύπρο.

    Διαβάστε και μετά κατακρίνεται.Που είμαι βέβαιος οτι μόλις γνωρίσεται θα καταλάβεται πως σφόδρα αδικήσατε και ότι για τα ίδια πράγματα παλεύουμε.

    Και πριν τελεσιδικήσετε οτι οποιασδήποτε προσπάθεια θα είναι ψευδεπίγραφη και μαθηματικός καταδικασμένη,ΔΙΑΒΑΣΤΕ το νέο τεύχος του Νέου Λόγιου Ερμή όπου επιχειρούν μια σύνθεση τον καλών στοιχείων του Ελληνισμού, ώστε ξεπερνώντας αυτά που μας χωρίζουν να διαφύγουμε της καταστροφής που όλο και πλησιάζει.

    Όσον αφορά το ΕΑΜ,που γράφει το ΑΡΔΗΝ,μήπως ο ποιητής ,λέω,μήπως ΕΝΝΟΕΙ την ΠΟΛΥΣΥΛΛΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑ που χρειάζεται ένα νεο κίνημα για να βγάλει την Ελλάδα απο την κρίση;
    Όπως και το ΕΑΜ,που δεν είχε μόνο αριστερούς στους κόλπους του αλλά είχε ακόμα και βασιλικούς ως γνωστών,οι οποίοι εντάχθηκαν στο ΕΑΜ μόνο και μόνο για να πολεμήσουν τον κατακτητή Γερμανό και όχι επειδή γούσταραν την κομμουνιστική ιδεολογία.
    Και πέτυχε το ΕΑΜ τον σκοπό του,να μαζέψει κόσμο, διότι απευθυνόταν στο σύνολο της κοινωνίας.

    Έ,πατριώτη,έτσι εννοεί το σύγχρονο ΕΑΜ ο χώρος του ΑΡΔΗΝ.Και εξυπακούεται όχι με τα όπλα.Παρά ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ με όποια εργαλεία έχει στα χέρια του ο Λαός.

  15. Σέβομαι και αναγνωρίζω τη στάση των συντακτών του Άρδην. Αυτό με κάνει να έχω και υψηλότερες προσδοκίες απ’ αυτούς. Το ΕΑΜ απευθύνθηκε στο σύνολο της κοινωνίας και πολυσυνέλεξε απ’ αυτήν, επιτυγχάνοντας εθνική αντίσταση, στη συνέχεια όμως η κάλυψη που είχε προσφέρει στην κοινωνία δεν άντεξε (δε μπορούσε να αντέξει), ώστε να διατηρήσει την Ελληνική κοινωνία αδιάρρηκτη και η οποία τελικά διχάστηκε. Η πολυσυλεκτικότητα δεν είναι λύση κάτω από οποιαδήποτε κάλυψη, υπάρχει ανάγκη ομογένειας, που οι όποιες πολιτικές προτάσεις-ιδεολογίες όχι μόνο δεν υπηρετούν αλλά βάναυσα στηλιτεύουν.

  16. Αθανάσιος - Πάτρα

    Καλός που καταλήγεται να σέβεσται την στάση του ΑΡΔΗΝ διότι πρότεινως τσεκουρώνατε.Βλέπουμε οτι τα κοινά του λαού μας είναι πιότερα απο τις διαφορές.

    Τώρα…
    Μα φυσικά πρέπει να υπάρχουν κοινά σημεία αναφοράς για να λειτουργήσει η πολυσυλλεκτικότητα και δράττομαι της ευκαιρίας να σας προτείνω να διαβάσεται τις 12 θέσεις του ΑΡΔΗΝ,που είναι μια πρόταση κοινωνικής συνεργασίας που θα μας δώσει μια καλύτερη ζωή.

    Ευχαριστώ ,

  17. Νικόλαος Μπινιάρης

    ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΙ;;;;

    Στις 6/5/2012 έχουμε εκλογές. 32 κόμματα θα διεκδικήσουν τη ψήφο μας.

    Κατηγοριοποιούνται με 5 τουλάχιστον κριτήρια:

    1.Μνημονιακά, αντί-Μνημονιακά
    2.Αριστερά (από Σταλινικά, έως σοσιαλδημοκρατικά) ή δεξιά (από κρατιστικά, φιλελεύθερα, λαϊκιστικά έως κόμμα οπαδών της Αρείας φυλής ή νεοπαγείς φασίστες)
    3.Φίλο-Ευρωπαϊκά και αντί-Ευρωπαϊκά (εναντίον της καπιταλιστικής Ευρώπης ).
    4.Επαναστατικά (ανατροπή του καπιταλισμού)-μεταρρυθμιστικά του συστήματος.
    5. Δραχμή-Ευρώ. Αυτό το κριτήριο διαπερνά αριστερούς και δεξιούς, επαναστάτες και μεταρρυθμιστές, τους υπέρ της λιτότητας ή της αύξησης του ΑΕΠ

    Οι πέντε αυτές ευρείες κατηγορίες συμπλέκονται και έχουμε και δεξιά αντί-Μνημονιακά αλλά και υπέρ και κατά της Ευρώπης και βέβαια όλα τα αριστερά ως αντί-Μνημονιακά αλλά και από αυτά άλλα υπέρ και άλλα κατά της Ευρώπης. Στην ουσία κανέναν κόμμα δεν είναι Μνημονιακό. Απλά τα δύο κόμματα εξουσίας ( το ΠΑΣΟΚ σε όλες τις φάσεις, και η ΝΔ στη φάση του PSI) έχοντας δεχτεί τους όρους των δανείων θεωρούνται ως Μνημονιακά.
    Θα παρατηρήσουμε ότι πριν κανείς δηλώσει αντί-Μνημονιακός θα πρέπει να δηλώσει αντί-Πτωχευτικός. Το ερώτημα «τις πταίει:» δεν έχει απαντηθεί ακόμα και βέβαια οι απαντήσεις ποικίλουν ανάλογα με την οπτική γωνία του απαντούντος. Ούτε το ερώτημα του πως βγαίνουμε από την Πτώχευση έχει απαντηθεί από κανέναν. Μπορεί το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα να είναι ληστρικό αλλά η απάντηση: «το γράφω στα παλαιότερα των υποδημάτων μου» ή «το χρέος είναι επαχθές και δεν το αναγνωρίζουμε» είναι μάλλον παιδική αν μη τι άλλο.

    Θα σημειώσουμε τις έξης αξιοπρόσεκτες εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό:
    ΔΕΞΙΑ ( πολυδιάσπαση σε έξη κόμματα).
    ΠΑΣΟΚ (συμπαγές έστω και αν χάνει ψήφους προς κάθε κατεύθυνση)
    ΚΚΕ ( δεν θέλει να κυβερνήσει, δεν έχει πρόγραμμα, εθνική ανεξαρτησία ισοδύναμη με την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής από το λαό).
    ΣΥΡΙΖΑ (έμαθε το εισαγωγικό μάθημα της πολιτικής θεωρίας: τα κόμματα σκοπό ύπαρξης έχουν την εξουσία). Το ότι θα πάει στο Σύνταγμα μετά την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης θα ήθελα να το δω. Το ότι θα κάνει κυβέρνηση με ψήφους του Καμμένου θα ήθελα επίσης να το δω.
    ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ( αυτοκτόνησαν ΔΗΣΥ/ΔΡΑΣΗ χωριστά).
    ΟΧΙ (Παπαθεμελής-Ε.ΠΑ.Μ, μια Χριστιανό-κομμουνιστική συμμαχία).

    Από τα 32 αυτά κόμματα έχουμε έναν αριθμό ο οποίος είναι αντί-ευρωπαϊστές. Σε αυτά συγκαταλέγονται πολλά από τα αριστερά κόμματα, (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΙΑ, ΟΧΙ και άλλα ) όπως επίσης και το ακραίο δεξιό Χρυσή Αυγή. Υπάρχει μια ισχυρή τάση σε ολόκληρη την Ευρώπη από αριστερά και δεξιά να ακυρωθεί το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα. Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο και για αυτό ευθύνονται κυρίως οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης Γερμανία Γαλλία Αγγλία και Ιταλία οι οποίες για δύο δεκαετίες πέραν του ευρώ ( με μεγάλες δομικές αδυναμίες ) και τη Συνθήκη της Λισσαβόνας (αφού Γαλλία και Ιρλανδία καταψήφισαν το ευρωπαϊκό Σύνταγμα) δεν προχώρησαν στις αναγκαίες προσαρμογές στην πολιτική και οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης πάνω σε βάσεις που ανταποκρίνονταν στις νέες συνθήκες του παγκόσμιου καταμερισμού παραγωγής και ανταγωνισμών.

    Οι κινήσεις αυτές είναι προφανές πως βρίσκουν ανταπόκριση και στην Ελλάδα μετά από τα αίσχη του πολιτικού κατεστημένου (κόμματα εξουσίας και αντιπολίτευση) επί τρις δεκαετίες να ψεύδεται ή να ονειροβατεί. Το ζήτημα βέβαια είναι για την Ελλάδα ζήτημα ζωής και θανάτου. Για άλλες χώρες της ΕΕ αυτό δεν ισχύει. Για να αναλυθεί το ζήτημα θα χρειάζονταν ένα βιβλίο. Ένα είναι βέβαιο, για την Ελλάδα η Ευρωπαϊκή ή αντί-Ευρωπαϊκή τοποθέτηση της αποτελεί καίριο υπαρξιακά πρόβλημα. Αρκεί μόνο η γεωγραφία και τα τεκταινόμενα στην περιοχή για να καταλάβουμε τη θέση της Ελλάδος μέσα ή έξω από την ΕΕ. Για κάποιους αυτή η συζήτηση παίρνει άλλες διαστάσεις. Οι επαναστάτες αντί-καπιταλιστές (ΚΚΕ, κάποιοι του ΣΎΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΙΑ, ΟΧΙ και άλλοι) θεωρούν πως μια έξοδος της Ελλάδος από την ΕΕ θα είναι η αρχή του τέλους της Ένωσης και του καπιταλισμού. Εντάσσεται λοιπόν η αποχώρηση της Ελλάδος από την ΕΕ σε ένα ευρύτερο σχέδιο παγκόσμιων ανακατατάξεων προς όφελος της οποιαδήποτε ιδεολογίας τους. Το ίδια πρεσβεύουν εν πολλοίς και οι εθνικιστές-(φασίστες;). Βάζω ένα ερωτηματικό στον όρο φασίστες ο οποίος αδιακρίτως απονέμεται σε πολλούς πολιτικούς σχηματισμούς διότι η θεωρία και η ιδεολογία του φασισμού (Μουσολίνι) είναι μια λεπτή υπόθεση και ενέχει πολλούς κινδύνους από μια ενδελεχή ανάλυση και για πολλά κόμματα της αριστεράς.
    Οι απόψεις αυτές των Ελλήνων «επαναστατών» είναι άκρως επικίνδυνες και για τους ίδιους αλλά κυρίως για τον τόπο. Η Ελλάδα βρίσκεται στο μάτι ενός κυκλώνα ο οποίος έχει αρχίσει να σχηματίζεται και ο οποίος ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει ορατός σε όλο του το μένος. Κάποιοι οραματίζονταν μια μεγάλη Αραβική Άνοιξη και κάποιοι περίμεναν τη μεγάλη ανατροπή από εκεί. Είναι περιττό να περιγράψει κανείς τι πραγματικά έχει συμβεί στην περιοχή. Ολόκληρη η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται στα πρόθυρα της Σομαλοποίησης. Όσο για τα Βαλκάνια, αυτά ή παλεύουν για να σταθούν όρθια ή ζητούν έξωθεν βοήθεια από οπουδήποτε. (Το Κόσσοβο ζητάει την αναγνώρισή του από τον Ισλαμικό Σύνδεσμο μέσω Τουρκίας)

    Οι εκλογείς καλούνται να εκλέξουν με κριτήριο: το συμφέρον της πατρίδας, τα προσωπικά τους συμφέροντα ή των συντεχνιών στις οποίες ανήκουν, ή των τοπικών κοινωνιών στις οποίες ανήκουν, το πόσο πληροφορημένοι είναι, και πως οραματίζονται το μέλλον τις χώρας. Όλοι οραματίζονται μια αναγέννηση, μια αλλαγή, μια φυγή από το παρελθόν. Όμως, η δημογραφική κατάσταση της χώρας είναι αδήριτη. Τις εκλογές θα καθορίσουν οι γέροντες, οι συνταξιούχοι και οι συντεχνίες. Επίσης, ανάλογα με την ψυχολογική κατάσταση των ψηφοφόρων, θυμού ή ψυχρού υπολογισμού θα έχουμε και ανάλογα αποτελέσματα κυρίως για τα κόμματα των άκρων.

    Αυτή η σύντομη παρουσίαση σκοπό δεν έχει να προτρέψει ή να αποτρέψει κάποιους να ψηφίσουν το χ ή ψ κόμμα. Ούτε προφασίζεται πως κατέχει την «επιστημονική αλήθεια». Αυτή η πανάκεια ανήκει σε άλλους. Επιστημονική αλήθεια στο ιστορικό-κοινωνικό φαντασιακό δεν υπάρχει. Σκοπό απλώς έχουμε να δείξουμε τι συμβαίνει με τα 32 αυτά κόμματα και που περίπου τοποθετούνται. Προσωπικά, όπως κάναμε κάθε φορά, θα ψηφίσουμε, και αυτό προτείνουμε σε όλους.

    Νικόλαος Α. Μπινιάρης συγγραφέας οικονομικός και πολιτικός αναλυτής 2/5/2012

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*