Άρδην τ. 50-59, Άρδην τ. 53

Άρδην Τ. 53: Ήταν ο Χίτλερ…Έλληνας;

 

Τους τελευταίους 9 μήνες, ουσιαστικά μετά από την λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων τα πάντα στη χώρα μας έχουν πάρει για τα καλά την κατιούσα. Που να πρωτοαναφερθούμε; Στο ανέλπιστο δώρο των Η.Π.Α. στα Σκόπια, και στην συνέχεια στο Σχέδιο Νίμιτς; Στην αποδοχή της άνευ όρων ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε.; Στην επικείμενη επαναφορά του Σχεδίου Ανάν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων; Στις ντιρεκτίβες της Ε.Ε. για τον βασικό μέτοχο; Ή μήπως στο γκρίζο τοπίο της οικονομίας, την βαθιά κρίση που σοβεί στην παιδεία; Όσο για τον πολιτισμό, αρκούμαστε στην… Παπαρίζου.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεν είναι καθόλου περίεργο που Η αρχαία ελληνική παράδοση η οποία έχει ταυτιστεί ιστορικά με την έννοια της Δημοκρατίας και του ορθού Λόγου τείνει να ταυτιστεί  με τον ανορθολογισμό και το αντιδημοκρατικό πνεύμα! Ο Δαυλός ισχυρίζεται πως θα έπρεπε να κυβερνούν οι ισχυροί και το Απολλώνιον Φως θα προχωρήσει στην ανοικτή υποστήριξη του ναζισμού και της ηθικής των κυρίων. Ο Χίτλερ ήταν… Έλληνας, θα διαβάσουμε σε ακροδεξιά ελληνολατρικά έντυπα.

Ωστόσο, η προέλευση αυτών των ανορθολογικών και αντιδημοκρατικών αντιλήψεων δεν είναι εγχώρια. Αναπτύχθηκαν από τις αρχές του 20ού αιώνα από οργανώσεις όπως η Εταιρεία της Θούλης που προετοίμασαν ιδεολογικά την άνοδο των Ναζί. Και βέβαια σύμφωνα με αυτή την ψευδο-ελληνική αντίληψη, εκείνοι που κατέστρεψαν την αρχαία Ελλάδα δεν ήταν άλλοι από τους Εβραίους. που  τόσο μέσω της χριστιανικής συνωμοσίας τους πριν από 20 αιώνες, όσο και της κομμουνιστικής πιο πρόσφατα, στράφηκαν εναντίον του ελληνισμού και των αξιών του. Γι’ αυτό και η πάλη εναντίον του εβραϊσμού σημαίνει πάλη εναντίον του χριστιανισμού και του «μπολσεβικισμού»! Μα ακριβώς αυτά δεν έγραφε ο Χίτλερ στον Αγώνα του;

Παρ’ όλα αυτά οι «ελληνοκεντρικοί» μας καλούν ανοιχτά να παγκοσμιοποιηθούμε, εγκαταλείποντας το «σκωληκόβρωτο» κράτος μας. Γι’ αυτό εξ άλλου οι σχετικοί κύκλοι ενισχύονται από τους εκσυγχρονιστικούς θεσμούς και βρίσκουν άπλετο χώρο στις τηλεοράσεις. Στο αφιέρωμα δημοσιεύονται μια σειρά από κείμενα και επιστολές. Γράφουν οι Ο. Ηλιανός, Γ. Καραμπελιάς, Σ. Φανός, Ι. Μαρκόπουλος, Ι. Ιωαννίδης Α. Παναγόπουλος, Λ. Αποσκίτης, Μ. Γραικούσης, Γ. Τάχος, Α. Χασούρας και Γ. Πολύμερος.  Επί πλέον στο τεύχος γράφουν οι Μ. Μερακλής, Γ. Τσέγκος, Γ. Ρακκάς, Α. Ντάρλας, Θ. Ντρίνιας, Γ. Παπαγιαννόπουλος, Π. Κόρπας, Β. Λαδοπούλου, Π. Πικραμένος, Α. Μακρίδης, Δ. Βασιλειάδης, Β. Κρομμύδας, Γιάννης Πατσώνης, κ.λπ.

Ένα ρεύμα το οποίο ξεκίνησε ως μια απόπειρα επανελλήνισής μας, ως αντίσταση στη δίνη της παγκοσμιοποίησης, κινδυνεύει να μεταβληθεί σε όχημα ολοκληρωτικών και ανορθολογικών αντιλήψεων το οποίο θέλοντας να αποκόψει τον σύγχρονο ελληνισμό από την άμεση ιστορική του συνέχεια, οδηγεί είτε σε μία τερατογένεση τύπου Ομάδας Ε και ουφολογίας είτε σε αντιδημοκρατικά και ολοκληρωτικά αδιέξοδα, είτε και στα δύο μαζί.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*