Άρδην τ. 50-59, Άρδην τ. 52

Η περίπτωση του περιοδικού «Δαυλός»

Συγγραφέας:
Γιώργος Καραμπελιάς
Δε­δο­μέ­νου ό­τι το πε­ριο­δι­κό Δαυ­λός υ­πήρ­ξε το πρώ­το που κή­ρυ­ξε την «ε­πι­στρο­φή στους (αρ­χαί­ους) Έλ­λη­νες» και πα­ρή­γα­γε ή φι­λο­ξέ­νη­σε το πρω­το­γε­νές υ­λι­κό μιας πε­ρι­πέ­τειας που διαρ­κεί 23 χρό­νια (ο Δαυ­λός εκ­δί­δε­ται α­νελ­λι­πώς σε μη­νιαί­α βά­ση α­πό το 1982), η με­λέ­τη των κει­μέ­νων και της ι­δε­ο­λο­γι­κής του ε­ξέ­λι­ξης σκιαγραφεί, κατά το μάλλον ή ήττον πι­στά, την πορεία του χώ­ρου αυ­τού συνολικά. Ε­νός χώ­ρου που ξε­κί­νη­σε α­πό την εμ­μο­νή στη ση­μα­σί­α της αρ­χαί­ας ελ­λη­νι­κής πα­ρά­δο­σης για τον σύγ­χρο­νο κό­σμο και την Ελ­λά­δα και κα­τέ­λη­ξε, μέ­σα α­πό μια ρα­γδαί­α και γε­νι­κευ­μέ­νη έκ­πτω­ση, στην πα­ρα­φι­λο­λο­γί­α, τους κα­τα­κλυ­σμούς, την ου­φο­λο­γί­α. Δυ­στυ­χώς, α­νά­λο­γη πορεία διαγράφει και το εν λό­γω πε­ριο­δι­κό, η συνολική με­λέ­τη του οποίου, με τις σχε­δόν δε­κα­πέ­ντε χι­λιά­δες των τυ­πω­μέ­νων σε­λί­δων, θα α­παι­τού­σε –και ί­σως ό­ντως α­παι­τεί– έ­να ε­κτε­τα­μέ­νο δο­κί­μιο. Ε­δώ θα πε­ριο­ρι­στού­με μό­νο σε δύ­ο βα­σι­κές –και κατ’ α­νά­γκην συ­νο­πτι­κά δια­γρα­φό­με­νες– συ­νι­στώ­σες. Η πρώ­τη α­φο­ρά στη μετε­ξέ­λι­ξη της αρ­χαιο­λα­τρί­ας του Δαυ­λού α­πό μια συ­ντη­ρη­τι­κών α­πο­κλί­σε­ων ελ­λη­νο­κε­ντρι­κή ι­δε­ο­λο­γί­α σε μια ε­ξω­πραγ­μα­τι­κή μυ­θο­πλα­σί­α, η οποία και θα δη­μο­σιευ­τεί στο τρέ­χον τεύ­χος του πε­ριο­δι­κού, ενώ η δεύ­τε­ρη, που θα ε­πι­κε­ντρω­θεί στην ι­δε­ο­λο­γί­α και τον γε­νι­κό­τε­ρο πο­λι­τι­κό ρό­λο του, θα δη­μο­σιευ­τεί στο προ­σε­χές τεύ­χος του Άρ­δην.
Η γλώσ­σα εί­ναι η ψυ­χή μας

Ό­πως το­νί­ζει ο Σα­ρά­ντος Καρ­γά­κος στο άρ­θρο του, που ακολουθεί: «Ό,­τι,–πα­ρά πάν­τα νό­μον ορθής αγω­γής– δι­ώ­κε­ται και εις πυρ βάλ­λε­ται, μυ­θο­ποι­εί­ται. Κι επα­νέρ­χε­ται στη ζω­ή συ­χνά ως βρυ­κό­λα­κας». Αυ­τό α­κρι­βώς συ­νέ­βη με την ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα. Με­τά τη με­τα­πο­λί­τευ­ση ε­πι­κρά­τη­σε μια ερ­γα­λεια­κή α­ντί­λη­ψη: το κέ­ντρο βά­ρος με­τα­τί­θε­ται α­πο­κλει­στι­κά στο «σή­με­ρα» της γλώσ­σας και την ά­με­ση χρη­στι­κό­τη­τά της ε­νώ ε­γκα­τα­λεί­πε­ται η «δια­χρο­νί­α» της, δη­λα­δή τα χι­λιά­δες χρό­νια της ι­στο­ρί­ας μας, στα πλαί­σια μιας α­ντί­λη­ψης α­πο­μεί­ω­σης του «ε­θνι­κι­σμού» μας, ώ­στε να ε­ντα­χθού­με ευ­κο­λό­τε­ρα στην «Ευ­ρώ­πη» ή την «Πα­γκο­σμιό­τη­τα». Το α­πο­τέ­λε­σμα, α­πο­λύ­τως φυ­σι­κό, ή­ταν η ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα και ι­στο­ρί­α να ε­πι­στρέ­ψουν α­πό τις ρωγ­μές… της στέ­γης, ως δη­μιουρ­γή­μα­τα μί­ας α­πο­τρό­παι­ης τε­ρα­το­γέ­νε­σης. Και συ­νε­χί­ζει ο Σ. Καρ­γά­κος: «Αυτά που σή­με­ρα προ­βάλ­λον­ται ως νέ­ες με­λέ­τες, ως νέ­ες ανα­ζη­τή­σεις, ως νέ­ες ανα­κα­λύ­ψεις πε­ρί αρ­χαί­ου κό­σμου, καρ­ποί με­λέ­της κα­λο­προ­αί­ρε­των συ­χνά ερασιτεχνών, είναι μια νέ­α μυ­θο­λο­γί­α πού έχει πνευ­μα­τι­κό πα­τέ­ρα τον Νταί­νι­κεν…». Μια α­πο­λύ­τως ο­μό­λο­γη ε­ξέ­λι­ξη στο ζή­τη­μα της γλώσ­σας θα δια­πι­στώ­σου­με στην ό­λη «ε­ρευ­νη­τι­κή προ­σπά­θεια» του Δαυ­λού, που θα ο­δη­γή­σει στην «ανακάλυψη» της «πρω­το­γλώσ­σας» και στην άποψη ότι οι Έλ­λη­νες είναι οι γε­νάρ­χες ό­λων των λαών της γης (για τους άλ­λους πλα­νή­τες ί­σως ε­πι­φυ­λάσ­σε­ται στο μέλ­λον).

Ας δού­με συ­νο­πτι­κά τα βα­σι­κά στοι­χεί­α της α­ντι­πα­ρά­θε­σης. Στα αρ­χι­κά στά­δια ο­ρι­σμέ­νοι συγ­γρα­φείς του Δαυ­λού α­να­φέ­ρο­νται σε μια, νό­μι­μη και δό­κι­μη, αμ­φι­σβή­τη­ση των θε­ω­ριών που ή­θε­λαν την ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα και ε­πο­μέ­νως τα ελ­λη­νι­κά φύ­λα να έρ­χο­νται στην Ελ­λά­δα τη δεύ­τε­ρη χι­λιε­τί­α π.Χ. Αυ­τή υ­πήρ­ξε για πολ­λά χρό­νια η κυ­ρί­αρ­χη α­ντί­λη­ψη πε­ρί Ιν­δο­ευ­ρω­παί­ων (ση­μειω­τέ­ον ό­τι προ­ω­θή­θη­κε ι­διαί­τε­ρα α­πό τους Να­ζί), η οποία ε­ντό­πι­ζε την κοι­τί­δα τους στο Βορ­ρά και υ­πο­στή­ρι­ζε πως οι Έλ­λη­νες κα­τέ­βη­καν α­πό ε­κεί την δεύ­τε­ρη π.Χ. χι­λιε­τί­α και συ­νά­ντη­σαν τους «Προ­έλ­λη­νες» με τους ο­ποί­ους α­να­μί­χθη­καν. Πράγ­μα­τι, πιο πρό­σφα­τες θε­ω­ρί­ες αμ­φι­σβη­τούν τη συγκεκριμένη γε­νε­α­λο­γί­α «μετατοπίζοντας» την κοι­τί­δα των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών στη Μι­κρά Α­σί­α1.

Σύμ­φω­να με τη νε­ώ­τε­ρη αυ­τή προ­σέγ­γι­ση, η διαφοροποίηση της ελληνικής γλώσσας από τις λοιπές, της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας, χρο­νο­λο­γεί­ται πο­λύ πα­λιό­τε­ρα απ’ ό­τι πι­στευό­ταν μέ­χρι τώ­ρα, ί­σως και πριν το 5.000 π.Χ. Η σχέ­ση των ελ­λη­νι­κών λέ­ξε­ων με τις λε­γό­με­νες «προ­ελ­λη­νι­κές» α­πο­τε­λεί έ­να ακόμα α­ντι­κεί­με­νο δια­μά­χης, διό­τι αρ­κε­τοί φι­λό­λο­γοι, ό­πως και ο καθ. Προ­μπο­νάς, υποθέ­τουν πως του­λά­χι­στον ο­ρι­σμέ­νες α­πό τις λε­γό­με­νες προ­ελ­λη­νι­κές λέ­ξεις εί­ναι πα­λιό­τε­ρες μορ­φές ελ­λη­νι­κών. Ω­στό­σο κα­νείς σο­βα­ρός ε­πι­στή­μο­νας (ού­τε ο Renfrew στον ο­ποί­ο συ­χνά πα­ρα­πέ­μπει ο Δαυ­λός και οι λοι­ποί «α­ντι-ιν­δο­ευ­ρω­παί­οι») δεν αμ­φι­σβη­τεί την ύ­παρ­ξη μιας «ιν­δο­ευ­ρω­πα­ϊ­κής» γλωσ­σι­κής οι­κο­γέ­νειας. Aπλώς η θεωρία της γλωσσικής διάδοσης του Renfrew υποστηρίζει πως υπήρξε μια σταδιακή επέκταση της γλώσσας μέσα από μακρόχρονη επαφή χωρίς, υποχρεωτικά, βίαιες -ή τουλάχιστον χωρίς μαζικές- μεταναστεύσεις λαών. Οι πραγ­μα­τι­κές δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις λοιπόν α­φο­ρούν α­πλώς στο ποια υ­πήρ­ξε η κοι­τί­δα των Ιν­δο­ευ­ρω­παί­ων και στο πό­σο πα­λιός εί­ναι ο α­πο­χω­ρι­σμός α­νά­με­σα στις ιν­δο­ευ­ρω­πα­ϊ­κές γλώσσες. Ένας αποχωρισμός ο οποίος, με τα ση­με­ρι­νά δε­δο­μέ­να, μοιά­ζει να εί­ναι μάλ­λον αρ­χαιό­τε­ρος απ’ ό­τι αρχικά πιστευόταν και ο «γε­νέ­θλιος» χώ­ρος πο­λύ πιο κο­ντά στον ελ­λη­νι­κό χώ­ρο. Ω­στό­σο το ζή­τη­μα ε­ξα­κο­λου­θεί να α­πο­τε­λεί α­ντι­κεί­με­νο συ­ζή­τη­σης με­τα­ξύ ε­ιδικών.

Εκ­κι­νώ­ντας α­πό αυ­τή την πραγ­μα­τι­κή ε­πι­στη­μο­νι­κή δια­μά­χη κα­τα­σκευά­στη­κε ό­λο το ι­δε­ο­λό­γη­μα των «αρ­χαιο­λα­τρών» και του Δαυ­λού. Η ε­ξέ­λι­ξη αυ­τού του ι­δε­ο­λο­γή­μα­τος στο χρό­νο εί­ναι α­πο­λύ­τως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή: Αρ­χι­κώς, στη δε­κα­ε­τί­α του ’80, αμ­φι­σβη­τεί­ται η έν­νοια της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας. Υποστηρίζεται ότι οι Ιν­δο­ευ­ρω­παί­οι δεν υ­πάρ­χουν – πα­ρά την τό­σο προ­φα­νή γλωσ­σι­κή ο­μοιό­τη­τα λα­τι­νι­κών, ελ­λη­νι­κών και σαν­σκρι­τι­κών ή ι­ρα­νι­κών λέ­ξε­ων. Η ελληνική γλώσσα διεκδικεί μια απόλυτη αυτοχθονία και δεν συνδέεται με κα­μί­α ιν­δο­ευ­ρω­πα­ϊ­κή ο­μά­δα που «ήλ­θε α­πό αλ­λού»… Αυ­τή την εκ­στρα­τεί­α για το γλωσ­σι­κό θα ε­γκαι­νιά­σει στο Δαυ­λό ο Η­λί­ας Τσα­τσό­μοι­ρος με το άρ­θρο του «Ιν­δο­ευ­ρω­πα­ϊ­κή γλώσ­σα»2. Ως ήταν αναμενόμενο, ο γνω­στός τερταυγουστιανός ι­δε­ο­λό­γος Κων­στα­ντί­νος Πλεύ­ρης θα πλειο­δο­τή­σει με σχε­τι­κά άρ­θρα του3. Ο Πλεύ­ρης, άλ­λω­στε, ή­δη α­πό τη δε­κα­ε­τί­α του 1970, εί­χε ε­γκαι­νιά­σει τη στρο­φή προς μια ρα­τσι­στι­κή φυ­λε­τι­κού τύ­που αρ­χαιο­λα­τρί­α, ως ό­χη­μα ε­νός νε­ο­φα­σι­στι­κού aggiornamento, στα δύ­σκο­λα με­τα­πο­λι­τευ­τι­κά χρό­νια. Πρέ­πει ε­πι­πλέ­ον να του α­να­γνω­ρί­σου­με πως, έ­γκαι­ρα και με ε­ξαι­ρε­τι­κή ο­ξυ­δέρ­κεια, εί­χε κα­τα­νο­ή­σει πως η πο­λι­τι­σμι­κή πο­λι­τι­κή και το ζή­τη­μα της γλώσ­σας μπο­ρού­σε να ε­ξε­λι­χθεί σε α­πο­φα­σι­στι­κής ση­μα­σί­ας ό­χη­μα για την α­να­γέν­νη­ση του α­κρο­δε­ξιού χώ­ρου. Ό­πως ή­δη το­νί­σα­με, η λο­γι­κή του με­τα­πο­λι­τευ­τι­κού «εκ­συγ­χρο­νι­σμού» και της «Α­ρι­στε­ράς» ά­φη­νε έ­να τε­ρά­στιο κε­νό ως προς τη γλωσ­σι­κή μας κλη­ρο­νο­μιά και τον πο­λι­τι­σμό μας το ο­ποί­ο α­νέ­τως θα μπο­ρού­σε να κα­λυ­φθεί α­πό τον ο­ποιον­δή­πο­τε.

Από την γλωσσική αυτοχθονία στον… Κατακλυσμό

Με α­φε­τη­ρί­α λοι­πόν το γλωσ­σι­κό αρ­χί­ζει μια δια­δρο­μή που θα ο­δη­γή­σει, μέ­σα σε εί­κο­σι χρό­νια, τον αρ­χαιο­λα­τρι­κό χώ­ρο και τον Δαυ­λό, α­πό την υ­πε­ρά­σπι­ση της αρ­χαί­ας κλη­ρο­νο­μιάς –ε­γκα­τα­λε­λειμ­μέ­νης α­πό τους α­κα­δη­μα­ϊ­κούς και πο­λι­τι­κούς τα­γούς της– στα UFO, τους ε­ξω­γή­ϊ­νους, τους προ­κα­τα­κλυ­σμιαί­ους Έλ­λη­νες και, το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο, σε μια ρα­τσι­στι­κή α­ντί­λη­ψη του ελ­λη­νι­σμού.

Η λο­γι­κή της άρ­νη­σης της ιν­δο­ευ­ρω­πα­ϊ­κής κα­τα­γω­γής της γλώσσας ο­δη­γεί αυ­τό­μα­τα στο συμπέρασμα πως οι «Οι Έλ­λη­νες εί­ναι αυ­τό­χθο­νες». Δε­δο­μέ­νου ό­μως ό­τι οι γλωσ­σι­κή συγ­γέ­νεια με άλ­λους λα­ούς εί­ναι α­διαμ­φι­σβή­τη­τη, θα πρέ­πει να βρε­θεί μια εύ­λο­γη ερ­μη­νεί­α, πράγμα πολύ απλό και εύκολο για τους «ε­ρευ­νη­τές». Αφού λοιπόν ό­λοι οι λαοί εί­τε προ­έρ­χο­νται α­πό τους Έλ­λη­νες, εί­τε πή­ραν τη γλώσ­σα τους α­πό τους Έλ­λη­νες, κατά συνέπεια η ελ­λη­νι­κή εί­ναι η «πρω­το­γλώσ­σα» του πλα­νή­τη, απεφάνθησαν οι αρ­θρο­γρά­φοι του Δαυ­λού.

Στο τεύ­χος 77 πλη­ρο­φο­ρού­με­θα α­πό το ε­ξώ­φυλ­λο πως «Η πα­νάρ­χαια ελ­λη­νι­κή εί­ναι η “Μη­τέ­ρα-Γλώσ­σα” των γλωσ­σών» με σχε­τι­κό άρ­θρο του Γιάν­νη Μω­ρα­λί­δη, ε­νώ ο εκ­δό­της του πε­ριο­δι­κού, Δ.Ι. Λά­μπρου, κα­ταγ­γέλ­λει «το τε­ρα­το­γέν­νη­μα των “Ιν­δο­ευ­ρω­παί­ων”» και –πά­ντα στο ί­διο τεύ­χος– ο Κων­στα­ντί­νος Γε­ωρ­γα­νάς θα δη­μο­σιεύ­σει άρ­θρο με τον εύ­γλωτ­το τί­τλο: «Διά­χυ­τα σε ο­λό­κλη­ρη την υ­δρό­γειο τα ί­χνη της πα­νάρ­χαιας πα­ρου­σί­ας ελ­λή­νων»4. Στα τεύ­χη 78 και 79 του 1988, ο ί­διος θα μας ξε­να­γή­σει στους «Έλ­λη­νες, γε­νάρ­χες δια­φό­ρων λα­ών»5. Ενώ ο Κων­στα­ντί­νος Πλεύ­ρης θα α­κο­λου­θή­σει με το άρ­θρο του «Η γρα­φή των Μά­γιας εί­ναι η γραμ­μι­κή Α΄»6. Και στη συ­νέ­χεια, μέ­χρι σή­με­ρα, α­να­ρίθ­μη­τα άρ­θρα θα ε­πα­να­λαμ­βά­νουν το μύ­θευ­μα της «πρω­το­γλώσ­σας», ώ­στε να ε­μπε­δω­θεί από τα σκο­τι­σμέ­να μυα­λά των Νε­ο­ελ­λή­νων και με­τά α­πό δε­κα­πέ­ντε πε­ρί­που χρό­νια να ε­νέ­χει τη θέ­ση θέ­σφα­του του «χώ­ρου». Έ­τσι στα­χυο­λο­γούμε κα­τά τύ­χην α­πό τα ε­ξώ­φυλ­λα των 23 χρό­νων του πε­ριο­δι­κού: «Η ελ­λη­νι­κή γρα­φή της Σι­βη­ρί­ας», τεύ­χος 140-41 /8ος-9ος 1993, «Η ε­ξά­πλω­ση προ­ϊ­στο­ρι­κών Ελ­λή­νων στη Βό­ρεια Ευ­ρώ­πη» τεύχ. 218, 2ος 2000 κλπ.

Δε­δο­μέ­νου ό­μως ό­τι στους ι­στο­ρι­κούς χρό­νους εί­ναι ή­δη συ­γκρο­τη­μέ­νοι οι υ­πό­λοι­ποι πο­λι­τι­σμοί ε­κτός Ελ­λά­δος και δεν πα­ρα­δί­δε­ται κά­ποια ε­ξά­πλω­ση των Ελ­λή­νων στην… Ια­πω­νί­α ή τη Λα­τι­νι­κή Α­με­ρι­κή, αυ­τή πρέ­πει… με κάποιο τρόπο να «εντοπιστεί» χρονικά από τους χαλ­κέ­ντε­ρους ε­ρευ­νη­τές που δεν ορ­ρω­δούν προ ου­δε­νός. Η στιγ­μή λοιπόν δεν ή­ταν άλ­λη α­πό την προ­ϊ­στο­ρι­κή ε­πο­χή, η ο­ποί­α α­να­βαθ­μί­ζε­ται και με­τα­βάλ­λε­ται σε μια μυ­θι­κή χρυ­σή ε­πο­χή (εξ ου και η «Χρυ­σή Αυ­γή») κα­τά την ο­ποί­α οι Έλ­λη­νες κυ­ριαρ­χού­σαν σε ό­λο τον κό­σμο. Αλ­λά, δυ­στυ­χώς, θα ε­πέλ­θει ο «κα­τα­κλυ­σμός» και ο αρ­χαί­ος αυ­τός «πρω­το»πο­λι­τι­σμός θα κα­τα­στρα­φεί, ε­νώ, εν συ­νε­χεί­α, οι δια­φο­ρε­τι­κοί λα­οί θα αυ­το­νο­μη­θούν… και θα εκ­φυ­λι­στούν. Και ό­λα αυ­τά, παρ’ ό­λο που η αρ­χαιο­λο­γί­α μάς έ­χει δώ­σει πλέ­ον δείγ­μα­τα για μια πλή­ρη συ­νέ­χεια με­τα­ξύ του νε­ο­λι­θι­κού πο­λι­τι­σμού και των με­τα­γε­νέ­στε­ρων ι­στο­ρι­κών στα­δί­ων στην Ελ­λά­δα, χω­ρίς να κα­τα­γρά­φει ί­χνη κά­ποιου υ­πέρ­τε­ρου πο­λι­τι­σμού. Και βέ­βαια θα ή­ταν ε­ντε­λώς πα­ρά­δο­ξο να έ­χουν χα­θεί μό­νον τα λεί­ψα­να αυ­τού του πο­λι­τι­σμού και να ε­πι­βιώ­νουν τό­σο τα προ­γε­νέ­στε­ρα πα­λαιο και νε­ο­λι­θι­κά ό­σο και τα με­τα­γε­νέ­στε­ρα7. Αλ­λά η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν εν­δια­φέ­ρει τους αρ­θρο­γρά­φους. Πά­ντα υ­πάρ­χει λύ­ση. Ο Κων­στα­ντί­νος Κου­τρου­βέ­λης –ο ο­ποί­ος ει­σή­γα­γε αυ­τή τη θε­μα­τι­κή στο Δαυ­λό– θα μι­λή­σει ή­δη στο τεύ­χος 25 του 1984 για τις «προ­κα­τα­κλυ­σμιαί­ες ελ­λη­νι­κές γρα­φές». Ο δε Η­λί­ας Τσα­τσό­μοι­ρος, στο 60ό τεύ­χος, θα α­να­σύ­ρει, ως α­πό μη­χα­νής θε­ό για να α­πα­ντή­σει στο ζή­τη­μα της έλ­λει­ψης στοι­χεί­ων, την «Α­τλα­ντί­δα», η ε­ξα­φά­νι­ση της ο­ποί­ας ε­πι­τρέ­πει την ο­ποια­δή­πο­τε λα­θρο­χει­ρί­α. Ο ί­διος σε μια ε­κτε­τα­μέ­νη «έ­ρευ­να» θα υ­πο­στη­ρί­ξει πως η ι­στο­ρί­α αυ­τού του «ελ­λεί­πο­ντος κρί­κου» του ελ­λη­νι­σμού (α­πό το τεύ­χος 66 έ­ως το 69 του 1987 σει­ρά άρ­θρων με τον τί­τλο «Ό­χι μυ­θο­λο­γί­α, ι­στο­ρί­α») πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στην μυ­θο­λο­γί­α των Ελ­λή­νων. Η μυ­θο­λο­γί­α, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, κα­τα­γρά­φει ι­στο­ρι­κά γε­γο­νό­τα! (Α­πό ε­κεί μέ­χρι τις ι­πτά­με­νες μη­χα­νές-άρ­μα­τα των θε­ών η α­πό­στα­ση δεν ή­ταν πλέ­ον με­γά­λη). Ε­νώ στην ί­δια γραμ­μή πλεύ­σης με τον Τσα­τσό­μοι­ρο, δε­κα­πέ­ντε χρό­νια με­τά, ο Διο­νύ­σιος Κα­λα­μπα­λί­κης θα μας ε­ξη­γή­σει πως: «Οι Ο­λυ­μπια­κοί α­γώ­νες άρ­χι­σαν πριν 22.000 έ­τη: Α­πο­δεί­ξεις βά­σει α­στρο­νο­μι­κών στοι­χεί­ων»8. Ό­σο για τον ι­δρυ­τή των Ο­λυ­μπια­κών δεν ή­ταν άλ­λος α­πό τον… Η­ρα­κλή! Και ό­μως στον ί­διο το Δαυ­λό, στα πρώ­τα του τεύ­χη, πριν ε­πι­βλη­θεί η «γραμ­μή» Πλεύ­ρη-Τσα­τσό­μοι­ρου-Λά­μπρου, υ­πήρ­χαν και πο­λύ πιο νη­φά­λιες –αν και συ­ντη­ρη­τι­κές, «κα­νελ­λο­πού­λειες»– προ­σεγ­γί­σεις. Ο Ευάγ­γε­λος Ρό­ζος, για πα­ρά­δειγ­μα, υ­πήρ­ξε βα­σι­κός συ­νερ­γά­της του πε­ριο­δι­κού τα δύ­ο ή τρί­α πρώ­τα χρό­νια της έκ­δο­σής του9 και ο πλέ­ον «σο­βα­ρός» ι­δε­ο­λο­γι­κός ει­ση­γη­τής της σχέ­σης με την αρ­χαί­α Ελ­λά­δα στην πρώ­τη πε­ρί­ο­δο του Δαυ­λού. Ο Ρό­ζος, ο­πα­δός μάλ­λον της εκ­δο­χής του Πα­να­γιώ­τη Κα­νελ­λό­που­λου για τον ρό­λο του ελ­λη­νι­σμού, σε πά­ρα πολ­λά κεί­με­νά του α­πορ­ρί­πτει, σα­φώς, τα φλη­να­φή­μα­τα της «γραμ­μής Πλεύ­ρη». Σε άρ­θρο του με τον χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τί­τλο «πνευ­μα­τι­κός και πο­λι­τι­στι­κός σω­βι­νι­σμός» υ­πο­στη­ρί­ζει για τη σχέ­ση των Ελ­λή­νων με τους «αρ­χαιό­τε­ρους» λα­ούς, κα­θώς και για το φαι­νό­με­νο της πο­λι­τι­σμι­κής διά­δο­σης: «Οι Έλ­λη­νες δη­μιούρ­γη­σαν τον δι­κό τους α­νώ­τε­ρο πο­λι­τι­σμό παίρ­νο­ντας αρ­χι­κά ό,τι τους έλ­ει­πε ή ό,τι αυ­τοί έ­κρι­ναν κα­λύ­τε­ρο α­πό τους πριν απ’ αυ­τούς αρ­χαιό­τε­ρους λα­ούς (Αι­γύ­πτιους, Βα­βυ­λώ­νιους)»10. Πού λοι­πόν χώ­ρος για «κα­τα­κλυ­σμούς», πρω­το­γλώσ­σες και άλ­λους αρ­χαν­θρώ­πους; Εν συνεχεία, στο τεύ­χος 23, σε άρ­θρο του «Το Αι­γαί­ο γε­νέ­θλιος χώ­ρος της ελ­λη­νι­κό­τη­τας» α­να­φέ­ρει: «Ε­κεί στις αρ­χές της 2ης χι­λιε­τί­ας π.Χ. –αν ό­χι ε­νω­ρί­τε­ρα, σύμ­φω­να με νε­ώ­τε­ρες θε­ω­ρί­ες– εμ­φα­νί­ζο­νται στον ελ­λα­δι­κό χώ­ρο τα πρώ­τα “ιν­δο­ευ­ρω­πα­ϊ­κά φύλ­λα”, οι πρό­γο­νοι των Ελ­λή­νων, που πιε­ζό­με­νοι α­πό τους Θρά­κες»11 κ.λπ. Του­τέ­στιν, έ­νας α­πό τους βα­σι­κό­τε­ρους ι­δε­ο­λό­γους του Δαυ­λού, στην α­φε­τη­ρί­α του, υ­πο­στή­ρι­ζε τον «ιν­δο­ευ­ρω­πα­ϊ­σμό» και μά­λι­στα στην πα­ρα­δο­σια­κή του εκ­δο­χή. Προ­φα­νώς λοι­πόν άν­θρω­ποι σαν τον Ευ. Ρό­ζο ή τον Μα­νώ­λη Μαρ­κά­κη, ε­πί­σης συ­στη­μα­τι­κό συ­νερ­γά­τη της πρώ­της πε­ριό­δου, δεν μπο­ρού­σαν να φι­λο­ξε­νού­νται κά­τω α­πό κοι­νή σκέ­πη με κεί­με­να ό­πως: «Η συγ­γέ­νεια Ελ­λη­νι­κών και Σου­με­ρια­κών» του Τσα­τσό­μοι­ρου στο τεύ­χος 49 ή τις α­να­κα­λύ­ψεις του Πλεύ­ρη. Και θα ε­ξέλ­θουν.

Με α­φε­τη­ρί­α, λοι­πόν, μια ε­πι­στη­μο­νι­κή δια­μά­χη γύ­ρω α­πό τους Ιν­δο­ευ­ρω­παί­ους και την προ­έ­λευ­σή τους, κα­τα­σκευά­ζε­ται έ­να ο­λό­κλη­ρο ι­δε­ο­λο­γι­κό σύ­στη­μα το τε­λι­κό νό­η­μα του ο­ποί­ου συ­νο­ψί­ζε­ται στο ό­τι οι Έλ­λη­νες α­πο­τε­λούν την α­πο­κλει­στι­κή κοι­τί­δα του πα­γκό­σμιου πο­λι­τι­σμού, τον ο­ποί­α με­τέ­δω­σαν σε ό­λο τον κό­σμο. Ε­πο­μέ­νως κα­τέ­χουν την πνευ­μα­τι­κή του κυ­ριό­τη­τα και ό­λοι οι υ­πό­λοι­ποι –και κα­τε­ξο­χήν ο ιου­δα­ϊ­κός χρι­στια­νι­σμός– προ­σπα­θούν διαρ­κώς να την σφε­τε­ρι­στούν. Δε­δο­μέ­νου ό­τι πα­ρό­μοιος ι­σχυ­ρι­σμός δεν στη­ρί­ζε­ται κυ­ριο­λε­κτι­κώς που­θε­νά, θα κα­τα­σκευα­στεί έ­να μυθοπλαστικό και α­ντιε­πι­στη­μο­νι­κό οι­κο­δό­μη­μα, που πέ­ραν του ό­τι υ­πο­βαθ­μί­ζει τη σκέ­ψη των α­να­γνω­στών, τους πα­ρα­σύ­ρει σε μια α­πό­λυ­τα α­νορ­θο­λο­γι­κή και μι­σαλ­λό­δο­ξη λο­γι­κή που προ­ε­τοι­μά­ζει για κά­θε εί­δους πνευ­μα­τι­κή, ή και άλ­λη, ε­κτρο­πή. Και ό­μως ο Δαυ­λός, σε σχέ­ση με τα πε­ριο­δι­κά και τις α­θλιό­τη­τες που α­κο­λού­θη­σαν α­πό Φου­ρά­κη­δες, Κε­ρα­μι­δά­δες, Λια­κό­που­λους, κλπ., διεκ­δι­κεί εξ αι­τί­ας της πρώ­της του πε­ριό­δου –και α­δί­κως σε ό,τι α­φο­ρά στη συ­νέ­χεια– έ­να επίχρησμα σο­βα­ρό­τη­τας, έ­χο­ντας α­να­γο­ρευ­θεί σε θε­ω­ρη­τι­κή «ναυαρ­χί­δα» του συ­γκε­κρι­μέ­νου χώ­ρου.

Ε­πει­δή συ­χνά δια­τυ­μπα­νί­ζε­ται στα α­ντί­στοι­χα πε­ριο­δι­κά –για να φυ­λά­γο­νται α­πό τις κα­κο­το­πιές– πως οι εκ­δό­τες δεν εί­ναι υ­πεύ­θυ­νοι για ό­τι γρά­φε­ται σε αυ­τά, ί­σως νο­μι­στεί πως ό­σα πα­ρα­θέ­σα­με πα­ρα­πά­νω δεν α­φο­ρούν τον εκ­δό­τη του Δαυ­λού. Γι’ αυ­τό και πα­ρα­θέ­του­με έ­να α­πό­σπα­σμα α­πό το εκ­δο­τι­κό ση­μεί­ω­μα, υ­πο­γε­γραμ­μέ­νο α­πό τον Δ.Ι. Λά­μπρου του τεύ­χους 228, του Δε­κεμ­βρί­ου του 2000, με τον τί­τλο «Ο θε­ός της χα­ράς άρ­χων του τρό­μου»:

Πολ­λές χι­λιε­τί­ες πριν α­πό την ε­πο­χή μας, ο­πωσ­δή­πο­τε πριν α­πό το 5000 π.Χ., ή αν­θρω­πό­τη­τα α­πή­λαυ­σε τα α­γα­θά ε­νός πα­γκό­σμιου πο­λι­τι­σμού, που δεν μοιά­ζει ποιο­τι­κά με την ση­με­ρι­νή πο­λι­τι­στι­κή κα­τά­στα­ση της Γης. Ο χα­μέ­νος με­γά­λος πο­λι­τι­σμός του Διός, ο ο­ποί­ος στοι­χειο­θε­τή­θη­κε ως α­ναμ­φί­βο­λη ι­στο­ρι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα για πρώ­τη φο­ρά στο Πε­ριο­δι­κό αυ­τό, κυ­ρί­ως α­πό τον με­γά­λο ε­ρευ­νη­τή της Ελ­λη­νι­κής Γλώσ­σας και του α­πώ­τα­του ελ­λη­νι­κού πα­ρελ­θό­ντος α­εί­μνη­στο ε­πι­στή­θιο φί­λο του υ­πο­γρά­φο­ντος το αρ­θρί­διο αυ­τό και συ­νερ­γά­τη τον «Δαυ­λού» α­πό το 1982 έ­ως τον α­δό­κη­το θά­να­το του το 1991, Η­λί­α Τσα­τσό­μοι­ρο, ε­ξα­φα­νί­σθη­κε ύ­στε­ρα α­πό την ο­λο­κλη­ρω­τι­κή κα­τα­στρο­φή (πι­θα­νό­τα­τα λό­γω με­τε­ω­ρο­λο­γι­κών ή η­φαι­στεια­κών φαι­νο­μέ­νων τρο­μα­κτι­κής ε­ντά­σε­ως) της κοι­τί­δας του, του ελ­λη­νι­κού γε­ω­γρα­φι­κού χώ­ρου, α­φή­νο­ντας ως μό­νο α­κέ­ραιο δια­σω­θέν μνη­μεί­ο του την γλώσ­σα του, την μη­τέ­ρα γλώσ­σα των γλωσ­σών, την Ελ­λη­νι­κή Γλώσ­σα. [ ]

Άλ­λα με­τά την δη­μο­σί­ευ­ση πλη­θώ­ρας ε­ρευ­νών και πλη­ρο­φο­ριών α­πό αρ­χαιο­λο­γι­κές α­να­σκα­φές κα­τά τα 4 τε­λευ­ταί­α χρο­νιά στον «Δ », οι ο­ποί­ες θε­με­λιώ­νουν με πλή­ρη ε­πάρ­κεια α) την ύ­παρ­ξη ελ­λη­νι­κής γρα­φής και γλώσ­σας του­λά­χι­στον προ του 5000 π.Χ. στον ελ­λη­νι­κό χώ­ρο και β) ό­τι ο πα­μπά­λαιος πα­γκό­σμιος ελ­λη­νι­κός πο­λι­τι­σμός εί­χε ε­ξα­πλω­θεί ως γλώσ­σα, ως τε­χνο­λο­γί­α, ως μου­σι­κή, ως θρη­σκεί­α κ.λπ. α­πό τον ευ­ρω­πα­ϊ­κό βορ­ρά μέ­χρι την Ια­πω­νί­α και α­πό τις σιέρ­ρες της Κε­ντρι­κής και Νό­τιας Α­με­ρι­κής μέ­χρι τα νη­σιω­τι­κά συ­μπλέγ­μα­τα των α­χα­νών θα­λασ­σί­ων ε­κτά­σε­ων του Ει­ρη­νι­κού, η ι­στο­ρι­κή θε­ω­ρί­α α­πέ­κτη­σε πια την ι­σχύ του ε­πι­στη­μο­νι­κού πο­ρί­σμα­τος (sic!)12.

Κα­τε­στρά­φη λοι­πόν ο­λο­σχε­ρώς η κοι­τί­δα-γε­ω­γρα­φι­κή μή­τρα του πα­γκό­σμιου πο­λι­τι­σμού και έ­μει­νε η «πε­ρι­φέ­ρεια», οι πλη­σιέ­στε­ροι και οι μα­κρι­νοί χώ­ροι και πλη­θυ­σμοί που εί­χαν δε­χθεί τα δώ­ρα του Διός. Και ση­μειώ­νε­ται το φαι­νό­με­νο της ι­στο­ρι­κής λή­θης αλ­λά και της πο­λι­τι­σμι­κής α­συ­δο­σί­ας και πα­ρακ­μής των μορ­φών πο­λι­τι­σμού, που εί­χαν με­τα­φυ­τευ­θεί α­πό την Ελ­λά­δα στην λοι­πή Υ­δρό­γειο13.

Ω­στό­σο η δια­δρο­μή της αρ­χαιο­λα­τρί­ας δεν θα πε­ριο­ρι­στεί στον κα­τα­κλυ­σμό, θα προ­χω­ρή­σει πιο πέ­ρα, στον δρό­μο της ανοικτής ε­ξα­πά­τη­σης. Πώς ά­ρα­γε κα­τέ­στη δυ­να­τό οι «προ­κα­τα­κλυ­σμιαί­οι» Έλ­λη­νες να δη­μιουρ­γή­σουν έ­ναν υ­λι­κό πο­λι­τι­σμό α­νώ­τε­ρο α­κό­μα και α­πό ε­κεί­νον της αρ­χαί­ας Ελ­λά­δας ή και του ση­με­ρι­νού κό­σμου; Έ­να μέ­ρος α­φε­λών ή α­πα­τε­ώ­νων του «χώ­ρου» θα α­πο­τολ­μή­σει και το ε­πό­με­νο βή­μα: «προ­φα­νώς» διό­τι οι Έλ­λη­νες ή­ταν ε­ξω­γή­ι­νοι οι ο­ποί­οι ει­σή­γα­γαν τον πο­λι­τι­σμό ε­πί της γης! Και ό­μως, αυ­τή η εκ­δο­χή μοιά­ζει λο­γι­κό­τε­ρη(!) α­πό κά­ποια παρ­θε­νο­γέ­νε­ση του ελ­λη­νι­κού πο­λι­τι­σμού. Α­φού οι Έλ­λη­νες εκ­πο­λί­τι­σαν ό­λη τη γη και κα­τα­σκεύ­α­σαν την αν­θρώ­πι­νη γλώσ­σα δεν υ­πάρ­χει άλ­λη ε­ξή­γη­ση α­πό το ό­τι ή­ταν α­πε­σταλ­μέ­νοι ε­ξω­γή­ι­νων ή των «Θε­ών» για να συν­δε­θού­με και με την ε­πι­στρο­φή στον πα­γα­νι­σμό. Ή, στην κα­λύ­τε­ρη (!) πε­ρί­πτω­ση, δεν γνω­ρί­ζου­με αν πρό­κει­ται για ε­ξω­γή­ι­νους, αλ­λά εί­μα­στε βέ­βαιοι για τις υ­περ­τε­χνο­λο­γι­κές κα­τα­σκευές των προ­κα­τα­κλυ­σμιαί­ων Ελ­λή­νων. Και οι α­νά­λο­γες α­νο­η­σί­ες δεν θάλ­λουν μό­νο στα ου­φο­λο­γι­κά έ­ντυ­πα του «χώ­ρου». Ε­ρα­νί­ζο­μαι ο­ρι­σμέ­να άρ­θρα του Δαυ­λού, ο ο­ποί­ος ι­διαί­τε­ρα στα τε­λευ­ταί­α χρό­νια στρέ­φε­ται ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρο προς α­ντί­στοι­χες «έ­ρευ­νες», πιο κο­ντά στο πνεύ­μα της ε­πο­χής – και της α­γο­ράς πα­ρε­μπι­πτό­ντως:

Ο Ιω­άν­νης Λά­ζα­ρης, «Μη­χα­νο­λό­γος και Α­ντι­συ­νταγ­μα­τάρ­χης Τε­χνι­κού» σε άρ­θρο του που δη­μο­σιεύ­ε­ται σε δύ­ο συ­νέ­χειες14, εκ προ­οι­μί­ου μας ε­ξη­γεί πως:

Στο πα­ρόν άρ­θρο θα γί­νη μια προ­σπά­θεια προ­σεγ­γί­σε­ως και τε­χνι­κής α­να­λύ­σε­ως των μύ­θων που πε­ρι­γρά­φει ο Ό­μη­ρος στην Ι­λιά­δα κι α­φο­ρούν στον τε­χνι­κό ε­ξο­πλι­σμό που εί­χαν στην κα­το­χή τους οι θε­οί. Μέ­χρι πριν α­πό με­ρι­κές δε­κα­ε­τί­ες εί­χε κά­ποια λο­γι­κή ή α­πόρ­ρι­ψις των μύ­θων ως πα­ρα­μυ­θιών. Πριν α­πό έ­να σχε­δόν αιώ­να άρ­χι­σαν οι προ­σπά­θειες για την κα­τα­σκευ­ή των πρώ­των α­ε­ρο­σκα­φών. Δεν υ­πήρ­χαν τα­χύ­πλο­α σκά­φη. Πριν α­πό πε­νή­ντα χρό­νια δεν υ­πήρ­χαν λαί­η­ζερ­ς. Πριν α­πό ε­λά­χι­στα χρό­νια δεν εί­χε α­πο­κω­δι­κο­ποι­η­θή το DΝΑ. Εφ’ ό­σον δεν υ­πήρ­χαν α­ε­ρο­σκά­φη, τό­τε τα άρ­μα­τα των θε­ών στην Iλιά­δα, που α­νε­βο­κα­τέ­βαι­ναν στον ου­ρα­νό, ε­ξε­λαμ­βά­νο­ντο ως α­πο­κυ­ή­μα­τα της φα­ντα­σί­ας του ποι­η­τού. Σή­με­ρα ό­μως με την ρα­γδαί­α τε­χνο­λο­γι­κή ε­ξέ­λι­ξι εί­μα­στε σε θέ­ση να κά­νου­με τα πρώ­τα δει­λά βή­μα­τα για την κα­τα­νό­η­σι της υ­ψη­λής τε­χνο­λο­γί­ας ε­κεί­νης της μα­κρυ­νής αλ­λά και χρυ­σής για την αν­θρω­πό­τη­τα ε­πο­χής, η ο­ποί­α κα­θα­ρά και με σα­φή­νεια πε­ρι­γρά­φε­ται στα Ο­μη­ρι­κά έ­πη.

Ο ί­διος συγ­γρα­φέ­ας, ο ο­ποί­ος μάλ­λον α­πορ­ρί­πτει την εκ­δο­χή των ε­ξω­γή­ι­νων σε με­τα­γε­νέ­στε­ρο άρ­θρο του15 διε­ρω­τά­ται σο­βα­ρά για μια άλ­λη εκ­δο­χή προ­έ­λευ­σης των UFO: «Τα “ε­ξω­γή­ϊ­να” Α­ΤΙΑ εί­ναι γή­ϊ­να λεί­ψα­να ε­νός χα­μέ­νου πο­λι­τι­σμού;» και α­πο­τε­λούν μάλ­λον υ­πο­λείμ­μα­τα των δια­στη­μο­πλοί­ων των αρ­χαί­ων Ελ­λή­νων. Προς ε­πίρ­ρω­σιν των α­νω­τέ­ρω ο «Αρ­χι­τέ­κτων Ε.Μ.Π. Κω­στής Καρ­μι­ρά­ντζος» «α­πο­δει­κνύ­ει» πως «οι προ­κα­τα­κλυ­σμιαί­οι χάρ­τες (ή­ταν)– α­ε­ρο­φω­το­γρα­φί­ες των Ελ­λή­νων»16. Τα άρ­μα­τα λοι­πόν των θε­ών δεν ή­ταν πα­ρά προ­ϊ­στο­ρι­κά ε­λι­κό­πτε­ρα, και τα δια­πλα­νη­τι­κά τα­ξί­δια πραγ­μα­το­ποιού­νταν α­πό τους αρ­χαί­ους Έλ­λη­νες οι ο­ποί­οι εί­χαν χαρ­το­γρα­φή­σει α­πό α­έ­ρος τη γη!

Έ­τσι έ­χουν πλέ­ον κα­τα­σκευα­στεί ο­ρι­σμέ­νες στα­θε­ρές στο «χώ­ρο» οι ο­ποί­ες μπο­ρούν ά­νε­τα να ε­πε­κτα­θούν και να κα­τα­κλύ­σουν το σύ­νο­λο των α­να­ρίθ­μη­των σχε­τι­κών ε­ντύ­πων και βι­βλί­ων. (Ε­ξάλ­λου πλέ­ον ο Δαυ­λός έ­χει μάλ­λον α­πο­λέ­σει την η­γε­μο­νί­α στο χώ­ρο και γι’ αυ­τό τον α­ντα­γω­νί­ζε­ται με τα ί­δια ό­πλα). Α­πα­ριθ­μού­με αυ­τές τις συ­νι­στώ­σες: Αυ­το­χθο­νί­α των Ελ­λή­νων, Χρυ­σή ε­πο­χή του Ελ­λη­νι­σμού πριν α­πό τον Κα­τα­κλυ­σμό (10 ή 11 χιλ. χρό­νια)17, ε­ξά­πλω­ση των Ελ­λή­νων σε ό­λη τη γη και δη­μιουρ­γί­α της πρω­το­γλώσ­σας, πα­ρακ­μή με­τά τον κα­τα­κλυ­σμό και εκ­φυ­λι­σμός των πο­λι­τευ­μά­των. Η μό­νη δια­φο­ρο­ποί­η­ση ί­σως έ­χει να κά­νει με τις α­παρ­χές. Το έ­να ρεύ­μα, το λι­γό­τε­ρο «σο­βα­ρό» –και λι­γό­τε­ρο ε­πι­κίν­δυ­νο, θα συ­μπλη­ρώ­να­με–, εί­ναι ε­κεί­νο που θε­ω­ρεί τους ε­ξω­γή­ι­νους ως προ­γό­νους των Ελ­λή­νων, που α­να­κα­τεύ­ει δια­στη­μό­πλοια, κού­φια γη και άλ­λους καλ­λι­κα­τζα­ραί­ους και θάλ­λει σε πε­ριο­δι­κά ό­πως το Τρί­το Μά­τι, Strange, Nexus, κ.ά., εκ­φρά­ζε­ται με γρα­φι­κούς ή μι­κρο-α­πα­τε­ώ­νες της Ο­μά­δας Ε κ.λπ. και α­πευ­θύ­νε­ται στην πιο μα­ζι­κή και «λα­ϊ­κή» κα­τα­νά­λω­ση. Το άλ­λο, εν­σω­μα­τώ­νει, ό­πως εί­δα­με, α­κό­μα και τα UFO στην ψευ­δο-ελ­λη­νο­κε­ντρι­κή υ­πό­θε­ση και θε­ω­ρεί πως α­κό­μα και τα δια­στη­μό­πλοια εί­χαν κα­τα­σκευα­στεί α­πό τους πε­ρι­βό­η­τους προ­κα­τα­κλυ­σμι­κούς Έλ­λη­νες. Ο­πό­τε τί­θε­ται και πά­λι το ε­ρώ­τη­μα: «Πώς και για­τί οι Έλ­λη­νες δη­μιούρ­γη­σαν αυ­τόν τον πο­λι­τι­σμό-μή­τρα ό­λων των υ­πο­λοί­πων ε­άν δεν δια­θέ­τουν κά­ποιες ε­ξαι­ρε­τι­κές ι­διό­τη­τες, και μά­λι­στα γε­νε­τι­κά προ­κα­θο­ρι­σμέ­νες;»

Η κα­τα­γω­γή των Ελ­λή­νων και ο «αρ­χάν­θρω­πος»

Α­να­σύ­ρε­ται έ­τσι το δεύ­τε­ρο «με­γά­λο» ε­πι­χεί­ρη­μα με­τά τη γλώσ­σα, η κα­τα­γω­γή των Ελ­λή­νων και ο Ά­ρης Που­λια­νός. Οι Έλ­λη­νες ί­σως να μην εί­ναι ε­ξω­γή­ι­νοι, όμως –γί­νε­ται έ­να α­κό­μα βή­μα– δεν εί­ναι α­πλώς οι γεν­νή­το­ρες του πο­λι­τι­σμού αλ­λά και του ί­διου του αν­θρώ­που. Η αν­θρω­πο­γέ­νε­ση δεν άρ­χι­σε στην Α­φρι­κή αλ­λά στην Ελ­λά­δα! Κα­τά συ­νέ­πεια, ο­λό­κλη­ρη η ι­στο­ρί­α του αν­θρω­πί­νου εί­δους συ­νο­ψί­ζε­ται στην ι­στο­ρί­α της Ελ­λά­δας!

Ό­πως εί­ναι γνω­στό, οι πρώ­τοι αν­θρω­πί­δες, που μό­λις έ­χουν δια­χω­ρι­στεί α­πό τα υ­πό­λοι­πα πρω­τεύ­ο­ντα, α­νευ­ρέ­θη­σαν πρό­σφα­τα στην Α­φρι­κή. Η πε­ρι­βό­η­τη «Λού­συ» βρέ­θη­κε το 1974 στην Αι­θιο­πί­α, χρο­νο­λο­γεί­ται πε­ρί­που στα τρει­σή­μι­σι εκ. χρό­νια και θε­ω­ρή­θη­κε για πολ­λά χρό­νια ως η πρώ­τη μορ­φή αν­θρω­πι­δών. Ω­στό­σο η γε­νε­τι­κή α­νά­λυ­ση το­πο­θε­τού­σε την εμ­φά­νι­ση των πρώ­των αν­θρω­πι­δών πριν α­πό πε­ρί­που 6,5 ε­κατ. έτη. Την ε­πι­στη­μο­νι­κή θε­ω­ρί­α ε­πι­βε­βαί­ω­σε η πλέ­ον πρό­σφα­τη α­να­κά­λυ­ψη, τον Ιού­λιο του 2002, του προ­γό­νου μας που έ­ζη­σε στο Τσα­ντ πριν 6,5 ή 7 ε­κα­τομ­μύ­ρια χρό­νια, του «Sahelanthropus Tchadensis»18. Α­πο­λι­θώ­μα­τα και ευ­ρή­μα­τα που χρονολογούνται μέχρι πριν 2 εκ. χρόνια ε­ντο­πί­ζο­νται α­πο­κλει­στι­κά στην Α­φρι­κή και κυ­ρί­ως στην Α­να­το­λι­κή. Σύμ­φω­να με την ε­πι­κρα­τέ­στε­ρη θε­ω­ρί­α, α­πό ε­κεί, δια της Μέ­σης Α­να­το­λής, ε­πε­κτά­θη­καν και στον υ­πό­λοι­πο πλα­νή­τη19. Ο σύγ­χρο­νος άν­θρω­πος, που υ­πο­κα­τέ­στη­σε τον πα­λαιό­τε­ρο Νε­α­ντερ­ντά­λειο, εμ­φα­νί­ζε­ται στην Ευ­ρώ­πη πε­ρί­που πριν α­πό 40.000 ή 50.000 χρό­νια. Ο πα­λαιό­τε­ρος άν­θρω­πος που έ­χει α­να­κα­λυ­φθεί στην Ελ­λά­δα βρέ­θη­κε στη Χαλ­κι­δι­κή. Πρό­κει­ται για τον λε­γό­με­νο «Άν­θρω­πο των Πε­τρα­λώ­νων», α­πό το ο­μώ­νυ­μο σπή­λαιο που, σύμ­φω­να με την αρ­χι­κή ε­πι­στη­μο­νι­κή χρο­νο­λό­γη­ση, έ­ζη­σε πε­ρί­που πριν 70.000 χρό­νια. Και ό­μως ό­χι: για τους Που­λια­νούς (πα­τέ­ρα και υ­ιό πλέ­ον, Ά­ρη και Νι­κό­λα­ο), ο «αρ­χάν­θρω­πος» (ό­πως τον με­το­νό­μα­σαν) χρο­νο­λο­γεί­ται στα… 700.000 χρό­νια και εί­ναι –σύμ­φω­να με τους ι­σχυ­ρι­σμούς τους– ο… κοι­νός πρό­γο­νος του αν­θρώ­που του Νε­ά­ντερ­νταλ και του Homo Sapiens! Δη­λα­δή α­να­τρέ­πε­ται –κυ­ριο­λε­κτι­κώς– ο­λό­κλη­ρη η αν­θρω­πο­λο­γί­α. Και αυ­τή η πε­ρι­βό­η­τη αν­θρω­πο­λο­γι­κή α­να­κά­λυ­ψη πε­ριο­ρί­ζε­ται στα ελ­λα­δι­κά πλαί­σια και βε­βαί­ως α­ντι­με­τω­πί­ζε­ται με θυ­μη­δί­α, αν ό­χι με α­η­δί­α, α­πό τη διε­θνή ε­πι­στη­μο­νι­κή κοι­νό­τη­τα. Ο δε Άρης Πουλιανός την έφερε στο φως επί χούντας με την συμπαράσταση του αλήστου μνήμης συνταγματάρχη Γκαντώνα.

Ε­φε­ξής, η ξέ­φρε­νη φα­ντα­σί­α των Που­λια­νών και του ψευ­δο-«ελ­λη­νο­κε­ντρι­κού χώ­ρου» μπο­ρεί να εκ­δι­πλω­θεί προς ό­λα τα α­ζι­μού­θια. Δια­βά­ζου­με στον Δαυ­λό: «Κα­τα­πλη­κτι­κά ευ­ρή­μα­τα του κ. Ά. Που­λια­νού. Λί­θι­νος πο­λι­τι­σμός α­να­πτύ­χθη­κε στην Ελ­λά­δα πριν 12 ε­κατ. χρό­νια. Ο “όρ­θιος άν­θρω­πος” μι­λού­σε, εί­χε νό­μους και έ­φτια­χνε ό­πλα. Κα­ταρ­ρέ­ουν Α­φρο­κε­ντρι­σμός και Ιν­δο­ευ­ρω­πα­ϊ­σμός». Και α­κο­λου­θεί συ­νέ­ντευ­ξη του «δια­πρε­πούς αν­θρω­πο­λό­γου»20. Και για να μη μέ­νει κα­μί­α αμ­φι­βο­λί­α για τη θέ­ση του Δαυ­λού ε­πί του θέ­μα­τος, στην ει­σα­γω­γή του πε­ριο­δι­κού για τη συ­νέ­ντευ­ξη, δια­βά­ζου­με: Με­τά α­πό 40 έ­τη ε­ρευ­νών του δια­πρε­πούς αν­θρω­πο­λό­γου Ά­ρη Που­λια­νού φαί­νε­ται πλέ­ον βέ­βαιο, ό­τι ο άν­θρω­πος στά­θη­κε για πρώ­τη φο­ρά όρ­θιος στο βό­ρειο Αι­γαί­ο πριν α­πό 11 (+ -1) ε­κα­τομ­μύ­ρια χρό­νια. Την ά­πο­ψη αυ­τή ε­νι­σχύ­ουν τα πρό­σφα­τα ευ­ρή­μα­τα α­πό τη Χαλ­κι­δι­κή, που α­να­κα­λύ­φθη­καν στις α­να­σκα­φές της Αν­θρω­πο­λο­γι­κής Ε­ται­ρεί­ας Ελ­λά­δος σε α­νοι­κτό χώ­ρο στο α­να­το­λι­κό τμή­μα του ό­ρους Κά­λαυ­ρος, στη Νέ­α Τρίλ­λια. Ό­λα τα ευ­ρή­μα­τα, ο­στά αν­θρώ­που του Homo Erectus Trilliensis (κνη­μιαί­ο, ω­λέ­νη, κερ­κί­δα κ.λπ.), ζώ­ων, ερ­γα­λεί­α λί­θι­να και ο­στέ­ι­να, γύ­ρη δέν­δρων και φυ­τών, προ­έρ­χο­νται α­πό τη Μειό­και­νο (13 ε­κα­τομ­μύ­ρια έ­ως 5.250 ε­κατ. πριν), η ο­ποί­α και ο­νο­μά­ζε­ται Αν­θρω­πο­γε­νής. Τα ευ­ρή­μα­τα τό­σο της Τρίλ­λιας ό­σο και του γνω­στού Σπη­λαί­ου των Πε­τρα­λώ­νων κα­θώς και τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα των με­λε­τών πα­ρου­σιά­στη­καν σε διε­θνή ε­πι­στη­μο­νι­κά συ­νέ­δρια και ε­πι­κυ­ρώ­θη­καν ο­μό­φω­να. Οι α­να­κα­λύ­ψεις του Ά­ρη Που­λια­νού α­νέ­τρε­ψαν ό­λες τις ε­πι­κρα­τού­σες αν­θρω­πο­γε­νε­τι­κές θε­ω­ρί­ες ως προς τον γε­ω­γρα­φι­κό χώ­ρο και τον χρό­νο. Ό­χι μό­νο α­νέ­τρε­ψαν την θε­ω­ρί­α του Α­φρο­κε­ντρι­σμού, αλ­λά και ε­ντο­πί­ζουν σε ποιο ση­μεί­ο πρω­το­εμ­φα­νί­ζε­ται ε­πί της Γης ο άν­θρω­πος.

Αν δια­βά­σει κα­νείς αυ­τή την “συ­νέ­ντευ­ξη”, θα μεί­νει ε­νε­ός α­πό το εύ­ρος και την έ­κτα­ση της πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης που διο­χε­τεύ­ει. Θα μπού­με στον πει­ρα­σμό να πα­ρα­θέ­σου­με ο­ρι­σμέ­να α­πο­σπά­σμα­τα που ε­πι­τρέ­πουν να κα­τα­νο­ή­σου­με την κομ­βι­κή ση­μα­σί­α της «πα­λαιο-αν­θρω­πο­λο­γί­ας» του Που­λια­νού για την οι­κο­δό­μη­ση του ψευ­δο «ελ­λη­νο­κε­ντρι­κού» κα­τα­σκευά­σμα­τος. Σε μί­α φρά­ση και μό­νον του Που­λια­νού θε­με­λιώ­νο­νται ό­λα τα βα­σι­κά στοι­χεί­α των μυ­θευ­μά­των αυ­τού του χώ­ρου:

Δεν εί­μα­στε Ιν­δο­ευ­ρω­παί­οι. Εί­μα­στε έ­νας λα­ός αυ­τό­χθων. Η ι­στο­ρι­κή δια­δρο­μή του εί­ναι ε­κα­το­ντά­δων χι­λιά­δων χρό­νων σ’ αυ­τή ε­δώ την γη, ό­πως εί­ναι και ο πο­λι­τι­σμός. Οι Αρ­χάν­θρω­ποι των Πε­τρα­λώ­νων έ­ζη­σαν πε­ρί­που για έ­να ε­κα­τομ­μύ­ριο χρό­νια μέ­σα στην Σπη­λιά. Βέ­βαια πρω­το-μπαί­νουν ό­ταν αλ­λά­ζη το κλί­μα της Γης και γί­νε­ται ψυ­χρό, στην αρ­χή της Πλει­στο­καί­νου, δη­λα­δή πριν 1.700.000 χρό­νια πε­ρί­που. Και βγαί­νουν, ε­γκα­τα­λεί­πουν την Σπη­λιά, ό­ταν αυ­τή γε­μί­ζει μπά­ζα πριν 580.000 με 600.000 χρό­νια. Σε αυ­τό το ε­κα­τομ­μύ­ριο χρό­νων που έ­ζη­σαν μέ­σα στην Σπη­λιά, σ’ ό­λες τις πα­γε­τώ­δεις πε­ριό­δους και πε­ριό­δους ξη­ρα­σί­ας, α­νέ­πτυ­ξαν έ­ναν πο­λι­τι­σμό, που έ­δω­σε την ρί­ζα, την αρ­χή για κά­θε άλ­λο πο­λι­τι­σμό, πο­λύ πιο πα­λαιό α­πό τους πο­λι­τι­σμούς της Μέ­σης Α­να­το­λής, Σου­με­ρί­ων, Αι­γυ­πτί­ων κ.λπ. και ό­λων των άλ­λων λα­ών, Ιν­διών και Κί­νας, που υ­πήρ­ξαν πο­τέ ε­πί της Γης.

Οι Έλ­λη­νες λοι­πόν εί­ναι αυ­τό­χθο­νες. Η ι­στο­ρί­α τους δεν αρ­χί­ζει πριν 5 ή 7 χι­λιά­δες χρό­νια αλ­λά πριν «ε­κα­τομ­μύ­ρια χρό­νια» (ό­πως θα δού­με στη συ­νέ­χεια). έ­ζη­σαν πά­νω α­πό έ­να ε­κα­τομ­μύ­ριο χρό­νια σε σπη­λιές (κλεί­νο­ντας το μά­τι στα μυ­θεύ­μα­τα πε­ρί «κού­φιας γης» και αν­θρώ­πων των σπη­λαί­ων), μέ­σα τις ο­ποί­ες α­νέ­πτυ­ξαν έ­ναν αρ­χέ­γο­νο πο­λι­τι­σμό. Την ί­δια, δη­λα­δή, ε­πο­χή που σε ό­λο τον υ­πό­λοι­πο κό­σμο, σύμ­φω­να με το σύ­νο­λο των αν­θρω­πο­λό­γων, ο άν­θρω­πος βρί­σκε­ται στα πρώ­τα του ε­ξε­λι­κτι­κά στά­δια, και τα πρώ­τα χον­δρο­ει­δή ερ­γα­λεί­α χρο­νο­λο­γού­νται πε­ρί­που στα 2-2,5 εκ. χρό­νια, στην Ελ­λά­δα των «αρχανθρώπων» ζού­σαν «σε σπη­λιές» άν­θρω­ποι που δη­μιουρ­γού­σαν πο­λι­τι­σμό για «έ­να ε­κα­τομ­μύ­ριο χρό­νια». Και για να μην αμφιβάλλουμε, ο Που­λια­νός συ­νε­χί­ζει: «Ο άν­θρω­πος έ­χει τις ρί­ζες του ε­δώ, και οι Αρ­χάν­θρω­ποι έ­χουν τις ρί­ζες τους σ’ αυ­τό το ση­μεί­ο, δη­λα­δή α­πό την Χαλ­κι­δι­κή μέ­χρι κά­τω σ’ ό­λο το Αι­γαί­ο α­να­πτύσ­σε­ται το όρ­θιο στά­διο του Αν­θρώ­που». Ω­στό­σο δεν αρ­κεί­ται στο ό­τι α­να­γο­ρεύ­ει τον Homo erectus σε σύγ­χρο­νο άν­θρω­πο αλ­λά πά­ει α­κό­μα πιο πί­σω: «ο άν­θρω­πος πρω­το­εμ­φα­νί­ζε­ται ε­δώ… πριν α­πό 11 ή 12 ε­κα­τομ­μύ­ρια χρό­νια». Ο πρώ­τος μα­θη­τής του γυ­μνα­σί­ου γνω­ρί­ζει, ή του­λά­χι­στον εί­ναι υ­πο­χρε­ω­μέ­νος να γνω­ρί­ζει, πως πριν 11 ή 12 ε­κα­τομ­μύ­ρια χρό­νια ό­χι μό­νο δεν έ­χει εμ­φα­νι­στεί δείγ­μα αν­θρω­πι­δών αλ­λά δεν εί­χαν καν δη­μιουρ­γη­θεί οι σύγ­χρο­νες κα­τη­γο­ρί­ες των πι­θή­κων, ε­νώ τα α­πο­λι­θώ­μα­τα των πρω­τευό­ντων (primates) που δια­σώ­ζο­νται α­νή­κουν σε εί­δη που δεν α­πα­ντώ­νται σή­με­ρα.

Ο υ­πο­φαι­νό­με­νος έ­χει μια προ­σω­πι­κή ε­μπει­ρί­α για τον τρό­πο που ο κ. Που­λια­νός κα­τα­σκευά­ζει την αν­θρω­πο­λο­γι­κή του θε­ω­ρί­α (!). Σε διά­λε­ξή του στο «Πνευ­μα­τι­κό Κέ­ντρο» του Δή­μου Α­θη­ναί­ων, το 2001, ρω­τή­θη­κε α­πό τον συγ­γρα­φέ­α αυ­τού του κει­μέ­νου σε τι στη­ρί­ζει την ά­πο­ψή του πως ο άν­θρω­πος εμ­φα­νί­στη­κε πριν 8 ε­κατ. χρό­νια στην Ελ­λά­δα, τη στιγ­μή που ό­λη η διε­θνής βι­βλιο­γρα­φί­α μι­λού­σε για 6 ε­κατ. το πο­λύ, και μά­λι­στα στην Α­φρι­κή και μό­νο. Η α­πά­ντη­σή του στο ε­ρώ­τη­μά μου ή­ταν α­πο­λύ­τως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή: «Πριν α­πό με­ρι­κές δε­κά­δες χρό­νια, ό­ταν εί­χε α­να­κα­λυ­φθεί η “Λού­συ”, μι­λού­σαν για 3.5 ε­κατ. χρό­νια. Τώ­ρα έ­φθα­σαν στα έ­ξι. Ά­ρα κά­πο­τε θα φθά­σουν και στα ε­πτά-ο­κτώ που λέ­ω ε­γώ». Στο με­τα­ξύ, τα οκτώ τα έ­κα­νε έ­ντε­κα και ού­τω κα­θε­ξής. Και ό­μως την ί­δια α­κρι­βώς στιγ­μή που δί­νε­ται η συ­νέ­ντευ­ξη του Ά­ρη Που­λια­νού στον Δαυ­λό, σε άρ­θρο του ε­τέ­ρου αν­θρω­πο­λό­γου, του Νί­κου Που­λια­νού, στην Ελ­λη­νι­κή Α­γω­γή, α­να­φέ­ρο­νται τα ε­ξής: «Σή­με­ρα η Μο­ρια­κή Βιο­λο­γί­α δί­νει η­λι­κί­α δια­χω­ρι­σμού του αν­θρώ­που α­πό τον κλά­δο των Πρι­μά­των (primates) πε­ρί τα 6 ε­κατ. χρό­νια. Ε­μείς θα ε­πι­μεί­νου­με στα + 1 ε­κατ. χρό­νια.»21 Έ­τσι την ί­δια α­κρι­βώς στιγ­μή, το 2001, ο Άρης Που­λια­νός υ­πο­στή­ρι­ζε σε διά­λε­ξη τη θε­ω­ρί­α των οκτώ ε­κα­τομ­μυ­ρί­ων ε­τών, ό­πως α­κρι­βώς α­πο­κά­λυ­πτε ο Νι­κό­λα­ος Που­λια­νός στην Ελ­λη­νι­κή Α­γω­γή, και πα­ράλ­λη­λα, στον Δαυ­λό, ο πρώ­τος «α­νέ­βαι­νε» στα ένδεκα ε­κατ. χρό­νια!. Τι εί­ναι ό­μως τρί­α ή τέσ­σε­ρα ε­κα­τομ­μύ­ρια χρό­νια για τους Έλ­λη­νες «αν­θρω­πο­λό­γους»;!

Και εί­ναι εύ­λο­γο: η οι­κο­γέ­νεια Που­λια­νού έ­χει στή­σει στη Χαλ­κι­δι­κή μια ο­λό­κλη­ρη βιο­μη­χα­νί­α ε­λέγ­χο­ντας –και οι­κο­νο­μι­κά– το σπή­λαιο των Πε­τρα­λώ­νων, ενώ διο­χε­τεύ­ει αυ­τού του εί­δους την «ε­πι­στη­μο­νι­κή γνώ­ση» στους χι­λιά­δες των μα­θη­τών α­πό ό­λα τα σχο­λεί­α της Ελ­λά­δας που το ε­πι­σκέ­πτο­νται κά­θε χρό­νο, κα­θώς και στους χι­λιά­δες άλ­λους ε­πι­σκέ­πτες –του «ελ­λη­νο­κε­ντρι­κού χώ­ρου» κατ’ ε­ξο­χήν– που στην πλειο­ψη­φί­α τους εί­ναι βέ­βαια α­φι­λο­κερ­δείς ό­σο και εύ­πι­στοι. Αυ­τή η βιο­μη­χα­νί­α της παραπληροφόρησης α­παι­τεί μια διαρ­κή α­να­τρο­φο­δό­τη­ση με νέ­ες «α­να­κα­λύ­ψεις», γι’ αυ­τό και, κα­τά τα­κτά χρο­νι­κά δια­στή­μα­τα, αυ­τές θα πρέ­πει να… υ­πο­στα­σιο­ποιού­νται.

Ί­σως έ­τσι το «μο­ντέ­λο Που­λια­νού» να ο­δη­γεί­ται σε α­πό­λυ­τα εξωπραγματικά μυθεύματα –ό­πως ε­ξάλ­λου συ­νέ­βη με το σύ­νο­λο του «χώ­ρου»– αλ­λά ποιος νοιά­ζε­ται γι’ αυ­τό, ό­ταν το κρά­τος και οι αρ­χαιο­λό­γοι ή οι αν­θρω­πο­λό­γοι των Πα­νε­πι­στη­μια­κών μας ι­δρυ­μά­των και της Εφορίας Αρχαιοτήτων και της Αρχαιολογικής Εταιρείας, σιω­πούν ε­πι­τρέ­πο­ντας στους Που­λια­νούς να δια­σύ­ρουν την Ελ­λά­δα πα­γκο­σμί­ως; [Εξ άλλου, παραδόξως, τα δικαστήρια έχουν πολλές φορές δικαιώσει τον… Πουλιανό στην αντιδικία του με το ελληνικό κράτος, ενώ του παραχωρείται συστηματικά το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων για τις διαλέξεις του!].

Ε­ρα­νι­ζό­μα­στε για άλ­λη μια φο­ρά α­πό τον Δαυ­λό: στο τεύ­χος 202 του Ο­κτω­βρί­ου 1998, βλέ­που­με να α­να­γρά­φε­ται στο ε­ξώ­φυλ­λο: «Ά­γαλ­μα 500.000 ε­τών στην Καρ­διά Πτο­λε­μα­ΐ­δας» και, ό­πως μα­θαί­νου­με στη σε­λί­δα 12.590, πρό­κει­ται για μια α­κό­μα με­γά­λη α­να­κά­λυ­ψη της οι­κο­γε­νεί­ας, και μά­λι­στα του κ. Νι­κο­λά­ου Που­λια­νού. Δια­βά­ζου­με λοι­πόν στο σχε­τι­κό άρ­θρο συ­νέ­ντευ­ξη του Ν. Που­λια­νού πως πρό­κει­ται για έ­να «πρω­το­γλυ­πτό» η­λι­κί­ας «500.000 ε­τών του­λά­χι­στον. Ί­σως ό­μως να φθά­νη ή να ξε­περ­νά την η­λι­κί­α του Αρ­χάν­θρω­που των Πε­τρα­λώ­νων (750.000 έ­τη).[ ] Εί­ναι πράγ­μα­τι μια συ­ντα­ρα­κτι­κή α­να­κά­λυ­ψη, κα­θώς το αρ­χαιό­τε­ρο δείγ­μα τέ­χνης που εί­χα­με έ­ως τώ­ρα στον κό­σμο δεν ξε­περ­νά τις 40-50.000 χρό­νια»22.

Ο α­να­γνώ­στης θα έ­χει προ­σέ­ξει φα­ντά­ζο­μαι δύ­ο στα­θε­ρές αυ­τής της ε­πι­στη­μο­νί­ζου­σας πα­ρα­φι­λο­λο­γί­ας: πρώ­τον, την τά­ση υ­περ­δε­κα­πλα­σια­σμού της αυ­θε­ντι­κής χρο­νο­λό­γη­σης (ο «Άν­θρω­πος των Πε­τρα­λώ­νων» περ­νά­ει α­πό τα 70 χιλ. χρό­νια η­λι­κί­ας στις 700 ή 750 χι­λιά­δες, και το «πρω­το­γλυ­πτό» α­πό τα 40.000 χρό­νια της τέ­χνης του αν­θρώ­που στις 500.000) και, δεύ­τε­ρον, την ε­πι­μο­νή στο «πρω­το»-γλυ­πτό (κα­τά το «πρω­το­γλώσ­σα») «αρ­χ»-άν­θρω­πος κλπ., έ­τσι ώ­στε να το­νί­ζε­ται η ση­μα­σί­α των προ­γό­νων μας και… πα­ρε­μπι­πτό­ντως, των «ε­ρευ­νη­τών».

Οι ε­χθροί του ελ­λη­νι­σμού

Ό­μως μέ­νει να ε­ξη­γη­θεί πώς και για­τί ο ελ­λη­νι­σμός έ­χει ο­δη­γη­θεί σή­με­ρα στο έ­σχα­το ση­μεί­ο της πα­ρακ­μής και της κα­τά­πτω­σης, ενώ κατείχε την παγκόσμια κυριαρχία πριν τον κατακλυσμό; Ποιος ευ­θύ­νε­ται γι’ αυ­τό; Για την έκ­πτω­ση των Ελ­λή­νων ευ­θύ­νο­νται πολ­λοί. Εί­ναι παν­θο­μο­λο­γού­με­νος ο συ­στη­μα­τι­κός α­ντι­ση­μι­τι­σμός του Δαυ­λού και, προ­φα­νώς, η λο­γι­κή της α­πό­λυ­της αυ­το­χθο­νί­ας, της «πρω­το­γλώσ­σας» και ό­λων των υ­πο­λοί­πων πα­ρα­πέ­μπει σε μια λο­γι­κή «πε­ριού­σιου λα­ού» που α­ντα­γω­νί­ζε­ται τον άλ­λο πε­ριού­σιο λα­ό, τους Ε­βραί­ους, για την «πα­γκό­σμια η­γε­μο­νί­α». Ω­στό­σο οι «Ε­βραί­οι» και ο «ε­βρα­ϊ­σμός» δεν εί­ναι τό­σο οι συ­γκε­κρι­μέ­νοι Ε­βραί­οι, ή έ­στω οι σιω­νι­στές, αλ­λά ο «ε­βρα­ϊ­σμός» μέ­σα στην ί­δια την Ελ­λά­δα, δη­λα­δή η… ορ­θο­δο­ξί­α και το ελ­λη­νι­κό κρά­τος. Αυ­τός εί­ναι ο πραγ­μα­τι­κά με­γά­λος ε­χθρός. Ό­πως γρά­φει έ­νας α­πό τους βα­σι­κούς συ­νερ­γά­τες του Δαυ­λού, ο Π.Λ. Κου­βα­λά­κης: «Η πρώ­τη ό­ψη της ε­θνι­κής μας συ­νεί­δη­σης, η ελ­λη­νι­κό­τη­τα, εί­ναι η μό­νη ε­θνι­κή ι­δε­ο­λο­γί­α (πα­ρή­χθη α­πό έ­να συ­γκε­κρι­μέ­νο έ­θνος) που εί­ναι ταυ­τό­χρο­να και πα­γκό­σμια, ταυ­τι­σμέ­νη με τον Πο­λι­τι­σμό. Α­πό την άλ­λη πλευ­ρά η μό­νη ε­θνι­κή ι­δε­ο­λο­γί­α που α­ντι­στρα­τεύ­τη­κε ι­στο­ρι­κά και α­ντι­στρα­τεύ­ε­ται πνευ­μα­τι­κά την ελ­λη­νι­κό­τη­τα εί­ναι αυ­τή της ρω­μιο­σύ­νης»23. Δη­λα­δή ο βα­σι­κός α­ντί­πα­λος του «πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νου» ελ­λη­νι­σμού του Δαυ­λού εί­ναι ο… συ­γκε­κρι­μέ­νος και μό­νος υ­παρ­κτός ελ­λη­νι­σμός, ε­κεί­νος της «ρω­μιο­σύ­νης», δη­λα­δή… του ελ­λη­νι­κού κρά­τους.

Γι’ αυ­τό εξ άλ­λου ο Δαυ­λός και οι ο­μό­φρο­νές του, συ­στη­μα­τι­κά, κα­θη­με­ρι­νά, α­διά­κο­πα, εκ­στρα­τεύ­ουν ε­νά­ντια στο υ­παρ­κτό ελ­λη­νι­κό έ­θνος –που δυ­στυ­χώς πλέ­ον έ­χει πε­ριο­ρι­στεί σε «ε­νά­μι­σι» κρά­τος, την Ελ­λά­δα και την Κύ­προ–, στο ό­νο­μα του αρ­χαί­ου ελ­λη­νι­σμού και κυ­ρί­ως του «σύγ­χρο­νου» εκ­φρα­στή του, του «Πα­γκό­σμιου Πο­λι­τι­σμού». Και για να μη μέ­νει κα­μί­α αμ­φι­βο­λί­α, ο εκ­δό­της του Δαυ­λού, στην ί­δια α­κρι­βώς γραμ­μή πλεύ­σης, μας λε­ει πως η Ελ­λά­δα δεν εί­ναι η κα­κο­μοί­ρη Ελ­λα­δί­τσα την ο­ποί­α πα­λεύ­ου­με να δια­σώ­σου­με ε­δώ και τώ­ρα, α­πό τα «θη­ρί­α» που την α­πει­λούν α­πό Α­να­το­λή και Δύ­ση, αλ­λά μια «άλ­λη Ελ­λά­δα»: «Συ­νει­δη­το­ποί­η­ση της υ­παρ­κτής Ελ­λη­νι­κής Πα­γκο­σμιό­τη­τας, ι­δού η ση­με­ρι­νή Με­γά­λη Ι­δέ­α των Ελ­λή­νων. Μια ι­δέ­α α­πο­λύ­τως ρε­α­λι­στι­κή, α­φού η Ελ­λά­δα ως Ε­πι­στή­μη, Λο­γι­κή, Α­πό­δει­ξη, Διά­λο­γος, Θε­ω­ρί­α, Δη­μο­κρα­τί­α, Γλώσ­σα κ.λπ. εί­ναι ή­δη πα­ντα­χού πα­ρού­σα. μια ι­δέ­α χω­ρίς α­ντί­πα­λο…». Και πα­ρα­κά­τω: «Δεν χρειά­ζε­ται να κα­τα­κτή­σου­με την πα­γκό­σμια Ελ­λη­νι­κό­τη­τα αυ­τή εί­ναι ή­δη κα­τα­κτη­μέ­νη. Α­πο­μέ­νει πρώ­τον να την κα­τα­νο­ή­σου­με, να την α­πο­δε­χθού­με ως πραγ­μα­τι­κό­τη­τα…»24. Και έρ­χε­ται ο «ελ­λη­νο­κε­ντρι­κός» κ. Μπερ­νς, σε συ­νέ­ντευ­ξή του στον Δαυ­λό –τη στιγ­μή που βομ­βαρ­δι­ζό­ταν η Γιου­γκο­σλα­βί­α–, να δη­λώ­σει πως: «Δεν θα υ­πήρ­χε αυ­τή η Α­με­ρι­κή αν δεν υ­πήρ­χε η αρ­χαί­α Ελ­λά­δα»25. Κα­θό­λου τυ­χαί­α ο Δαυ­λός, ε­νώ σε χι­λιά­δες (κυ­ριο­λε­κτι­κώς), άρ­θρων και σχο­λί­ων ε­πι­τί­θε­ται στην Ορ­θο­δο­ξί­α, τη «ρω­μιο­σύ­νη», το ελ­λη­νι­κό κρά­τος, τον ε­βρα­ϊ­σμό… ως υ­πό­στρω­μα του χρι­στια­νι­σμού, α­φή­νει συ­στη­μα­τι­κά στο α­πυ­ρό­βλη­το την Τουρ­κί­α και τις δυ­τι­κές δυ­νά­μεις. Ό­χι, ο με­γά­λος ε­χθρός εί­ναι η «ρω­μιο­σύ­νη»!

Έ­τσι αρ­χί­ζου­με να κα­τα­νο­ού­με κα­λύ­τε­ρα το τρέ­χον πο­λι­τι­κό νό­η­μα μιας ο­ρι­σμέ­νης ι­δε­ο­λο­γι­κής, μέ­χρι γε­λοιο­γρα­φί­ας, εμ­μο­νής: η ε­πέ­κτα­ση του ελ­λη­νι­σμού στα πέ­ρα­τα της Οι­κου­μέ­νης έ­χει α­πα­ντή­σει στο αί­τη­μα της ε­πι­βί­ω­σής του. Ε­μείς ζού­με μέ­σα α­πό τους… Α­με­ρι­κα­νούς, τους… Α­ϊ­νού, τους… Ίν­κας κλπ. Σε ό,τι α­φο­ρά στη ση­με­ρι­νή μας υ­πό­στα­ση, δεν έ­χου­με πα­ρά να χω­νευ­τού­με σε αυ­τό τον πα­γκό­σμιο «ελ­λη­νι­κό» κό­σμο και να… ε­γκα­τα­λεί­ψου­με το προ­σκή­νιο ως συ­γκε­κρι­μέ­νο και α­πτό έ­θνος-κρά­τος. Και ε­πει­δή ως συ­γκε­κρι­μέ­νο και α­πτό έ­θνος υ­πήρ­ξα­με για 1.700 χρό­νια ορ­θό­δο­ξοι, βαλ­κα­νι­κοί, «τουρ­κο­με­ρί­τες», α­να­το­λί­τες, θα πρέ­πει να ξε­ρι­ζω­θούν αυ­τά τα στοι­χεί­α της ζω­ντα­νής ταυ­τό­τη­τάς μας για να γί­νου­με και πά­λι… αρ­χαί­οι Έλ­λη­νες, δη­λα­δή παγκοσμιοποιημένοι. Υ­περ­βο­λή; Ας δια­βά­σου­με και πά­λι τον κ. Κου­βα­λά­κη:

Σε πα­λαιό­τε­ρο άρ­θρο (τεύ­χος 219, «Η ε­ξο­λό­θρευ­σις των Ε­θνών και ο κα­τα­τρεγ­μός του Πο­λι­τι­σμού») προ­σπα­θή­σα­με να κα­τα­γρά­ψου­με την ι­στο­ρι­κή και ι­δε­ο­λο­γι­κή κα­μπή, α­πό την ο­ποί­α διέρ­χε­ται σή­με­ρα η αν­θρω­πό­τη­τα. Κύ­ριο γνώ­ρι­σμά της φαί­νε­ται να εί­ναι η στα­δια­κή ε­πι­κρά­τη­ση ε­νός οι­κου­με­νι­κού προ­τύ­που αν­θρώ­που με α­ντί­στοι­χη α­πο­δυ­νά­μω­ση, μέ­χρι και α­φα­νι­σμό, των ι­διαί­τε­ρων ε­θνι­κών ι­δε­ο­λο­γιών, αυ­τών των πα­νί­σχυ­ρων μορ­φών συλ­λο­γι­κής συ­νεί­δη­σης, που τα­λά­νι­σαν (υ­πο­γρ. του Άρ­δην) κυ­ρί­ως τον Δυ­τι­κό Κό­σμο κα­τά τους δύ­ο τε­λευ­ταί­ους αιώ­νες. Μέ­σα στη δί­νη της με­τα­βο­λής αυ­τής πρέ­πει να ι­δω­θή και η ε­θνι­κή ι­δε­ο­λο­γί­α της σύγ­χρο­νης Ελ­λά­δος. [ ]

Η ε­θνι­κή μας συ­νεί­δη­ση πα­ρου­σιά­ζει δύ­ο δια­φο­ρε­τι­κές και α­ντίρ­ρο­πες ό­ψεις, φαι­νό­με­νο μο­να­δι­κό στον κό­σμο των ε­θνών. Η μί­α ό­ψη συ­νι­στά την πα­γκό­σμια Ελ­λά­δα, δηλ. τις α­ξί­ες, τα πρό­τυ­πα και τα ι­δα­νι­κά που γέν­νη­σε η πνευ­μα­τι­κή με­γα­λουρ­γί­α των αρ­χαί­ων προ­γό­νων μας και α­πο­τε­λούν σή­με­ρα την ε­νερ­γο­ποιό δύ­να­μη, τη φαιά ου­σί­α του Πα­γκό­σμιου Πο­λι­τι­σμού. Εί­ναι πλέ­ον κοι­νός τό­πος, πως ό,τι συ­νι­στά σή­με­ρα τον Πα­γκό­σμιο Πο­λι­τι­σμό [ ] γεν­νή­θη­κε και ήκ­μα­σε στην αρ­χαί­α Ελ­λά­δα. Α­ξιο­ση­μεί­ω­το εί­ναι το γε­γο­νός, πως την ε­πο­χή ε­κεί­νη, και ό­χι αρ­γό­τε­ρα, σφυ­ρη­λα­τή­θη­κε και δια­μορ­φώ­θη­κε το πο­λι­τι­σμι­κό πρό­τυ­πο του Έλ­λη­νος Αν­θρώ­που, που ξε­πέ­ρα­σε τα ό­ρια της Ελ­λη­νι­κής Φυ­λής, έ­γι­νε πα­ναν­θρώ­πι­νο: «…το των Ελ­λή­νων ό­νο­μα πε­ποί­η­κε μη­κέ­τι του γέ­νους αλ­λά της δια­νοί­ας δο­κείν εί­ναι, και μάλ­λον Έλ­λη­νας κα­λού­με τους της παι­δεύ­σε­ως της η­με­τέ­ρας ή τους της κοι­νής φύ­σε­ως με­τέ­χο­ντας» (Ι­σο­κρά­της, «Πα­νη­γυ­ρι­κός» 50-52). Σή­με­ρα της η­με­τέ­ρας παι­δεί­ας με­τέ­χουν άν­θρω­ποι απ’ ό­λα τα έ­θνη της γης, ό­σοι σκέ­πτο­νται, φέ­ρο­νται και δη­μιουρ­γούν «ο­μο­λο­γου­μέ­νως τη φύ­σει» – ε­λεύ­θε­ρα, έλ­λο­γα, α­δογ­μά­τι­στα, μη μα­ζι­κά, μη ε­ξου­σια­στι­κά, μη θε­ο­κρα­τι­κά.

Την άλ­λη ό­ψη της ε­θνι­κής μας συ­νεί­δη­σης συ­νι­στά η ε­πί­ση­μη ι­δε­ο­λο­γί­α του νε­ο­ελ­λη­νι­κού κρά­τους, που στη­ρί­ζε­ται στη βυ­ζα­ντι­νή ορ­θό­δο­ξη πα­ρά­δο­ση και σε έ­ναν εκ­κε­ντρι­κό κρα­τι­σμό, γνω­στόν ως Ρω­μιο­σύ­νη. Οι ι­δε­ο­λο­γι­κές κα­τα­βο­λές της βρί­σκο­νται στους πρώ­τους βυ­ζα­ντι­νούς αιώ­νες, την ε­πο­χή του με­γά­λου μί­σους και του ο­λο­κλη­ρω­τι­κού διωγ­μού πα­ντός ελ­λη­νι­κού, τό­τε που ε­πι­βλή­θη­κε το πρό­τυ­πο του «δού­λου του θε­ού», του υ­πο­ταγ­μέ­νου στον Ιε­χω­βά και στους ε­πί­γειους εκ­προ­σώ­πους του, την πο­λι­τι­κή και θρη­σκευ­τι­κή ε­ξου­σί­α26.

Κα­τά συ­νέ­πεια, σύμ­φω­να με τη «γραμ­μή» του Δαυ­λού, για να με­γα­λουρ­γή­σει και πά­λι ο ελ­λη­νι­σμός, πρέ­πει να ε­ξα­φα­νι­στεί το ελληνικό έ­θνος-κρά­τος, που με την βαλ­κα­νι­κή μι­ζέ­ρια του ε­μπο­δί­ζει την εκ­δί­πλω­ση των θαυ­μα­τουρ­γών ι­διαι­τε­ρο­τή­των των «Ελ­λή­νων» και να γί­νου­με έ­να μέ­ρος της νέ­ας «πα­γκό­σμιας κοι­νό­τη­τας», στην ο­ποί­α ή­δη έ­χει σαρ­κω­θεί ο ελ­λη­νι­κός πο­λι­τι­σμός. Και προ­ϋ­πό­θε­ση για κά­τι τέ­τοιο εί­ναι η συ­ντρι­βή του «Ιε­χω­βά και των ε­πί­γειων εκ­προ­σώ­πων του, της πο­λι­τι­κής και θρη­σκευ­τι­κής ε­ξου­σί­ας». Γι’ αυ­τό και οι ύ­μνοι στην πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση (αλ­λά προ­σο­χή, αυ­τή φέ­ρει ελ­λη­νι­κή σφρα­γί­δα και ό­χι ε­βρα­ϊ­κή! Α­ντί­θε­τα «ε­βρα­ϊ­κό» εί­ναι το ελ­λη­νι­κό κρά­τος του «Ιε­χω­βά»!).

Tέ­λος, ο εκ­δό­της του Δαυ­λού θα διευ­κρι­νί­σει και τις πο­λι­τι­κές και ι­δε­ο­λο­γι­κές ρί­ζες της ά­πο­ψής του, κα­τα­κε­ραυ­νώ­νο­ντας την… Ε­πα­νά­στα­ση του 1821 και τις α­πό­πει­ρες του ελ­λη­νι­σμού για ε­θνι­κή ο­λο­κλή­ρω­ση κα­θώς και τον βε­νι­ζε­λι­σμό που ο­δή­γη­σαν σε κα­τα­στρο­φή [πα­ρα­δό­ξως (!;) σε α­πό­λυ­τη ταύ­τι­ση με μια υ­πο­τι­θέ­με­νη οι­κου­με­νι­στι­κή-πα­τριαρ­χι­κή α­ντί­λη­ψη για την Ορ­θο­δο­ξί­α]. Ι­δού πως εκ­φρά­ζε­ται για τις α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κές α­πό­πει­ρες των Ελ­λή­νων: «Ο ε­πί 17 αιώ­νες υ­πνώτ­των Ελ­λη­νι­σμός, ο α­νελ­λή­νι­στος, α­πο­λί­τι­στος και α­νι­στό­ρη­τος Ελ­λη­νι­σμός των μαύ­ρων αιώ­νων της Ρω­μιο­σύ­νης, α­πέ­κτη­σε με την Ε­πα­νά­στα­ση του 1821 κρα­τι­κή “στέ­γη”, έ­στω στέ­γη που θύ­μι­ζε τον κοι­νο­λε­κτού­με­νο “κα­ρα­γκιοζ-μπερ­ντέ” και πλέ­ον ου»27. Ο «με­γά­λος βυ­ζα­ντι­νι­σμός» μας του Κα­βά­φη, οι γε­νιές και γε­νιές των α­γω­νι­στών κα­τά της ξέ­νης κα­το­χής, οι α­διά­κο­πες α­πό­πει­ρες για α­πε­λευ­θέ­ρω­ση συρ­ρι­κνώ­θη­καν για τον Δαυ­λό σε έ­ναν «α­νελ­λή­νι­στο, α­πο­λί­τι­στο και α­νι­στό­ρη­το Ελ­λη­νι­σμό» και ε­κεί­νο το έ­στω μι­κρό κρα­τί­διο που βγή­κε μέ­σα α­πό υ­πε­ράν­θρω­πους α­γώ­νες και για ε­κα­τό χρό­νια α­πο­πει­ρά­θη­κε να α­πε­λευ­θε­ρώ­σει το έ­θνος μας, με λά­θη, με ο­πι­σθο­δρο­μή­σεις, με θυ­σί­ες, ή­ταν α­πλώς έ­νας «κα­ρα­γκιοζ-μπερ­ντές», ε­νώ ο ελ­λη­νι­σμός κα­τά τον κ. Λά­μπρου θα έ­πρε­πε να εί­χε α­κο­λου­θή­σει τον Ι. Με­τα­ξά, ό­πως ε­πι­ση­μαί­νει στο άρ­θρο του.

Γι’ αυ­τό χα­ρα­κτη­ρίσαμε εκ προ­οι­μί­ου αυ­τόν τον χώ­ρο «ψευ­δο-ελ­λη­νο­κε­ντρι­κό». Διό­τι, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, με μο­χλό και πρό­σχη­μα την (ό­ντως) χρυ­σή ε­πο­χή του κλα­σι­κού ελ­λη­νι­σμού, υ­πη­ρε­τεί έ­ναν α­πη­νή διωγ­μό ενάντια στην πρό­σφα­τη ταυ­τό­τη­τά μας, «των 17 τε­λευ­ταί­ων αιώ­νων», ό­πως α­νεν­δοί­α­στα υ­πο­στη­ρί­ζει, και τρο­φο­δο­τεί έ­ναν μό­νι­μο εμ­φύ­λιο πό­λε­μο α­νά­με­σα στους δια­φο­ρε­τι­κούς α­να­βαθ­μούς της ι­στο­ρι­κής μας δια­δρο­μής. Αυ­τή η ι­δε­ο­λο­γί­α υ­πη­ρε­τεί και προ­ω­θεί τον, ι­δε­ο­λο­γι­κό του­λά­χι­στον, σπα­ραγ­μό με­τα­ξύ των Ελ­λή­νων, σε μια κομ­βι­κή στιγ­μή της ι­στο­ρί­ας μας, ό­ταν και πά­λι α­πει­λού­μα­στε με γε­ω­γρα­φι­κή συρ­ρί­κνω­ση και πο­λι­τι­σμι­κό ε­ξαν­δρα­πο­δι­σμό. Τέ­λος, στο ό­νο­μα μιας δή­θεν ελ­λη­νι­κής οι­κου­με­νι­κό­τη­τας, προ­ω­θεί μια ρα­τσι­στι­κή, στε­νό­καρ­δη, και εν τέ­λει κα­θό­λου «ελ­λη­νι­κή», α­ντί­λη­ψη για την ελ­λη­νι­κό­τη­τα και τον ελ­λη­νι­σμό.

Ό­μως για την ι­δε­ο­λο­γί­α και τους στό­χους του Δαυ­λού θα ε­πα­νέλ­θου­με στο ε­πό­με­νο τεύ­χος του Άρ­δην.

Σημειώσεις:

1. Βλέ­πε και τις α­πό­ψεις του κα­θη­γη­τή Renfrew που δη­μο­σιεύ­τη­καν και στο Δαυ­λό τ. 80-81, 84, 85 του 1988, κα­θώς και του κα­θηγ. κ. Προ­μπο­νά που δη­μο­σιεύ­ο­νται στο α­νά χεί­ρας τεύ­χος του «Άρ­δην». 2. Βλέπε τεύ­χος 26, Φε­βρ. 2004. (Στο άρ­θρο ό­λες οι πα­ρα­πο­μπές α­πό τον Δαυ­λό, εί­ναι α­πο­λύ­τως α­κρι­βείς ε­κτός, σε ο­ρι­σμέ­νες, α­πό δια­φο­ρές στην ορ­θο­γρα­φί­α). 3. Κ. Πλεύ­ρης, «Το ελ­λη­νι­κό Αλ­φά­βη­τον», τ. 29, Μά­ϊ­ος 2004, «Πε­ρί κα­τα­γω­γής του ελ­λη­νι­κού αλ­φα­βή­του» τ. 51, Μάρ­τιος 1986, «Η α­λή­θεια για το Αλ­φά­βη­το και οι δια­στρε­βλω­τές της», τ. 58, Ο­κτώ­βριος 1986, «Η δια­χρο­νι­κή ε­νό­τη­τα της ελ­λη­νι­κής» τ. 79, Ιού­λιος 1988. 4. Δαυ­λός, τ. 77, 1988. 5. Δαυ­λός, τ. 78 και 79 του 1988. 6. Δαυ­λός, τ. 83 – Νο­έμ­βριος 1988. 7. Μά­λι­στα, αυ­τές τις η­μέ­ρες του αρ­χό­με­νου 2005, α­να­κοι­νώ­θη­κε η α­να­κά­λυ­ψη ε­νός α­κό­μα νε­ο­λι­θι­κού οι­κι­σμού στην Αυ­γή της Κα­στο­ριάς, που σύμ­φω­να με τις πρώ­τες ε­κτι­μή­σεις των αρ­χαιο­λό­γων ήκ­μα­σε γύ­ρω στο 5.600 έ­ως 5.000 π.Χ. πε­ρί­που. Και βέ­βαια τα κτί­σμα­τα και τα καλ­λι­τε­χνι­κά ή χρη­στι­κά α­ντι­κεί­με­να εί­ναι νε­ο­λι­θι­κά και ό­χι βέ­βαια τα φα­ντα­στι­κά των «πρω­το­ελ­λή­νων» του Δαυ­λού. (Γιώ­τα Μυρ­τσιώ­τη, «Σπά­νια νε­ο­λι­θι­κά ευ­ρή­μα­τα», Ε­φη­με­ρί­δα Κα­θη­με­ρι­νή, 29 Ια­νουα­ρί­ου 2005). 8. Βλέ­πε τεύχ. 264, Δεκ. 2003.

9. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πα­ρα­θέ­τω τα άρ­θρα του τον πρώ­το χρό­νο της έκ­δο­σης του «Δαυ­λού»: τεύ­χος 1 «Πο­λω­νι­κός ι­δε­α­λι­σμός», τεύ­χος 3 «Το ι­δε­ο­λο­γι­κό υ­πό­βα­θρο του Α­γώ­να», τεύ­χος 4 «Πού βρί­σκε­ται η πνευ­μα­τι­κή η­γε­σί­α», τεύ­χος 5 «Η Ά­λω­ση α­φε­τη­ρί­α α­να­γεν­νή­σε­ως του Ελ­λη­νι­σμού», τεύ­χος 7 «Η α­πο­τυ­χί­α της Κλα­σι­κής Παι­δεί­ας», τεύ­χος 8-9 «Δη­μα­γω­γί­α και πο­λι­τι­κή, τεύ­χος» 10 «Ε­ξου­σί­α και Πνεύ­μα», τεύ­χος 11 «Η­ρά­κλει­τος και Σω­κρά­της», τεύ­χος 12 «Η Κλα­σι­κή Ελ­λά­δα θε­μέ­λιο για το πα­ρόν και το μέλ­λον».

10. Δαυ­λός τ. 19, Ιού­λιος 1983, σ. 869.

11. Δαυ­λός τ. 23, Νο­έμ­βριος 1983, σ. 1052.

12. H πα­ρέν­θε­ση του Άρ­δην.

13. Βλέ­πε τεύ­χος 228, Δε­κεμ­βριος του 2000.

14. Βλέ­πε «Η τε­χνο­λο­γί­α των Θε­ών», Δαυ­λός, τεύ­χη 235–236/7 του 2001.

15. Βλέ­πε τ. 244, Α­πρί­λιος 2002.

16. Δαυ­λός τ. 252, Δεκέμβριος 2002.

17. Και ποιος α­κού­ει τον Μα­ρι­νά­το και ό­λους τους υ­πο­λοί­πους αρ­χαιο­λό­γους, που μι­λούν για την κα­τα­στρο­φή της Θή­ρας, την ο­ποί­α και α­πο­κά­λυ­ψε η αρ­χαιο­λο­γι­κή σκα­πά­νη, κα­θώς και για τον «κα­τα­κλυ­σμό» που προ­κά­λε­σε το πα­λιρ­ρο­ϊ­κό τσου­νά­μι –ι­σχυ­ρό­τε­ρο α­πό το πρό­σφα­το της Ιν­δο­νη­σί­ας, σύμ­φω­να με ό­λες τις εν­δεί­ξεις με βά­ση το μέ­γε­θος της καλ­δέ­ρας της Θή­ρας– που δη­μιούρ­γη­σε η τε­λευ­ταί­α και πιο κα­τα­στρο­φι­κή έ­κρη­ξη του η­φαι­στεί­ου. Γύ­ρω στο 1450 π.Χ., λοι­πόν, κα­τα­στρέ­φε­ται η Θή­ρα και η Κρή­τη, του­λά­χι­στον, και οι κα­τα­στρο­φι­κές συ­νέ­πειες έ­φτα­σαν μέ­χρι την Πα­λαι­στί­νη και την Αί­γυ­πτο. (Βλέ­πε σχε­τι­κά, Σπ. Μα­ρι­νά­τος, Νικ. Πλά­των, στην Ι­στο­ρί­α του ελ­λη­νι­κού έ­θνους, Εκ­δο­τι­κή Α­θη­νών, τομ. Α΄, σσ. 212-221).

Αυ­τή εί­ναι και η πλέ­ον πι­θα­νή ερ­μη­νεί­α του «Κα­τα­κλυ­σμού». Αν ό­μως γι­νό­ταν α­πο­δε­κτή μια τέ­τοια χρο­νο­λό­γη­ση του «Κα­τα­κλυ­σμού» α­πό τον Δαυ­λό και τους λοι­πούς, τό­τε θα ε­ντασ­σό­ταν στην πραγ­μα­τι­κή ι­στο­ρί­α και θα κα­τέρ­ρε­ε ο­λό­κλη­ρο το οι­κο­δό­μη­μα που εμ­φα­νί­ζει έ­ναν υ­περ­τε­χνο­λο­γι­κό πρω­το­ελ­λη­νι­σμό πριν καν α­πό την αρ­χαιό­τε­ρη νε­ο­λι­θι­κή ε­πο­χή, την έ­κτη χι­λιε­τί­α π.Χ. Γι’ αυ­τό και ό­σο αρ­χαιό­τε­ρα, τό­σο κα­λύ­τε­ρα…

18. Βλ. και Richard Leakey, The origins of Mankind, Phoenix, Λον­δί­νο 1999 και Kate Wong, Meave Leakey et.al., in “New Look at Human Evolution”, Scientific American, Special Edition, τόμ.13, αρ. 2, 25 Αυ­γού­στου 2003.

19. Βλέ­πε σημ. 18.

20. Δαυ­λός, τεύ­χος 230, Φε­βρουά­ριος 2001.

21. Νί­κος Που­λια­νός, «Συν­θή­κες εμ­φα­νί­σε­ως του νέ­ου εί­δους, Εύ­νοια της φύ­σε­ως(;!)», Ελ. Α­γω­γή, τεύ­χος 48, Φε­βρουά­ριος 2001.

22. Βλέ­πε τεύ­χος 202 του Ο­κτω­βρί­ου 1998, σ. 12590.

23. Παν.Λ. Κου­βα­λά­κης, «Η θυ­σί­α της Ελ­λη­νι­κής Πα­γκο­σμιό­τη­τας στο βω­μό της κρα­τι­κι­στι­κής Ρω­μιο­σύ­νης», Δαυ­λός, τ. 227, Νο­έμ­βριος 2000.

24. Δ.Ι. Λά­μπρου, «Η με­γά­λη Ι­δέ­α του ση­με­ρι­νού Ελ­λη­νι­σμού», Δαυ­λός, τ. 207, Μάρ­τιος 1999.

25. Δαυ­λός, τ. 209, Μά­ιος 1999.

26. Παν.Λ. Κου­βα­λά­κης, ό.π. «Η θυ­σί­α της Ελ­λη­νι­κής Πα­γκο­σμιό­τη­τας στο βω­μό της κρα­τι­κι­στι­κής Ρω­μιο­σύ­νης», Δαυ­λός, τ. 227, Νο­έμ­βριος 2000.

27. Δ.Ι. Λά­μπρου, «Η με­γά­λη Ι­δέ­α του ση­με­ρι­νού Ελ­λη­νι­σμού», ό.π., Δαυ­λός, τ. 207, Μάρ­τιος 1999.

Ένα Σχόλιο

  1. μα το άρθρο αυτό, εκτός της ολοφάνερης προσπάθειας αποδόμησης των αναφερθεισών περί αποκατάστασης της ιστορικής αληθείας, δεν προσφέρει τα απαιτούμενα επιχειρήματα για να τα αντιμετωπίσει..γράφει πολλά μα λέει λίγα

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*