ΡΗΞΗ τ.5

Δεκαετία του ’80. «Έκρηξη» των παγκόσμιων αντιθέσεων

Της σύνταξης ΤΕΥΧΟΣ 5

Αν η δεκαετία του 60 ήταν η δεκαετία της άνοιξης των ελπίδων της επανάστασης σ’ όλο τον πλανήτη και η δεκαετία του 70 η δεκαετία της διάψευσης, της παγκόσμιας κρίσης και της απογοήτευσης, όλα τα σημάδια μας δείχνουν πως η δεκαετία του 80 θα’ ναι η δεκαετία των πολέμων, των επαναστάσεων, της παγκόσμιας έκρηξης των αντιθέσεων.

Ο καπιταλισμός στην δεκαετία του 70 μπήκε σε παγκόσμια κρίση. Στη δεκαετία του 80 αυτή η κρίση γενικεύεται σ’ όλο τον κόσμο και οδηγεί σε μια περίοδο αντιπαράθεσης.

Και είναι φανερό πως εδώ δεν μιλάμε για προφητείες αλλά για κάτι που από την Νικαραγάουα, την Περσία, το Αφγανιστάν, την Πολωνία, τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ αρχίζει κιόλας να γίνεται ζωντανή πραγματικότητα. Όμως το ζήτημα δεν είναι να πούμε: «γίνεται χαμός», ή το «θα γίνει χαμός», «πολιτική πρόβλεψη» που τόσο τη συνηθίζουν διάφοροι…μαρξιστές, αλλά να δούμε τις κινητήριες δυνάμεις αυτής της διαδικασίας και της κατεύθυνσή τους.

Ποιο είναι το κεντρικό στοιχείο της σημερινής παγκόσμιας κρίσης του συστήματος;

Η σημερινή κρίση είναι κρίση του συστήματος που δημιουργήθηκε μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, δηλαδή του «νεοκαπιταλισμού» στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες που στηριζόταν σε μια νέα οργάνωση της παραγωγής- εργάτης της αλυσίδας-ειδίκευση-παραγωγή  με κέντρο τα διαρκή καταναλωτικά αγαθά, αυτοκίνητο, ηλεκτρικά κ.λπ., στις φτηνές πρώτες ύλες και την ενέργεια του τρίτου κόσμου και σ’ ότι αφορά τις ανατολικές τρίτες χώρες- με ενδιάμεσο επίπεδο ανάπτυξης- στηρίζονταν στα πλεονεκτήματα μιας συνολικής ποσοτικής σχεδιοποίησης και μιας φτηνής εργατικής δύναμης.

Αυτή η παγκόσμια τάξη μπήκε σε κρίση και στις τρεις τις συντεταγμένες.

Κρίση στο «κέντρο», κρίση στην «περιφέρεια», κρίση στον ανατολικό καπιταλισμό.

ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

 

Κρίση στο κέντρο κάτω από τη διπλή πίεση των ίδιων των μαζών στο κέντρο, και εκείνων της περιφερείας. Δηλαδή για να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο.

Το σύγχρονο ή «νεοκαπιταλιστικό κράτος» γεννήθηκε σαν απάντηση στην προηγούμενη κρίση του καπιταλισμού, την κρίση του 29 που οδήγησε στον δεύτερο πόλεμο. Τα θεμέλια της νέας αντίληψης για τα θεμέλια του καπιταλισμού μπήκαν από τον Κέυνες σε ένα θεωρητικό επίπεδο και εφαρμόστηκαν από το Ρούζβελτ για πρώτη φορά στην Αμερική. Ο νεοκαπιταλισμός στηρίζεται στην αρχή, πως στο επίπεδο ανάπτυξης που έχει φτάσει ο καπιταλισμός και στο επίπεδο που έχει αναπτυχθεί το βάρος της εργατικής τάξης, δεν είναι δυνατό να υπάρχει οποιαδήποτε σταθερότητα του συστήματος χωρίς η εργατική τάξη να αντιμετωπιστεί όχι απλά σαν παραγωγός υπεραξίας αλλά και σαν βασικό στοιχείο της κατανάλωσης. Άρα το ίδιο το σύστημα έχει ανάγκη, για να διατηρήσει την ισορροπία του από ένα κάποιο επίπεδο κατανάλωσης της εργατικής τάξης. Ταυτόχρονα για να συνεχίζουν να αυξάνονται τα κέρδη σ’ όλο τον ανεπτυγμένο καπιταλισμό, εισάγονται νέες μέθοδοι παραγωγής, της παραγωγής σε αλυσίδα (Ταιηλορισμός) της μεταβολής της εργασίας σε κατατεμαχισμένη διαδικασία και την αύξηση της εντατικοποίησης της παραγωγής.

 Παράλληλα εξασφαλίζονται φτηνές πρώτες ύλες και ενέργεια από τον Τρίτο κόσμο. Όλα αυτά συνδυάζονται με την ανάπτυξη της παρέμβασης του κράτους στην οικονομία, τη δημιουργία του λεγόμενου «κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού». Η παρέμβαση του κράτους είχε ένα πολύ συγκεκριμένο λόγο- από την μία την οργάνωση των κοινωνικών υπηρεσιών, δηλαδή την συλλογική οργάνωση των κοινωνικών υπηρεσιών, δηλαδή την συλλογική οργάνωση της αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, από την άλλη την λεγόμενη «αντικυκλική παρέμβαση».

Η «αντικυκλική παρέμβαση» είχε σαν στόχο, όταν η οικονομία πήγαινε άσχημα, με την κρατική χρηματοδότηση να ξαναμπαίνει μπρος η μηχανή και να δημιουργείται και πάλι η δυνατότητα για οικονομική άνοδο. Είναι γνωστό, σε σχέση μ’ αυτό το παράδειγμα του Κέυνες, ότι αρκεί το κράτος να ανοίγει τρύπες στη γη και να τις ξανακλείνει για να δημιουργήσει συνθήκες μιας νέας οικονομικής ανόδου, μέσω του λεγόμενου «πολλαπλασιαστή». Δηλαδή μέσα από τα εισοδήματα που θα δημιουργηθούν από τους απασχολούμενους για το άνοιγμα των λάκκων, τα μηχανήματα που θα χρειαστούν κ.λπ. κ.λπ.,  θα μεταβιβαστεί η ά­νοδος και στους υπόλοιπους κλάδους της οικο­νομίας και έτσι το κράτος θα δράσει «αντικυκλικά» ως προς την άνοδο. Αν αντίθετα η οι­κονομία «τρέχει» περισσότερο απ’ όσο χρειάζε­ται και αυξάνεται ο πληθωρισμός, το κράτος επεμβαίνει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μέσα από τις τράπεζες πού ελέγχει, περιορίζει τις πιστώσεις και ακόμα περισσότερο μειώνει τις δημόσιες επενδύσεις. Έτσι έχει τη δυνατότη­τα να αντιμετωπίσει και την «υπερθέρμανση» της οικονομίας. Το αποτέλεσμα αυτών των επεμβάσεων είναι η άμβλυνση του οικονομικού κύ­κλου. Εκεί δηλαδή που κάποτε η καπιταλιστι­κή οικονομία προχώραγε μέσα από αδιάκοπες κρίσεις, τώρα το μάξιμουμ που υπήρχε ήταν οικοvoμικές «υφέσεις».

Αυτή ήταν η απάντηση του κεφαλαίου στην Οκτωβριανή επανάσταση. Και για ένα διάστημα αποδείχτηκε αποτελεσματική. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’60 όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά και ο καπιταλισμός γνώρισε την μεγαλύτερη περίοδο ευημερίας. Τα κομμουνιστικά και σοσιαλιστικά κόμματα και τα συνδικάτα μπήκαν στο παιγνίδι και όλα έμοιαζαν σαν ό καπιταλισμός να΄ χε γίνει αιώνιος. Όμως οι προϋποθέσεις αυτής της χωρίς προηγούμενο «ευημερίας» δεν ήταν και τόσο στέρεες. Στηρίζονταν σε δύο προϋποθέσεις: στο ότι η εργατική τάξη θα α­ποδεχόταν μια αύξηση του βιοτικού της επιπέδου κατώτερη από την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, ή το μάξιμουμ ίση με την αύξηση της παραγωγικότητας, έτσι ώστε να αυξάνονται τα κέρδη, δηλαδή θα ήταν μια εργατική τάξη «ενταγμένη» στο σύστημα, και από την άλλη πως οι πρώτες ύλες και η ενέργεια από τον Τρίτο Κόσμο θα συνέχιζαν να παραμένουν σε φτηνές τιμές. Και οι δύο αυτοί όροι άρχισαν να ανατρέπονται από τα μέσα της δεκαετίας του ΄60. Η εργατική τάξη με πρωτοπορία της την εργατική τάξη της αλυσίδας παραγωγής, εγκαινιάζει έναν κύκλο αγώνων πού ξεπερνάει τα «όρια» που έβαζε ο νεοκαπιταλισμός. Παράλληλα και άλλα κοινωνικά στρώματα, φοιτητές, νεολαίοι , κ.λπ. κινητοποιούνται. Ο Κεϋνσιανός καπιταλισμός είχε δημιουργήσει το «κράτος προνοίας». Τα «παιδιά» αυτού του καπιταλισμού προσαρμό­ζουν πια τα αιτήματά τους σ’ αυτό το κράτος . Πάει να πει τα αιτήματά τους δεν είναι πια ΕΡΓΑΣΙΑ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΑΛΛΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑ. Αγρότες, φοιτητές, νέοι ζητάνε από το καπιταλιστικό κράτος, επιδοτήσεις, ενισχύσεις, δωρεάν σίτιση κ.λπ. κλπ. Προσαρμόζουν δηλαδή τα αιτήματά τους στην … εποχή του Κέυνες.  Το αποτέλε­σμα είναι πως το κράτος και η αστική τάξη βρίσκονται αντιμέτωποι με μια εργατική δύναμη που δεν ζητάει την «δίκαιη ανταμοιβή της ερ­γασίας» αλλά έχει σαν σημαία της το σύνθημα των εργατών της ΦΙΑΤ το 1969: VOGLIAMO TUTTO ΕSTJBITO (τα θέλουμε όλα και αμέσως), μια εργατική δύναμη που ζητάει την εξίσωση των μισθών, κ.λπ. κ.λπ., που ξαπλώνεται σιγά – σιγά σε καινούργια κομμάτια – γυναίκες κ.λπ.

Το προλεταριάτο και η νεολαία της Δύσης αρχίζουν δειλά – δειλά να βάζουν σαν σημαία τους την άρνηση της εργασίας, την άρνηση των διαχωρισμών και της ιεραρχίας και έτσι οδηγούν το κεφάλαιο σε βαθειά κρίση. Οι απεργίες πολλαπλασιάζονται και γεννιέται ο στασιμοπληθω­ρισμός. Πάει να πει πως οι εργάτες και οι μάζες γονάτισαν τον νεοκαπιταλισμό.

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Παράλληλα, ο άλλος μεγάλος εχθρός του συγχρόνου καπιταλισμού, οι λαϊκές μάζες του Τρίτου Κόσμου οδήγησαν σε όχι λιγότερο ριζικές ανατροπές. Η περίοδος από το δεύτερο πόλεμο και μετά σήμανε τη σταδιακή αλλά αδιάκοπη πορεία του λαϊκού μοιάζουν του Τρίτου Κόσμου προς τη χειραφέτηση, έστω κι αν ακόμα δεν ξεπέρναγαν στις περισσότερες περιπτώσεις τα όρια των αστικών σχέσεων, όμως δημιουργούσαν όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες στην εξεύρεση φτηνών πρώτων υλών και πηγών ενέργειας, ενώ ταυτόχρονα αποτελούσαν παράγοντα διεθνούς αναταραχής. Με κορύφωμα το Βιετνάμ και την Παλαιστί­νη, ο Δυτικός κόσμος λύγισε μπρος σ’ αυτή την εξέγερση του Τρίτου Κόσμου.

Τα αποτελέσματα δεν άργησαν να φανούν. Και πρώτα απ΄ όλα στο νευραλγικότερο τομέα, τον τομέα της ενέργειας, εκεί οπού με τον πολλαπλασιασμό της τιμής του πετρελαίου χτυπήθηκε η δυνατότητα αναπαραγωγής του κεφαλαίου με  βάση το μέχρι τότε δοσμένο κόστος. Έτσι από δύο πλευρές, από τα «μέσα» και από τα «έξω», χτυπήθηκε η δυνατότητα τής αναπαραγωγές του κεφαλαίου με βάση το δοσμένο κέρδος και το επίπεδο παραγωγικότητας που είχε κατακτήσει το κεφάλαιο μέχρι τότε.

Παράλληλα στις χώρες του Τρίτου Κόσμου οι ντόπιες ολιγαρχίες, κάτω από το φόβο των μαζών, προσπαθούσαν να μπουν σε μια διαδικασία «ανάπτυξης» και βιομηχανοποίησης, διαδικασία που έτεινε να επιτείνει την απόσπασή τους από την απόλυτη ηγεμονία των μεγάλων δυνάμεων και γένναγε καινούργιες δυνάμεις ανταγωνιστικές στις βιομηχανίες των αναπτυγμένων χωρών.

Η «ΑΝΑΤΟΛΗ»

Όσο για τον ανατολικό κλάδο του κεφαλαίου, τον κρατικό καπιταλισμό, που όμοια μέχρι τη δεκαετία του ’60 εξασφάλιζε γρήγορους ρυθμούς ανάπτυξης με βάση την υπερεκμετάλλευση της εργατικής τάξης, την πρωταρχική συσσώρευση, την συγκέντρωση των οικονομικών πόρων με βάση τη σχεδιοποίηση, αρχίζει κι αυτός να α­ντιμετωπίζει προβλήματα από τη στιγμή και πέρα που δοκιμάζει να εισχωρήσει στην παγκόσμια αγορά. Γιατί στην παγκόσμια αγορά δεν είναι συναγωνιστικός εξ αιτίας τής χαμηλής παραγωγικότητας και της κακής ποιότητας των προϊόντων, που οφείλεται ακριβώς στην «μη σύγχρονη οργάνωση της εργασίας», την έλλειψη ατομικού κίνητρου στην παραγωγή κ.λπ. κ.λπ. Η κρίση της Τσεχοσλοβακίας το ’68, της Πολωνίας το ’70, κ.λπ. ήταν τα σημεία εξάντλησης τής παλιότερης μορφής ανάπτυξης του ανατολικού καπιταλισμού.

Η ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ

Έτσι στα τέλη της δεκαετίας του ’60, αρ­χές του ΄70, έχουν εμφανιστεί όλες οι αντιθέσεις. Στη δεκαετία του ’70, μέσα από την προσπάθεια «λύσης» τους από τον καθένα για λογαριασμό του, γεννιούνταν οι προϋποθέσεις της «έκρηξης» του ’80.

Η Δύση, για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του Τρίτου Κόσμου μετά την κοσμοϊστορική ήτ­τα του Βιετνάμ, προσπαθεί να αναθέσει την α­στυνόμευση στις ίδιες τις ντόπιες μπουρζουαζίες και ολιγαρχίες. Το αποτέλεσμα είναι η ενίσχυση του διαπραγματευτικού ρόλου των χωρών του Τρίτου Κόσμου και για πολλές απ΄ αυτές και του ρόλου οικονομικού ανταγωνιστή της Δύσης, και άρα η ενίσχυση των φυγόκεντρων τάσεων και της σχετικής αυτονομίας αυτών των χωρών. Ταυτόχρονα, στο ίδιο το εσωτερικό του Δυτικού κόσμου, παρ’ όλες τις προσπάθειες της Αμερικής να ελέγξει και πάλι απόλυτα την κατάσταση, μεγάλωσαν οι τάσεις αυτονόμησης των υπόλοιπων καπιταλιστικών χωρών – βλέπε Ευρώ­πη, Ιαπωνία – ενώ συνέχισε να δρα ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης του καπιταλισμού που μείωσε η και μηδένισε τη διαφορά των υπόλοιπων καπιταλιστικών χωρών από την Αμερική (σήμερα το κατά κεφαλήν εισόδημα πολλών δυτικών χωρών, κι ανάμεσά τους της Γερμανίας, είναι μεγαλύτερο από το Αμερικάνικο).

«Μέσα», η προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης σήμαινε τόσο την επίθεση ενάντια στο βιοτικό επίπεδο μέσα από την πολιτική λιτότητας, και την οικοδόμηση του αυταρχικού κρά­τους, που σκοπεύει να χτυπήσει και να ποινικοποιήσει εκείνους που εξεγείρονται ενάντια στη μισθωτή εργασία, όσο και την πολιτική της μαζικής ανεργίας για να χτυπηθούν οι διεκδι­κήσεις εκείνων πού δουλεύουν με τον εφεδρικό στρατό εργασίας και την απειλή της απόλυσης. Ταυτόχρονα όλο και πιο έντονα μπαίνει το ζή­τημα μιας διαφορετικής παγκόσμιας οργάνωσης της παραγωγής με πέρασμα των δυτικών χωρών σε τομείς «τεχνολογικούς» και «μεταβιομηχανικούς» (ηλεκτρονικά, όπλα, πληροφορίες, πυρη­νική ενέργεια κ.λπ.), ώστε να δημιουργηθεί έ­να επίπεδο παραγωγικότητας τέτοιο που να επιτρέπει νέα κέρδη, ενώ η «παραδοσιακή» βιομη­χανία θα πρέπει να μεταφερθεί στις «νέες βιομηχανικές χώρες» – Λατινική Αμερική, Νότια Ανατολική Ασία, Μέση Ανατολή.

 Ταυτόχρονα στην Ανατολή το βάρος έπεσε αυτή τη δεκαετία σε μία διπλή κατεύθυνση. Από τη μία στον «εκσυγχρονισμό» του παραγωγικού δυναμικού, με μαζικές εισαγωγές και δανεισμό από τη Δύση, και από την άλλη στην «κάλυψη του κενού» που άφηνε η Δύση στον Τρίτο Κόσμο – Αγκόλα Αιθιοπία, κ.λπ.

Αυτές ήταν οι κατευθύνσεις που πήραν τα διάφορα πρακτορεία του παγκόσμιου κεφαλαίου, για να απαντήσουν στην «πρόκληση» που στην δεκαετία του ’60 και τα πρώτα χρόνια του 70 έ­βαλε το παγκόσμιο κίνημα στο κεφάλαιο.

Το αποτέλεσμα ήταν ο κόσμος να οδηγείται στην έκρηξη.

Η ΕΚΡΗΞΗ

Στον Τρίτο Κόσμο οι λαϊκές μάζες των «νέ­ων βιομηχανικών χωρών» που ξεριζώνονται βίαια από το χωριό και ρίχνονται στις παραγκουπόλεις των μεγάλων πόλεων ξεσηκώνονται ενάντια στην ανάπτυξη του κεφαλαίου – Περσία, Τουρκία Κορέα, κ.λπ. – και ο Τρίτος Κόσμος συνεχίζει την αλυσιδωτή έκρηξη, στο βαθμό μάλιστα πού είναι φανερό το «κενό εξουσίας» που πια αφή­νεται από τις υπερδυνάμεις – βλέπε και πόλε­μο Ιράν – Ιράκ – χωρίς να μπορεί κανείς να το καλύψει – κι αυτό είναι το αδιέξοδο τού πόλεμου. Τέλος και η Ρωσία για πρώτη φορά συναντάει άμεση αντίδραση. Το Αφγανιστάν απο­τελεί σταθμό που η σημασία του θα διαγραφτεί στα επόμενα χρόνια. Η «κάλυψη του κενού» από τους Ρώσους στον Τρίτο Κόσμο φτάνει στα όριά της.

Στην Ανατολή ο  «εκσυγχρονισμός» στο εσωτερικό οδηγεί σε υπερχρέωση από τη Δύση και συναντάει αυξανόμενη αντίσταση από την εργατική τάξη. Τόσο στην Πολωνία αλλά και στην Ουγγαρία, τη Ρουμανία και την ίδια την καρδιά του «τέρατος», τη Ρωσία, η εργατική τάξη ξεσηκώνεται και οδηγεί, σε αναποδογύρισμα την πο­λιτική της άνετης εξάπλωσης προς τα έξω. Ο Μπρέζνιεφ στην τελευταία σύνοδο τής Κ.Ε. του ναζιστικού κόμματος για πρώτη φορά, μίλησε για καταναλωτική βιομηχανία, αντί για ατσάλι και όπλα.

Τέλος στη Δύση, είναι φανερό πώς η λύση της «τεχνολογικής επανάστασης» είναι μακρόχρονη και σήμερα δεν μπορεί να λύσει κανένα πρόβλημα εκτός από την αύξηση τής ανεργίας . Όμως αυτή η άνοδος της ανεργίας, ιδιαίτερα των νέων που φτάνουν πια τις δεκάδες εκατομ­μύρια, δεν λύνει τα προβλήματα του συστήματος. Το εκπαιδευτικό σύστημα παραμένει «αντιοικονομικό», όλο και περισσότερα στόματα κρέμονται από τις κοινωνικές επιδοτήσεις, η πάλη ενάντια στην πυρηνική ενέργεια, τη μόλυνση, το αίτημα του επιδόματος ανεργίας ίσου με το μισθό, αυξάνουν το κόστος τής αναπαραγωγής του κεφαλαίου και της εργατικής δύναμης, ενώ ταυτόχρονα τα πράγματα στον Τρίτο Κόσμο δεν πά­νε καθόλου καλά. Έτσι η κρίση παρ’ όλη τη λιτότητα συνεχίζει να βαθαίνει, και το σύστημα γίνεται όλο και λιγότερο αποδοτικό και κερδοφόρο.

Δηλαδή τρεις δυνάμεις σε παγκόσμιο επίπε­δο, οι προλεταριοποιημένες μάζες του Τρίτου Κόσμου, η εργατική τάξη της Ανατολής, οι «κοινωνικοί προλετάριοι» και οι νεολαίοι της Δύ­σης βάζουν σε κρίση το στερέωμα των καθεστώ­των. Σε αυτές τις τρεις δυνάμεις είναι συγκε­ντρωμένο κι αυτό το τεύχος της ΡΗΞΗΣ, που στη διεθνή κατάσταση.

Περσία, Τουρκία, Νικαράγουα, Σαλβαντόρ, απ’ τη μία Πολωνία, τέλος Ζυρίχη – Άμστερνταμ έρχονται να δώσουν συμβολικά την ενότητα των δυνάμεων που ανατινάζουν τη διεθνή τάξη του κεφαλαίου.

Και φυσικά μέσα σε συνθήκες που δεν υπάρ­χει κανένα αποκλειστικό κέντρο εξουσίας, αλλά πού αντίθετα αυτά τείνουν να πολλαπλασιάζο­νται, η τάση είναι στην ανάπτυξη των τοπικών και περιφερειακών συγκρούσεων για να ξεπεραστούν τα αδιέξοδα, με μόνο αποτέλεσμα αυτά να βαθαίνουν. Η Μέση Ανατολή είναι χαρακτηρι­στική. Από την Παλαιστίνη στην Περσία, μετά στο Αφγανιστάν, σήμερα στον πόλεμο Ιράν – Ιράκ, στο πραξικόπημα στην Τουρκία κ.λπ. ενώ ταυτόχρονα εξακολουθούν να ισχύουν και οι παλιότερες αντιθέσεις. Έτσι μέσα από αυτό το αξεδιάλυτο δίχτυ των αντιθέσεων, π καπιταλι­σμός οδηγείται σε πολέμους, κρίσεις και ριζικές ανατροπές χωρίς να υπάρχει δυνατότητα ε­νός κέντρου εξουσίας. Άρα η δεκαετία του ΄80 θα ΄ναι μια δεκαετία έκρηξης. Κι αυτοί που δεν έχουν παρά τις αλυσίδες τους για να χάσουν, και πού όσο βαθαίνει η κρίση θα το νοιώθουν όλο και πιο βαθειά, θα τείνουν να μεταβάλουν αυτή την έκρηξη σε επανάσταση.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*