Πολιτική

Πολιτικός διπολισμός και κοινωνικά στρατόπεδα

Μια ιστορική αναδρομή για την πορεία της Αριστεράς και της Δεξιάς με σκοπό την κατανόηση του εκλογικού αποτελέσματος, αλλά και για το μέλλον των δύο υπαρκτών πολιτικών πόλων.

Του Γιώργου Καραμπελιά από την huffingtonpost.gr

Εάν  η μακρά περίοδος της μεταπολίτευσης στηρίχτηκε πολιτικά σε ένα σύστημα ατελούς δικομματισμού (δύο μεγάλα κόμματα που συγκέντρωναν το 80% των ψήφων τουλάχιστο και δυο ή τρία μικρότερα κόμματα, συνήθως της αριστεράς ή κάποτε και της ακροδεξιάς) η περίοδος των μνημονίων εμφανίστηκε ως  η αμφισβήτηση αυτού του ισχυρού διπολισμού.

Πλέον, στις εκλογές της μνημονιακής περιόδου οι πυλώνες του δικομματισμού περιορίζονται, κάποτε ακόμα και κάτω από το 50% των ψήφων, ενώ αναδεικνύονται νέες πολιτικές δυνάμεις. Έτσι, είτε ενισχύονται δραματικά παλαιότερα μικρά κόμματα (ο ΣΥΡΙΖΑ θα εκτιναχθεί από το 4% στο 36%  και η Χρυσή Αυγή από το 0,2% στο 9%) ) είτε εμφανίζονται «από το πουθενά» νέα πολιτικά σχήματα (ΑΝΕΛ, Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΕ κ.λπ.).  Επρόκειτο για μια αντανάκλαση στο πολιτικό πεδίο των βαθύτατων και αιφνίδιων αλλαγών που παρατηρούνταν στην κοινωνία και την οικονομία μετά την οικονομική καταστροφή και την επιβολή των μνημονίων.

Ωστόσο κατά την σχετικά μακρά περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ η φορά των εξελίξεων έτεινε μάλλον να αντιστραφεί και το πολιτικό σύστημα να επιστρέψει εκ νέου, αργά αλλά σταθερά, σε έναν λιγότερο έντονο, αλλά εντούτοις υπαρκτό διπολισμό, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ τείνει να αντικαταστήσει το ΠΑΣΟΚ ως ο δεύτερος πόλος του πολιτικού συστήματος. Γι’ αυτό και, σταδιακώς, πολλά από τα κόμματα που αναδείχθηκαν κατά την εποχή των μνημονίων συρρικνώνονται (Χρυσή Αυγή, ΛΑΕ, Ένωση Κεντρώων) ή ακόμα και εξαφανίζονται (ΑΝΕΛ, Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ) χωρίς άλλα νεοεμφανιζόμενα (Ελληνική Λύση, ΜΕΡΑ25) να μπορούν να αναστρέψουν αυτή τη νέα επανενδυνάμωση του διπολισμού που πλέον συγκεντρώνει ποσοστά γύρω στο 70%.

Αυτές οι πραγματικές εξελίξεις αντανακλούν την εκκένωση της παλιάς αντίθεσης μνημόνιο-αντιμνημόνιο, μια και το «μνημόνιο» μεταβλήθηκε σε κανονικότητα, αποδεκτή από την κοινωνία έστω και δια της επιβολής, ενώ και τα τρία τουλάχιστον μεγαλύτερα κόμματα, που έχουν συμμετάσχει σε μνημονιακές κυβερνήσεις εμφανίζονται ή θέλουν να εμφανίζονται  ως μεταμνημονιακά.

Επί τη βάσει δε αυτών των εξελίξεων, πολλοί αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα πως εισερχόμεθα σε μια νέα περίοδο πολιτικού διπολισμού, όπου, απλώς, μετά από δέκα θυελλώδη χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας θα έχουν υποκαταστήσει οριστικά το ΠΑΣΟΚ ως ο δεύτερος πυλώνας αυτού του νέου διπολισμού.

Εν τούτοις, πίσω από αυτή την πολιτική επιφάνεια, υπάρχει μια βαθύτατη αντιπαράθεση διαφορετικών πολιτικών στρατηγικών και κοινωνικών συμμαχιών.

Κατά την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε ως επικεφαλής μιας κοινωνικής συμμαχίας των «μικρομεσαίων», δηλαδή των λαϊκών, εργατικών και αγροτικών τάξεων, καθώς κι ενός μεγάλου μέρους των  κατώτερων μεσαίων βιοτεχνικών και εμπορικών στρωμάτων. Η νέα αυτή συμμαχία ζητούσε «ισονομία», δηλαδή ενίσχυση του υποτυπώδους κοινωνικού κράτους και των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, αύξηση των εισοδημάτων καθώς και πρόσβαση σε έναν κρατικό μηχανισμό, που αποτελούσε ένα κλειστό club της πελατειακής πολιτικής της δεξιάς, με όλη τη σχετική παράδοση (πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης κ.λπ.)

Πράγματι το κράτος, σε όλη την μετεμφυλιακή και την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο, αποτελούσε φέουδο των νικητών του εμφυλίου και κυρίως της δεξιάς. Η άρση αυτού του αποκλεισμού, με την έλευση του ΠΑΣΟΚ, η κατάργηση των εμποδίων στην πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό και η συνακόλουθη διόγκωση του (από 300.000 άτομα στα τέλη της δεκαετίας του 1970, και 7-8% του ενεργού πληθυσμού θα περάσει στα 600.000 δέκα χρόνια αργότερα, για να προσεγγίσει  το εκατομμύριο στη δεκαετία του 2000 και το 23% του ενεργού πλήθυσμού) θα οδηγήσει σε μια ριζική ανατροπή της κοινωνικής συγκρότησης του ΠΑΣΟΚ και της αντίστοιχης  της Αριστεράς που από την εργατική τάξη μετακινείται προς τους δημοσίους υπαλλήλους.

Είναι απολύτως χαρακτηριστική η εξέλιξη  της δύναμης των διαφόρων παρατάξεων στις εκλογές του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσίων υπαλλήλων, της ΑΔΕΔΥ. Στο 24ο Συνέδριο το 1979 την εποχή που στην ΑΔΕΔΥ δεν εκπροσωπούνταν ακόμα οι εκπαιδευτικοί, η δεξιά ξεπερνούσε τα 2/3  των Συνέδρων και πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ εξελέγη για μια ακόμα φορά ο Μιχάλης Παπακώστας, υψηλόβαθμο στέλεχος της ΑΔΕΔΥ και στη διάρκεια της δικτατορίας. Όμως η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα μεταβαλλόταν ταχύτατα και το 1983 η παλιά διοίκηση εξεδιώχθη  από τον Άρειο Πάγο και στο 25 Συνέδριο τον ίδιο χρόνο οι συσχετισμοί μεταβλήθηκαν άρδην. Η κυβερνητική παράταξη πήρε το  53,5%, η Νέα Δημοκρατία το 29% και οι αριστερές παρατάξεις το 17,5%. Ωστόσο μετά την εποχή των μνημονίων το 2016 στο 36ο Συνέδριο οι συσχετισμοί στο εσωτερικό του διπόλου ΠΑΣΟ-Αριστερά θα ανατραπούν δραματικά σε όφελος της τελευταίας. Η ΔΑΚΕ έλαβε μόλις το 21,5% η δε ΠΑΣΚΕ κατέρρευσε χάνοντας πάνω από 25 ποσοστιαίες μονάδες για να περιοριστεί στο 16,8%. Τέλος οι διάφορες αριστερές παρατάξεις πήραν ουσιαστικά πάνω από το 55%! Το κράτος είχε περάσει συνδικαλιστικά τουλάχιστον στα χέρια της Αριστεράς (χαρακτηριστικά δύο αριστερίστικες παρατάξεις έφθασαν το 21%!). Ακόμα πιο δραματικές υπήρξαν οι εξελίξεις στον χώρο των εκπαιδευτικών  που αποτελούν το σημαντικότερο πλέον αριθμητικά κλάδο του κρατικού μηχανισμού. Στο 18ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ, το 2016 το ΠΑΣΟΚ θα καταβαραθρωθεί στο 9,3%, η Αριστερά θα φθάσει το 58% περίπου και η ΔΑΚΕ στο 30, 7%.

Δηλαδή στη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου δεν διαπιστώνουμε μόνο μια διόγκωση του κράτους που ξεπερνάει κατά πολύ τις δυνατότητες συντήρησής του από μια συρρικνούμενη ελληνική οικονομία, μια και ο κρατικός προϋπολογισμός φθάνει στο 55% του ΑΕΠ. Ταυτόχρονα πραγματοποιείται και μια κοινωνική μετατόπιση της κεντροαριστεράς αρχικώς και της Αριστεράς εν συνεχεία. Πλέον ο κρατισμός έχει μετακομίσει και στην Ελλάδα από την Δεξιά στην Αριστερά. Μετατόπιση που στις συνθήκες της μνημονιακής κρίσης θα οδηγήσει  τους δημοσίους υπαλλήλους να εγκαταλείψουν ακόμα και το ΠΑΣΟΚ και να μετακινηθούν προς την Αριστερά και μάλιστα την Άκρα Αριστερά. Κατά παράδοξο, εκ πρώτης όψεως, τρόπο, όσο πιο αριστερά στην κλίμακα των πολιτικών ομαδοποιήσεων μετακινούμαστε, τόσο μεγαλύτερο το ποσοστό τους στον χώρο των δημοσίων υπαλλήλων! Επί παραδείγματι η Ανταρσύα και η ΛΑΕ με ποσοστό 0, 7% στις τελευταίες εκλογές συγκέντρωναν κοντά στο 20% στις εκλογές των νοσοκομειακών γιατρών!

Παράλληλα με αυτή την θηριώδη ενίσχυση του κρατικού τομέα, το ΠΑΣΟΚ αρχικά και η Αριστερά στη συνέχεια (που αποτελούν το κυρίαρχο ιδεολογικοπολιτικό continuum της μεταπολίτευσης) συνδέονται στενά και με το κεφάλαιο των κάθε είδους προμηθευτών του δημοσίου: Κατασκευαστικές εταιρείες και προμηθευτές ηλεκτρολογικού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού (Κόκκαλης, Μπόμπολας κ.λπ.) εταιρείες διυλιστηρίων και πετρελαιοειδών (Βαρδινογιάννης), επιχειρηματίες τύπου (Ψυχάρης κ.ά) χρεωμένοι επιχειρηματίες (Κοντομηνάς, Καλογρίτσας) κ.λπ. κ.λπ. Όλοι αυτοί συνδέονται προνομιακά με την κεντροαριστερά/αριστερά (είτε στην Πασοκική είτε στην Συριζαϊκή εκδοχή τους) και θέτουν στην υπηρεσία της και τα ΜΜΕ τα οποία ελέγχουν. Μαζί τους ένα μεγάλο μέρος των διανοουμένων, εξαρτημένων από την κρατική πολιτική και παραγγελίες, στον χώρο των Πανεπιστημίων και των καλλιτεχνών. Τελευταίο, «λαϊκό», συμπλήρωμα αυτής της νέας κοινωνικής συμμαχίας είναι τα κατεστραμμένα τμήματα των λαϊκών τάξεων και των μικρομεσαίων στρωμάτων που δεν ελπίζουν πλέον να επανέλθουν στον χώρο της παραγωγής και μειονότητες που επιβιώνουν μέσω της επιδοματικής πολιτικής (τσιγγάνοι, επιδοτούμενοι κάθε είδους, περιθωριοποιημένα στρώματα) που αγγιστρώνονται στο κοινωνικό κράτος κουρελού του ΣΥΡΙΖΑ.

Αντιστοίχως μεταβλήθηκε σε βάθος και η κοινωνική σύνθεση της Δεξιάς. Η παλιά καραμανλική δεξιά αποτελούσε μια προνομιακή κοινωνική συμμαχία της ιδιωτικής επιχειρηματικής τάξης, μικρής και μεγάλης, με τον κρατικό μηχανισμό. Μέσα από τις αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν στα σαρανταπέντε χρόνια της μεταπολίτευσης και ιδιαίτερα στα μνημονιακά χρόνια, όχι μόνο απώλεσε την κυριαρχία της στον κρατικό μηχανισμό αλλά έχασε και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνικής της βάσης. Πράγματι η συρρίκνωση κατά 40% τουλάχιστον του αριθμού των μικρομεσαίων και των ελευθέρων επαγγελματιών στη διάρκεια των τελευταίων δέκα χρόνων και η αυξανόμενη αποβιομηχανοποίηση αποδυνάμωσαν έτι περαιτέρω την παραδοσιακή κοινωνική βάση της δεξιάς. Ταυτόχρονα έστρεψαν τους «μικρομεσαίους» του παραγωγικού και του εμπορικού τομέα, για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία, προς μια έντονα αντικρατιστική ιδεολογία. Εξ ου και η συμμαχία τους με τα μη κρατικοδίαιτα στρώματα της αστικής τάξης. Καθόλου τυχαία τα δύο μεγάλα συγκροτήματα που υποστηρίζουν τη ΝΔ, εκείνο του Σκάι-Καθημερινής- Αλαφούζου και εκείνο του Μαρινάκη, ελέγχονται από εφοπλιστές που δεν δραστηριοποιούνται στην εσωτερική ελληνική αγορά και επομένως δεν εξαρτώνται από τις κρατικές προμήθειες.

Επομένως η σύγκρουση Ν.Δ.–Συριζα εκφράζει την αντιπαράθεση αυτών των μεγάλων κοινωνικών συνασπισμών, γι’ αυτό και υπήρξε τόσο σφοδρή τα προηγούμενα χρόνια, γι’ αυτό και επί παραδείγματι το ΚΙΝΑΛ δεν μπορεί εύκολα να αποκοπεί απ’ τον ομφάλιο λώρο του κρατισμού και προτίμησε αντίθετα να αποπέμψει τον «αντικρατιστή» Βενιζέλο. Γι’ αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατέρρευσε όπως πολλοί προσδοκούσαν.

Τα δύο στρατόπεδα είναι σχεδόν ισομεγέθη αλλά το κρατικιστικό μοντέλο έχει ηττηθεί ιδεολογικά και πολιτικά και αυτό δεν αποτελεί μια συγκυριακή εξέλιξη, αλλά μια εξέλιξη βάθους που θα καθορίσει την ελληνική κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα για πολλά χρόνια ακόμα. Χωρίς αυτό να σημαίνει όμως και την επιβίωση, ως έχουν σήμερα, των δύο υπαρκτών πολιτικών πόλων, αλλά θα επιφέρει την βαθύτατη μετάλλαξή της ελληνικής πολιτικής ζωής, τέτοια που ίσως δεν μπορούν να τη φανταστούν οι δύο σημερινοί πρωταγωνιστές του διπόλου. Αποτελούν απλώς την απόληξη μιας ιστορικής αντιπαράθεσης και την απαρχή απλώς της νέας. Το μέλλον θα είναι πολύ πιο σύνθετο. Αλλά γι’ αυτά σε ένα άλλο σημείωμα.

16 Σχόλια

  1. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν οι Έλληνες ψήφισαν ή όχι με κύριο γνώμονα τις τοποθετήσεις των κομμάτων στα εθνικά θέματα, ιδίως δε στο Μακεδονικό. Τα κόμματα που τάσσονται υπέρ της επαίσχυντης συμφωνίας των Πρεσπών ή αμφισβητούν τα εθνικά μας δίκαια στην Μακεδονία έλαβαν: ΣΥΡΙΖΑ: 31,53%, ΜέΡΑ 25: 3,44%, ΑΝΤΑΡΣΥΑ: 0,41%, λοιπά ακροαριστερά (εξαιρώντας την Πλεύση Ελευθερίας και καταχρηστικά την ΛΑΕ): 0,26%. Αθροιστικά τουλάχιστον 35,64% των ψηφοφόρων αδιαφόρησαν για τα εθνικά θέματα ή πρεσβεύουν ανοιχτά τον εθνομηδενισμό, ενώ βέβαια γνωρίζουμε ότι αντίστοιχες ανεθνικές απόψεις εμφανίζονται και στα υπόλοιπα κόμματα.
    Αν λοιπόν το κύριο κριτήριο για την διαμόρφωση του νέου διπολισμού ήταν η ένταξη των πολιτών σε έναν από τους δύο κοινωνικούς συνασπισμούς («κρατιστών» και «αντικρατιστών»), και όχι το αίτημα του πατριωτισμού, σαφώς εξηγείται το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν καταβαραθρώθηκε. Και βέβαια δεν υπάρχει ζήτημα εθνικών προτεραιοτήτων ειδικά για τους ιδεολογικούς πιστούς της Αριστεράς, οι οποίοι εξ ορισμού είναι ανεθνικοί, αλλά αυτοί δεν αποτελούν το μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι φαίνεται ότι στις πλατιές μάζες των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ η αναγκαιότητα για προτεραιότητα στα εθνικά θέματα πέρασε στο ντούκου. Με άλλα λόγια για πολλοστή φορά μέρος του εκλογικού σώματος προέκρινε τις ιδιωτικές του προσδοκίες, τους φόβους του και το παραδοσιακό «αντιδεξιό» ανακλαστικό, και όχι τους κινδύνους που αντιμετωπίζει η πατρίδα . Οι φόβοι έναντι του αντικρατισμού/φιλελευθερισμού τροφοδοτήθηκαν και από την διαδεδομένη αντιπάθεια ή προκατάληψη προς την μητσοτακική οικογενειοκρατία.
    Τελικά λοιπόν δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και ο εθνομηδενιστικός ιδεολογικός χώρος που ανοιχτά αντιπροσωπεύει, δεν τιμωρήθηκε για την προδοσία των Πρεσπών. Κι όμως αυτό θα έπρεπε να ήταν το πραγματικό στοίχημα των εκλογών, πολύ περισσότερο από την αμφίβολη προοπτική ανάπτυξης την οποία ευαγγελίζεται η ΝΔ, μέσω φορολογικών ελαφρύνσεων.
    Εφόσον κάποιος πολίτης πρεσβεύει τα εθνικά μας δίκαια και τις πατριωτικές αξίες, θεωρώ ότι έχει πλέον προσωπική ευθύνη εάν στήριξε μία από αυτές τις καθαρόαιμα εθνομηδενιστικές παρατάξεις (πρωτίστως ΣΥΡΙΖΑ και Βαρουφάκη). Η αιωρούμενη δικαιολογία ότι και οι άλλοι σχεδίαζαν τα ίδια για το μακεδονικό (βλ. προπαγάνδα Documento), και ότι εν γένει η κρίση προήλθε από εν πολλοίς από την ΝΔ (διαφθορά, διαπλοκή, επιβολή μνημονίων κλπ) δεν μπορεί να επαρκεί για έναν πολίτη που αντιλαμβάνεται το τεράστιο βάρος της προδοσίας της Μακεδονίας και γενικότερα της αμφισβήτησης του έθνους από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς του ΣΥΡΙΖΑ (βλ. Εφημερίδα των Συντακτών κλπ). Στο κάτω κάτω κανείς δεν ήταν υποχρεωμένος να ψηφίσει ΝΔ, αν δεν συμφωνούσε μαζί της, αφού υπήρχαν και άλλες λύσεις (ΚΙΝΑΛ, ΚΚΕ ή ακόμα και Ένωση Κεντρώων, Κωνσταντοπούλου, Λαφαζάνη κλπ). Δεν ήταν το ζητούμενο η επίτευξη του μέγιστου δυνατού αποτελέσματος για την ΝΔ. Το βασικό ήταν να τιμωρηθεί έντονα ο ΣΥΡΙΖΑ για την προδοσία των Πρεσπών, ώστε να εμπεδωθεί το μήνυμα ότι ο λαός ανέχεται πολλά, όχι όμως την προσβολή των εθνικών του δικαίων.
    Ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να παρουσιάζει τις Πρέσπες ως ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της κυβερνήσεώς του και καυχιέται για αυτό. Δεν έχω κανέναν λόγο να θεωρήσω τις ιδεολογικές τοποθετήσεις της ΝΔ ως πλέον πατριωτικές έναντι αυτών του ΣΥΡΙΖΑ. Ο νεοφιλελεύθερος κοσμοπολιτισμός και η απεμπόληση του εθνισμού εκ μέρους των αντικρατιστών είναι δεδομένη πλέον. Το παραμύθι της πατριωτικής Δεξιάς έχει παρέλθει προ πολλού. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι σε πολύ κόσμο πέρασε η αντίληψη ότι και η ΝΔ τα ίδια θα έκανε με το Μακεδονικό, ότι ο Μητσοτάκης δεν προτίθεται να αμφισβητήσει την κύρωση της Συμφωνίας, ότι ο Τσίπρας πήρε την καυτή πατάτα από τον Μητσοτάκη, οπότε ο τελευταίος έκανε αντιπολίτευση εκ του ασφαλούς κλπ. Όλα αυτά μπορεί να εμπεριέχουν μία δόση αλήθειας. Ωστόσο αυτός που επιβεβαιωμένα πραγματοποίησε το έγκλημα (Κοτζιάς -Τσίπρας) δεν μπορεί να φέρει ίδια ευθύνη με αυτόν που εικάζεται ότι θεωρητικά θα μπορούσε να το πραγματοποιήσει. Και στην περίπτωση της Συμφωνίας των Πρεσπών, ο πραγματικός αυτουργός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δυστυχώς κατάφερε να βγει αλώβητος μέσα από την καταστροφή που προκάλεσε.
    Δυστυχώς το εθνομηδενιστικό ιδεολόγημα παραμένει πανίσχυρο. Απαιτείται πολύ εντονότερος αγώνας για την παλινόρθωση του πατριωτισμού ως μέγιστη αξία και προϋπόθεση ύπαρξής μας ως ιστορική οντότητα.

    • Δυστυχώς σε μια χώρα σε οικονομική και κοινωνική παρακμή, τα αντιστασιακά γονίδια εξασθενούν και οι διάφορες κοινωνικές κατηγορίες και τάξεις αναζητούν με ποιο τρόπο θα επιβιώσουν ατομικά και οικογενειακά ενώ εν πολλοίς αδιαφορούν για τα λοιπά ζητήματα, παρόλο που μπορεί να τους απασχολούν ή να τους ξεσηκώνουν κατά καιρούς. Γι’ αυτό και σχηματίζονται δύο κυρίαρχα κοινωνικο-πολιτικά μέτωπα, τό ένα γύρω από τον κρατικιστικό ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ που διέπεται ανοικτά από εθνομηδενιστικές αντιλήψεις και ένα δεύτερο από την απευθυνόμενη στα μεσοστρώματα του ιδιωτικού τομέα και τους επιχειρηματίες, Νέα Δημοκρατία που ναι μεν διατηρεί καποιες εθνικές αναφορές, όμως και αυτές είναι εξασθενημένες, εξαιτίας της μακρόχρονης κρίσης και της ισχυρής πρόσδεσης των συγκεκριμένων πολιτικών δυνάμεων στις ξένες μεγάλες δυνάμεις. Έτσι το έργο της συγκρότησης μιας πατριωτικήγς δύναμης με πρόγραμμα και σχέδιο έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα ανέφικτο σε μεγάλη κλίμακα. Γι’ αυτό και επειμένουμε ιδιαίτερα στο ρόλο της ιδεολογικής συγκρότησης μιας πατριωτικής δύναμης που θα κατακτήσει την ιδεολογική ηγεμονία.
      Διαχειριστής

      • Ευχαριστώ για την απάντηση! Συμφωνώ απολύτως με ό,τι γράφετε. Πρέπει οπωσδήποτε ο πατριωτισμός να αποκατασταθεί κατ’αρχήν στην Παιδεία, στον Τύπο, στον πολιτισμό, στην διανόηση. Και σε αυτό το επίπεδο η συνεισφορά του ΑΡΔΗΝ είναι ανεκτίμητη.
        Είναι αναμενόμενο κάποιος εν μέσω τρομερής κρίσης να προτάσσει την οικονομική του επιβίωση. Δυστυχώς δεν έχει γίνει κατανοητό σε ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού ότι η ανάπτυξη, άρα και η προσωπική οικονομική ευημερία του κάθε πολίτη έρχεται ως αποτέλεσμα και της εθνικής ισχύος.
        Εν πάση περιπτώσει για την ώρα ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε.
        Ελπίζω τουλάχιστον με την νέα κυβέρνηση να δούμε ανθρώπους με εθνικές ευαισθησίες, όπως ο Άγγελος Συρίγος, να αναλαμβάνουν κάποιον επιτελικό ρόλο.

        ΥΓ. Έχω περιέργεια να δω πώς θα τοποθετηθεί ο Βασίλης Βιλιάρδος στα εθνικά και οικονομικά ζητήματα.

  2. Μπάμπης

    Αυτές οι εκλογές έδειξαν νομίζω ότι στην Ελλάδα υπάρχουν 2 μπλοκ. Το ένα είναι το δεξιό, αντικρατικιστικό μπλοκ, το οποίο διατηρεί κάποια εθνική συνείδηση και μάλιστα η εξέλιξη του είναι θετική. Δηλαδή και τα πατριωτικά του χαρακτηριστικά γίνονται ισχυρότερα, αλλά και η σοβαρότητά του αν εξετάσουμε την εξέλιξη του τα τελευταία χρόνια. Δηλαδή απομακρύνεται από τον κρατισμό (από τη λαϊκή δεξιά πέρασε στον Μητσοτάκη),βελτιώνεται σε εθνικά αντανακλαστικά (βλ. τα συλλαλητήρια) αλλά σοβαρεύει κιόλας (από την ΧΑ, στον Βελόπουλο και που και αυτόν φαίνεται να τον ξεπερνά – χαρακτηριστικό είναι ότι σε ένα θρησκευτικό σωματείο που παρακολουθώ όπου πριν 7 χρόνια αρκετοί στήριζαν τη ΧΑ, σήμερα μόνο ένας βρέθηκε να υποστηρίξει τον Βελόπουλο και σε αυτόν ακόμα του την πέσανε όλοι οι υπόλοιποι). Αυτό το μπλοκ είναι 48% του συνόλου.
    Το υπόλοιπο 52% είναι το αριστερό μπλοκ των κρατιστών. Αυτοί εξελίσσονται προς το χειρότερο, προς ολοένα και μεγαλύτερη αδιαφορία για την πατρίδα. Είναι χαρακτηριστικό και τραγικό συνάμα ότι σε αυτές τις εκλογές μετά από ανυπολόγιστες καταστροφές ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε μόνο 145 χιλιάδες ψήφους σε σχέση με τον Σεπτέμβριο του ’15. Αυτό το 52% ζει από επιδοματάκια, συνταξούλες της γιαγιάς (η οποία μπορεί και να ψηφίζει ΝΔ), μισθούς για άραγμα στο δημόσιο και από τα λεφτά του προσφυγικού. Επίσης, έχει αλλοιωμένη συνείδηση έχοντας γαλουχηθεί με τις τοξίνες της αριστεράς και η αντιπαράθεσή του με το άλλο μπλοκ που γίνεται ισχυρότερο και αρχίζει να απειλεί το μονοπώλιό τους, ωθεί τον σκληρό πυρήνα αυτού του μπλοκ στον ανθελληνισμό.
    Με λίγα λόγια, οι πατριώτες γίνονται καλύτεροι και οι εθνομηδενιστές χειρότεροι. Χωρίζεται η ήρα από το στάρι.

  3. Μπάμπης Παπαχαραλάμπους

    Ωρίμασε ο καιρός ώστε το ΑΡΔΗΝ να εξελιχθεί σε πολιτικό φορέα.

  4. Ο Θάνος Τζήμερος είναι ο πιο συνεπής αντικρατιστής αλλά δυστυχώς καταποντίσθηκε με ποσοστό 0,70 %! Κρίμα.

  5. Ηρακλής Φωκάς

    ΤΟ 35,64% ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟ ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΕΚΑΤΟ ΤΙΣ ΕΚΑΤΟ ΤΩΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΠΕΡΙΠΟΥ ΣΤΟ 21% ΕΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΕΧΟΝΤΕΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΟΣΟΣΤΟ ΑΔΙΑΦΟΡΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΑΦΟΥ Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΗΔΗ ΜΙΑ ΤΑΣΗ.
    ΑΠΟ ΤΟ 2010 ΛΕΩ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΟΡΕΑΣ.
    ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΠΙΘΑΝΩΝ ΔΥΣΚΟΛΙΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΕΡΕΥΝΗΘΗ ΚΑΙ Η ΛΥΣΗ.

    • Οπωσδήποτε το 35,64% δεν είναι σίγουρο, αλλά δυστυχώς είναι ενδεικτικό της απίσχνασης του πατριωτικού αισθητηρίου, πολλώ δε μάλλον αν συνυπολογίσει κανείς ότι και η αποχή (όχι το λευκό) συχνά προέρχεται από γενικότερη αδιαφορία, ενώ συγχρόνως ένα σημαντικό ποσοστό των εκ πεποιθήσεως απεχόντων πρεσβεύει ιδεολογήματα απόρριψης του κοινοβουλευτισμού, τα οποία συνήθως συνδυάζονται με τον εθνομηδενισμό.
      Τέλος πάντων το πρόβλημα είναι ότι ο διπολισμός επανήλθε, αλλά το πατριωτικό αίτημα έμεινε ήδη έξω από τον σχηματισμό του νέου άξονα. Με αυτά τα δεδομένα μετά το άρον άρον κλείσιμο του μακεδονικού (δηλαδή μετά την θεσμική απεμπόληση του σεβασμού της ιστορικής μνήμης), πλέον εισερχόμεθα σε μία περίοδο στην οποία πιθανότατα θα αντιμετωπίσουμε την επίσημη απεθνικοποίηση του κράτους. Η ζημιά που έφερε η Συμφωνία των Πρεσπών είναι ανυπολόγιστη.

  6. Ειμαι εκτοs κλιματοs που δεν συμμεριζομαι τουs πανηγυρισμουs για την εκλογη νεαs κυβερνησηs.Συντομα οι πανηγυριζοντεs θα ανακαλυψουν οτι η κυβερνηση Μητσοτακη θα καταπιει τιs πρεσπεs και οτι νατοικοι (και μνημονιακοι αλλα αυτο δεν φαινεται να αφορα )πατριωτεs στυλ Συριγου ειναι παντα εθνοκαπηλοι κ μειοδοτεs οσο αυτοι που κατηγορουν.Ασε που ο σοροs δεν εχει σχεση μονο με τον βαρουφακη αλλα και με την πατριωτικη ΝΔ μεσω του Ζαβου ,τηs Λυμπερακη διευθυντριαs τηs solidarity now καθωs κα τηs action aid ιδιοκτησιαs Μπακογιαννη.Τωρα που υπαρχει περιοδοs χαριτοs ποιοs ασχολειται.Αυτα θα συζητηθουν κατα τον χειμωνα…

  7. ΑΚΡΙΤΑΣ

    Αποτελέσματα εκλογών 17 Νοεμβρίου 1974
    Κόμμα Επικεφαλής Ψήφοι Έδρες
    Αριθμός % ± % Αριθμός ±
    Νέα Δημοκρατία Κωνσταντίνος Καραμανλής 2.669.133 54,37 Νέο 220 Νέο >>Η Κύπρος κείται μακράν >>Ανοικτός Εθνομηδενισμός
    Ένωσις Κέντρου-Νέες Δυνάμεις 1 Γεώργιος Μαύρος 1.002.559 20,42 -32,30 60 -111
    Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα Ανδρέας Παπανδρέου 666.413 13,58 Νέο 12 Νέο>>Δεν διεκδιδούμε τίποτε >> Κεκαλυμμένος Εθνομηδενισμός με προσωπείο πατριωτισμού και αντιαμερικανισμού
    Ενωμένη Αριστερά 2 Ηλίας Ηλιού 464.787 9,47 -2,33 8 -14
    Εθνική Δημοκρατική Ένωσις Πέτρος Γαρουφαλιάς 52.768 1,07 Νέο – –
    Δημοκρατική Ένωση Κέντρου Ιωάννης Ζίγδης 8.509 0,17 Νέο – –
    Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κίνημα Ελλάδας διοικούσα επιτροπή 1.539 0,03 Νέο – –
    Φιλελεύθερη Δημοκρατική Ένωση
    Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος Ιάκωβος Διαμαντόπουλος
    Διονύσης Μπενετάτος 975 0,02 Νέο – –
    Ανεξάρτητοι υποψήφιοι 42.291 0,86 – – –
    Σύνολο 4.908.974 100 300
    Έγκυρα 4.908.974 96,92
    Άκυρα/Λευκά 54.584 2,12
    Ψήφισαν 4.963.558 79,53
    Αποχή 1.277.508 20,47
    Εγγεγραμμένοι 6.241.066
    Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82_1974
    Οι πρώτες εκλογές της μεταπολίτευσης επιβραβεύουν θριαμβικά και επαυξάνουν το διαχρονικό έγκλημα και την προδοσία της Κύπρου μας στο επεισόδιο που μόλις πρόσφατα είχε συντελεστεί – πραξικόπημα των ξενοκίνητων συνταγματαρχών στην Κύπρο , εισβολή Τούρκων και καμία αντίδραση από το Ελλαδικό κράτος είτε υπό στρατιωτική διακυβέρνηση (Ιωαννίδης ) είτε υπό πολιτική (Καραμανλής συν όλους τους υπόλοιπους )όπως και για όλα τα υπόλοιπα εγκλήματα – γενοκτονία του Ελληνισμού και στρατιωτική κατοχή σε Κων/πολη , Μ.Ασία Πόντο ,Αντιόχεια , Ίμβρο ,Τένεδο , Βόρειο Ήπειρο , Βόρειο Μακεδονία ,απεμπόληση ελληνογενών εθνικών ομάδων που είναι πολλαπλάσιοι αριθμητικά του Ελλαδικού πληθυσμού (διάβαζε κατά κύριο λόγο Ελληνογενείς Σικελίας και Κάτω Ιταλίας αλλά και Λατινογενείς Κεντρικής Ιταλίας
    Η μελέτη του γνωστού συγγραφέα Στέφανου Σωτηρίου – Ιστορικού , Βαλκανιολόγου είναι καταπληκτική
    ΠΗΓΗ :https://kariopoliskontostavlifokades.blogspot.com/2018/06/h.html
    αλλά και των εκατομμυρίων αραβόφωνων Ρωμιών της Μέσης Ανατολής
    https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/omogeneia/208065_proedros-ellinorthodoxon-roym-livanoy-na-men-xehnate-oti-ehete
    Η συνέντευξη του γενναίου προέδρου του Ελληνορθόδοξου κόμματος Λιβάνου Ροντρίγκ Χούρι είναι αποκαλυπτική ),
    απεμπόληση του ποιμενικού μας ρόλου στον Χριστιανισμό παγκοσμίως και άλλα πολλά …
    Ήταν φυσικό και επόμενο ότι ένα σάπιο εθνοκτόνο , εξαρτημένο κατεστημένο θα μας πηγαίνει από κακό στο χειρότερο .
    Το θέμα λοιπόν δεν είναι γιατί ο Τσίπρας ξεπούλησε την Μακεδονία μας τ0 2019 , ο ψευτο Εθνάρχης ξαναπούλησε την Κύπρο τ0 1974, ο Ελληνικός στρατός αποχώρησε αμαχητί από την μόλις απελευθερωμένη Μικρά Ασία μας το 1922 και και και ..
    Το θέμα είναι γιατί και πώς μπορεί να δημιουργηθεί ένα συλλογικό κίνημα -στην αρχή από λίγους – που θα διεκδικήσει τα δίκαια του Ελληνισμού , θα κυριαρχήσει και θα χτίσει λιθαράκι λιθαράκι ένα αρραγές μέτωπο που θα έχει σαν προμετωπίδα την υλοποίηση του οράματος των Εθνεγερτών μας Ρήγα Φεραίου – Ιωάννη Ρωμανίδη !!

  8. Οι υπερφορολογούμενοι μικροι ιδιοκτήτες και επιχειρηματίες της μεσαίας τάξης νομίζουν έπειτα από χρόνια
    προπαγάνδας ότι για όλα φταιει το δημόσιο. Δηλ. οι δημόσιοι υπάλληλοι που και βέβαια
    όπως αναφέρεται ευνόησε ο ΣΥΡΙΖΑ δίνοντάς τους ψίχουλα ή απλώς στηριζοντάς τους
    ψυχολογικά (οτι δηλ. δεν κινδυνεύουν). Γιατι μόνο αυτοί έχουν μείνει.

    Ο δημόσιος τομέας εχει ξεπουληθεί σταδιακά αρχής γενομένης χρόνια πριν το μημόνιο (ΟΤΕ, λιμανια, αεροδρόμια,
    ΔΕΗ κλπ). Το ξεπούλημα ολοκλήρωσε ο Τσίπρας. Το κράτος δεν είναι πια «επιχειρηματίας» όπως μας
    πιπίλιζαν το μυαλό απο το 90 και μετά. Το ολοκλήρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ όχι η νεοφιλελευθερη δεξιά.
    Εχουν μείνει λοιπόν μόνο οι «τεμπελκανάδες» και «ακαμάτηδες» δημόσιοι υπάλληλοι τους οποίους και περιμένουν
    να τους πετσοκόψει ή να τους απολύσει ο Μητσοτάκης για να πάψουν πια να τους ταίζουν από τους φόρους που πληρώνουν.
    Ετσι σκέφτονται και αυτό θέλουν να πιστευουν.

    Δεν θυμούνται όμως οτι στην αρχή του 1ου μνημονίου μόλις η κυβέρνηση του Γ.Παπανδρέου ανακοίνωσε
    την κατάργηση των δωρων των δημοσίων υπάλλήλων – μόνο αυτό ειχε κάνει, τίποτε άλλο – τις επομενες
    μέρες εκλειναν περίπου 100 μικρές επιχειρήσεις την ημέρα. Δεν το θυμούνται ας το έλεγαν κάθε μέρα
    τα κανάλια. Δεν θυμούνται ή δεν θέλουν να θυμηθούν γιατί έγινε αυτό. Γιατί βέβαια ένα μεγάλο μέρος
    της πελατείας τους είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και ήξεραν τι πρόκειται να συμβεί.
    Γιατί απ’ αυτούς ψωνίζουν οι δημόσιοι υπάλληλοι όσοι ψωνίζουν ακόμα και δεν πάνε στις
    μεγάλες αλυσίδες των πολυεθνικών.

    Η λειτουργια της οικονομιας λοιπον ειναι μια κυκλικη διαδικασια. Αν η νεα κυβερνηση προσπαθηθει να
    συρικνωσει τον κρατισμο, που δεν ειναι αλλο απο τους δημοσιους υπαλληλους τωρα πια, το αποτελεσμα θα ειναι
    και παλι η συρικνωση των μικρων ιδιοκτήτων και επιχειρηματίων δεν ξερω σε ποιο ποσοστο. Τελικα τι θα προσπαθησει
    να κανει και τι μπορει να κανει υπο συνθηκες κατοχης ;;;

    Δεν σκέφτονται ή δεν θέλουν να σκεφτούν μήπως τυχόν για την συρικνωση τους φταίνε οι παγκοσμιοποιητικές
    πολιτικές στα πλαίσια της ΕΕ, οι ελευθερες εισαγωγές, ή δραματική μείωση της εγχώριας παραγωγής σε συνδυασμό
    με την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας υιοθέτώντας το ξένο νομίσμα. Οταν τολμήσουν να σκεφτούν κάτι τέτοιο
    το διώχνουν αμέσως από το μυαλό τους λεγοντας «τι να κάνουμε … έτσι εχουν τα πράγματα παγκοσμίως»
    ή «είμαστε στην ΕΕ δεν γίνεται αλλιώς». Η κανονικοτητα που λεμε.

    Δεν σκέφτονται ή δεν θέλουν να σκεφτούν μήπως η υπερφορολόγησή τους έχει στόχο το οριστικό ξεπάστρεμά τους από τους
    ξένους και όχι για να τα φάνε οι δημόσιοι υπάλληλοι ;;;

    ΥΓ. απλως για να μην υπαρχουν παρεξηγησεις σε οτι αφορα το ξενο νομισμα ειναι αλλο πραγμα να εισαι
    εναντιον του ξενου νομισματος και αλλο πραγμα μια κυβερνηση να αποφασισει να φυγει τωρα απο το ευρω
    η να συρθει τωρα εκτος ευρω.

Γράψτε απάντηση στο ΓΠ Cancel

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*