Επειδή μεγάλη σπέκουλα γίνεται τις τελευταίες μέρες σχετικά με την μετάληψη, αναδημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο για τις οδηγίες του Νικόδημου Αγιορείτη πως να γίνεται η μετάληψη σε συνθήκες επιδημίας (πανώλη τότε). 

Α-Ρ

ΤΟ “ΠΗΔΑΛΙΟΝ” ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΗ “ΕΝ ΚΑΙΡΩ ΠΑΝΩΛΗΣ”

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου από την ιστοσελίδα  Ιδιωτική  Οδός

Τo «Πηδάλιο» αποτελεί, ως γνωστόν, μια συλλογή κανόνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας που εκπονήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα από τους λόγιους αγιορείτες μοναχούς Νικόδημο Αγιορείτη και Αγάπιο, σε δημώδη γλώσσα, και περιέχει παράθεση, ερμηνεία και «συμφωνία» των κανόνων των Αγίων Αποστόλων, των Οικουμενικών συνόδων, των τοπικών συνόδων και των Πατέρων της Εκκλησίας, με σκοπό, όπως εξαγγέλλεται στο προοίμιο του βιβλίου, να ωφεληθούν οι χριστιανοί. Στις εκτεταμένες υποσημειώσεις, οι δύο μοναχοί ασχολούνται με πολλά σύγχρονά τους θέματα και συνήθειες, που κάποιες φορές υπερβαίνουν το κείμενο του κανόνα.
Το «Πηδάλιο» είναι ένα βιβλίο αναφοράς για την Εκκλησία, γέννημα της Τουρκοκρατίας. Αυτή η «σκοτεινή» περίοδος του Ελληνισμού, λόγω της σκλαβιάς, λησμονούμε πως μας έδωσε πολύ σημαντικά πονήματα, με τα οποία ασχολείται σήμερα ενδελεχώς η επιστημονική έρευνα.
Το «Πηδάλιο» έχει επικριθεί από πολλούς, ακόμα και θεολόγους, ως ένα «συντηρητικό και σχολαστικό» βιβλίο, που διέπεται από αυστηρό και νομικίστικο πνεύμα, αλλά σίγουρα θα πρέπει να το δούμε ως καρπό της εποχής του, μια συγκεκριμένης εποχής που ήταν η Τουρκοκρατία.
Θυμήθηκα τώρα ότι το «Πηδάλιο» γιατί έχει ενδιαφέρουσες υποσημειώσεις σε σχέση με το θέμα των ημερών, δηλαδή την μετάδοση της Θείας Ευχαριστίας σε συνθήκες επιδημίας, βλ. κορωνοϊό, εν προκειμένω. 
Σε μια ερμηνευτική υποσημείωση, λοιπόν, πάνω στον ΚΗ΄ κανόνα της Στ’ Οικουμενικής Συνόδου, διαβάζουμε στο «Πηδάλιο» αυτολεξεί τα κάτωθι:
“Όθεν και Ιερείς και Αρχιερείς πρέπει εν καιρώ πανώλης να μεταχειρίζωνται τρόπον εις το να μεταλαμβάνουν τους ασθενούντας, όστις να μη παραβαίνη τον Κανόνα τούτον, ουχί βάλλοντες μέσα εις σταφίδα τον άγιον Άρτον, αλλά εις τι αγγείον ιερόν, και εκείθεν να τον λαμβάνουν, ή οι μόρται (μόρτης: άνθρωπος που είχε πάθει ανοσία στην πανούκλα και προσέφερε τις υπηρεσίες του στην κοινότητα θάβοντας τους νεκρούς και περιθάλποντας τους ασθενείς), η οι ασθενείς, δια λαβίδος. Το δε αγγείον συν τη λαβίδι να βάνεται εις ξύδι, και το οξύδι να ρίπτηται εις το χωνευτήριον, ή με όποιον άλλον τρόπον δυνηθώσι ασφαλέστερον και κανονικόν”. 
 
Με άλλα λόγια οι ασθενείς από πανώλη δεν κοινωνούν από το κοινό άγιο ποτήριο, αλλά σε ξέχωρο σκεύος, στο οποίο δεν γίνεται κατάλυση από τον ιερέα και απλώς πλένεται με ξύδι.
Άραγε γιατί αυτή η πρακτική; Δεν είναι προληπτική και αποτρεπτική;
Στο πνεύμα, λοιπόν, της οικονομίας θα μπορούσε η Εκκλησία να βρει ένα τρόπο για να κατευνάσει τον λογισμό των πολλών, που την θεωρούν άκαμπτη και απροσάρμοστη στις σύγχρονες συνθήκες και απαιτήσεις.
Στην λογική της προσαρμογής και της ευελιξίας κινείται η πρόσφατη εγκύκλιος του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου, με αφορμή την εμφάνιση της πανδημίας Covid-19.
Η ακαμψία και η ευκαιρία για «ομολογία πίστεως» είναι ανωφελείς και μάταιοι στην παρούσα συγκυρία.
_______________
Δείτε το παραπάνω κείμενο εμπλουτισμένο με τα της προετοιμασίας και της αποξήρανσης της Ιεράς Παρακαταθήκης κατά την Μεγάλη Πέμπτη, προς αποφυγήν αλλοιώσεως του αγίου άρτου, στο ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

14 Σχόλια

  1. Αν μεταδίδονταν μικρόβια με τη θεία κοινωνία δεν θα υπήρχε εδώ και χιλιάδες χρόνια κανένας ορθόδοξος παπάς ζωντανός, επειδή μετά το τέλος της κάθε θείας λειτουργίας καταλύουν ό,τι έχει απομείνει (μαζί με όλα τα μικρόβια των πιστών – αν υπήρχαν). Επίσης υπάρχουν και ιερείς που υπηρετούν στο λοιμωδών και καταλύουν φυσικά πάντα, μετά από δεκάδες ασθενείς με μεταδοτικές ασθένειες και επίσης φυσικά δεν παθαίνουν τίποτα.
    Αν μεταδίδονταν μικρόβια με τη θεία κοινωνία η συνήθεια του κοινού κουταλιού (λαβίδας) θα είχε καταργηθεί εδώ και αιώνες (όπως δεν υπάρχει σε κανένα άλλο δόγμα ή θρησκεία).
    Μπορεί να ακούγεται σε πολλούς σοκαριστικό, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.
    Το ίδιο ισχύει με τον αγιασμό, ο οποίος δεν βρωμίζει ποτέ, όσες φορές και να πιεις απευθείας από το μπουκάλι με το στόμα σου. Δοκιμάστε το. Δοκιμάστε μετά και με άλλο μπουκάλι που έχει νερό. Οι καθολικοί ρίχνουν αλάτι στον δικό τους αγιασμό.
    Επίσης, αν πάρεις βασιλικό από τον Τίμιο Σταυρό την ημέρα του Τιμίου Σταυρού και το βάλεις σε ζυμάρι, αυτό φουσκώνει χωρίς να χρειάζεται μαγιά. Πάρε βασιλικό από τη γλάστρα σου και κάνε το ίδιο, δεν θα γίνει τίποτα.
    Το λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνα (αλλά και πολλά άλλα) είναι εκεί στην Κέρκυρα εδώ και 1700 χρόνια και ακόμα να σαπίσει. Πώς τα καταφέρνουν αυτοί οι παπάδες και κάνουν αυτά τα κόλπα κάτω από τη μύτη ολονών χωρίς να τους πάρουν χαμπάρι;
    Το ίδιο και το Άγιο Φως, δεν βγαίνει στα κρυφά με τσακμάκι που έχει κρύψει ο Πατριάρχης κάτω από τα ράσα του, αλλά μπροστά στα μάτια δεκάδων χιλιάδων μέσα στην εκκλησία με ηλεκτρικές εκκενώσεις, μπροστά σε ανθρώπους από όλα τα δόγματα και τις θρησκείες του κόσμου, μπροστά σε Αρμένιους, Εβραίους και μουσουλμάνους που θα μας το είχαν σταματήσει το “έθιμο” εδώ και καιρό, αν οι δικοί μας κρύβανε τα τσακμάκια. Σήμερα πια μπορεί κανείς και να το δει στο youtube ότι τα πρώτα λεπτά είναι φωτιά που δεν καίει. Ούτε γένια ανάβουν, ούτε χαρτιά, ούτε ρούχα ούτε τίποτα. Μπορείτε και να το δείτε live σε λίγες μέρες μεταδίδεται από το 4Ε. Πέρυσι μια κυρία το έβαλε επί πολύ ώρα πάνω στο μανίκι της. Γι’ αυτό και είναι τόσο λίγο γνωστή αυτή η διαχρονική “απάτη” στη Δύση. Αν θέλαν να το τεστάρουνε, θα φέρνανε οι δημοσιογράφοι τις ίδιες τις εφημερίδες τους να δούνε αν ανάβουν. Αλλά δεν συμφέρει. Γι’ αυτό το αποσιωπούν.
    Καταλαβαίνω ότι όλα αυτά είναι σοκαριστικά, αλλά είναι η οδυνηρή πραγματικότητα. Δυστυχώς δεν είμαστε το τυχαίο αποτέλεσμα φυσικών διεργασιών.

    • Ελένη Μαρτσούκου says:

      Προσυπογράφω

    • Αγαπητέ Μπάμπη,

      Από τον καιρό που ο Παστέρ ανακάλυψε τα μικρόβια, μάθαμε πως μικρόβια και ιοί υπάρχουν σε όλη τη γη, βαθιά στο χώμα, και στους βυθούς των ωκεανών. Έχουν βρει μικρόβια σε υποβρύχια ηφαίστεια, που επιζούν στο ζεστό ρεύμα που αναδύεται απ’ αυτά, σε πολύ μεγάλη πίεση και θερμοκρασία 135 βαθμών.

      Από μικρόβια είναι γεμάτο και το σώμα μας. Αυτά είναι πολλών χιλιάδων ειδών, και ορισμένες μελέτες δείχνουν πως οι συγκεντρώσεις αυτές των μικροβίων ξεχωρίζουν –δεν θυμούμαι αν ξεχωρίζουν σε κάθε πρόσωπο, ή σε κάθε σωματική κατηγορία (π.χ. υπέρβαρους, κλπ), ή ανάλογα με μιαν άλλη κατηγορία.

      Γιατί δεν αρρωστούμε με όλα αυτά τα μικρόβια και τους ιούς; Διότι, δεν είναι όλα παθογόνα. Δεν είναι όλα ασθένειες. Και δεν είναι όλα ασθένειες για τις οποίες δεν έχουμε αντισώματα.

      Υπάρχει κι άλλος λόγος: έχουμε το ανοσοποιητικό μας σύστημα.

      Αυτή η γενικευμένη διάδοση των μικροβίων στον πλανήτη, αλλά και οι τρόποι με τους οποίους διαδίδονται, μας βεβαιώνει πως μετάδοση μικροβίων γίνεται και με τη Θεία Κοινωνία. Ο λόγος που δεν αρρωστούν όσοι μεταλαμβάνουν, ή ο ιερέας που καταλύει το υπόλοιπο, είναι αυτός που ανέφερα: δεν είναι όλα τα μικρόβια παθογόνα.

      Στις περιστάσεις της επιδημίας αυτής, η ανταλλαγή υγρών με τη μετάληψη είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για τη μετάδοση του ιού. Η φρόνηση λέει να μην το κάνουμε. Ή τουλάχιστον, να το περιορίσουμε.

      Αυτό δεν αφορά ειδικά τη Θεία Κοινωνία. Παρόμοια μέτρα έχουν εξαγγελθεί για τον περιορισμό και άλλων τρόπων μετάδοσης, όπως είναι οι συγκεντρώσεις μεγάλου αριθμού προσώπων σε δημόσιες εκδηλώσεις, ιδίως σε κλειστούς χώρους, στις μεταφορές, και άλλα.

      Είναι σωστό πως η επιδημία έγινε αφορμή ώστε ορισμένοι να στραφούν ξανά κατά της Εκκλησίας και της παράδοσης μας, με στόχους ιδεολογικούς και εκ των προτέρων. Αυτό συνέβη, μα δεν αλλάζει το ότι και η Θεία Κοινωνία είναι τρόπος μετάδοσης.

      Είναι πολύ πιθανόν πως θα ξανάκουσες για τα παθογόνα μικρόβια. Για κάποιο λόγο, δεν εννόησες τη σημασία τους, ή δεν συγκράτησες ό,τι έμαθες, ή πάντως σχημάτισες την εντύπωση πως μικρόβιο σημαίνει οπωσδήποτε αρρώστεια. Ε, εντάξει, τούτη η λάθος εντύπωση δεν είναι και προς θάνατον, σημασία έχει να είμαστε καλοί άνθρωποι, να συνεννοούμαστε κάπως και, ευχής έργον, ν’ αγαπιώμαστε κιόλας.

      Νομίζω πως για τις κρίσιμες περιστάσεις που δημιουργεί η επιδημία, αυτά είναι τα αναγκαία να επισημανθούν. Η επιδημία αυτή όμως δείχνει πως έχει σημασία και κάτι άλλο, και ΔΕΝ μπορεί στο όνομα της αγάπης να μην το σχολιάσουμε.

      Χρειάζεται, λοιπόν, μια ορισμένη κατανόηση όσων συμβαίνουν στη κοινωνία και στο κόσμο μας, κι όσων μάθαμε στη πορεία μας με τη μελέτη του κόσμου. Για τις συναναστροφές μας με τους άλλους μπορεί και να προκρίνουμε τις αξίες που ανέδειξε η παράδοσή μας –και τη θεολογία της παράδοσης. Μα η θεολογία είναι απλώς **άσχετη** με τον τρόπο μετάδοσης και αντιμετώπισης μιας επιδημίας, και δεν πρέπει να εμποδίζει τα μέτρα προφύλαξης. Αν θες να φτιάξεις αεροπλάνο που να πετά, τα φτερά των αγγέλων είναι άσχετα.

  2. Δρ Γεώργιος Βαρβατσούλιας says:

    Κατ’ ἀρχὰς, ὀφείλουμε νὰ είμαστε προσεκτικοὶ ἀπέναντι σὲ ὅ,τι γράφουμε, καθόσον εὔκολα δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις. Ὁ συγγραφέας τοῦ παρόντος κειμένου προφανῶς λησμονεῖ δύο σημαντικώτατα πράγματα: ἀφ’ ἑνὸς ὁ κανόνας 28 (ΚΗ΄) δὲν ἀναφέρεται οὔτε ἐξετάζει κατὰ πόσο ἤ Θεία Κοινωνία πρέπει νὰ μεταδίδεται σὲ ξεχωριστὸ ποτήριο καὶ μέσῳ ξεχωριστῆς λαβίδας, σὲ περίπτωση ποὺ ὑπάρχει ἔξαρση λοιμώδους ασθενείας. Ὁ κανόνας αὐτὸς εἶναι σαφῆς καὶ δὲν ἀφορᾶ ‘πρακτικὴ’ τῆς Ἐκκλησίας απέναντι σὲ λοιμώδη νοσήματα. Γιὰ νὰ εἴμαστε δὲ ακριβέστεροι ΚΑΝΕΝΑΣ κανόνας ΚΑΜΜΙΑΣ Οἰκουμενικῆς Συνόδου δὲν ἀναφέρεται σὲ κάτι τέτοιο, ὅτι δηλ. γιὰ νὰ μὴν ‘κολλήσουν’ οἱ πιστοὶ δὲν πρέπει νὰ κοινωνοῦν ἀπὸ κοινὸ ποτήριο. Οὔτε βέβαια ὑπάρχει κανόνας οἰκουμενικῆς συνόδου ποὺ νὰ λέει ὅτι σὲ περίπτωση ἔξαρσης λοιμωδών ἀσθενειῶν, οἱ πιστοὶ νὰ μὴν …ἀσπάζονται εἰκόνες, …νὰ χρησιμοποιοῦν ξεχωριστὸ βαμβακάκι κατὰ τὸ Εὐχέλαιο, ἤ …νὰ μὴν πίνουν Ἁγιασμὸ. Τώρα βέβαια γεννᾶται τὸ ἐρώτημα πῶς ἤ γιατὶ ὁ Νικόδημος ὁ Αγιορείτης, ἕνας ἅγιοα ἀναγνωρισμένος ἐπίσημα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας προέβη σὲ τέτοια παρατήρηση, διότι περὶ παρατηρήσεως πρόκειται καὶ ὄχι γιὰ ἑρμηνεία τοῦ κανόνα σύμφωνα καὶ μὲ τὸν ἀριθμὸ 1 τῆς παραομπῆς ποὺ παραθέτει. Τὸ σχόλιο ποὺ κάνει ὁ Νικόδημος εἶναι ἄσχετο μὲ τὸ κείμενο του 28ου κανόνα. Ὁ κανόνας ἀναφέρεται σὲ ἄλλο θέμα καὶ ὁ Νικόδημος συμπεριλαμβάνει στὴν ἑρμηνεία του καὶ ἕνα ἄλλο θέμα ἐκτὸς ἀναφορᾶς τοῦ παρόντος κανόνος. Δὲν σημαίνει ὅτι τὸ σχόλιο τοῦ Νικοδήμου πὼς εἶναι καὶ πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Πρόκειται γιὰ μία ἀκραιφνῶς προσωπικὴ παρατήρηση δικὴ του ποὺ εἶναι κατὰ τὴ γνώμη του καὶ τὴν προσωπικὴ του ἄποψη. Τὸ ὅτι εἶναι Ἅγιος δὲν σημαίνει πὼς ὅ,τι εἶπε ἤ ἔγραψε πὼς ὅλα εἶναι σωστὰ, καὶ αὐτὸ ἰσχύει βέβαια καὶ γιὰ ἄλλους ἁγίους. Δὲν ἦταν αλάνθαστοι ἤ ἀλώβητοι ἑρμηνειῶν ποὺ ἅπτονταν προσωπικῶν τους γνωμῶν καὶ ἀπόψεων. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ επισκόπους ποὺ φαίνεται νὰ διατυμπανίζουν ανάλογες ἀπόψεις. Οἱ γνῶμες ἱερῶν προσώπων, ἁγίων καὶ λοιπὼν, ἤ ἐπισκόπων, ποὺ εἶναι διαφορετικὲς τῆς Εκκλησίας ἐκφράζουν τοὺς ἴδιους καὶ ΜΟΝΟ τοὺς ἴδιους! Ὁ συγγραφέας τοῦ παρόντος ἄρθρου καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἐπανορθώσει αὐτὸ ποὺ ἔγραψε μιὰ καὶ δημιούργησε ἐντυπώσεις ἀπὸ τὶς ὁποίες κάποιοι καὶ νὰ σκανδαλίσθηκαν. Τὸ μήνυμα εἶναι ἕνα: Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ κανένας κανόνας καμμιᾶς οἰκουμενικῆς συνόδου δὲν λέει τέτοια πράγματα γιὰ τὴ Θεία Εὐχαριστία, τὸ Σταυρὸ, τὸν Ἀσπασμὸ τῶν Εἰκόνων, τὰ ἄλλα Μυστήρια, τὸν Ἁγιασμὸ, αντίθετες ἀπόψεις ἐκφράζουν τοὺς συγγραφεῖς τους καὶ μόνον καὶ ΟΧΙ τὴν Ἐκκλησία!

    • Στυλιανός says:

      Όπως πολύ σωστά λέτε αλάθητος δεν είναι κανείς, ούτε οι άγιοι!
      Αυτό δεν ισχύει για τους συμμετέχοντες στις διάφορες οικουμενικές συνόδους;
      Ή εκείνοι θεωρούνται για κάποιον άγνωστο λόγο αλάθητοι;
      Όσο για το αν μεταδόθηκαν ποτέ ασθένειες μέσω της θείας κοινωνίας ή αν αρρώστησαν ιερείς που την κατέλυαν, κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ότι δεν συνέβη!
      Τόσες επιδημίες σάρωσαν την ανθρωπότητα, για τις οποίες ελάχιστα γνωρίζουμε τόσο για την προέλευσή τους όσο και για τους τρόπους μετάδοσής τους, καθώς δεν υπήρχαν τότε ούτε τα μέσα, ούτε οι γνώσεις για να αναλυθούν, καταγραφούν και ερμηνευθούν με τον επιστημονικό τρόπο που γίνεται σήμερα.

  3. Πιστεύω ότι το παρόν άρθρο είναι ένα λάθος και δεν συμπλέει με το πνεύμα του κινήματος Άρδην. Καλό θα είναι να υπάρξει επανατοποθέτηση.

  4. Στο βιβλίο του «Όταν ο κόσμος μας έγινε Χριστιανικός (312-394 μ.Χ.)», εκδ. βιβλιοπωλείου της «Εστίας», Αθήνα 2012, ο Πωλ ΒΕΪΝ (ΒΕΝ, Paul Veyne) εξετάζει τα γεγονότα και τις ιδεολογικές εξελίξεις που κατά τον Δ’ αιώνα οδήγησαν στην εξάπλωση και επικράτηση του Χριστιανισμού.

    Είναι ενδιαφέρον, λοιπόν, πως ως ένα από τους λόγους αναφέρει και τη περίθαλψη από τους Χριστιανούς των ασθενών της επιδημίας (πανώλους, αν σωστά θυμούμαι), που ξέσπασε στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία προς το τέλος του Β’ αιώνα. Ενώ δηλαδή όλοι εγκατέλειπαν τους αρρώστους στη τύχη τους, οι Χριστιανοί τους περιέθαλπαν. Κι αυτό έκανε μεγάλη και προφανώς θετική εντύπωση στους ανθρώπους της εποχής εκείνης. Δυστυχώς, δεν μπορώ τώρα να ξαναβρώ τις σχετικές αναφορές –νομίζω όμως πως…. εκεί το διάβασα!!

    Άλλο βιβλίο του Πωλ Βέϊν στα Ελληνικά:
    «Οι Έλληνες πίστευαν στους μύθους τους;»
    εκδόσεις «Ζαχαρόπουλος», Αθήνα 1993

    Περιέχει πολλές αναφορές από τον Παυσανία και τον Στράβωνα.
    Η μετάφραση είναι γεμάτη γαλλισμούς.

  5. Καταρχας με τη Θεια Κοινωνια δεν μεταδιδεται καμια ασθενεια. Σε αντιθετη περιπτωση δε θα ηταν Θεια Κοινωνια αλλα σκετο κρασι, νερο και ψωμι οποτε καθομαστε σπιτι μας και τα τρωμε εκει. Οσον αφορα το θεμα που θιγει ο Αγιος Νικοδημος ο Αγιορειτης, δεν ξερω πως το ανακαλυψε αλλα ο Κανονας ΚΗ΄ δεν αναφερει πουθενα για επιδημια η΄ πανωλη αλλα, σαφεστατα, για σταφυλια τα οποια απαγορευεται αυστηρως να αναμμιγνυονται με τη Θεια Κοινωνια.

  6. Το παρατιθέμενο κείμενο είναι ενδιαφέρον, αλλά έχει πολλά προβλήματα. Μόνο ένα θα αναφέρω, ότι δεν αναφέρεται στην Θεία Κοινωνία-μιλά για ιερό άρτο, οπότε το μυαλό μας, ειδικά όσων ξέρουν από παράδοση κειμένων και από άλλες χριστιανικές ομολογίες, πάει αλλού.

  7. Η επιστήμη της κριτικής του κειμένου θα έλεγε ότι εδώ απλώς έχουμε μια άτσαλη προσπάθεια εμβόλιμου σχολίου από τρίτον, ο οποίος δεν εντάσσεται στην ορθόδοξη παράδοση.

  8. «Ἡ ὑποσημείωση τοῦ Ἀγίου Νικοδήμου ἐξηγεῖται ὡς στηλίτευση τῆς κακῆς πρακτικῆς
    νά χορηγῆται σέ ἀσθενεῖς ἀπό πανούκλα ἡ Θ. Κοινωνία μέσα σέ σταφίδες!
    Ἡ ἀπολύμανση τῆς λαβίδος πού συνιστᾶ ὡς πρακτική, ἀφορᾶ στόν καθαρισμό της γιά
    τή φύλαξή της, δεδομένου ὅτι μετά τήν κατάλυση τῆς Θ. Κοινωνίας ἀπό τόν ἀσθενῆ, ἡ
    λαβίδα δέν ἔχει κάλυψη καί προστασία».
    Αὐτὰ ἀπὸ ἕνα σεβαστὸν ἔγγαμον Ἱερέα.

    Ἕτερος Ἱερεὺς εἰς ὁμιλίαν του εἶπεν ὅτι τὸ Πηδάλιον εἶχεν ἀλλοιωθεῖ κατὰ τὴν ἐκτύπωσίν του (αὐτὸ εἶνε γνωστὸν ἐκ τοῦ βίου τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου) καὶ πιθανὸν νὰ μὴ ἐγράφη αὐτὸ τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν Ἅγιον Νικόδημον.

    Ἄλλη μία ἐξήγησις εἶνε ὅτι οὐδεὶς ἄνθρωπος ἀλάθητος, ἔστω καὶ Ἅγιος. Καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ἰσχύει ἡ κοινὴ γνώμην τῶν Πατέρων καὶ ὄχι ἡ γνώμη τοῦ ἑνός.

  9. Πάτερ Παναγιώτης Βγενόπουλος says:

    Θεωρώ ότι ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης το έγραψε για τους Ιερείς που φοβόντουσαν να Κοινωνήσουν ασθενείς… Ναι δυστυχώς λίγοι είναι οι Εκλεκτοί… Ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς Κοινώνησε τον λεπρό… Γιατί λοιπόν τέτοια ακαταστασία στον κόσμο; Αν φοβάσαι Παπά μου, αν φοβάσαι Χριστιανε μου και Χριστιανή μου μην πλησιάζεις το Άγιον Ποτηριο διότι άδικος ο κόπος… Να δείτε που σε μας τους Ιερείς θα πούνε οι “μεγάλοι” να σας Κοινωνούμε με ξεχωριστά κουταλάκια σαν να μοιράζουμε χαλβά… Αισχος και ντροπή αντιχριστοι… Μας πήρατε στο λαιμό σας…

  10. Το Πηδάλιον γράφει εκτενέστατα (βλ σελ 796-799) ότι δεν πρέπει κανένας Χριστιανός να ορκίζεται.
    Ας μας απαντήσουν οι Ιεράρχες μας….

  11. Ευάγγελος Διαμαντοπούλου says:

    1. Εντυπωση προκαλει οτι οτι ο συντάκτης τπυ αρθρου επικαλείται τον Αγ.Νικοδημο τον Αγιορείτη, τον οποιο μεχρι προσφατα ειχε στη ” μαυρη λιστα ” ,εξαιτιας αλλου σχολιου του στο οποίο αναφέρει οτι ο Οικουμενικος Πατριαρχης δεν δύναται να εκδικαζει περαν του δικου του κληματος.(Ουκρανικο ζητημα)

    2. Το σχόλιο αυτο του Αγ.Νικοδημου εχει ΠΛΗΡΩΣ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΥΘΕΙ, και δεν αφορα μετρα υγιεινής, αλλα τον σωστο τροπο ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ της θειας κοινωνιας ΚΑΤ’ ΟΊΚΟΝ .

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek
elGreek