του Στάθη Κεφαλούρου

Παρά τις ευρωπαϊκές ή παγκόσμιες οδηγίες και ανεξάρτητα από διεθνείς οργανισμούς ή διακρατικούς συνασπισμούς, είναι αλήθεια πως κάθε έθνος αντέδρασε με τον δικό του τρόπο εμφανίζοντας έτσι και το δικό του ιστορικό και πιο αληθινό πρόσωπό του. Λαμβάνουν όλοι βεβαίως τα μέτρα που υπαγορεύονται διεθνώς, καθόσον ο κόσμος μας έχει έρθει πιο κοντά , εντούτοις κάθε έθνος στις κρίσιμες αυτές μέρες εμφανίζει το καθένα τον απ’ αιώνων ψυχισμό του.

  Πρώτοι οι Άγγλοι. Στον κόσμο τους, που θα’ λεγαν πολλοί. Αλλά δεν είναι κι ακριβώς έτσι. Η γενναιότητα των Άγγλων είναι μεγάλη και θαυμαστή και είναι διαφορετική από των άλλων. Εκείνη πηγάζει από τον φλεγματικό τους χαρακτήρα και την ισχυρή αυτοπεποίθηση τους. Τους είδαμε και τους θαυμάσαμε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όπου με την επιμονή  τους ηγήθηκαν της μεγάλης νίκης. Σήμερα φαίνεται να εφαρμόζουν ενστικτωδώς  το πολύ δικό τους σύνθημα, που φορέθηκε μεν παγκοσμίως αλλά μόνο αυτοί το νιώθουν πραγματικά, keep calm and carry on.

   Οι Ισπανοί. Βίαιοι. Ο εμφύλιος πόλεμος τους, ο πιο βίαιος στην ιστορία. Βίαιη είναι και  η αναγκαστική συζυγία  πολλών διαφορετικών εθνοτήτων εντός της επικράτειας τους. Το δε παρελθόν των περισσοτέρων Ισπανών πάει πίσω στους Βησιγότθους, περνά στους Άραβες επιδρομείς ενώ όλοι μαζί έζησαν και ανέχτηκαν την άγρια Ιερά Εξέταση και τον αυστηρό Καθολικισμό. Πηγούνια με γωνίες, μύτες σκληρές τύπου Χιμένεθ, αδρά γενικώς χαρακτηριστικά. Πουθενά αλλού στην Ευρώπη δεν είχα φοβηθεί  τους αστυνομικούς όσο όταν ήμουν στην Ισπανία. Βίαιη χαρακτηρίζουν μερικοί  και την ζωγραφική του μεγάλου Νταλί. Και πώς να μην είναι, αφού ο Νταλί ενσάρκωσε υπέροχα την ισπανική ψυχή. Αν ίσως θυμάστε, κλαδευτήρια χαρακτηρίζαμε και τους Ισπανούς αμυντικούς πίσω στο εθνικό ποδόσφαιρο των eighties. Καμμία λοιπόν έκπληξη δεν μου προξένησε η είδηση, εάν αληθεύει, ότι άφησαν δεκάδες ηλικιωμένους αβοήθητους να πεθάνουν  σε οίκους ευγηρίας.

Οι φίλοι και γείτονες  Ιταλοί. Ανέμελοι, ρομαντικοί  τροβαδούροι, λάτρεις των ωραίων υλικών αγαθών και των κοινωνικών επαφών. Και ωραιοπαθείς,  αν πιστέψουμε στις εκκλήσεις ορισμένων δημάρχων τους να μην καλούν κομμώτριες στο σπίτι. Τους αγαπάμε. Όχι μόνο τώρα στα δύσκολα αλλά και πάντα, γιατί κάτι μικρό ή μεγάλο κοινό νιώθουμε να μας συνδέει. Και τους ευχόμαστε δύναμη για γρήγορη αποκατάσταση των πάντων.

Οι Γερμανοί. Σοβαροί, μεθοδικοί, δηλαδή κλασσικοί Γερμανοί. Μαθαίνοντας από συγγενείς μου που ζουν στην Γερμανία φροντίζουν με κάθε τρόπο για να ελαχιστοποιήσουν τις απώλειες τους. Το ξέρουμε καλά αυτό από την κατοχή. Ένας Γερμανός στρατιώτης ισούται με τριακόσιους άλλους ανθρώπους άλλης εθνικότητας. Μια διαστροφική αποτίμηση της ανθρώπινης ζωής ενός Γερμανού.

Οι Γάλλοι  ως συνήθως μπαλανζτάρουν. Εμφορούμενοι  από τον διχασμό των πάντων  που εισήγαγε ο διαφωτισμός πότε κοιτάζουν δεξιά πότε αριστερά και γενικώς αδυνατούν να κρατήσουν ακόμα και μέσα σε αυτήν εδώ την κρίση μία ενιαία στάση.

Οι Αυστριακοί ανθεκτικοί, οι Ελβετοί ανοχύρωτοι, οι Ολλανδοί διαχρονικά συμπεριφέρονται πότε σαν Άγγλοι και πότε σαν Γερμανοί κάνοντας τους έξυπνους ενώ οι Βέλγοι εμφανίζονται προσεκτικοί, διότι ζουν εδώ και χρόνια στο κέντρο της σύγχρονης Ευρώπης και γνωρίζουν πολλά. Οι δε συμπαθείς και πεισματάρηδες βίκινγκς Σκανδιναβοί κάνουν αυτό που νομίζουν σωστό στα υπερβόρεια φρούρια τους.

Οι δυνατοί φίλοι Ρώσοι  με τον αυτοκρατορικό αυταρχισμό και την υπερμεγέθη σλαβική υπομονή που τους διακρίνει, προσπαθούν να ελέγξουν το φαινόμενο. Στην δε άσπονδη φίλη τους και σύμμαχο μας Αμερική ενεργοποιήθηκαν ξανά μετά από πολλά χρόνια όλα αυτά που θαυμαστά τους ενώνουν. Δείχνουν δηλαδή σαν να κάθισαν ξανά όλοι μαζί στο πολυφυλετικό τους οικογενειακό  τραπέζι για να προσευχηθούν στον Θεό τους και να πρωτοπορήσουν σε ιδέες και λύσεις. Ενώ οι ομόδοξοι Σέρβοι, μόνοι τους χωρίς πολλούς φίλους αλλά με αρκετό φιλότιμο προσπαθούν να αναχαιτίσουν τούτο το κακό.

Όσο για μας τους Έλληνες, το ξέρετε καλά το κόλπο τόσα χρόνια σ’ αυτόν εδώ τον τόπο που είμαστε ευάριθμοι, δηλαδή λίγοι. Μαζευόμαστε στο καβούκι μας, κάνουμε καμμιά δυο τρεις απείθαρχες εκδηλώσεις έτσι για το ονόρε αλλά κατά βάση προστατευόμαστε πίσω από το ταμπούρι μας και κάνουμε το ντου στην καλύτερη και ασφαλέστερη στιγμή.

Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω, τέλος, στους Κινέζους, γιατί αυτοί, όπως κάνουν όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι που νιώθουν ένοχοι για ένα σφάλμα τους, επιδόθηκαν σ’ έναν  συστηματικό και ανελέητο αγώνα διόρθωσης του λάθους τους και φαίνεται να τα κατάφεραν τουλάχιστον στην ρίζα του προβλήματος. Διότι κι εγώ αισθάνομαι ένοχος που δεν έδινα μέχρι τώρα τόση σημασία στην οικολογική ειδησεογραφία και δεν είχα μάθει για την δυσθεώρητη αυτή και τρομερά επιζήμια ανθρώπινη παρέμβαση στην φύση, την οποία προκάλεσαν οι Κινέζοι στο φράγμα των τριών φαραγγιών στην επαρχία Χουπέι, απ’ όπου ξεκίνησε την εκδρομή του ο ιός.

Κοντολογίς, φαίνεται πως μάλλον έχουμε την δυναμική και απερίσταλτη επιστροφή των στερεοτύπων, που τελικώς αποδεικνύονται πιο στέρεα και πιο αληθινά από τις πολιτικά ορθές αντιλήψεις της εποχής μας. Για να‘ μαστε πάντως δίκαιοι και όχι εμπαθείς, καλύτερα σήμερα που ζούμε σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης – η οποία  δεν απαγορεύει την ύπαρξη εθνών αν το θελήσουμε – και μπορούμε έτσι όλοι μαζί να πολεμάμε αυτήν την ασθένεια.

Τελειώνουμε την αναφορά μας στην σκληρή αυτή επικαιρότητα με μία δέηση για όλους, αυτή που θεολογικά όσο και πολύ σοφά συνοψίζει τον πατριωτισμό μας αλλά και την φιλανθρωπία μας για όλο τον κόσμο. Υπέρ της πόλεως ταύτης αλλά και πάσης πόλεως και χώρας του Κυρίου δεηθώμεν.

 

 

 

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek
elGreek