Του Χρήστου Μποκόρου από το Αντίφωνο

Τί γίνεται πατριώτες; Γενέθλια έχουμε ή γιορτή; Γιορτάζουμε 200 χρόνια εμείς ή τιμούμε 200 χρόνια μετά, αυτό που έκαναν εκείνοι; Οι πρόγονοι μας πέφτουνε λειψοί, δεν ήταν, λέει, σωστοί, δεν ήταν καθώς πρέπει, σαν κι εμάς. Να τους ξεγράψουμε; Τι λένε αυτοί οι σοφοί, οι γραμματικοί με τα πτυχία, οι μορφωμένοι, οι πολιτισμικοί επίτροποι, οι εκ Δυσμών ανατέλλοντες πεφωτισμένοι; Ότι γιορτάζουμε κράτος και συντάγματα, και μέλλον κι ευτυχία; ή τον αγώνα και τον θάνατο για την ελευθερία; Κρύβεται τόσο αίμα με λόγια, με χαρές και πανηγύρια;
Δεν ήτανε ιδέες οι πρόγονοί μας και θεωρίες, άνθρωποι ήταν ζωντανοί, είχανε σώμα και ψυχή κι αφήσαν κόκαλα παντού σπαρμένα, αίμα χυμένο, θαμμένον πόνο, σφαγές και σκοτωμούς είχε ο ξεσηκωμός, θρήνους κι οδύνες και χαμούς και βιασμούς και μοιρολόγια. Απ’ όλα δώσανε! Και το έχειν και το είναι τους.
Μην ντρέπεστε που είχαν κι ελαττώματα και πάθη σαν κι εμάς, είχανε κι άλλα που δεν έχουμε, είχαν ανδρεία, αποκοτιά, και στη μαυρίλα της σκλαβιάς είχανε τόση λαχτάρα λευτεριάς που ξεπεράσαν και τον φόβο του θανάτου, αυτά που λείπουνε σ’ εμάς. Τόλμα να πεις ελευθερία ή θάνατος και να το εννοείς! και να’ναι πράξη!
Να ’στε περήφανοι γι αυτούς! Γι αυτούς που βάλαν το κεφάλι τους σε βόλια και μαχαίρια και σπαθιά και πήραν τα βουνά κι αντισταθήκαν στα δεσμά, γι’ αυτούς που χαραμίσανε το αίμα τους για μας, κι ας χάσαν τη ζωή τους και το μέλλον τους –τι μέλλον;- κι ας φαγωθήκαν μεταξύ τους, κι ας ήταν ξεροκέφαλοι και θρήσκοι και φτωχοί κι αμόρφωτοι οι πολλοί, είχαν άλλα προσόντα, σπάνια, σκύψτε και προσκυνήστε να τα δείτε στα κόκαλά τους τα ιερά και μη τους κρύβετε στα σκοτεινά κι αζήτητα.
Να ’στε περήφανοι που τους τιμάτε και μη τους κρίνετε άκαιρα, εκ των υστέρων, άκαπνοι βολεμένοι μ’ αγορασμένα αγαθά που επικερδώς και επ’αμοιβή μας προμηθεύουν με χαμόγελα εργασίας προστάτες τοκογλύφοι, ακόμα ξεπληρώνουμε τα δάνεια, τουλάχιστο ας μη γίνουμε τσογλάνια. Ντροπή να τους ζητάμε να αλλαξοπιστήσουν! Ιδέα δεν έχουμε τί πέρασαν και τί μας περιμένει.
Δεν είμαστε απόγονοι μονάχα συγκυριών και επιδομάτων βοηθείας εξ Εσπερίας, κυρίως είμαστε γεννήματα πάθους κι επιθυμίας, μη το ξεχνάμε!

One Comment

  1. Δημήτριος Γ. Παναγιωτίδης says:

    Πριν πολλά χρόνια είχα διαβάσει κάπου το εξής …ευφυολόγημα για την σχέση των νεοελλήνων με τους προγόνους τους:

    “Οι πρόγονοί μας αξίζουν σεβασμό και αναγνώριση για τα όσα κληροδότησαν στις επόμενες γενιές, εκτός από ένα: Τους απογόνους τους!”.

    Για να δικαιούνται οι Έλληνες σήμερα να περηφανεύονται για τα επιτεύγματα των προγόνων τους, οφείλουν πρωτίστως να αποδεικνύουν στην πράξη ότι είναι σε θέση να εκτιμήσουν, να προστατεύσουν και να επαυξήσουν την παράδοση που τους παραδόθηκε από τις προηγούμενες γενιές.

    Όμως, αυτό που συνέβη είναι ότι ενώ τους δόθηκε η υπέρτατη τιμή να πάρουν την “σκυτάλη” της ελληνικής παράδοσης των αρχαίων, των βυζαντινών, κλπ., νεότερων χρόνων, αυτή η “νέα ελλάδα”, ειδικά μέσα στην τελευταία 50ετία, μάλλον απαξίωσε και αρνήθηκε, με εμφατικό μάλιστα τρόπο, την προγονική της κληρονομιά.

    Εκ του αποτελέσματος κρινόμενοι, το μόνον -πλέον- ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι οι “νέοι έλληνες” μάλλον δεν ήσαν άξιοι των “παλιών”. Οι νεότεροι ας κάνουν υπομονή, η Ιστορία θα αποφασίσει. Όσο για τους παλιούς …

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek