Σκίτσο του Αυστραλού Eric Lobbecke

Τουρκική προκλητικότητα & ελληνική αφύπνιση

Του Βασίλειου Κόκκου* από το Άρδην (τ. 120) που κυκλοφορεί σε περίπτερα και βιβλιοπωλεία.

Όταν υπηρετούσα τη θητεία μου, στα μέσα της δεκαετίας του 2000, σε γνωστό ακριτικό νησί ως δόκιμος έφεδρος αξιωματικός, θυμάμαι, πως, σε ένα συγκεκριμένο μάθημα κατασκευής προσωπικών ορυγμάτων μάχης, ορισμένοι οπλίτες που εκπαίδευα, ενώ κατανόησαν το θεωρητικό μέρος της εκπαίδευσης δεν ανταπεξήλθαν πλήρως στις απαιτήσεις του πρακτικού μέρους, που συνίστατο στο να σκάψουν οι ίδιοι τις προσωπικές τους οχυρές θέσεις που θα τους προστάτευαν αποτελεσματικά από τα υποτιθέμενα εχθρικά πυρά. Κάποια ορύγματα έμειναν, μετά τη λήξη ενός ορισμένου χρόνου, ημιτελή, αδυνατώντας έτσι να προστατεύσουν στο μέγιστο δυνατό ποσοστό τους εκπαιδευόμενους.
Στο τέλος του μαθήματος, μετά την επιστροφή στη μονάδα, ήμουν προβληματισμένος. Στράφηκα λοιπόν προς έναν μόνιμο υπαξιωματικό με σημαντική πείρα, ιδίως στη διαχείριση των νεοσυλλέκτων. Του εκφράζω την ανησυχία μου λέγοντάς του ότι, σε περίπτωση πολέμου, οι άνθρωποι αυτοί θα ευρίσκοντο πιθανώς εκτεθειμένοι σε κίνδυνο. Εκείνος όμως μου απαντάει αμέσως καθησυχαστικά, θέλοντας να μου δείξει, ότι τη δύσκολη στιγμή, ο άνθρωπος έχει την τάση να πραγματοποιεί πολύ πιο αποτελεσματικά μία καθαρά χειρωνακτική εργασία, όπως το σκάψιμο. Για να γίνει μάλιστα πιο πειστικός, χρησιμοποίησε αυθόρμητα την αναλογία της απειλής της παρά φύσιν γενετήσιας πράξης, σε συνδυασμό με τις ανάλογες χειρονομίες βέβαια, για να εξηγήσει πως ένας άνθρωπος που κινδυνεύει πλέον η ίδια του η ζωή, σκάβει πολύ πιο γρήγορα. Εκτός της καλής διάθεσης που προκαλεί το γέλιο, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ουδείς θα μπορούσε να αντικρούσει τη σκέψη του.
Η απάντηση λοιπόν εκείνου του επαγγελματία, αλλά και … αθυρόστομου υπαξιωματικού του ελληνικού στρατού ήρθε στο μυαλό μου προσφάτως, μετά τις προκλητικές ενέργειες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας εναντίον της χώρας μας, καθώς και της πολιτικής της ηγεσίας, ως μέρος ενός προσχεδιασμένου υβριδικού πολέμου. Φαντάζομαι ότι δεν θα είμαι ο μόνος που αναρωτήθηκε πώς ήμασταν τόσο αποτελεσματικοί απέναντι σε αυτήν τη σοβαρότατη και πολυεπίπεδη πρόκληση.
Η Τουρκία ενεργούσε πλέον απροκάλυπτα εχθρικά εναντίον της χώρας μας χρησιμοποιώντας ασύμμετρες απειλές με αθέμιτο τρόπο. Αυτή όμως η στρατηγική επιλογή του νεοθωμανού ηγέτη, που έθετε σε ανεπανάληπτο κίνδυνο την εθνική μας ασφάλεια θορύβησε την πολιτική μας ηγεσία με αποτέλεσμα να περάσει σε μία σειρά ενεργειών που πριν φάνταζε αδύνατο να συμβούν. Άρχισαν λοιπόν επιτέλους να λαμβάνονται αποφάσεις και να λαμβάνουν χώρα σχέδια τα οποία υποδείκνυαν στρατιωτικοί και γεωπολιτικοί αναλυτές εδώ και χρόνια, για να μην πω δεκαετίες.
Μία κρατική μηχανή που κινούνταν με ρυθμούς παλαιοτέρων δεκαετιών ή και χωρίς καθόλου ρυθμό, αναβλητική, γραφειοκρατική και πολλές φορές παθητική και απρόθυμη να υπερασπιστεί τα συμφέροντα του κράτους και του έθνους το οποίο πρέπει να υπηρετεί αδιαλείπτως, πήρε ξαφνικά μπρος και διένυσε μέσα σε έναν χρόνο μία ίσως δεκαετία διπλωματικών ενεργειών, κινητοποίησε δυνάμεις που πριν σκούριαζαν ή αδρανούσαν για οποιονδήποτε λόγο: ιδεολογικό, πολιτικό ή απλά ωχαδερφιστικό.
Μαζί με την ικανοποίηση που προκαλεί αυτή η αλλαγή, δεν μπορώ να μην ευθυμήσω ανακαλώντας στη μνήμη μου, μετά από τόσα χρόνια, τη φαιδρή αναλογία του προαναφερθέντος στρατιωτικού.
Πραγματικά, όλοι οι Έλληνες, είτε στην Ελλάδα, είτε στην Κύπρο, είτε οι της διασποράς, είδαμε τη χρονιά που μας πέρασε ένα κράτος να λειτουργεί τόσο αποτελεσματικά, σε ορισμένους τουλάχιστον τομείς, που εξεπλάγημεν. Όλα ξεκίνησαν από τον Έβρο, πέρασαν στο Αιγαίο, το δύσκολο εκείνο καλοκαίρι, και συνεχίζονται ακόμα σε διάφορους τομείς.
Εξαιτίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ή μάλλον χάρη σε αυτόν, υπερνικήσαμε κάποια από τα μεγαλύτερα ελαττώματα του έθνους των Ελλήνων: αναβλητικότητα, έλλειψη αποφασιστικότητας, διχόνοια. Παρουσιάσαμε ένα πρόσωπο αδιαμφισβήτητα σοβαρότερο, αλλά και τολμηρότερο από ό,τι είχαμε συνηθίσει.
Πρώτον, τον Φεβρουάριο συσπειρωθήκαμε όλοι γύρω από έναν συγκεκριμένο σκοπό: την υπεράσπιση των συνόρων μας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ξανακερδίσουμε μέρος της χαμένης μας εθνικής αυτοπεποίθησης και να ισχυροποιηθεί το αίσθημα εθνικής ενότητας. Χαρακτηριστικό είναι πως τα σώματα ασφαλείας που, μεταξύ μας, λίγες μέρες πιο πριν, είχαν εκτεθεί πολύ άσχημα στα μάτια του ελληνικού λαού, μετά τα γεγονότα στη Λέσβο, ανέβηκαν όσο ποτέ στην εκτίμηση του κόσμου, μετά την ηρωική τους προσπάθεια να κρατήσουν τον Έβρο.
Επιπροσθέτως, οι ακρίτες ενεργοποιήθηκαν μαζικά και έδειξαν τι μπορούν να κάνουν με τα λίγα μέσα που διαθέτουν, αν η πατρίδα τούς το ζητήσει. Σκεφτήκαμε πάνω στη δυσκολία, σκαρφιστήκαμε λύσεις και αντιμετωπίσαμε άμεσα ασύμμετρους κινδύνους, νικώντας σε κάθε σημείο τον αποφασισμένο και χωρίς πολλούς ηθικούς φραγμούς αντίπαλό μας.

Σκίτσο του Ηλία Μακρή για την συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στην εφημερίδα “Καθημερινή”

Ο Έβρος τελικά δεν έπεσε

Και αυτό κέρδισε τον σεβασμό της Ευρώπης. Εγώ που ζω στη Γαλλία, θυμάμαι την αντίδραση πολλών Γάλλων που μίλησαν με ευγνωμοσύνη απέναντι στους Έλληνες, ως κράτος και ως λαό, που αντιμετώπισαν πολιτισμένα, αλλά δυναμικά, μία απειλή απέναντι στην Ευρώπη και την Ελλάδα ταυτόχρονα. Όλο αυτό «ανέβασε τις μετοχές» μας σε διάφορες χώρες εντός και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και έσπρωξε αυτήν την τελευταία να μας στηρίξει πιο έμπρακτα.
Υπερνικήσαμε τα ιδεολογικά κωλύματα που έχουμε ως μία δημοκρατική δυτική κοινωνία με όλα τα καλά και τα κακά που ενέχει αυτό και χτίσαμε επιτέλους τον φράχτη που τόσο πολεμήθηκε τα προηγούμενα χρόνια. Αν δεν είχε γίνει μια τόσο μαζική και υποκινούμενη εισβολή μεταναστών από το καθεστώς Ερντογάν, ο φράχτης δεν θα κατασκευαζόταν, ή αν κατασκευαζόταν θα δίχαζε για άλλη μια φορά το πολιτικό μας σύστημα και, μαζί με αυτό, την κοινωνία.
Στη συνέχεια, οι προκλήσεις του Ερντογάν στο Αιγαίο μας έδωσαν τη δυνατότητα να αποδείξουμε την επιχειρησιακή ικανότητα και το υψηλότατο φρόνημα του ελληνικού επαγγελματικού στρατού.
Μας οδήγησαν στο να συζητάμε για πρώτη φορά για αύξηση της θητείας και κυρίως για ανασύσταση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας, έναν από τους πυλώνες μιας υγιούς εθνικής οικονομίας, που τόσα θα μπορούσε να προσφέρει όχι μόνο στην εθνική άμυνα, αλλά και στην οικονομική ανάπτυξη. Και εκτός αυτών, θα προσέφερε και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: τη σύνδεση ακαδημαϊκού κόσμου, αγοράς και εθνικής άμυνας, κάτι που στην Ελλάδα φάνταζε μακρινό μέχρι πριν λίγο καιρό.
Όμως πλέον βλέπουμε να γίνονται σημαντικές κινήσεις. Κάτι λειτουργεί και σε αυτόν τον τομέα πλέον.
Οι επιθετικές κινήσεις του Ερντογάν μάς επέτρεψαν να δείξουμε για άλλη μια φορά ποιοι είμαστε στον αέρα. Πόσο υπερήφανοι νιώσαμε για τους πιλότους μας, για την επιτυχημένη εκείνη επιχείρηση της αποστολής ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών στη Μεγαλόνησο!
Ποιος θα το φανταζόταν αυτό λίγο καιρό πριν; Θα τολμούσε η πολιτική μας ηγεσία να πάρει μία τέτοια απόφαση;
« Χάρη» επίσης στον Ερντογάν, οι απανταχού Έλληνες έμαθαν μία σπάνια λέξη της τόσο πλούσιας και εύπλαστης ελληνικής γλώσσας: την επακούμβηση. Και μαζί με τη λέξη αυτή συνειδητοποίησαν ότι οι Έλληνες αξιωματικοί διαπνέονται όχι μόνο από υψηλότατο ηθικό, αλλά και από νοοτροπία νικητή. Η γέρνουσα φρεγάτα Κεμάλ Ρέις αποτελεί την οπτική επιβεβαίωση της τακτικής υπεροχής των Ελλήνων αξιωματικών έναντι των Τούρκων.
Ας το κρατήσουμε αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μας και ας νιώθουμε υπερήφανοι για αυτούς τους ανθρώπους, διότι κέρδισαν μία σημαντική μάχη εκείνες τις μέρες. Και δεν πιστεύω ότι ήταν εύκολη και δεδομένη η νίκη αυτή. Χρειάστηκε πολύς κόπος και προσπάθεια και σίγουρα τους αξίζει ο σεβασμός μας.
Είδαμε επίσης ανθρώπους στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο, γνώστες της γεωπολιτικής και όχι απλώς των διεθνών σχέσεων, να διαπαιδαγωγούν τον τηλεθεατή στη γεωπολιτική, βοηθώντας μας να κατανοήσουμε βαθύτερα τα γεγονότα γύρω μας και καθιστώντας μας πιο υπεύθυνους και ενημερωμένους πολίτες στο μέλλον. Ο κόσμος έστρεψε περισσότερο την προσοχή του σε εκείνους τους διανοούμενους και τους δημοσιογράφους που διακρίνονται για την εθνική τους ευαισθησία και την ορθολογιστική προσέγγιση των ελληνοτουρκικών.
Λιγόστεψαν και οι παρεμβάσεις αφελών πολιτικών που για πολλά χρόνια διαμόρφωναν στον ελληνικό λαό έναν τρόπο σκέψης τελείως λαθεμένο όσον αφορά στην αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής: τη λύση της υποχωρητικότητας, της ανεκτικότητας και του λεγομένου κατευνασμού.
Και ακόμα και αν έγιναν, κατά την άποψη πολλών, αρκετές λάθος εκτιμήσεις από την πολιτική μας ηγεσία στο διπλωματικό πεδίο, είδαμε παρ’ όλα αυτά να μεγαλώνει η χώρα μας, να ισχυροποιεί σημαντικές στρατηγικές συμμαχίες, να ακούγεται περισσότερο στην Ευρώπη, να τη στηρίζουν ρητώς και εμπράκτως οι παραδοσιακοί της σύμμαχοι και να απαντάει μερικές φορές στη διπλωματική σκακιέρα με κινήσεις που προκάλεσαν εκνευρισμό στην απέναντι πλευρά.
Τελικά, εκεί που κάποιος θα περίμενε η « πρόκληση Ερντογάν » να φανερώσει τα αδύνατά μας σημεία και να μας αποδυναμώσει, έγινε κατά βάση το αντίθετο: μας έσπρωξε στο να δείξουμε τις δυνατότητές μας σαν κράτος, σαν λαός και σαν έθνος γενικότερα και, προς το παρόν, φαίνεται να μας βγάζει ισχυρότερους.
Πέρα από αυτό, όλοι οι Έλληνες συνειδητοποίησαν ότι αυτό που σταματάει την Τουρκία από το να γίνει μεγάλη περιφερειακή δύναμη δεν είναι παρά ένα κράτος: η χώρα μας.
Η Ελλάδα, που τόσο υποτιμήθηκε τα τελευταία δέκα χρόνια, απέδειξε ότι έχει το σθένος, το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό και την εμπεδωμένη αίσθηση ηθικής υπεροχής να αντιπροσωπεύσει τις αξίες της Ελλάδας και της Ευρώπης απέναντι στον πιο απροκάλυπτο αμφισβητία τους και να βγει νικήτρια σε κάθε επίπεδο.
Η μάχη βεβαίως συνεχίζεται, τίποτα δεν έχει τελειώσει. Σε αντίθεση όμως με άλλες φωνές, επιτρέψτε μου να διαφοροποιηθώ και να μην πω, «δυστυχώς που δεν τελείωσε». Και θα επιμείνω με την ίδια τόλμη, μη θεωρώντας αυτήν την άποψη φιλοπόλεμη, ούτε καν απαισιόδοξη, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Διότι, όσο υπάρχει η φοβέρα του νεοθωμανού, τόσο πιο θετικά στοιχεία του εθνικού μας χαρακτήρα θα ενεργοποιούνται στην πορεία. Και όσο πιο πολλή πίστη έχουμε στον εαυτό μας, τόσο περισσότερο θα το ξανασκέφτεται ο απέναντι να κάνει την αρχή.
Και όταν με το καλό περάσει η μπόρα αυτή, η εποχή Ερντογάν θα έχει αφήσει πίσω της μια Ελλάδα ισχυρότερη, πιο ενωμένη, που θα πιστεύει πολύ περισσότερο στις δυνάμεις της και, ως φυσικό επακόλουθο, στις αξίες της.
Για να κλείσω αυτήν την σκέψη, που δεν φιλοδοξεί να είναι κάτι περισσότερο από μία σκέψη, παραθέτω τα γραφόμενα ενός ιστορικού τέχνης, του Γάλλου Élie Faure. Ο Γάλλος ιστορικός έγραψε το 1921 ένα βιβλίο με τίτλο Histoire de l’art. Εκεί, στο κεφάλαιο «La Grèce familière», μιλάει για τους Έλληνες που διένυαν μια περίοδο παρακμής κατά τη διάρκεια της Ύστερης Αρχαιότητας και ζούσαν υπό τη σκιά του ενδόξου παρελθόντος τους. Περίπου όπως συμβαίνει στον ίδιο αυτό λαό και σήμερα. Αυτό όμως που μοιάζει, σε ένα παλιό σκονισμένο βιβλίο, ως μία απλή ιστορική ανάλυση, θα μπορούσε να ιδωθεί ως μία προσήμανση για ένα λαμπρότερο μέλλον. Διότι ο λαός ο οποίος περιγράφεται σε αυτό το κείμενο δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει:
«Ο ήρωας έχει χαθεί, αλλά ο ίδιος ο λαός που τον δημιούργησε υπάρχει ακόμα και η ελληνική ψυχή επιβιώνει μέσα του. […] Ακόμα και σε καιρούς μεγάλης παρακμής, διατηρεί το ένστικτο των χιλιάδων προγόνων του μαζί με όλα τα πρωταρχικά στοιχεία μίας ανώτερης ζωής. Δε χρειάζεται λοιπόν παρά ένα μόνο ξύπνημα νέων επιθυμιών που θα ενεργοποιηθούν από την εμφάνιση νέων αναγκών για να ωριμάσει το ένστικτο που του εναπόθεσαν οι μυριάδες νεκροί πρόγονοί του και να ξαναγίνει μεγάλος».

*ιστορικός – φιλόλογος

3 Σχόλια

  1. Αλέξανδρος Ρουμπίδης says:

    Βασίλη μπράβο!!! Πολύ καλό το άρθρο, αν και μένει να δούμε αν αυτό το πνεύμα ήρθε για να μείνει σε εμάς, τον απλό λαό ή θα ξεθωριάσει ΚΑΙ αυτό γρήγορα γρήγορα όπως και τόσα άλλα. Το φρόνημα είναι δυνατότερο από όλα τα όπλα..
    Άσχετο: ήσουν 2005Α ΕΣΣΟ?

  2. ΣΥΜΦΩΝΩ. Και εγώ το ίδιο πιστεύω. Αν αναλάβει την εξουσία ο Ιμάμογλου , που τον παρουσιάζουν σαν Πόντιο και φίλο της Ελλάδας πολύ φοβάμαι ότι θα χάσουμε κύπρο και νησιά. Ο Ερντογάν επειδή είναι επιθετικός και αυθάδης δεν δίνει περιθώρια στους παγκοσμιοποιητές της Ελλάδας να παραχωρήσουν εδάφη. Σε αντίθεση με μελλοντικό φιλοδυτικό που θα το παίζει φίλος !

  3. Βασίλης Κόκκος says:

    Γεια σου Αλέξανδρε, να είσαι καλά! Ναι, καλά κατάλαβες, έχεις κάπου να σου στείλω να τα πούμε;

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek