Δέκα χρόνια Τρωικού Πολέμου αμυνόταν άπαρτη η Τροία. Το «εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης» ήταν προσταγή του πρωτομάχου της, του Έκτορα, στην ομηρική Ιλιάδα (Μ-243). Στον δέκατο έτος όμως, η δολιότητα του πανούργου Οδυσσέα επινόησε τον Δούρειο Ίππο και η μοιραία αφροσύνη των Τρωαδιτών τον έμπασε εντός των τειχών. Έτσι προκάλεσε τον τελικό όλεθρο της πόλης. Για «ν’ αμπλέπουν», αν έχουν την επάρκεια, οι ανά τους αιώνας επιγενόμενοι…
του Λάζαρου Μαύρου
ΑΥΤΟ το κράτος μας, η Κυπριακή Δημοκρατία, από 14ης Μαρτίου 1964 με το Ψήφισμα 186 του ΟΗΕ διεθνώς αναγνωριζόμενη νομίμως εις χείρας της ελληνικής πλειονότητας 82% του πληθυσμού, κυβερνώμενη έκτοτε από εκλελεγμένες κυβερνήσεις Ελλήνων Κυπρίων, αποτελεί εκ γενετής στόχο όλων ανεξαιρέτως των κυβερνήσεων του τουρκικού κράτους, ώστε να περιέλθει ολόκληρο το νησί υπό τον έλεγχο της Τουρκίας. Για την πραγμάτωση του στρατηγικού της «Σχεδίου Ανάκτησης Κύπρου» («Kıbrıs İstirdat Planı» 1957).
– Η ΕΝΟΠΛΗ τουρκική απόπειρα (Τουρκανταρσία ΤΜΤ & ΤΟΥΡΔΥΚ 1963) για διάλυση τής Κυπριακής Δημοκρατίας, η στρατιωτική εισβολή, κατάληψη, συνεχιζόμενη κατοχή και η εθνοκάθαρση τών βόρειων εδαφών (Αττίλας 1974 – 2026), η διά των συνομιλιών (1977-2026) επιχειρούμενη «συνεταιρική μετεξέλιξή» της σε τουρκικό προτεκτοράτο, ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΑΝ πως αποτελούν τη διαδοχική κλιμάκωση τής τουρκικής μεθόδευσης.
– ΣΤΙΣ ανεπάρκειες Αθηνών και Λευκωσία εντόπιζε, καραδοκούσα, τις ευκαιρίες που αξιοποίησε η Άγκυρα. Ιδίως την ολεθρίως κακουργηματική χουντική «αφροσύνη» και προδοσία 1967-1974. Και, εν συνεχεία, την συμβιβαστική υποχωρητικότητα των Ηττημένων Μυαλών της ηγεσίας Κύπρου και Ελλάδος 1974-2026. Με τη θώπευση κιόλας από τον διεθνή παράγοντα τού τουρκικού κράτους εισβολέα, ατιμώρητου κατακτητή.
– ΕΤΣΙ ατσαλώθηκε διαιωνιζόμενη η αυτοπεποίθηση της Τουρκίας πως θα πετύχει τελικά ν’ αφαιρέσει αμαχητί απ’ τα χέρια του Ελληνισμού το κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας: Να το μετατρέψει σε «συνεταιρικό και ισοτιμώς συγκυριαρχούμενο» από την ίδια, μέσω του ελεγχόμενού της κατοχικού Ψευδοκράτους. Για να νομιμοποιήσει, ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΠΟΓΡΑΦΗ, το προτελευταίο σκαλοπάτι προς τον τελικό τουρκικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.
ΑΥΤ’ ΕΙΝΑΙ ίσως η αληθέστερη ουσία τής μέχρι τούδε πορείας του Τουρκικού Προβλήματος που υφίσταται η Κύπρος (καταχρηστικώς ονομαζομένου «το Κυπριακό») στις διαδικασίες υπό την αιγίδα των διαδοχικών Γ.Γρ. του ΟΗΕ. Απ’ τον Αυστριακό Βαλντχάιμ 1972-1981 μέχρι και τον νυν Πορτογάλο Γκουτέρες 2017-2026.
– Κατ’ ακρίβειαν πρόκειται για τον πυρήνα όλων στη σειρά τών κατά καιρούς ονομασθέντων ως «βολιδοσκοπήσεων», «δεικτών», «δέσμης ιδεών», «σχεδίων» και «πλαισίων λύσης» που προτάθηκαν μετά το 1974 με τις «καλές υπηρεσίες» των Γ.Γρ. των ΗΕ στις «Διακοινοτικές» και «Πενταμερείς» συνομιλίες.
ΠΟΛΙΟΡΚΗΤΙΚΟΣ Κριός της Τουρκίας και στρατηγικό προγεφύρωμα εναντίον της Κύπρου αξιοποιήθηκε από το 1957, ήδη υποκινηθείσα δολίως από τους Βρετανούς Αποικιοκράτες εναντίον του αντιαποικιακού απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59, η ασφυκτικά ελεγχόμενη από την Άγκυρα – διά της τρομοκρατίας της παραστρατιωτικής ΤΜΤ του Γραφείου Ειδικού Πολέμου της Τουρκίας στο νησί – τουρκική μειονότητα 18%. Με κατά κλιμάκωσιν επιτεύγματα:
(α) Την τουρκική εισβολή του 1974 και την έκτοτε στρατιωτική κατοχή των βορείων περιοχών της Κύπρου. Τον παράνομο εποικισμό των σκλαβωμένων εδαφών από τους προς τούτο μεταφερθέντες τουρκικούς πληθυσμούς, πλειονότητα πλέον, στα κατεχόμενα. Συντελεσθέντος και του βίαιου εκτοπισμού – προσφυγοποίησης των γηγενών Ελλήνων Κυπρίων στην υπό του Αττίλα διαπραχθείσα εθνοκάθαρση.
(β) Την αποσχιστική αυτο-ανακήρυξη 1983, του παράνομου κι «ανύπαρκτου» διεθνώς κατοχικού Ψευδοκράτους «Βορείου Κύπρου Τουρκικής Τζουμχουριετί» (KKTC) και:
(γ) Την αναγόρευση της υποτελούς στην Τουρκία ηγεσίας του Ψευδοκράτους – και αποδοχή της από τον ηττημένο Ελληνισμό – ως «ισότιμης στις διαπραγματεύσεις τουρκοκυπριακής κοινότητας», με τον εκάστοτε υπό τας διαταγάς της Τουρκίας επικεφαλής της, επίσημο Συνομιλητή.
ΔΟΥΡΕΙΟΣ Ίππος της Τουρκίας, εισαχθείς Εντός Των Τειχών για τη διαπραγμάτευση «λύσης», γενόμενος αποδεκτός σταδιακά από διαδοχικές ηγεσίες του Ελληνισμού και τις κυβερνήσεις της πολιορκούμενης Κυπριακής Δημοκρατίας είναι:
(δ) Η τουρκική απαίτηση για «λύση» Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.
(ε) Η τουρκική απαίτηση «πολιτικής ισότητας» – εξίσωσης της πλειονότητας 82% με τη μειονότητα 18%.
(ζ) Η τουρκική απαίτηση για «Συνεταιρισμό μιας Τουρκοκυπριακής Συνιστώσας Πολιτείας και μιας Ελληνοκυπριακής Συνιστώσας Πολιτείας με ισότιμο καθεστώς», με επιπλέον συμφωνημένη «την μία κυριαρχία η οποία να προέρχεται εξίσου από Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους».
(η) Τα «διαπραγματευτικά κεκτημένα», το «συμφωνημένο πλαίσιο», οι «συγκλίσεις», η τουρκική «εκ περιτροπής προεδρία» κ.ά. που έχει αποταμιεύσει μέχρι τώρα η Τουρκία στις διαδικασίες των συνομιλιών.
ΣΥΝΗΘΩΣ λησμονούμενο κι ουδόλως αναφερόμενο στις δημόσιες δηλώσεις, στην αρθρογραφία κι επιχειρηματολογία, είναι το μοναδικό ΣΩΣΙΒΙΟ στις διαδικασίες, η ρήτρα που ορίζει ότι: «Οι διαπραγματεύσεις βασίζονται στην αρχή πως τίποτε δεν έχει συμφωνηθεί μέχρι να συμφωνηθούν όλα», τουρκιστί: «Müzakereler, ‘her konuda uzlaşı sağlanmadan, hiçbir konuda uzlaşı yoktur’ prensibine dayalıdır» και αγγλιστί: «The negotiations are based on the principle that nothing is agreed until everything is agreed».
– ΤΟΥΤΗ η ρήτρα τώρα δολιουργείται να παρακαμφθεί στη νέα πρωτοβουλία του Γ.Γρ. των ΗΕ. Αχνοφαίνεται – αν ορθώς εξιχνιάζεται – στις πληροφορίες και αρθρογραφίες που έχουν δημοσιευτεί με αφορμή τις προσπάθειες της απεσταλμένης του Γ.Γρ. Κολομβιανής Μαρίας Άνχελα Ολγκίν Γκουεγιάρ:
– ΩΣΤΕ να θεωρούνται οριστικά κι επί του πεδίου αυθωρεί υλοποιούμενα, ως νέα τετελεσμένα, όσα επί μέρους «φέτα – φέτα» θα συμφωνούνται εξελικτικά στις διαπραγματευτικές διαδικασίες.
– ΙΔΙΩΣ με ταυτόχρονη προσπάθεια για την παράκαμψη του δικαιώματος του λαού να αποφασίσει με Δημοψήφισμα, όπως την 24η Απριλίου 2004, αν αποδέχεται ή απορρίπτει την όποια εκκολαπτόμενη «λύση».
ΣΕ ΜΙΑ εποχή μάλιστα όπου, εν μέσω κρίσιμων περιστάσεων στην περιοχή και στις διεθνείς συγκυρίες αναδιάταξης δυνάμεων, η βούληση Αθηνών και Λευκωσίας επιτυγχάνει ήδη σημαντική ανάπτυξη των εσωτερικών και εξωτερικών Συντελεστών Ισχύος και Ασφάλειας αμφοτέρων των κρατών μας, στους διακυβευόμενου μέλλοντος μεταβαλλόμενους συσχετισμούς ΙΣΧΥΟΣ στη γειτονιά και στον κόσμο. Η σοφία των παππούδων, στην ντοπιολαλιά, ρωτούσε: «Μα εν’ αμπλέπετε ρε, την κωλοσυρμαθκιάν της κουφής;» (μα δεν βλέπετε το ίχνος της οχιάς;)…
ΑΡΧΑΙΟΘΕΝ: Στην οικουμένη δίδαξε τον Δούρειο Ίππο ο προ-προ-παππούλης ο Όμηρος: Μετά από 10χρονες πολύνεκρες μάχες Αντίστασης απέναντι στους υπό την ηγεσία του Αγαμέμνονα εισβολείς Δαναούς, Αργείους, Αχαιούς, Μυρμιδόνες κ.ά., σθεναρά αντιστεκόμενοι οι Τρωαδίτες και οι Επίκουροί τους με ηγέτη τον Δαρδανίδη Πρίαμο, κατάφεραν να κρατήσουν άπαρτη την Τροία. Η αρχέγονη Ομήρου Ιλιάδα περιγράφει 52 μέρες Τρωικού Πολέμου χωρίς αναφορά στον Δούρειο Ίππο και στην καταστροφή της Τροίας. Τά ‘γραψε όμως κατόπιν ο Όμηρος στην Οδύσσειά του (δ.271-289 και θ.492-520): Ο πολλοπάητος και πολυμήχανος Λαερτίδης Οδυσσέας επινόησε, και ο Φωκεύς Επειός κατασκεύασε, τον γιγαντιαίο ξύλινο Δούρειο Ίππο που μέσα του κρύφτηκαν Δαναοί καταδρομείς. Το έσυραν ως δήθεν δώρο – έπαθλο προ των πυλών της Τροίας και μπήκαν στα πλοία τους τάχα για να φύγουν. Ολιγόφρονες οι Τρωαδίτες περιφρόνησαν τον δικό τους Λαοκόωντα που τους συμβούλευσε «φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες» («Timeo Danaos et dora ferentes» τό ‘γραψε ο Βιργίλιος στην Αινειάδα του). Έμπασαν θριαμβευτικά τον Δούρειο Ίππο μέσα στα τείχη, με μοιραίο αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή της Τροίας…
Λάζ.Μαύρος
