Στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας των ηρωικώς πεσόντων αδελφών μας του 1974, όπως και στα Φυλακισμένα Μνήματα των ηρώων μας του 1955, η υπόμνηση του καθήκοντος Απελευθέρωσης της σκλαβωμένης πατρίδας. Επάνω στην μαρμάρινη ταφόπλακα των πεσόντων Αεροπόρων και Καταδρομέων του καταρριφθέντος 22.7.1974 μεταγωγικού Νοράτλας «Νίκη – 4», πριν χρόνια, ο χαροκαμένος Λουκάς, πατέρας του νεκρού Λοκατζή Χρήστου Λιγδή της Α΄ Μοίρας Καταδρομών του Μάλεμε Κρήτης, από την Αταλάντη Φθιώτιδας…
του Λάζαρου Μαύρου
ΟΠΩΣ 52 ήδη χρόνων, ξανά, «Τζιαιρόν Δευτερογιούνιν»: Μαύρη επέτειος καταισχύνης, θανατηφόρας και παρατεινόμενης ατίμωσης: Αποφράδων 15ης και 20ης καταραμένου μηνός Ιούλη. Ολεθρίου ημών των Ελλήνων έτους 1974. Ανάμεσα στους αιώνες, η πλέον κατάπτυστη κακουργηματική διάπραξη αυτοκαταστροφής τού Ελληνισμού, «ἐς γῆν ἐναλίαν Κύπρον οὗ μ‘ ἐθέσπισεν οἰκεῖν Ἀπόλλων», από αρχαιοτάτων χρόνων.
– Με διαταγές στυγνών επίορκων συνωμοτών, της ανθελληνικής χούντας των Αθηνών: Επί επταετίαν τυράννων στο σβέρκο τού δικτατορευόμενου από 21η Απριλίου 1967 «στον γύψο», ελλα-δικού μας κράτους: Η εκτόξευση της αδελφοκτόνας πραξικοπηματικής επίθεσης, Δευτέρα 15η Ιουλίου 1974, εναντίον του κυπριακού μας κράτους.
– Τραγικά σημαδιακό. Κατά κυριολεξίαν ανεξίτηλο και ορατό μέχρι σήμερα: Στο Μνημείο του Αγώνα της ΕΟΚΑ, στον προμαχώνα επί των τειχών άντικρυ της Αρχιεπισκοπής, το μεταλλικό άγαλμα της Ελευθερίας πυροβολημένο στο στήθος. Από αδελφικό, εμφύλιο βόλι τής 15ης Ιουλίου 1974 στη μάχη της Αρχιεπισκοπής. Διαμπερής οπή ακριβώς στην καρδιά της Ελευθερίας…
– Προσχεδιασμένη κορύφωση τού σκοπίμως, έσωθεν ηλιθίως κι έξωθεν δολίως, υποδαυλιζόμενου και υποτροπιάζοντος παροξυσμού εμφυλίου διχασμού.
– Προσφέροντας στην καραδοκούσα και προς τούτο προπαρασκευαζόμενη Τουρκία, την πρόφαση για την εισβολή των στρατευμάτων του Αττίλα. Στις διατεταγμένα από χούντα και αρχιπραξικοπηματίες – ως άκρον άωτον της έμπρακτης προδοσίας – αφύλακτες επί του πεδίου, προδομένες κυπριακές Θερμοπύλες. Από το Πέντεμιλι της Κερύνειας μας με το πρώτο φως του Σαββάτου 20ης Ιουλίου. Έως και την 15η και16η Αυγούστου 1974 της αμαχητί εγκαταλειφθείσας Αμμοχώστου.
ΕΚΤΟΤΕ η φρικτή μαχαιριά: Ήττα και ατίμωση. Τουρκική σκλαβιά των βόρειων ελληνικών εδαφών της Κύπρου. Ανεπούλωτη. Συνεχιζόμενη. Αιμάσσουσα και ντροπιάζουσα, για 52ο στη σειρά έτος, αθεράπευτη πληγή.
– Κατάφερε έκτοτε ο Ελληνισμός να ορθοποδήσουν με πιο δημοκρατικό πολίτευμα, χωρίς κινδύνους δικτατορίας, αμφότερα τα κράτη του, Ελλάδος και καθημαγμένης – ακρωτηριασμένης Κύπρου.
– Ανησυχητικό είναι όμως ότι, εσχάτως αυξάνονται τα δείγματα παρακμής του πολιτικού συστήματος. Οι ηγεσίες των απαξιωνομένων κομμάτων, δείχνουν ανεπάρκειες που απωθούν κι απογοητεύουν όλο και περισσότερους πολίτες.
– Εξέλιπαν ευτυχώς οι εμφυλιο-πολεμικοί παλαιότεροι φανατισμοί «προσωπολατρίας», «μεσσιανισμού» και «εθνοσωτήρων». Δεν αλληλο-σκοτωνόμαστε πλέον βενιζελικοί με κωνσταντινικούς ούτε μακαριακοί με γριβικούς, για να προκαλέσουμε ξανά, ως «χρήσιμοι ηλίθιοι», άλλη Μικρασιατική του 1922 και Κυπριακή του 1974 Καταστροφές.
– Κατάφερε, πράγματι ο Ελληνισμός, υπεράνω όλων, να εξαλείψει την προγονική πανούκλα των εμφυλίων παθών. Και ν’ απενεργοποιήσει σε μέγιστο βαθμό τ’ απομεινάρια «εργοστάσιων αναπαραγωγής» εμφύλιου μίσους, «ταξικού», «παραταξιακού», «εξουσιολάγνου», στο πολίτευμα.
– «Άν ο λαός μας δεν μπορεί ν’ αντλήσει απ’ τα δεινά του, τότε του δόθηκε άδικα μια τέτοια τραγωδία», όπως, με πίκρα, σοφώτατα στιχούργησε ο μεγάλος μας Κυριάκος Χαραλαμπίδης…
– Αυτό ιδίως το μέγα ελληνικό επίτευγμα, στερεί και από τους καραδοκούντες στρατηγιστές της νεο-οθωμανικής τουρκικής επεκτατικότητας, οποιοδήποτε προσδοκώμενο έρεισμα «συριακού τύπου» προγεφυρωμάτων εντός των τειχών…
ΔΕΝ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕ όμως ακόμη ο Ελληνισμός, με τις διαδοχικές κυβερνήσεις του, Αθηνών και Λευκωσίας 1975-2026, να στρατηγήσει την ανατροπή τού ‘74. Ούτε να μεθοδεύσει νικηφόρα πολιτική Απελευθέρωσης των τουρκοκρατούμενων εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας.
– Μπόρεσε ωστόσο, μέχρι τώρα ο λαός, σε κάθε περίσταση, ακόμη και ιδιοχείρως να επιδεικνύει και πλειοψηφικά άκαμπτη Αντίσταση. Απορρίπτοντας «σχέδια» και «πλαίσια» και «λύσεις» υποταγής στις απαιτήσεις των Τούρκων κατακτητών, περίτεχνα δολιουργημένες από Εγγλέζους νεο-αποικιοκράτες “Pen-holders”, για την παράδοση της Κυπριακής Δημοκρατίας, με ελληνική υπογραφή, ως προτεκτοράτου της Τουρκίας. Άρνηση εκούσιας υποδούλωσης. Eπαληθεύοντας τον διά μέσου των αιώνων, από τον Ονήσιλο του 499 π.Χρ. έως και σήμερα αποδεικνυόμενο, κατ’ εξοχήν αντιστασιακό χαρακτήρα του κυπριακού Ελληνισμού: «Χρόνια σκλαβκιές ατελείωτες, τον πάτσον τζιαί τον κλώτσον τους, εμείς τζιαμαί, ελιές τζιαί τερατσιές πάνω στον ρότσον τους», κατά τους στίχους ενός εκ των μεγίστων μας, του Κώστα Μόντη.
ΞΑΝΑ κι εφέτος, με σφιγμένες τις καρδιές, κυρτωμένους τους ώμους απ’ το ανεκπλήρωτο χρέος και βαριά τα βήματα, στα πάνδημα Μνημόσυνα των Ηρώων μας. Στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας των πεσόντων συμπολεμιστών μας της Εθνικής Φρουράς, της ΕΛΔΥΚ, της Α΄ Μοίρας Καταδρομών του Μάλεμε της Κρήτης. Και σ’ όλα τ’ άλλα Ηρώα που υψώθηκαν στην προσφυγιά, για την διατήρηση αθάνατης της μνήμης όλων εκείνων των εκατοντάδων γενναίων αδελφών μας του ’74. Κληρωτών, μονίμων, εφέδρων κι εθελοντών, οι οποίοι θυσιάστηκαν, μαχόμενοι και Αυξεντιωθέντες, στα πεδία των άνισων μαχών, των προδομένων κυπριακών Θερμοπυλών. Αβοήθητοι κι εγκαταλελειμμένοι, κατά το «η Κύπρος κείται μακράν», στην απέλπιδα αναμέτρηση με τις υπέρτερες ορδές του Τούρκου Αττίλα εισβολέα. Όπου, κάτω από τις επιδρομές της τουρκικής αεροπορίας, 22 του Ιούλη, εκεί στην οδό Αιγέως έξω από το βαλλόμενο Γυμνάσιο Παλλουριωτίσσης, πετάχτηκε απ’ το ποδήλατό του για να κρυφτεί πρηνηδόν ο ηλικιωμένος Καϊμακλιώτης, κραυγάζοντας με απελπισία «πού είσαι, ρε γαμώτο, Μητρίς Πατρίς;»
– Θρηνώντας κι όλους τους άλλους Εθνομάρτυρες που εγκλωβισθέντες απ’ τον εχθρό επί των επάλξεων, αιχμαλωτίστηκαν, εκτελέστηκαν εν ψυχρώ, από αιμοβόρους εισβολείς και, Ακήδευτοι Νεκροί, ρίχτηκαν σε ομαδικούς τάφους Αγνοουμένων, όπου αναζητούνται ακόμη τα υπολείμματα των Μαρτυρικών τους Οστών.
– Στα Μνημεία και στα Μνήματα της μνήμης και της συνείδησης, το χρέος απέναντι στους Ήρωες δεν εκπληρώνεται μόνο με τα θρησκευτικά μνημόσυνα και τις οφειλόμενες ύψιστες μεταθανάτιες τιμές. Αλλ’ επιτακτικά υπομνηματίζει το ύψιστο καθήκον όλων των επιζώντων και των νέων γενεών: Με αποφασιστικότητα, με τόλμη, με σοφία, σύνεση δίχως δειλία και μ’ άρρηκτη ενότητα, ανάληψη αποστολής για Απελευθέρωση των σκλαβωμένων από τους Τούρκους εδαφών της πατρίδας:
«Απάντηση θα πάρουν / ενότητα κι αγώνα / για νά ‘βρουν ανάπαυση οι πρώτοι Νεκροί», όπως στιχούργησε ο κορυφαίος του αντιχουντικού αγώνα Αλέξανδρος Παναγούλης και μελώδησε ο Μίκης Θεοδωράκης.
ΠΡΩΤΕΥΘΥΝΟΙ και πολιτειακώς υπόχρεοι, οι έχοντες την λαϊκή εντολή εκλελεγμένοι των κυβερνήσεων Ελλάδος και Κύπρου. Κληρονομήσαντες μεγατόνους σαπίλας μακροχρόνιων αντικειμενικών αδυναμιών και υποκειμενικών ανεπαρκειών, καταστροφικών συμβιβασμών, επικίνδυνων κατευνασμών του κατακτητή και, ων ουκ έστιν αριθμός, διαχρονικών ψευδαισθήσεων, στην μισού ήδη αιώνα αδιέξοδη πολιτική Αθηνών και Λευκωσίας απέναντι στο Τουρκικό Πρόβλημα του Ελληνισμού, στην Κύπρο και στο Αιγαίο.
– Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι. Αποβαίνουν δυσχερέστεροι. Ιδίως στην γεωγραφική μας γειτονιά. Πολεμικώς φλεγόμενη από Μέση Ανατολή έως Ουκρανία κι ευρύτερα. Και για τα χειρότερα διακυβευόμενη. Από αλληλο-συγκρουόμενους ιμπεριαλισμούς κι επεκτατισμούς, απειλούμενη. Με διαρκώς αυξανόμενο αγκομαχητό πολεμικών εξοπλισμών και αναδιάταξης συσχετισμών ισχύος κι επιρροών. Μ’ εντελώς νέες μορφές χρήσης της πολεμικής τεχνολογίας και της μαζικής εργαλειοποίησης δυστυχούντων πληθυσμών.
– Χρεωμένοι ως εκ τούτου οι κυβερνώντες, απερίσπαστοι από τις διαρκώς «τοξικές» καθημερινά προεκλογικές τους αντιπαραθέσεις, να επιστρατεύσουν κάθε ικμάδα στρατηγικής οξυδέρκειας. Για να διέλθουν αβλαβώς και ενισχυόμενες, Ελλάς και Κύπρος, τις επικίνδυνες συμπληγάδες των καιρών. Συμβάλοντας και καιροφυλακτώντας, με πλήρη ετοιμότητα για την αξιοποίηση κάθε ευκαιρίας, για προστασία του Ελληνισμού κι ευόδωση του Απελευθερωτικού Καθήκοντος.
Λάζ. Μαύρος
