Του Άριστου Μιχαηλίδη από τον Φιλελεύθερο
Εντάξει, είμαστε ευγνώμονες στον Αντόνιο Γκουτέρες, που μας δίνει σημασία και μας συμπαραστέκεται. Το καταλάβαμε. Μας το είπαν όλοι σχεδόν οι πολιτικοί μας από πεντέξι φορές ο καθένας.
Και, επίσης, που μετά από δέκα χρόνια στην ηγεσία του ΟΗΕ, και ενώ επανειλημμένα ρίχνει την ευθύνη για το άλυτο Κυπριακό στους δύο ηγέτες, χτες ανέφερε ότι έχουν ρόλο και οι εγγυήτριες δυνάμεις. Όχι η μία που κατέχει τη μισή Κύπρο με 40.000 Αττίλες, αλλά και οι τρεις. Έχουν ρόλο! Τι ρόλο, κατά τη γνώμη του; Κομπάρσου; Ή, μήπως, εννοεί ότι έχουν και οι τρεις κατοχικά στρατεύματα στην Κύπρο και θέλουν και οι τρεις να την κρατούν εσαεί όμηρο;
Για να βρούμε λύση «και οι εγγυήτριες δυνάμεις έχουν να διαδραματίσουν τον ρόλο τους», είπε. Και μόνο που το είπε, είμαστε ευγνώμονες και τον ευχαριστούμε. Τόσο απελπισμένοι είμαστε. Ευγνωμονούντες για τα ψίχουλα.
Μόνο που δεν καταλαβαίνουμε. Πενήντα δύο χρόνια υπό κατοχή η Κύπρος, καθαρές και ξάστερες οι αποφάσεις του ΟΗΕ για το ποιος ευθύνεται, ποιος παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, ποιος λυμαίνεται ξένες περιουσίες και ποιος έχει εκτοπισμένους πολίτες του σε προσφυγικούς συνοικισμούς, ποιος έχει τον στρατό κατοχής ανάμεσα στις δυο κοινότητες, ποιος απαιτεί δύο κράτη κατά παράβαση των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας, ποιος παράνομα εποικίζει το κατεχόμενο έδαφος, ποιος το μετατρέπει σε έδαφος του εισβολέα… Αλλά, ο Γενικός Γραμματέας πιστεύει ότι αν θα καταφέρουμε να βρούμε λύση «εξαρτάται από τους ίδιους τους Κύπριους».
Ευχαριστούμε τον κ. Γκουτέρες που πραγματοποιεί «μια επίσκεψη αλληλεγγύης και ταπεινότητας» και έχει στόχο, όπως είπε ο ίδιος, «να στηρίξει τις δύο κοινότητες της Κύπρου, ώστε να εξευρεθεί λύση». Δυσκολευόμαστε φυσικά να καταλάβουμε τι μπορούν να κάνουν μόνες τους οι δύο κοινότητες. Όπως και τι εννοεί όταν λέει πως «αν υπάρχει μια στιγμή κατά την οποία η επίλυση του Κυπριακού είναι σημαντική, αυτή είναι τώρα». Δέκα χρόνια στην ηγεσία των Ηνωμένων Εθνών και η στιγμή ήρθε έξι μήνες πριν να λήξει η θητεία του και ίσα που προλαβαίνει να κάνει ακόμα μια προσπάθεια (με μερικές συναντήσεις) τέλος του Σεπτέμβρη που θα μαζευτούν όλοι στη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
Ας είναι κι έτσι, δεν πειράζει. Άλλωστε, μια κινητικότητα την χρειάζεται ο τόπος. Την χρειάζονται κι όσοι νομίζουν πως με την κινητικότητα μόνο, χωρίς καμιά ουσιαστική διαφοροποίηση στις παράλογες τουρκικές αξιώσεις, θα σταματήσει η Τουρκία να εκτουρκίζει την κατεχόμενη Κύπρο.
Επίσης, είμαστε ευγνώμονες που έδωσε ακόμα έναν λόγο στους διάφορους αμπελοφιλόσοφους, να ξαναβγούν στις τηλεοράσεις να ενημερώνουν τους Ελληνοκύπριους για τα οφέλη της ομοσπονδίας και να αναλύουν τη ΔΔΟ ως τη λύση που θα μας απαλλάξει από την κατοχή. Ως συνήθως: Να τα λέμε μεταξύ μας για να πείσουμε ο ένας τον άλλο. Λες και την όποια ομοσπονδία ή την όποια διευθέτηση τέλος πάντων, μόνοι τους οι Ελληνοκύπριοι θα την κάνουν. Η άλλη πλευρά θα κάνει δύο κράτη κι εμείς θα κάνουμε ΔΔΟ. Και ο Γενικός Γραμματέας θα μας εύχεται καλή τύχη.
Σήμερα, πάντως, που θα αναχωρήσει για τη Νέα Υόρκη ο κ. Γκουτέρες, η Κύπρος θα συνεχίσει να είναι υπό κατοχή. Ακόμα κι αν ανακοινώσει πριν φύγει μια εξέλιξη που θα δείχνει ότι κάτι κινείται, κάτι διακρίνεται στον ορίζοντα, όπως νέες συναντήσεις τον Σεπτέμβρη ή ακόμα και νέα προσπάθεια για να πραγματοποιηθεί η πενταμερής, που τόσο πολύ επιθυμούμε, η ουσία είναι ότι η χώρα που κατέχει την Κύπρο, η χώρα που δημιουργεί το πρόβλημα, η χώρα που καταβροχθίζει αυτό το νησί, είναι κάτι σαν σύμβουλος – παρατηρητής. Αλλά, αρκεί που έχουμε την αλληλεγγύη του Γενικού Γραμματέα. Καλή τύχη, λοιπόν.
