του ‘Αριστου Μιχαηλίδη από τον Φιλελεύθερο
Πού την βρίσκει την αισιοδοξία ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης είναι άξιον απορίας. Πήγε στη Νέα Υόρκη και έλεγε στους απόδημους ότι δεν αποκλείει να υπάρξουν σημαντικές εξελίξεις προς την κατεύθυνση επανέναρξης των συνομιλιών.
Μπορεί να έχει κάποια σκοπιμότητα και το λέει αυτό, μπορεί να ξέρει κάτι περισσότερο, και μακάρι να είναι όπως τα λέει και όχι όπως αφήνουν να φαίνεται οι Τούρκοι. Που δεν επιτρέπουν ούτε νότα αισιοδοξίας να κυκλοφορήσει στην ατμόσφαιρα. Πρέπει όμως να είναι και καχύποπτος. Γιατί προς την κατεύθυνση επανέναρξης των συνομιλιών το μόνο που υπάρχει στο δρόμο είναι από τη μια οι τουρκικοί σχεδιασμοί και από την άλλη, οι πλάτες που έχουν αυτοί οι σχεδιασμοί από τον… διεθνή παράγοντα. Και από τους Ελληνοκύπριους, που παριστάνουν κι αυτοί ότι είναι κάτι σαν διεθνής παράγοντας (σαν ξένοι παρατηρητές, δηλαδή), που κλείνει τα μάτια μπροστά στο ηλίου φαεινότερο.
Ποιο είναι αυτό; Μα, το ότι η τουρκική και η τουρκοκυπριακή ηγεσία οτιδήποτε κάνουν και δηλώνουν είναι προς την κατεύθυνση της αποτυχίας ΚΑΙ αυτής της προσπάθειας. Με σκοπό την αναβάθμιση του ψευδοκράτους και τη διεθνή αποδοχή του (και την τοπική, φυσικά) ως υπαρκτή οντότητα, χωριστός λαός, χωριστό έδαφος, χωριστό κράτος έστω και χωρίς αναγνώριση. Είναι φανερό ότι και η όποια επανέναρξη συνομιλιών, αν υπάρξει, προς αυτή την κατεύθυνση θα είναι. Καμία βάση συνομιλιών δεν διασφαλίζει ότι υπάρχει οποιαδήποτε διαφοροποίηση αυτής της τουρκικής πολιτικής.
Αντίθετα, θέτουν και τον όρο ότι θα υπάρχει εκ των προτέρων εγγύηση ότι σε περίπτωση αποτυχίας της όποιας νέας προσπάθειας το ψευδοκράτος θα αναβαθμιστεί για θα αρθεί η διεθνής απομόνωση των Τουρκοκυπρίων. Προς την ίδια κατεύθυνση είναι και οι όροι που θέτει εδώ και ένα χρόνο ο Τουφάν Έρχιουρμαν, για επανέναρξη των συνομιλιών. Ακόμα κι όταν μιλά για οικοδόμηση εμπιστοσύνης και δημιουργία ευνοϊκού κλίματος, οι προτάσεις του είναι απολύτως στοχευμένες στην αποδοχή, τη νομιμοποίηση και την αναβάθμιση του κατοχικού καθεστώτος.
Όταν μιλά, για παράδειγμα, για τα νέα σημεία διέλευσης που πρέπει να συμφωνηθούν, δεν μας λέει γιατί απέρριψε την πρόταση του Γκουτέρες να ανοίξουν ταυτόχρονα η Μια Μηλιά και ο δρόμος Αθηένου – Αγλαντζιάς.
Όταν αγγίζει ανθρωπιστικές πτυχές και μιλά για τα παιδιά των Τουρκοκυπρίων που η Κυπριακή Δημοκρατία τα εμποδίζει να αθλούνται και να συμμετέχουν σε διεθνείς διοργανώσεις, δεν θυμάται πως η Κυπριακή Δημοκρατία μέσω της ΚΟΠ ως μέλος της FIFA και της UEFA υπόγραψε συμφωνία από το 2013 με την Τουρκοκυπριακή Ομοσπονδία ώστε να εκπροσωπούνται οι Τ/κ στη Γενική Συνέλευση και στο Συμβούλιο της ΚΟΠ με πλήρη δικαιώματα και να αρχίσει έτσι η συμμετοχή των τ/κ ομάδων σε αθλητικές διοργανώσεις. Υπόγραψαν τη συμφωνία και η ΦΙΦΑ και η ΟΥΕΦΑ, αλλά ο πρόεδρος της τ/κ ομοσπονδίας Χασάν Σέρτογλου, που υπέγραψε, έφαγε κατσάδα στα κατεχόμενα και η συμφωνία δεν εφαρμόστηκε ποτέ. (Τα έγραψε με λεπτομέρειες την Κυριακή στον «Φ» ο Κώστας Βενιζέλος). Ακριβώς γιατί η έγνοια τους δεν είναι τα παιδιά που δεν αθλούνται αλλά να χρησιμοποιήσουν τα παιδιά ως μοχλό για την αναβάθμιση της «τδβκ».
Ακόμα και την ώρα που η προσοχή στρέφεται (αυτή την εβδομάδα) στη Νέα Υόρκη, η Τουρκία ξεκινά «εκτεταμένη εκπαιδευτική πτήση» νότια της Κύπρου με οπλισμένα μαχητικά F-16, και το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας συνέδεσε την άσκηση με την «προστασία των δικαιωμάτων και συμφερόντων» της Τουρκίας στη Μεσόγειο. Τι μήνυμα στέλνει με αυτή την άσκηση; Ότι θα βοηθήσει για την ειρηνική επίλυση του Κυπριακού και των προβλημάτων της Μεσογείου ή ότι θα επιβάλει τις επεκτατικές βλέψεις της με τη στρατιωτική της μηχανή;
Γι΄ αυτό λέω. Ας είναι αισιόδοξος ο Νίκος Χριστοδουλίδης αλλά να είναι και καχύποπτος. Να μην ακούει τις Σειρήνες στο εσωτερικό μέτωπο, που κάνουν πως δεν βλέπουν τι επιδιώκει η Τουρκία και η τουρκοκυπριακή ηγεσία και συνεχίζουν το παραμύθι για το δίλημμα που είναι δήθεν μεταξύ ΔΔΟ και διχοτόμησης. Λες και έχουμε μπροστά μας τέτοιο δίλημμα και το πρόβλημα είναι τι θα επιλέξουμε εμείς.
