του Άριστου Μιχαηλίδη από τον Φιλελεύθερο
Το πρόβλημα δεν είναι που κατά καιρούς εμφανίζονται διάφορα σημαίνοντα πρόσωπα να ασχοληθούν με τον Εθνικό Ύμνο ή την ελληνική σημαία για να προβάλουν άρα παράωρα την προοδευτικότητα των ιδεών τους. Όπως πρόσφατα η Έμιλυ Γιολίτη, παλιότερα η Ανδρούλλα Βασιλείου και άλλοι.
Είναι ο πιο εύκολος τρόπος να προκαλείς την προσοχή. Αλλά χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, που θα προκαλέσει ενδιαφέρον για να γίνει δημόσια συζήτηση και προβληματισμός, όπως δήθεν επιδιώκουν ως φιλόσοφοι. Είναι σαν να ρίχνεις χειροβομβίδα κρότου λάμψης. Μόλις σβήσει η λάμψη τελειώνει το παραμύθι σου.
Το πρόβλημα, λοιπόν, είναι που αυτή η παράσταση προοδευτισμού δεν λαμβάνει υπόψη ούτε την ιστορία, ούτε τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε. Δεν είναι πολύ διαφορετική προσέγγιση από αυτήν που επικρατεί στις όποιες διαπραγματεύσεις έγιναν για την ουσία του προβλήματός μας, του Κυπριακού. Όπου παραδίδουμε ό,τι μας ζητά η άλλη πλευρά του τραπεζιού με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα πάρουμε κι εμείς αυτό που οι Τούρκοι το λένε χωρίς περιστροφές: όνειρο θερινής νυκτός.
Δηλαδή, ότι θα έρθει η ώρα που θα ικανοποιηθούν με όσα πήραν και θα κάτσουν να συμφωνήσουμε και την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, την απελευθέρωση της Κύπρου. Μάταια προσμένουμε φυσικά. Κάθε βήμα ακολουθεί το επόμενο με καινούργιες αξιώσεις!
Με τον Εθνικό Ύμνο το ίδιο συμβαίνει. Θέλουν, λέει, να τον αντικαταστήσου διότι δεν είναι σωστό για τους Τουρκοκύπριους να έχουμε τον Εθνικό Ύμνο της Ελλάδας. «Μίλησα για ένα όραμα», είπε η κ. Γιολίτη, σχολιάζοντας τις αντιδράσεις που προκάλεσαν όσα είπε. «Μια Κύπρο ελεύθερη, ενιαία, δημοκρατική. Από την Πάφο μέχρι την Κερύνεια και το Ριζοκάρπασο». Ποιος διαφωνεί ότι μια τέτοια Κύπρος πρέπει να έχει τον δικό της Εθνικό Ύμνο που θα εκφράζει όλους τους πολίτες της. Μήπως αίφνης είμαστε κοντά σε τέτοια Κύπρο για να αρχίσει να μας προβληματίζει και ο Εθνικός Ύμνος της;
Ακόμα και στη σκοτεινή δεκαετία του 60 κι ενώ στις συμφωνίες με τις οποίες ιδρύθηκε το κυπριακό κράτος δεν γινόταν καμία αναφορά για ύμνο της Κυπριακής Δημοκρατίας, και πολύ πριν ξεσπάσουν οι δικοινοτικές ταραχές και η αποχώρηση των Τ/κ από το κράτος, ο Μακάριος έκανε μια προσπάθεια να αποκτήσει η Κύπρος τον δικό της ύμνο.
Ζήτησε από τον συνθέτη Σόλωνα Μιχαηλίδη, να συνθέσει τον κρατικό ύμνο της Κυπριακής Δημοκρατίας κι αυτός του παρέδωσε τη σύνθεσή του το 1963. Μια κλασσική μουσική σύνθεση η οποία ακούστηκε τότε και από το ΡΙΚ. Αλλά, δεν υιοθετήθηκε ποτέ διότι τον Δεκέμβρη του 1963, οι Τουρκοκύπριοι αποχώρησαν από τις δομές της Κυπριακής Δημοκρατίας και ο κυπριακός ύμνος έμεινε στα συρτάρια.
Στις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου συμφωνήθηκε ότι στις εθνικές τους εορτές οι δυο κοινότητες θα μπορούσαν να ανακρούουν τον ελληνικό και τον τουρκικό εθνικό ύμνο, και να αναρτούν την ελληνική και την τουρκική σημαία. Όπως προνούσε και το Σχέδιο Ανάν, που όλοι αυτοί επικαλούνται ξανά και ξανά. Στο άρθρο 8 των Γενικών Διατάξεων του σχεδίου, προνοείτο σημαία του κράτους και Εθνικός Ύμνος, αλλά προνοείτο επίσης ότι «οι συνιστώσες πολιτείες θα έχουν τους δικούς τους ύμνους και τη δική τους σημαία».
Το να τίθεται σήμερα αυτό το ζήτημα, με 52 χρόνια κατοχής και 62 χρόνια αντοχής μπροστά στην τουρκική επιχείρηση διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν είναι προοδευτισμός, είναι παραλογισμός. Τι νόημα έχει σήμερα να αυτοκαταργηθούμε χωρίς λύση και ενώ αγωνιζόμαστε να επιβιώσουμε στην πατρίδα μας, να αντέξουμε μπροστά στις πραγματικές τουρκικές απειλές. Ποιον νομίζουμε ότι θα πείσουμε; Τους Τουρκοκύπριους; Που από το 1960 διακηρύσσουν με κάθε τρόπο ότι δεν θέλουν «μια Κύπρο ελεύθερη, ενιαία, δημοκρατική»; Την Τουρκία; Τους έποικους;
Να αυτοκαταργηθούμε αν χρειαστεί. Αλλά όταν θα έχουμε «μια Κύπρο ελεύθερη, ενιαία, δημοκρατική. Από την Πάφο μέχρι την Κερύνεια και το Ριζοκάρπασο». Όχι να αυτοκαταργηθούμε για να αποκτήσουμε κοινότητα ενώ έχουμε κράτος!
Για να στηρίξετε το Άρδην μπορείτε να κάνετε μια προσφορά ΕΔΩ.
