του Θεόδωρου Ντρίνια από το Άρδην τ. 134-135 που κυκλοφορεί
Αποκαλυπτικά τα στοιχεία για τις διαρθρωτικές αλλαγές στην αγροτική εκμετάλλευση στην Ελλάδα την περίοδο 2007-2021, σε μια πρόσφατη μελέτη της Greenpeace (2024). Τα αγροκτήματα μικρής κλίμακας, τα οποία αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά της ελληνικής γεωργίας (88% των εκμεταλλεύσεων, το 2021), μειώθηκαν κατά 37% την περίοδο προς μελέτη. Κοινώς, εξαφανίστηκε περίπου το 1/3 των μικρών εκμεταλλεύσεων. Το μερίδιό τους στη συνολική οικονομική απόδοση του τομέα έπεσε από 87% το 2007 σε 65% το 2021. Το δε μέσο καθαρό εισόδημα για αυτήν την κατηγορία εκμετάλλευσης μειώθηκε κατά 29% την ίδια περίοδο, ενώ η οικονομική απόδοση ανά εκμετάλλευση γνώρισε μηδενική αύξηση. Παράλληλα, μειώθηκαν οι θέσεις εργασίας κατά 53%. Αν και αποτελούν, όπως είδαμε, το 88% των εκμεταλλεύσεων, ελέγχουν μόνο το 61% των ζώων εκτροφής και το 41% της χρησιμοποιούμενης γεωργικής έκτασης.
Διαφορετική είναι η εξέλιξη στα μεσαία προς μεγάλης κλίμακας αγροκτήματα της χώρας. Αποτελούν το 12% των εκμεταλλεύσεων, αλλά γνώρισαν κατά την περίοδο μελέτης σημαντική αύξηση σε απόδοση ανά εκμετάλλευση, ελέγχουν το 51% της χρησιμοποιούμενης γεωργικής έκτασης, καρπώθηκαν το 34% των επιδοτήσεων άμεσης ενίσχυσης και το 63% των τραπεζικών δανειακών χορηγήσεων στον κλάδο, ενώ οι θέσεις εργασίας σε αυτά αυξήθηκαν κατά 101%. Ενδεικτικά, οι ελίτ αυτής της κατηγορίας, δηλαδή τα αγροκτήματα βιομηχανικής κλίμακας (οικονομική απόδοση πάνω από 250.000 ευρώ) αύξησαν τον αριθμό τους κατά 59%, από 540 σε 860 αγροκτήματα κατά την περίοδο αναφοράς. Από αυτά, το 2007 υπήρχαν μόνο 40 αγροκτήματα με οικονομική απόδοση πάνω από 500.000 ευρώ ανά έτος, ενώ το 2021 ήταν ήδη 300. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και υποδηλώνουν σαφή τάση καταστροφής και εξόδου από το επάγγελμα για τους μικρομεσαίους αγρότες και μια αντίστροφη τάση συγκεντροποίησης των εκμεταλλεύσεων προς όφελος της μεγάλης και πολύ μεγάλης ιδιοκτησίας. Οι συνέπειες για την ελληνική επαρχία και τις συνοριακές περιοχές θα είναι ανυπολόγιστες.
֎
Για επτά συνεχόμενα χρόνια (μέχρι το 2023 που έχουμε τα τελευταία στοιχεία) η Κίνα τερμάτισε πρώτη στο παγκόσμιο εξωτερικό εμπόριο. Και αυτό, παρά την πανδημία και τις σοβαρές γεωπολιτικές αλλαγές που μεσολάβησαν από το 2018 και μετά. Το γεγονός αυτό δείχνει πόσο σημαντικός παραμένει ο ρόλος της Κίνας στις παγκόσμιες βιομηχανικές και εφοδιαστικές αλυσίδες και πόσο επιπόλαιοι είναι εκείνοι που ονειρεύονται μια «αυτόματη» απεξάρτηση των διεθνών αλυσίδων αξίας από την παρουσία του Κινέζου βιομηχανικού γίγαντα.
Ώστε, το 2023 ήταν το έτος δύο επιμέρους πρωτιών της Κίνας στο εσωτερικό πεδίο όσον αφορά την εμπλοκή της στο διεθνές εμπόριο. Το ορόσημο των 40 τρισ. γιουάν εξωτερικού εμπορίου που κατακτήθηκε το 2022, ξεπεράστηκε το 2023, καθώς η χώρα κατέγραψε 41,8 τρισ. γιουάν ως συνολικό όγκο εξωτερικού εμπορίου. Επίσης, το 2023, ο αριθμός των κινεζικών εισαγωγικών και εξαγωγικών επιχειρήσεων ξεπέρασε για πρώτη φορά στην ιστορία της τις 600.000 και έφτασε στις 645.000, εκ των οποίων, οι 556.000 ήταν ιδιωτικές.
֎
Η Πολιτεία του Μισισιπή είναι η φτωχότερη των ΗΠΑ με 49.780 ευρώ κατά κεφαλήν Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ), σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ για το τρίτο τρίμηνο του 2024. Οι αμέσως προηγούμενες φτωχότερες είναι πάλι πολιτείες του Νότου, η Δυτική Βιρτζίνια (56.554 ευρώ), το Αρκάνσας (56.917 ευρώ) και η Αλαμπάμα (58.061 ευρώ). Στο αντίθετο άκρο έχουμε τη Νέα Υόρκη (107.485 ευρώ), τη Μασαχουσέτη (101.666 ευρώ), την Ουάσινγκτον (99.844 ευρώ) και την Καλιφόρνια (96.836 ευρώ), με κορυφαία την Περιοχή της Κολούμπια με 246.523 ευρώ. Όχι τυχαία, τις φτωχότερες τις κέρδισε όλες ο Τραμπ, ενώ τις πλουσιότερες όλες η Χάρις. Εντούτοις, η θεόφτωχη Πολιτεία του Μισισιπή έχει μεγαλύτερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ από τις 4 από τις 5 μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία) και υπολείπεται μόνο από τη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης, αυτή της Γερμανίας (51.304 ευρώ) κατά περίπου μόλις 1.500 ευρώ.
֎
Eνημερώνοντας τα στοιχεία από προηγούμενο σημείωμά μας, φαίνεται από τα στοιχεία του 2024 ότι οι Έλληνες πλοιοκτήτες διατήρησαν την πρώτη θέση παγκοσμίως σε παραγγελίες νέων τάνκερ, καθώς, από τις 435 παραγγελίες ναυπήγησης τάνκερ, οι 113 δόθηκαν από Έλληνες πλοιοκτήτες, οι 75 από Κινέζους, οι 43 από κατοίκους Σιγκαπούρης και οι 42 από κατοίκους του Ηνωμένου Βασιλείου.
֎
Ιδιαίτερα κακή παραμένει η κατάσταση της απόδοσης των συνδέσεων διαδικτύου στην Ελλάδα. Η χώρα κατατάσσεται στην 96η θέση μεταξύ 154 χωρών παγκοσμίως στην ταχύτητα των σταθερών συνδέσεων ίντερνετ, ενώ η μέση ταχύτητα download της χώρας ανέρχεται σε 57,9 Mbps, σημειώνοντας μικρή άνοδο κατά μία θέση σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Ενδεικτικά, υστερεί σε σχέση με χώρες όπως η Αίγυπτος, η Αλβανία και η Βουλγαρία. Η Γαλλία, αντίθετα, κατατάσσεται στην κορυφή της Ε.E., με μέση ταχύτητα download 279,22 Mbps, (4η θέση παγκοσμίως), ενώ η Ισλανδία (265,25 Mbps), η Δανία (240,59 Mbps) και η Ισπανία (239,65 Mbps) ακολουθούν. Ενδεικτικό των απογοητευτικών επιδόσεων της χώρας μας είναι ότι η Ρουμανία καταλαμβάνει την 11η θέση παγκοσμίως με μέση ταχύτητα 236,02 Mbps.
Κάπως καλύτερη είναι η κατάσταση όσον αφορά στα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας, όπου η Ελλάδα βρίσκεται στην 40ή θέση παγκοσμίως με μέση ταχύτητα download 84,93 Mbps, υποχωρώντας, όμως, κατά 4 θέσεις σε σχέση με το 2023. Στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης βρίσκονται χώρες του Κόλπου, με τα Η.Α.Ε., το Κατάρ και το Κουβέιτ να καταλαμβάνουν τις τρεις πρώτες θέσεις και ακολουθεί η Βουλγαρία με 187,27 Mbps (!), ενώ η Βόρεια Μακεδονία βρίσκεται στη 17η θέση (!) με 110,86 Mbps.
Η εικόνα αποτυπώνει τη σημαντική καθυστέρηση της χώρας στον τομέα αυτό που εύκολα μεταφράζεται σε σημαντικά εμπόδια στον παραγωγικό μετασχηματισμό προς την κατεύθυνση προϊόντων και υπηρεσιών υψηλής προστιθέμενης αξίας και στην προσέλκυση σοβαρών επενδύσεων υψηλής τεχνολογίας.
