εφ. Ρήξη, Πολιτική

Τι απέγιναν οι «Αγανακτισμένοι»;

του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη που κυκλοφορεί

Εδώ και τρεις μήνες, το κίνημα των «Αγανακτισμένων» μοιάζει να έχει σιγήσει, τη στιγμή που, αντίθετα, θα έπρεπε να εντείνει τις κινητοποιήσεις ενάντια στη νέα «ντρίπλα» των καθεστωτικών δυνάμεων, με την κυβέρνηση Παπαδήμου και την προσχώρηση/εγκλωβισμό του Σαμαρά στο μνημονιακό στρατόπεδο.
Την ώρα που έρχονται τα χειρότερα, με το νέο μνημόνιο και το οριστικό ξεπούλημα της χώρας, λείπει η ισχυρή λαϊκή πίεση που θα μπορούσε να τα αποτρέψει και να στριμώξει το πολιτικό σύστημα. Και αυτό είναι εφικτό, διότι η συναίνεση των κομμάτων και η εσωτερική συνοχή τους κρέμεται από μία κλωστή, όπως φάνηκε και στις πρόσφατες ψηφοφορίες στη Βουλή. Θα αρκούσε μια ισχυρή λαϊκή πίεση για να σπάσει.
Και όμως, αυτή η λαϊκή πίεση απουσιάζει την κρισιμότερη στιγμή. Γιατί άραγε; Μήπως έπαψε ο λαός να είναι αγανακτισμένος και αηδιασμένος; Όχι βέβαια! Αντίθετα, όπως καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, ακόμα και στη στροφή των καθεστωτικών ΜΜΕ, που έχουν γίνει  όψιμα και με το αζημίωτο «αντιμνημονιακά», η αντίθεση του λαού έχει γίνει καθολική.
Πρέπει λοιπόν αλλού να αναζητήσουμε τις αιτίες αυτής της λαϊκής απουσίας, την ώρα που κινδυνεύουμε να μας περάσουν οριστικά τη θηλιά στο λαιμό.

Ανασύνταξη του συστήματος από τα «αριστερά»
Τ ο σύστημα αμύνεται με νύχια και με δόντια απέναντι στη διαφαινόμενη κατάρρευσή του και όλο και περισσότερο κινητοποιεί τους θεσμοποιημένους αντιπάλους του, την αντιπολίτευση της αυτού Μεγαλειότητας.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου, που προσωποποιούσε ανοικτά το κόμμα των σοσιαληστών, την προδοσία και την παράδοση της χώρας, απομακρύνθηκε, και στη θέση του μπήκε ένας «αόρατος» τραπεζίτης. Ταυτόχρονα σύρθηκε ο Σαμαράς  να βρεθεί στο τραπέζι των κούισλιγκ, συνυπεύθυνος για τη συνέχεια.

Όμως αυτό δεν θα αρκούσε για να σιγήσουν οι «αγανακτισμένοι». Ούτε αρκούσαν τα τάγματα εφόδου του Παπουτσή, που με δολοφονική μανία κτυπούσαν το κίνημα. Χρειαζόταν η συμβολή των καθεστωτικών δυνάμεων της «αντιπολίτευσης». Η κρίση του δικομματισμού θα έπρεπε να μεταφραστεί σε ενίσχυση των κομμάτων της θεσμικής αντιπολίτευσης.  Και δεν πρόκειται μόνο για το φούσκωμα του αποκόμματος του παλιού Συνασπισμού, της ΔΗΜΑΡ με τον Φώτη Κουβέλη και τη Ρεπούση, αλλά και για τη διοχέτευση της λαϊκής αγανάκτησης στα ελεγχόμενα κανάλια της Αριστεράς.
Τωόντι, στην πρώτη φάση, όλες αυτές οι δυνάμεις, που επί τόσα χρόνια καλλιεργούσαν τον εθνομηδενισμό, την πολυπολιτισμικότητα, τον ευρωπαϊσμό, μαζί με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, τρόμαξαν μπροστά σε ένα ακηδεμόνευτο μαζικό λαϊκό κίνημα, που εμφανίστηκε με μόνο σύμβολο την ελληνική σημαία.
Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να το υπονομεύσουν. Το ΚΚΕ  το συκοφάντησε από την αρχή. Ο Σύριζα στην αρχή το απέρριπτε, ενώ στη συνέχεια προσπάθησε να το αλλοιώσει και να το βάλει στα ακίνδυνα καλούπια της ψευδοαριστερής αντιπολίτευσης. Χαρακτηριστική υπήρξε η αντίθεση στην πλατεία Συντάγματος, ανάμεσα στη «επάνω» πλατεία, του λαού, την οποία θεωρούσαν εθνικιστική,  και την «κάτω» πλατεία, όπου ήταν μαζεμένα όλα τα γκρουπούσκουλα. Ας θυμηθούμε τι προσπάθειες έκαναν για να διωχθεί η ελληνική σημαία, σύμβολο της αντίστασης του ενιαίου ελληνικού λαού, από τις πλατείες. Τέλος, επιστρατεύτηκαν και οι «ένοπλες» δυνάμεις του στρατοπέδου. Οι ψευδώνυμοι αντιεξουσιαστές, οι οποίοι στην πραγματικότητα παρασιτούν στη συγκεκριμένη εξουσία, και είχαν ταχθεί από την αρχή ενάντια στο κίνημα. Εξ άλλου συμμερίζονται τα ίδια ιδεολογικά και πολιτισμικά πρότυπα με τους δήθεν αντιπάλους τους – το μίσος της πατρίδας, την ξενομανία, τον άκρατο ατομικισμό και τη λογική του πλιάτσικου. Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να προβοκάρουν και να διαλύσουν το κίνημα.
Είναι χαρακτηριστική η τελευταία μεγαλειώδης συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος,  στις 20 Οκτωβρίου 2011, όταν κουκουλοφόροι και κνίτες, ο καθένας από την πλευρά του, διέλυσαν –με τη συμβολή της αστυνομίας του Παπουτσή– την τελευταία μεγάλη συγκέντρωση του κινήματος.

Οι ανεπάρκειες των «αγανακτισμένων»
Ωστόσο υπάρχει και μια δεύτερη αιτία γι’ αυτήν τη σιγή, οι αδυναμίες του ίδιου του κινήματος το οποίο, απέναντι σε τόσες επιθέσεις, από τους κρανοφόρους  έως τους… κουκουλοφόρους, δεν κατόρθωσε να αντισταθεί αποτελεσματικά. Δεν κατόρθωσε να αποκτήσει μια ενιαία κατεύθυνση και στόχευση. Δεν διατύπωσε ένα συνεκτικό πρόγραμμα, δεν επιχείρησε έστω  να συγκροτήσει ένα ευρύ αντιμνημονιακό μέτωπο. Γι’ αυτό, και παρότι αντιστάθηκε  με νύχια και με δόντια, οδηγήθηκε προσωρινά στη σιγή και μάλιστα τη χειρότερη στιγμή.
Στο επίπεδο της πλατείας, δεν μπόρεσε να αυτοοργανωθεί αποτελεσματικά για να αντιμετωπίσει τα Ματ και τους κουκουλοφόρους, με αποτέλεσμα να συρρικνωθεί η μαζική του έκφραση.
Στο επίπεδο της ιδεολογικής συνοχής, απέτυχε να διαμορφώσει ένα ρεαλιστικό και συνεκτικό πρόγραμμα άρνησης του μνημονίου και ταυτόχρονης σωτηρίας της πατρίδας. Αντίθετα, παρασύρθηκε πολύ συχνά από τυχοδιώκτες, εξημμένες κεφαλές, κάποτε και ψυχιατρικές περιπτώσεις, σε δρόμους αδιέξοδους. Και το σύστημα έσπευσε να χρησιμοποιήσει τέτοιες περιπτώσεις, όπως κάνουν τα λαμόγια- επιχειρηματίες, οι οποίοι χρησιμοποιούν  τα κανάλια, τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες που ελέγχουν, για να επιταχύνουν τη χρεοκοπία της χώρας, το πέρασμα στη δραχμή σε συνθήκες κατάρρευσης, ώστε να μηδενίσουν τα χρέη και τις ζημιές τους. Γι’ αυτό προβάλλουν τις πιο αδιέξοδες και ακίνδυνες για το σύστημα στρατηγικές.  Και το κίνημα δεν αναλογίστηκε τι άραγε προκάλεσε το επαναστατικό μένος του Κοντομηνά, του Κουρή, του Κυριακού και των φερεφώνων τους;
Το ίδιο, δυστυχώς, συνέβη στο επίπεδο του «αντιμνημονιακού μετώπου». Ένα τέτοιο μέτωπο, σε μίνιμουμ βάση, αποτελούσε αίτημα και ζητούμενο του λαού για να μπορέσει να απαντήσει και σε ένα στοιχειώδες πολιτικό και εκλογικό επίπεδο. Και όμως, ενάμιση χρόνο μετά την έκφραση αυτού του αιτήματος από πολλές δυνάμεις, όχι μόνο δεν συγκροτήθηκε κάτι ανάλογο, αλλά αντίθετα ενισχύθηκαν και πάλι τα κόμματα της ξεπερασμένης αντιπολίτευσης.
Χαρακτηριστικός υπήρξε ο ρόλος του Μίκη Θεοδωράκη και των πρωτοβουλιών του, της «Σπίθας» και της «ΕΛΑΔΑς», που φάνηκαν να σαρκώνουν την ελπίδα για τη συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου. Και όμως, αυτά τα σχήματα απέκλεισαν την πιθανότητα  πολιτικής μετεξέλιξής τους και συμμετοχής στις εκλογές, ώστε να εκφραστεί η λαϊκή αγανάκτηση. Έτσι, με εσωστρέφεια, αποχωρήσεις και διαγραφές, η «Σπίθα» αυτοσυρρικνώθηκε, ενώ η «ΕΛΑΔΑ» κατέληξε, πριν καν γεννηθεί, σε μετωπικό σχήμα του Συνασπισμού, το οποίο διαχειρίζονται διάφοροι αιώνιοι μεταλλαγμένοι Κνίτες.
Εν τέλει, όπως καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις, ένα μεγάλο μέρος των «αγανακτισμένων» αναγκάζεται να καταφύγει στα γνωστά κόμματα, υπεύθυνα για την κατάντια της μεταπολίτευσης. Οι οργανωτικές πρωτοβουλίες που αναλήφθηκαν από τον Θεοδωράκη, αντί να δώσουν πολιτική διέξοδο στους αγανακτισμένους, μπλόκαραν στην πράξη –ηθελημένα ή αθέλητα, δεν έχει σημασία– τη δυνατότητα συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου και λειτούργησαν  αρνητικά για την ανάπτυξη του κινήματος.

Τι να κάνουμε
Αυτές οι αδυναμίες, απαντούν εκ του αντιθέτου, και στα αιτήματα που τίθενται επιτακτικά σήμερα: Επανεμφάνιση του κινήματος, πιο οργανωμένου στις «πλατείες» της χώρας, ιδεολογική διαύγαση και διαμόρφωση μίνιμουμ θέσεων, συγκρότηση ενός πολιτικού υποκειμένου, που θα αποτελέσει τη βάση για ένα αυθεντικό αντιμνημονιακό μέτωπο.  Και τώρα, άμεσα, κινητοποίηση, για να αποφευχθεί η καταστροφή της υπογραφής του νέου μνημονίου.
Οι αγανακτισμένοι πρέπει να μεταβληθούν σε ένα πατριωτικό, κοινωνικό και αντιμνημονιακό κίνημα,  διότι διαφορετικά παραμονεύουν και άλλοι – οι φαιοχίτωνες–  μνηστήρες, που θα επιχειρήσουν να εκτρέψουν και να χρησιμοποιήσουν τη λαϊκή αγανάκτηση. Το σενάριο παίχτηκε και αλλού, στο παρελθόν. Αν αφήσουμε τους τυχοδιώκτες και την εθνομηδενιστική χαβιαροαριστερά να λυμαίνονται το κίνημα των αγανακτισμένων, σε συνθήκες καθολικής και καταλυτικής κρίσης της χώρας, τότε αναπόφευκτα θα προβάλουν και άλλες αυταρχικές, φαιές απαντήσεις στην κρίση.
Και στο μεταξύ ο μεγαλύτερος κίνδυνος, άμεσα, είναι  η διαιώνιση  της κυβέρνησης Παπαδήμου, ή η ακυβερνησία, που θα επιτρέψει στις αντιδημοκρατικές λύσεις να επιβληθούν. Γι’ αυτό εξάλλου πασχίζουν  τα εσχάτως «επαναστατικοποιημένα»  κανάλια και ραδιόφωνα!

12 Σχόλια

  1. Αν και μακρυά, θα ήταν μία καλή ευκαιρία ανασύνταξης του κινήματος η παρέλαση της 25ης Μαρτίου.

    Μόνο που αυτή την φορά κάποιος θα πρέπει να μπεί μπροστά και να προετοιμάσει την επανεμφάνιση του κινήματος.

  2. ακουσα οτι η παπαρηγα ζητησε απο τον λαο να ξεσηκωθη,….παλαιοτερα ελεγε οτι ειναι σε πολεμο, αλλα παντου βλεπει μονο προβοκατορες.ρωτησα καποιον του κκε, εαν ενας νεοδημοκρατης και καποιος του καρατζαφερη κατεβει στο συνταγμα διαμαρτυρομενος και αναγνωριστει θα θεωρηθει προβοκατορας και μου απαντησε καταφατικα.τον ξαναρωτησα εαν κατεβει μετο κκε και η απαντηση ηταν τοτε ειναι μαζι μας. ειδα τα χαλια τους στην συγκεντρωση που εκαναν στο μεγαρο μαξιμου και για μια φορα ακομα θα κανω τον προφητη, το κκε θα χασει και αλλο απο την συσπειρωση του, ο κοσμος δεν αποφασιζει να δρασει ισως γιατι ειναι ανασφαλης, φυλαει δυναμεις, αλλα για ποιο σκοπο και πως να πεισεις καποιον που δεν εχει εμπιστοσυνη στις ηγεσιες και κρυβεται.

  3. πριν πολλα χρονια η γυναικα ενος μεγαλου πολιτικου ειχε πει την φραση εγω μετα τον αντρεα κλεινω σαν γυναικα. αυτο θα πρεπει να διερευνηθει σαν παθολογια του ελληνα ως πολιτικο ον, ο μεγαλος ερωτας με το κομμα. οπως στον μεγαλο με παθος ερωτα τον γεματο με υποσχεσεις η απιστια η αρνηση σπρωχνει τον ανθρωπο σε βαθεια απογοητευση, ετσι και στην πολιτικη μετα απο την απογοητευση αρνουνται επιμονα οτι θα υπαρχει μια καινουργια ευκαιρια.ο πολιτικος βιος δεν ειναι ερωτας, που στο κατω κατω της γραφεις δικαιωμα του καθενος ειναι να καλογερευση, αλλα πανω απο ολα καθηκον και υποχρεωση στην οικογενεια μας αλλα και στην κοινωνια ειδικα σε αυτους πρεπει να προστατευθουν και προπαντων εχουμε υποχρεωση στην ιστορια για να αφησουμε δυναμικες παρακαταθηκες πολτιστικης κληρονομιας. πρεπεινα ξεπερασουμε την απογοητευση.

  4. Kύριε Καραμπελιά οι Έλληνες δε θέλουν να ασχοληθούν με την πολιτική. Θέλουν άλλοι να αποφασίζουν για λογαριασμό τους. Να υπάρχουν πάντα οι επαγγελματίες πολιτικοί που θα ασχολούνται με τα δημόσια προβλήματα ενώ αυτοί θα ασχολούνται με άλλα θέματα, αποκλειστικά ιδιωτικής/οικογενειακής φύσεως. Πολιτική για αυτούς σημαίνει να ψηφίζεις μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια ένα κόμμα από το γνωστό πολιτικό σύστημα, που να εκπροσωπεί ένα από τα γνωστά ιδεολογήματα. Τους είναι αδιανόητο να πάρουν την τύχη τους στα χέρια τους.

  5. εθνομηδενιστής χαβιαροαριστερός

    Οι γνωστές καραμπελιάδικες μπουρδολογίες περί «εθνομηδενισμού» και …«χαβιαροαριστεράς»(έλεος).

    Οι κάτω ήταν τα γκρουπούσκουλα που μάλιστα όπως λέει ο συγγραφέας «μισούν την πατρίδα» ενώ ο αληθινός λαός είναι οι γηπεδικοί. Τους καταλαβαίνεις από τα γαλανόλευκα κοντάρια που κουβαλάνε, απόδειξη της αυθεντικής λαοσύνης τους. Τα είχαν αγοράσει πριν κάτι χρόνια για να πανηγυρίσουν τη νίκη της Ελλαδάρας στη γιουροβίζιον και τώρα τα ‘φεραν στο Σύνταγμα για να δηλώσουν την περηφάνεια τους που όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες σε αποχαρακτηρισμένη δασική έκταση οι πρόγονοι της Μέρκελ έτρωγαν βελανίδια.

  6. Ναι, ο αληθινός λαός είναι οι γηπεδικοί, και γι’ αυτό φταίτε κυρίως εσείς, οι ‘εθνομηδενιστές χαβιαροαριστεροί’ που του κάνατε τον εγκέφαλο πουρέ τόσα χρόνια, για να μπορείτε να το παίζετε κοσμοπολίτες επαναστάτες στη μεσοαστική σας θαλπωρή.

    ‘Εθνομηδενιστή χαβιαροαριστερέ’ αν οι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ είναι οι θήτες της μνημονιακής υποταγής του λαού, όλοι εσείς συντελέσατε στο να επιβληθεί στην κοινωνία ένα πνευματικό μνημόνιο που έστρωσε το χαλί σ’ αυτούς που σήμερα επελαύνουν. Είστε ηθικοί και ιδεολογική αυτουργοί αυτής της σαπίλας, επειδή κατεδαφίσατε κάθε αξία και αντιστασιακότητα από την ταυτότητα του ελληνικού λαού…

  7. εθνομηδενιστής χαβιαροαριστερός

    Η λαοφθόρος αριστερά τα έκανε όλα αυτά; Σίγουρα ο εγκέφαλος σας έχει γίνει «πουρές»; Μήπως δεν είναι πουρές και είναι χαβιάρι;

  8. Τα είχαν αγοράσει πριν κάτι χρόνια για να πανηγυρίσουν τη νίκη της Ελλαδάρας στη γιουροβίζιον και τώρα τα ‘φεραν στο Σύνταγμα για να δηλώσουν την περηφάνεια τους που όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες σε αποχαρακτηρισμένη δασική έκταση οι πρόγονοι της Μέρκελ έτρωγαν βελανίδια.

    Ευτυχώς οι προδευτικοί που είναι και ελίτ και όχι «γηπεδικοί», δεν πιστεύουν στην Ελλαδάρα, δεν πανηγυρίζουν της νίκες της.

    Επίσης ευτυχώς δεν είναι περήφανοι για τον πολιτισμό της, γιατί άντε ο Αριστοτέλης πάει και έρχεται αλλά είναι παλιός, ενώ ο Τσιτσάνης τι να σου κάνει μπροστά σε γκοτζάμ Μάλερ;

    Και βέβαια οι προοδευτικοί ούτε καταπατούν δασικές εκτάσεις, ούτε κτίζουν αυθαίρετα –αυτά τα κάνει μόνο ο γηπεδικός λαός, οι άλλοι είναι άσπιλοι και υπεράνω –εντάξει, καμμιά θεσούλα απ’ το κόμμα, να χτυπήσουμε κάνα ευρωπαϊκο πρότζεκτ για καμμιά ερευνητική επιχορήγηση, να γλείψουμε κάναν εργολάβο, αυτά δεν πειράζουν.

    Τέλος, οι προοδευτικοί απεχθάνονται τις λαϊκάντζες για τους δυτικούς που «έτρωγαν βελανίδια», γιατί εκτιμούν τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό και τις αξίες του.

    Αυτές που βιώνουμε δηλαδή τώρα, ή το 1940 ή επί βαυαροκρατίας, κλπ κλπ…

    • εθνομηδενιστής χαβιαροαριστερός

      bfo δεν ετέθη θέμα για το τι κάνουν οι «προοδευτικοί», που ούτως ή άλλως δεν αυτοχαρακτηρίστηκα «προοδευτικός» ούτε και σας αποκάλεσα «συντηρητικούς» για να υπονοήσω την προοδευτικότητα μου. Το ερώτημα που έμμεσα έθεσα είναι από πού ως πού τα γαλανόλευκα κοντάρια αποδεικνύουν αληθινή λαοσύνη ενώ η έλλειψη τους δείχνει ταξικές καταβολές(είναι γνωστές οι ανοησίες που λέγονται για «επαναστάτες ΒΠ», «χαβιαροαριστερά», για «μεσοαστική θαλπωρή» λέει ο άλλος) ή ακόμα και «μίσος για την πατρίδα». Εσείς μάλιστα το πήγατε ένα βήμα παραπέρα και εξάγατε συμπεράσματα για τα πολιτισμικά πρότυπα της εθνομηδενιστικής χαβιαροαριστεράς αδιαφορώντας παράλληλα για το ότι οι πατριώτες έχουν μπερδέψει τον Αριστοτέλη με το γέροντα Παΐσιο και τον Τσιτσάνη με τα οπίσθια του Σάκη. Και φυσικά το αποκορύφωμα όταν προσπαθείτε να ταυτίσετε τα γκρουπούσκουλα με τη βαυαροκρατία λες και ο Όθωνας ήταν εθνομηδενιστής σαν κι εμάς να ούμε.

  9. Προς χαβιαροαριστερό.

    Πρώτον. Ο καθείς, ανεξάρτητα από τι σημαία σηκώνει, γνωρίζει ότι ο Ρουβάς είναι από πλαστικό. Είναι διαφορετικής τάξης ζήτημα για μια κοινωνία, να αντιμετωπίζει έναν πλαστικό στάρ, και να αντιμετωπίζει μια ιδεολογία που αυτοπλασάρεται ως ανατρεπτική, για να είναι επί της ουσίας η ντόπια ενσάρκωση του νεοφιλελευθερισμού (ναι, πιστεύω ότι αυτό που λένε ‘κυριαρχία’ στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια είχε κυρίως δήθεν αριστερή έκφραση). Υστερόγραφο: Ο Ρουβάς τραγουδούσε μαζί με τον Κώτς στην Κύπρο υπέρ της ελληνοτουρκικής φιλίας και κάποιοι πετούσαν απ’ έξω μπουκάλια. Εσύ, χαβιαροαριστερέ, με ποιόν είσαι;

    Δεύτερον, Ο Όθωνας, δεν ήταν ‘εθνομηδενιστής σαν κι εσάς’, εσείς είστε πιο εθνομηδενιστές από τον Όθωνα, γιατί αυτός δεν είχε κόμπλεξ κατωτερότητας που βρίσκεται στην Ελλάδα. Και αυτό το λέω παρόλο που θα ‘λεγε κανείς ότι αυτά που πρεσβεύουμε ήταν στον αντίποδα της Βαυαροκρατίας ή του Όθωνα. Δηλαδής, για να δώσουμε ένα παράδειγμα, χειρότερο πράγμα από την κού κλούξ κλάν είναι ένας νέγρος που συμμάχησε με την κού κλούξ κλάν -κι αυτό ακριβώς είναι αυτού του τύπου η ψευδεπίγραφη αριστερά την οποία επικαλείσαι …

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*