Πες ότι είσαι γονέας και το παιδί σου έχει απαχθεί και μεταφερθεί σε άλλη χώρα. Ξέρεις που βρίσκεται το παιδί σου και ποιος το έχει απαγάγει και χρησιμοποιείς όλες τις δυνάμεις σου για να το πάρεις πίσω. Για την ακρίβεια, σε μια τέτοια περίπτωση, όλη η ζωή σου έχει παγώσει, δεν έχεις κάποια άλλη σκέψη, καμία άλλη χαρά και καμία άλλη έγνοια εκτός του να δεις ξανά το παιδί σου. Ορισμένοι προσπαθούν να σε βοηθήσουν και οι άλλοι -που δεν μπορούν- χαμηλώνουν το βλέμμα τους καταλαβαίνοντας τον πόνο σου. Και έρχεται ο Φειδίας και σου λέει ότι ξέρεις, το παιδί σου θέλει να μείνει με τον απαγωγέα και για αυτό δεν επιστρέφει και για αυτό ο ίδιος δεν στηρίζει το αίτημά σου και γενικά η “αλήθεια σου” είναι μόνο δική σου και δεν αφορά άλλους.
Στη συνέντευξη του Φειδία στον Κιάολαν Ρόμπερτσον ακούμε τον ευρωβουλευτή να στηρίζει ότι “έχει το δικαίωμα” να τα λέει αυτά. Ότι αυτό είναι η “δημοκρατία”, το να λέει ο καθένας ό,τι θέλει – άρα κάνει επίκληση κάποιας μεγαλύτερης (κοινά αποδεκτής) αξίας. Σε άλλο σημείο λέει ότι “υπάρχει η δική μου αλήθεια και η δική σου αλήθεια” εννοώντας ότι μπορεί να παραποιεί τα στοιχεία κατά το δοκούν και να επικαλείται το “δικαίωμα της άποψης” για να το κάνει αυτό.
Ο Φειδίας στη συνέντευξη προσπαθεί ανεπιτυχώς να εφαρμόσει και άλλα κολπάκια της προπαγάνδας, όπως το να πλήξει το κύρος της πηγής – λέγοντας ότι τα στοιχεία για τις απαγωγές παιδιών προέρχονται από πανεπιστήμιο που χρηματοδοτούσε η προεδρία Μπάιντεν, να μετατοπίσει το θέμα αλλού και να το πάει στην Κύπρο και στην Τουρκία. Όλα αυτά τα βλέπουμε διαρκώς στα σόσιαλ μίντια.
Αλλά σε μια ζωντανή συζήτηση είναι διαφορετικά. Σε μια τέτοια πρόκληση θα μπορούσαν να ανταποκριθούν κάποιοι που έχουν περάσει από τα σχετικά σχολεία στη Μόσχα, αλλά όχι ο νεαρός και επαρμένος από τα λάικς Φειδίας. Είναι πολύ μικρός ο Φειδίας για να βγάλει στη σέντρα κάποιον επαγγελματία. Και για αυτό η συνέντευξη εκθέτει εντελώς τον ευρωβουλευτή.
Ο Φειδίας προβάλλει στο νεανικό του κοινό μια λανθασμένη και επικίνδυνη (για το ίδιο το κοινό) άποψη – ότι μπορούν να λένε “ό,τι θέλουν”. Ακόμα και αν αυτό που λένε είναι εντελώς ανυπόστατο, προσβάλλει και προκαλεί ζημιά. Σε μια τέτοια περίπτωση τους συνιστώ να αρχίσουν να λένε “την άποψή τους” κατά των φαρμακευτικών εταιριών, κατά συγκεκριμένης Ι.Μ. του Αγίου Όρους ή κατά συγκεκριμένης αριστερής αγωνίστριας που έχει συλλογή από επώνυμες τσάντες. Και θα διαπιστώσουν αμέσως ότι στη δημοκρατία υπάρχουν κανόνες που αφορούν την προστασία της υπόληψης, της εταιρικής φήμης, της προσωπικότητας κ.λπ., κ.λπ. Τα λόγια που λέγονται δημοσίως έχουν βάρος και μπορεί να έχουν συνέπειες – δικαστήρια, πρόστιμα, φυλάκιση.
Και προφανώς οι χαροκαμένοι γονείς, τα παιδιά των οποίων έχουν απαχθεί από τους Ρώσους εγκληματίες δεν θα στραφούν στα ευρωπαϊκά δικαστήρια κατά του Φειδία. Γιατί είναι πολύ απασχολημένοι με το πρόβλημά τους, δεν έχουν τους πόρους και το σθένος να ασχοληθούν με το κάθε ανήθικο ψώνιο που κυκλοφορεί στην πολιτική πιάτσα. Και εκεί πατάει ο Φειδίας και ο κάθε Φειδίας. Μπορεί να προσβάλλει, να βρίζει και εξευτελίζει μόνο εκείνους που δεν μπορούν να φέρουν αντίσταση, εκείνους που δεν θα τον σέρνουν για χρόνια στα δικαστήρια.
Αλλά αυτό σημαίνει ότι το κακό νίκησε; Ότι τα φίδια και οι Φειδίες θα μας ζώνουν; Κατηγορηματικά όχι. Το καλό θα νικήσει. Μόνο που χρειάζεται λίγη προσπάθεια από όλους μου, τον καθένα ξεχωριστά. Σε καθημερινή βάση. Και αυτή η προσπάθεια ξεκινάει από το να καταλαβαίνει ο καθένας πολύ καθαρά μέσα του ποιο είναι το κακό και ποιο το καλό. Είναι κακό να εισβάλλεις σε μια χώρα και να απαγάγεις χιλιάδες παιδιά. Είναι κακό και πρέπει να τιμωρηθεί.
1 ΣΧΟΛΙΟ
Αδελφέ μου Κώστα Ονισένκο, χαίρε. Σέ συγχαίρω γιά τίς απόψεις σου. Συμφωνώ μέ αυτές, αλλά δέν συμφωνώ μέ τήν αισιοδοξία σου. Δυστυχώς, στόν κόσμο αυτό, τό κακό νικά πάντοτε. Από τήν αδελφοκτονία τού Άβελ καί τόν αποκεφαλισμό τού Προδρόμου, περνάμε στά κακουργήματα τών κατακτητών τής Ιστορίας καί τίς καθημερινές δολοφονίες καί αδικίες, καί φτάνουμε μέχρι τούς ποταμούς αιμάτων πού χύνει ανά τούς αιώνες, ως Τσαρική, ως Σοβιετική καί ως Πουτινική, η κατάρα τής Οικουμένης, πού λέγεται Ρωσία. Όσα είναι τά ποτάμια τής Ρωσίας, τόσο αίμα χύνουν οι δαιμονισμένοι Ρώσοι κατακτητές. Η θάλασσα δέν χορταίνει νά δέχεται ποτάμια, ο Άδης δέν χορταίνει νά καταπίνει ψυχές καί η Αγρία Ρωσία δέν χορταίνει νά σκορπά τόν όλεθρο καί τό θάνατο καί νά ποτίζει μέ αίμα καί δάκρυα τή γή. Πότε τιμωρήθηκαν γιά τά αναρίθμητα κακουργήματά τους οι μανιασμένοι τύραννοι; Ποτέ. Τό κακό θριαμβεύει. Αλλά, ζεί Κύριος ο Θεός. Θά αποδώσει δικαιοσύνη, όταν έλθει τό πλήρωμα τού χρόνου, τό οποίο γνωρίζει μόνο Εκείνος. Μέχρι τότε, υπομονή καί προσευχή, νά χαρίζει ο Θεός υπομονή στήν αγαπημένη μας Ουκρανία, νά μάς λυτρώσει από τούς παρανοϊκούς μακελλάρηδες τής συμμορίας τού Αδόλφου Πούτιν καί νά χαρίσει καί σ’ αυτούς καί σέ όλους μας τό μέγα Του έλεος.