Του Λάζαρου Α. Μαύρου
ΕΙΚΟΣΙΔΥΟ χρόνια τώρα από το Δημοψήφισμα του Σαββάτου 24 Απριλίου 2004: Η πλειοψηφία 76% του λαού απέρριψε το είδος της «λύσης» που προτάθηκε με το Σχέδιο Ανάν του τότε Γ.Γρ. του ΟΗΕ. Είναι αρκετό χρονικό διάστημα, ικανό ώστε να κρίνεται ασφαλέστερα εάν ορθώς ή μη ορθώθηκε εκείνο το ιστορικό ΟΧΙ.
Βασικό κριτήριο, σημαντικότερο όλων των άλλων, είναι ασφαλώς ένα: Η Τουρκία. Δηλαδή η πολιτική της καθ’ όλη τη διάρκεια και της 22ετίας 2004-2026. Όχι μόνο έναντι της Κύπρου και της Ελλάδος, αλλά κι έναντι πάντων και πασών. Εντός και εκτός Τουρκίας. Και τούτο αποτελεί το ζωτικότερης σημασίας κριτήριο διότι:
– Εάν το 2004 εγκρινόταν ψήφω λαού η «λύση Ανάν», αυτή η Τουρκία θα αποκτούσε έκτοτε την νομιμοποίησή της ως κατ’ ουσίαν συγκυρίαρχη εφ’ ολοκλήρου της Κύπρου:
– Θ’ ασκούσε από τότε πλήρη έλεγχο επί του «Κοινού Κράτους» τής «επανενωμένης» Κύπρου, της «λύσης Ανάν», που θα εξαφάνιζε ως εκλιπούσα την Κυπριακή Δημοκρατία. Μέσω του ασφυκτικώς ελεγχομένου ανέκαθεν υπό της ιδίας κατοχικού Ψευδοκράτους του Αττίλα, ως τουρκοκυπριακού Συνιστώντος κρατιδίου πλέον. Το οποίο η «λύση Ανάν», με την ψήφο του λαού, θα αναβάθμιζε σε νόμιμο διεθνώς, ισότιμο συνιδρυτή, εξ ίσου συνεταίρο και συνιδιοκτήτη ολόκληρης της Κύπρου, πλην βρετανικών βάσεων.
– Εκείνο ακριβώς που η εγκυρότερη τότε επιστημονική γνωμάτευση Συνταγματολόγων και Διεθνολόγων εγκαίρως προσδιόρισε ως «Κράτος» – Οιονεί Προτεκτοράτο της Τουρκίας.
ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ακόμη εν ζωή πολλοί, από τις εξέχουσες προσωπικότητες, που είχαν υποστηρίξει τότε το ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου 2004. Άλλοι είναι πια συγχωρεμένοι, αείμνηστοι εις αιωνίαν ανάπαυσιν, ένθα πάντων εστίν ευφραινομένων η κατοικία, εν τη αγήρω μακαριότητι.
– Σημαντικό κριτήριο τότε της επιλογής τους υπέρ της «λύσης Ανάν», ήταν η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Για ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Άρα κι ο εξευρωπαϊσμός της πολιτικής της. Και, άρα, η απολάκτιση, ο τερματισμός και η εγκατάλειψη της επεκτατικής της βουλιμίας εναντίον της Κύπρου, της Ελλάδος και άλλων γειτόνων.
– Γι’ αυτόν άλλωστε τον λόγο, οι τότε εν Αθήναις κυβερνώντες συνέδραμαν κι ενέκριναν – και οι εν Λευκωσία χαιρέτιζαν – την υποψηφιότητα της Τουρκίας για έναρξη των διαπραγματεύσεων ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είχαν την προσδοκία και τον ευσεβέστατον πόθο ότι, με εντασσόμενη την Τουρκία στην ΕΕ, θα επιτυγχάνετο η εξομάλυνση του συνόλου των ελληνο-τουρκικών σχέσεων. Από την Κύπρο και το Αιγαίο μέχρι και την Θράκη…
– Πλανήθηκαν πλάνην οικτράν:
Συμβαίνει και σήμερα να βρίσκεται εν ζωή, και μάλιστα μονίμως εν εξουσία ακλόνητος, ως απόλυτος μονοκράτωρ επί 23συναπτά έτη, ο έκτοτε επικεφαλής της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Οι τότε παρ’ ημίν – εν Κύπρω και εν Ελλάδι – υποστηρικτές της «λύσης Ανάν», τον είχαν εμπιστευθεί ως «ευρωπαϊστή, μεταρρυθμιστή και εκδημοκρατιστή της Τουρκίας». Προς τούτοις τού απένειμαν και αφειδώς τον χαρακτηρισμό του «Ισλαμο-δημοκράτη». Εννοούντες κάτι χαρμόσυνα αντίστοιχο των μετριοπαθών σε χώρες της ΕΕ Χριστιανο-δημοκρατικών κομμάτων. Ήσαν μάλιστα και κάποιοι εκ των ηγετών μας που… οδοιπορούσαν στην Άγκυρα για να του υποβάλουν τα σέβη τους. Κι άλλοι που δήλωναν δημοσίως την αδημονία τους να τους καλέσει κι εκείνους ο Ερντογάν για να… φάνε μαζί ψάρι στον Βόσπορο!
ΠΕΡΙΤΤΗ είναι η παράθεση άλλων επιχειρημάτων. Πασίγνωστη και διαχρονικά αναλλοίωτη είναι η πολιτική της Τουρκίας. Και επί της 23ετίας Ερντογάν στεντορείως διαπρέπουσα, ηλίου φαεινότερη. Όχι μόνο στην περιοχή μας, όχι μόνο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και παγκοσμίως. Δεδηλωμένη επεκτατικότητα νεο-οθωμανικών οραματισμών «ως τα σύνορα της καρδιάς» του, καθώς τού έχουν επιδαψιλεύσει και τον τίτλο τού «παγκόσμιας κλάσης σκακιστή»…
Σκληρή, γυμνή και… ξεροκέφαλα αμετακίνητη δεκαετίες αυτή η πραγματικότητα, κραυγάζει το μέγεθος των ψευδαισθήσεων και τις διαστάσεις της αυταπάτης. Όλων εκείνων που είχαν εναποθέσει είτε τις ελπίδες τους, είτε τις βεβαιότητές τους είτε το… ρίσκο τους, στον Ερντογάν, για την εκ συμφώνου με την Τουρκία «διευθέτηση» του Κυπριακού και των ελλαδο-τουρκικών «διαφορών».
ΚΑΤΑ παρασάγγας πιο κραυγαλέα όμως είναι η βεβαιότητα: Πόσο ζωτικότερης, πράγματι, για τον Ελληνισμό σημασίας αποδεικνύεται, διά μέσου της 22ετίας 2004-2026, η διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας εις χείρας των Ελλήνων Κυπρίων, που αποφάσισε με το ΟΧΙ στη «λύση Ανάν» ο λαός εκείνο το Σάββατο της 24ης Απριλίου 2004.
– Έκαστος πολίτης αυτοπροσώπως και ιδιοχείρως, αυτοκράτωρ της ψήφου του, ανυπάκουος κιόλας στις υπέρ του ΝΑΙ αποφάσεις κάποιων εκ των κομματικών του ηγεσιών, απεφάνθη: 76% ΟΧΙ.
– Άκρως εφιαλτική είναι ακόμα και η σκέψη: Πού θα καταντούσε άραγε ο Ελληνισμός εάν με την ψήφο του το 2004, η Κύπρος παραδιδόταν στην τότε και έκτοτε Ερντογανοκρατία;
ΟΛΕΣ αυτές τις σκέψεις παρήγαγε, επετειακά μάλιστα, ένα πολύ σημαντικό καινούργιο μεν βιβλίο, οι σελίδες όμως του οποίου γράφτηκαν και δημοσιεύονταν τότε. Είναι το βιβλίο του εβδομαδιαίου τώρα αρθρογράφου της διπλανής μας έντυπης σελίδας στην κυριακάτικη ΣΗΜΕΡΙΝΗ, καταξιωμένου επί δεκαετίες δημοσιογράφου Σάββα Ιακωβίδη.
– Τίτλος του βιβλίου: «ΟΧΙ = Η Διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας – Η Βροντερή και Σωτήρια Απόρριψη του Σχεδίου Ανάν». Από τις εκδόσεις Ηλία Επιφανίου, με 566 σελίδες. Το προλογίζουν ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος και ο πανεπιστημιακός Παναγιώτης Ήφαιστος. Η δημόσια παρουσίασή του πραγματοποιήθηκε προχθές Παρασκευή 24η Απριλίου 2026, επέτειο του Δημοψηφίσματος, στη Δημοσιογραφική Εστία της Λευκωσίας, με ομιλητές τον πρώην Πρόεδρο της Βουλής Γιαννάκη Ομήρου και τον δικηγόρο Σίμο Ανδρέου Αγγελίδη.
Ο ΣΑΒΒΑΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ υπηρετούσε εκείνα τα χρόνια ικανότατος αρχισυντάκτης και μαχητικός αρθρογράφος της καθημερινής τότε εφημερίδας ΣΗΜΕΡΙΝΗ, του Συγκροτήματος ΔΙΑΣ. Το οποίο, από της εμφανίσεως του Σχεδίου Ανάν το 2002, αναδείχθηκε σε «ναυαρχίδα» για την Απόρριψή του.
– Η συλλογή σε βιβλίο όλων εκείνων των άρθρων, διαδοχικά από μέρα σε μέρα, από 30 Οκτωβρίου 2002 μέχρι και 4 Ιουλιου 2006, αποτυπώνει ολόκληρη την αντιπαράθεση θέσεων και επιχειρημάτων, προφάσεων και αναλύσεων, που κυριάρχησαν στην δημόσια πολιτική συζήτηση, εκείνων των ετών.
– Ιδίως την επιχειρηματολογία και τις αντιπαραθέσεις του μάχιμου αρθρογράφου, στις αντίθετες αποφάσεις και τα επιχειρήματα των πολιτικών ηγετών που υποστήριζαν τότε το ΝΑΙ στο Σχέδιο Ανάν. Με τα ονόματά τους, τις δημόσιες δηλώσεις τους και τις μεθοδεύσεις τους.
– Τα όσα ευθαρσώς έγραφε τότε στα καθημερινά του άρθρα, ασκώντας τεκμηριωμένη κριτική ο Σάββας Ιακωβίδης, αντιμαχόμενος όσα δήλωνε ή έπραττε, ονομαστικά και με ημερομηνίες αναφερόμενος, ο κάθε ένας πολιτικός και κομματικός ηγέτης εκείνης της εποχής, αυτουσίως παρατιθέμενα τώρα σε βιβλίο, αποτελούν έναν πολύτιμο θησαυρό. Προσφερόμενον για να κρίνει ο κάθε επιμελής αναγνώστης, ιδίως οι νεότεροι, ποιά ακριβώς Ηττημένα Μυαλά και με πόσες δόσεις Ραγιαδισμού αλλά και ψευδαισθήσεων, κατήντησαν τον Ελληνισμό να σέρνεται από την αποδοχή της τουρκικής απαίτησης για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία το 1977, ως το έκτρωμα του Σχεδίου Ανάν του 2004, χωρίς ακόμη ν’ απολυτρωθούμε απ’ αμφότερα…
Στηρίξτε το Άρδην κάνοντας μια προσφορά ΕΔΩ.
