του Δημήτρη Καμπουράκη από το liberal.gr
Δεν παριστάνω ούτε τον αρχιστράτηγο, ούτε τον high Tec οπλουργό που έχει στην κωλότσεπη όλες τις συνταγές που είναι απαραίτητες στην εθνική μας άμυνα. Αφήνω σε άλλους αυτό τον ρόλο. Εγώ με βάση την απλή λογική σκέφτομαι, παρατηρώντας με προσοχή τον κόσμο γύρω μου. Τι βλέπω λοιπόν, με αφορμή και το drone βαρκάκι που βρέθηκε ξέμπαρκο στην Λευκάδα; Πρώτο, ότι ο «φτωχός» που δεν μπορεί να φτιάξει μεγάλα και πανάκριβα όπλα, επενδύει σε φτηνά και έξυπνα.
Σαν τους Βιετναμέζους κάποτε. Δεν είχαν αεροπορία και ναπάλμ, έσκαβαν έναν λάκκο, κάρφωναν στον πάτο του μυτερά παλούκια, τον σκέπαζαν με κλαδιά κι άφηναν τους Αμερικανούς να πέσουν μέσα. Αστείο όπλο αλλά την ίδια ζημιά έκανε με το πυροβολικό, με τέτοια κέρδισαν τον πόλεμο. Η Ουκρανία με κάτι βαρκάκια σαν αυτό της Λευκάδας, έκλεισε τα θηριώδη ρώσικα πολεμικά καράβια στα λιμάνια τους στη Μαύρη θάλασσα. Η ίδια συνταγή.
Τι άλλο βλέπω; Ότι η ανάγκη «τέχνας κατεργάζεται». Είχαν καμιά ειδίκευση ή ιδιαίτερη κλίση οι Ουκρανοί στα ιπτάμενα και θαλάσσια drones; Όχι βέβαια. Απλώς, όταν πλάκωσαν οι ρώσικες ορδές, κατάλαβαν ότι αυτή είναι η λύση για την αντιμετώπιση τους. Το ίδιο και με τα ρώσικα θωρηκτά στη θάλασσα. Κινητοποίησαν τις παραγωγικές τους δυνάμεις, επιστράτευσαν τα μυαλά τους και μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια έγιναν πρωτοπορία στο συγκεκριμένο είδος πολέμου. Που ενώ πολεμούν μ’ αυτό, το εξάγουν παράλληλα.
Άλλο παράδειγμα. Γιατί οι Τούρκοι βρέθηκαν πρόσφατα ξεβράκωτοι στην αντι-βαλιστική άμυνα; Μα διότι ως τώρα δεν κινδύνευαν από κάτι τέτοιο. Οι Ιρανοί ήταν φίλοι τους, το Ισραήλ δεν θα εκτόξευε ποτέ πύραυλο εναντίον χώρας του ΝΑΤΟ, από τους Ρώσους τους προφύλασσαν οι Αμερικανοί, γιατί να φτιάξουν τέτοιο σύστημα; Τώρα που άλλαξαν ξαφνικά τα δεδομένα, βρέθηκαν απροετοίμαστοι. Αντιθέτως, οι Ισραηλινοί που είχαν απέναντι τους πυραύλους του Ιράν και τις ρουκέτες της Χεσμπολάχ, έγιναν εξπέρ στους θόλους.
Πάμε τώρα στα δικά μας. Εμείς ούτε πιο αμόρφωτοι από τους Ουκρανούς είμαστε, ούτε λιγότερο καταφερτζήδες από τους Ισραηλινούς. Μια χαρά μυαλά έχουμε, απλώς τα αφήνουμε να διαπρέπουν εκτός Ελλάδας προς όφελος άλλων. Γιατί λοιπόν μείναμε τόσο πίσω σ’ αυτά τα έξυπνα και φθηνά όπλα που πλέον κάνουν τη διαφορά; Διότι η ιθύνουσα πολιτική και στρατιωτική μας τάξη, μήτε πραγματική πίεση ένιωσε ποτέ για να κινητοποιηθεί, μήτε αποφάσισε στα σοβαρά αν είμαστε πλούσια ή φτωχή χώρα. Όλα κάπου στη μέση κινούνταν επί δεκαετίες.
Ούτε ο ιδιωτικός τομέας τα ‘βαλε ποτέ κάτω, για να αντιληφθεί ότι από κάτι τέτοιο θα είχε μακροπρόθεσμα κέρδη. Προτιμούσε να καταναλώνει την φαιά ουσία του στο πώς θα κλέψει ΦΠΑ. Δεν είχε και καμιά παρότρυνση-ενίσχυση από το κράτος, να τα λέμε κι αυτά. Αφήσαμε μια δεκαετία, με τους Τούρκους να στέλνουν drones στα νησιά μας για κατασκοπία κι εμάς να σηκώνουμε F-16 για να τα αντιμετωπίσουμε. Πήραμε τέσσερις Belhara, και τώρα αντιλαμβανόμαστε ότι αυτές θα κινδυνεύσουν αν εξαπολυθούν εναντίον τους πενήντα μαζί βαρκάκια σαν αυτό της Λευκάδας. Που τα πενήντα θαλάσσια drones κοστίζουν όλα μαζί ένα εκατομμύριο, ενώ η φρεγάτα κοστίζει ένα δισ.
Τώρα βέβαια κάτι γίνεται. Δεν ξέρω τι κάνει ο Δένδιας στα εσωκομματικά, ξέρω ότι στο χαρτοφυλάκιο του κάνει πολύ σοβαρή εκσυγχρονιστική δουλειά. Φτιάχνει σύγχρονο στράτευμα σε ξηρά, θάλασσα και αέρα. Με συνέργειες που μπορούν να μας πάνε άλματα μπροστά. Αρκεί να κινητοποιηθούμε. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι προλαβαίνουμε αν το πάρουμε στα σοβαρά. Αφού σε τέσσερα χρόνια οι Ουκρανοί έγιναν οι μάγοι των drones, δεν καταλαβαίνω γιατί να μην γίνουμε κι εμείς. Σ’ αυτό ή σε κάτι άλλο που εξυπηρετεί τις ανάγκες μας. Αρκεί να πάψουμε να είμαστε ψοφοδεείς στις επιλογές μας, μικρομέγαλοι κατά περίπτωση, ψυχολογικο-πνευματικά εξαρτημένοι, και κολλημένοι στα μικρά και ασήμαντα. Μπορούμε.
