Φωτογραφία 7ης Νοεμβρίου 2024 στη Βουδαπέστη, όπου ήταν η 5η σύνοδος της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας. Στο ίδιο τραπεζάκι του καφέ, ο Πρόεδρος της (μη Εκλιπούσας εις πείσμαν της Τουρκίας) Κυπριακής Δημοκρατίας Ν. Χριστοδουλίδης, με τον Τούρκο ομόλογό του Ρ. Τ. Ερντογάν, την μεταφράστριά του, τον υπουργό του Χ. Φιντάν και τον Πρωθυπουργό της Αλβανίας Ε. Ράμα…
του Λάζαρου Α. Μαύρου
ΜΑΤΑΙΟΛΟΓΟΥΝ, ματαιόσχολοι, όσοι εις μάτην κλαυθμυρίζουν, ματαιοπονούντες περί της μη ενάρξεως «διακοινοτικών» συνομιλιών αναζήτησης αμοιβαίως αποδεκτής «λύσης» του Κυπριακού και δη «απ’ εκεί που έμειναν στο Κραν Μοντανά» το 2017. Το προταχθέν λογοπαίγνιον «ματαιότης ματαιοτήτων», επελέγη ώστε να υπενθυμίζει εμφατικώς το προφανές, πασιφανές και ηλίου φαεινότερον, ανέκαθεν πασίγνωστο και διαχρονικώς αποδεικνυόμενο, ως μονίμως αμετάβλητο γεγονός ότι: «Πάντα ματαιότης» τα εξαρτώμενα από έναν και μοναδικό παράγοντα, ονόματι Τουρκία.
Αυτός ακριβώς ο παράγοντας, η Τουρκία, απ’ αρχής και αδιαλείπτως από την δεκαετία του 1950 (προσκληθείσα τότε από την δολιότατη Βρετανία εναντίον του αντιαποικιακού αγώνα των Ελλήνων Κυπρίων) μέχρι και σήμερα, επί επτά δεκαετίες, καθορίζει το ψευδέστατο του όρου «διακοινοτικές».
– Διότι, απλούστατα, ουδέποτε η Τουρκία επέτρεψε ή θα επιτρέψει, σε οιανδήποτε τουρκοκυπριακή «κοινότητα», δηλαδή την τουρκική μειονότητα 18% του κυπριακού πληθυσμού (συν τον υπεραριθμότερο πληθυσμό των εκ Τουρκίας παρανόμως κουβαληθέντων από το 1974 μέχρι σήμερα εκ Τουρκίας εποίκων), να διαπραγματεύεται και ν’ αποφασίζει σε οιονδήποτε βαθμό αυτοβούλως, κατά τρόπο διαφορετικό από τις δικές της απαράβατες εντολές και την δική της, αυστηρώς επιβαλλόμενη, θέληση.
– Μειονότητα πληθυσμού, τελούσα από το 1957 υπό τον τρομοκρατικό έλεγχο των ενόπλων της ΤΜΤ (δολοφονούντων παραδειγματικά κάθε διαφωνούντα) και η οποία, ΤΜΤ, απετέλεσε τον παραστρατιωτικό βραχίονα τού Γραφείου Ειδικού Πολέμου της Τουρκίας στην αγγλοκρατούμενη τότε Κύπρο, διοικούμενη από πλειάδα αξιωματικών του τουρκικού στρατού. Και, από το 1974, υπό τον έλεγχο των τουρκικών στρατευμάτων εισβολής – κατοχής, του 11 Σώματος Στρατού της Τουρκίας στα σκλαβωμένα εδάφη, ονόματι Αττίλα.
– Αξιοποιούμενη ως στρατηγική μειονότητα – προγεφύρωμα και όργανο, για την υλοποίηση του μακροπρόθεσμου στρατηγικού σχεδίου της Τουρκίας με την επωνυμία «Σχέδιο Επανάκτησης Κύπρου»: “Kibris Istirdat Plani” τουρκιστί. Ενδεικτικά λεπτομερώς περί τούτου, στα βιβλία (α) Σπύρου Αθανασιάδη «ΦΑΚΕΛΟΣ ΤΜΤ», Λευκωσία 1998 και (β) Ismail Tansu “IN REALITY NO ONE WAS ASLEEP…TMT”, 2007.
– Είναι κανείς που αγνοεί αυτήν την πραγματικότητα; Είναι κανείς που την παραβλέπει ή δεν την υπολογίζει; Υπήρξε καθόλη τη διάρκεια των δεκαετιών, από εκείνη του ’50 μέχρι σήμερα, αδιάψευστη:
– Διαδοχικά οι Φαζίλ Κιουτσούκ, Ραούφ Ντενκτάς, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, Ντερβίς Έρογλου, Μουσταφά Ακιντζί, Ερσίν Τατάρ, Τουφάν Έρχιουρμαν, ως ηγέτες των Τουρκοκυπρίων και αναγνωριζόμενοι ως συνομιλητές στις διαπραγματεύσεις «λύσης», υπήρξαν και είναι οι προθύμως και υπερηφάνως προσφερθέντες, διατεταγμένοι πάντοτε, για να εκτελούν άνευ αντιρρήσεων τις εντολές της Τουρκίας. Ως οι εκάστοτε επικεφαλής της ΥΠΟΤΕΛΟΥΣ (πλήρως και ασφυκτικά υποτελούς) στην Τουρκία, τουρκοκυπριακής μειονότητας. Και της πολιτικής πτέρυγας του παράνομου κατοχικού ψευδοκράτους του Αττίλα. Κι όταν συνέβη, σε τρεις περιπτώσεις να διαπιστώσει η Τουρκία κάποιες αντιρρήσεις τών υπό τας διαταγάς της, ευθύς φρόντισε να τους… απολύσει. Και να τους αντικαταστήσει: (α) Φ. Κιουτσούκ, (β) Ρ. Ντενκτάς (γ) Μ. Ακιντζί…
ΕΠΕΙΔΗ ο ασφυκτικά πλήρης έλεγχος και η απόλυτη εξουσία της Τουρκίας επί παντός στο κατοχικό της ψευδοκράτος (μειονότητας Τουρκοκυπρίων και πλειονότητας εποίκων) στα σκλαβωμένα από τον Αττίλα κυπριακά εδάφη, αποτελεί πάντοτε τον αναγκαίο και απαραίτητο παράγοντα για την επίμονη μεθόδευση της τουρκικής στρατηγικής. Ώστε να επεκτείνει τον έλεγχο της εφ’ ολοκλήρου της Κύπρου. Προσδοκώντας ότι, κάμπτοντας την Αντίσταση του Ελληνισμού, θα επιτύχει την αντικατάσταση τού εις χείρας των Ελλήνων Κυπρίων μόνου νόμιμου και διεθνώς αναγνωρισμένου κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας, με ένα τύπου «λύσης Ανάν» κρατικό – δικρατικό μόρφωμα, το οποίο, διαμέσου του νυν ψευδοκράτους, με την νομιμοποίησή του ως «ισότιμου συνεταίρου, συγκυρίαρχου και συνιδιοκτήτη», θα καταστεί ουσιαστικά το προτεκτοράτο της ίδιας της Τουρκίας. Για την περαιτέρω ανάπτυξη του νεο-οθωμανικού της επεκτατισμού σε βάρος της Ελλάδος και άλλων γειτονικών χωρών, «ως τα σύνορα της καρδιάς» του μονοκράτορα Ερντογάν. Επεκτατισμού, για τον οποίο η Τουρκία περηφανεύεται ως πρώτο του επίτευγμα και καθοδηγητικό της υπόδειγμα, την Κύπρο.
ΣΥΝΕΠΩΣ, εάν όλ’αυτά είναι όντως η αλήθεια και η αδιάψευστη πραγματικότητα, σε ποιές άραγε ψευδαισθήσεις, αυταπάτες, παρανοήσεις, άγνοιες, λανθασμένες εκτιμήσεις, αφελείς υπολογισμούς ή και ασύγγνωστα εσφαλμένη ανάγνωση της τουρκικής πολιτικής, οφείλεται είτε η παραγωγή των όποιων ελπίδων, σε όποιους απέμειναν να τις τρέφουν, είτε ο οραματισμός αποτελεσματικού σχεδιασμού πολιτικών κινήσεων, για πιθανότητα ευόδωσης «διακοινοτικών» ή και «πενταμερών» συνομιλιών και πολύ περισσότερο για «λύση»;
– Βλέπει κανείς το παραμικρό ίχνος προθυμίας της Τουρκίας να εγκαταλείψει την πάγια στρατηγική της έναντι της Κύπρου;
– Βλέπει κανείς έστω και την ελάχιστη πιθανότητα, για χάριν άλλων προσφερομένων σε «πάρε-δώσε» ανταλλαγμάτων, να δεχθεί η Τουρκία την απώλεια των «κεκτημένων» της στην Κύπρο;
– Βλέπει κανείς οιανδήποτε δύναμη, πρόθυμη και ικανή να εξαναγκάσει την Τουρκία να εγκαταλείψει την Κύπρο;
Ουδέν τούτων, είτε με μικροσκόπιο είτε με τηλεσκόπιο είναι εντοπίσιμο έστω και κατ’ ίχνος στο προβλεπτό μέλλον, ενόσω η Τουρκία παραμένει η ίδια. Αυξανομένης μάλιστα της ισχύος της, που θεριεύει τον διακηρυσσόμενο κιόλας απειλητικά από την ίδια νεο-οθωμανικό της επεκτατισμό.
– Μόλις την παρελθούσα Τρίτη 5.5.2026, ο Ερντογάν, κλιμακώνοντας το «κατσάδιασμα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης που απαρηγόρητος εκφωνούσε έξι μέρες νωρίτερα στη Βιέννη ο υπουργός του ο Χακάν Φιντάν για την «χώρα με λιγότερο του ενός εκατομμυρίου πληθυσμό» η οποία παρεμποδίζει τις σχέσεις των 500 εκατομμυρίων ΕΕ-Τουρκίας, διακήρυξε ότι: «Εμείς δεν είμαστε μια χώρα της οποίας θα χτυπούν την πόρτα μόνο όταν υπάρχει ανάγκη και θα τη βάζουν στην άκρη τις υπόλοιπες φορές […] Όπως βλέπετε, η γειτονική μας Ελλάδα, η οποία υπέβαλε αίτηση ένταξης το 1975, έγινε δεκτή στην ΕΕ σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, το 1981. Αντίθετα, η Τουρκία αποκλείστηκε από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων για καθαρά πολιτικούς λόγους […] Το 2004 η ΕΕ πραγματοποίησε τη μεγαλύτερη διεύρυνση στην ιστορία της. Μεταξύ των νέων μελών περιλαμβανόταν και η ελληνοκυπριακή πλευρά […] Να μην ξεχνάει κανείς ότι ούτε η Τουρκία είναι η παλιά Τουρκία, ούτε και ο κόσμος είναι όπως πριν, περιορισμένος στη σφαίρα επιρροής των δυτικών κρατών. Δημιουργείται ένας νέος κόσμος όπου οι περιφερειακές συνεργασίες αποκτούν σημασία, νέοι δρώντες αναδύονται και το παγκόσμιο σύστημα εξελίσσεται ταχέως προς την πολυπολικότητα. Και η Τουρκία συγκαταλέγεται μεταξύ των ισχυρότερων χωρών που είναι υποψήφιες να αποτελέσουν έναν από τους πόλους αυτού του νέου συστήματος […] Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι· είτε θα δουν την αυξανόμενη ισχύ και το παγκόσμιο βάρος της Τουρκίας ως ευκαιρία για να ξεπεράσουν το αδιέξοδο, είτε θα επιτρέψουν σε ρητορικές αποκλεισμού να σκοτεινιάσουν το μέλλον της Ευρώπης»…
ΟΥΤΩΣ εχόντων των πραγμάτων, λοιπόν, η στρατηγική του Ελληνισμού, στην Κύπρο, στο Αιγαίο, στην Θράκη και το καθημερινό ύψιστο μέλημα της πολιτικής Αθηνών και Λευκωσίας, οφείλει να είναι η ενδυνάμωση της Αντίστασης απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό, η ρωμαλέα ανάπτυξη όλων των Συντελεστών Ισχύος Ελλάδος και Κύπρου, η αποτελεσματική δεξιοτεχνία στις καρποφόρες διακρατικές και διεθνείς σχέσεις, για την έγκαιρη και αποδοτικότερη αξιοποίηση των όποιων ευκαιριών προκύπτουν στην άκρως διαταραγμένη περιοχή μας της επισφαλούς εποχής μας, αγρύπνως διαφυλάσσοντας ως κόρη οφθαλμού την αποφυγή της προγονικής μας κατάρας των εμφυλίων παθών.
Λάζ.Α.Μαύρος
