Η χθεσινή υπερψήφιση της έκθεσης προόδου για την Τουρκία από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προσέφερε ακόμα μια ευκαιρία για να πέσουν οι μάσκες
Από την ιστοσελίδα cyprustimes.com
Η χθεσινή υπερψήφιση της έκθεσης προόδου για την Τουρκία από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προσέφερε ακόμα μια ευκαιρία για να πέσουν οι μάσκες και να αποκαλυφθεί η γυμνή αλήθεια πίσω από τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.
Το κείμενο εγκρίθηκε με 381 ψήφους υπέρ, 107 κατά και 171 αποχές και είναι άκρως αυστηρό και αντικειμενικά αρνητικό για την Άγκυρα, γεγονός που αποτυπώθηκε ανάγλυφα στην άμεση και οργισμένη αντίδραση του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών. Η έκθεση αναφέρεται στο «πάγωμα» της ενταξιακής διαδικασίας από το 2018, στην οπισθοδρόμηση της δημοκρατίας, διατυπώνει απερίφραστη καταδίκη της κατοχής στην Κύπρο και, για πρώτη φορά, εντάσσει ρητή αναφορά στο δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, οι πέντε Κύπριοι ευρωβουλευτές επέλεξαν την οδό της υπεύθυνης αποχής, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο τη δικαιολογημένη διαφωνία τους με την αναφορά της έκθεσης που χαρακτηρίζει την Τουρκία στρατηγικό εταίρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ήταν μια στάση αρχής, συμβατή με τα εθνικά συμφέροντα και την ανάγκη να σταλεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα πως η κατοχική δύναμη δεν μπορεί να εξωραΐζεται.
Ο έκτος, ωστόσο, ο Φειδίας Παναγιώτου, δεν αρκέστηκε στην αποχή. Καταψήφισε ολόκληρη την έκθεση. Σε μια ψηφοφορία όπου η πλειοψηφία στήριξε ένα κείμενο καταπέλτη για την Άγκυρα, η Τουρκία δεν είχε ανάγκη από αποχές για να νιώσει ικανοποίηση. Είχε ανάγκη από αρνητικές ψήφους και αυτές τις αρνητικές ψήφους τις πρόσφεραν μια χούφτα τουρκόφιλων και ακροδεξιών ευρωβουλευτών, μαζί με τον Κύπριο ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου, που υποτίθεται εκπροσωπεί μια χώρα θύμα της τουρκικής εισβολής. Όσες εξηγήσεις και να δοθούν εκ των υστέρων, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Η αρνητική ψήφος ήταν ακριβώς αυτή που επιθυμούσε η Άγκυρα, και ο Φειδίας Παναγιώτου τη χάρισε.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο όμως, είναι αυτό που δεν συνέβη. Ο ίδιος ο Φειδίας Παναγιώτου έχει χτίσει ολόκληρη την πολιτική του ταυτότητα, και το ίδιο το κόμμα που ηγείται, γύρω από την εφαρμογή «Αγορά» και την υπόσχεση ότι οι ακόλουθοι του θα αποφασίζουν για τις κρίσιμες επιλογές του στο Ευρωκοινοβούλιο. Σε ένα θέμα που αγγίζει ευθέως το Κυπριακό, με μια έκθεση που καταδικάζει την κατοχή και αναφέρεται στα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών μελών, θα περίμενε κανείς αυτή να είναι η ψήφος που θα τέθηκε πρώτη στην κρίση των πολιτών μέσω της εφαρμογής. Και όμως ούτε τώρα συνέβη.
Ο ίδιος, μάλιστα, στο Podcast της Cyprus Times έχει παραδεχθεί δημόσια ότι στις εσωτερικές διαδικασίες της «Αγοράς» δεν αποκλείεται να συμμετείχαν και Τουρκοκύπριοι κάτοχοι κυπριακής ταυτότητας, γεγονός που από μόνο του υπονομεύει την αξιοπιστία του εργαλείου σε ζητήματα όπου διακυβεύεται ακριβώς η θέση στο κυπριακό. Η σιωπή της «άμεσης (κατά τ’ άλλα) δημοκρατίας» ακριβώς στις στιγμές που θα είχε μεγαλύτερη σημασία να ακουστεί, αποδεικνύει για ακόμη μια φορά πως πρόκειται περισσότερο για εργαλείο επικοινωνιακής διαχείρισης παρά για ουσιαστική πρακτική συμμετοχής στις κρίσιμες αποφάσεις.
Και ενώ θα περίμενε κανείς μια εξήγηση γύρω από την ίδια την ψήφο για την Τουρκία, ο Φειδίας Παναγιώτου επέλεξε (πάλι) να ανοίξει ένα εντελώς διαφορετικό μέτωπο, για τις κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της Ρωσίας. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που μεταφέρει την θέση της Μόσχας στις Βρυξέλλες. Το ταξίδι του στη Μόσχα πέρυσι, η γνωστή του τοποθέτηση ότι απαχθέντα παιδιά της Ουκρανίας που «μπορεί να είναι ευτυχισμένα» στη Ρωσία, η ψήφος του κατά του ψηφίσματος για επιστροφή τους, που άλλαξε σε αποχή μόνο μετά τις έντονες αντιδράσεις και η πρόσφατη τοποθέτησή του κατά της απαγόρευσης εισαγωγών ρωσικού φυσικού αερίου συνθέτουν ένα μοτίβο που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ερμηνεία. Η επιλογή του να επαναφέρει το ζήτημα των κυρώσεων ακριβώς τη στιγμή που καλείται να απολογηθεί για την ψήφο του στην έκθεση για την Τουρκία, δεν φαίνεται καθόλου τυχαία. Λειτούργησε για ακόμη μια φορά, προς όφελος του αφηγήματος που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Μόσχας και της Άγκυρας
Το συμπέρασμα δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να συντεθεί. Μια ψήφος που δικαιολογείται ως θέση αρχής, λειτουργεί στην πράξη ως δώρο προς την Άγκυρα. Μια εφαρμογή που διαφημίζεται ως εργαλείο άμεσης δημοκρατίας, εξαφανίζεται ακριβώς όταν θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί και μια ρητορική περί κυρώσεων στη Ρωσία, επανέρχεται κάθε φορά που χρειάζεται αντιπερισπασμός. Η σύμπτωση αυτών των τριών στοιχείων στο πρόσωπο ενός και μόνου ευρωβουλευτή, προκαλεί αν μη τι άλλο εύλογα ερωτηματικά.
Στην περίπτωση της έκθεσης για την Τουρκία, το κόστος ήταν να πει ο κάθε ευρωβουλευτής καθαρά ότι η Άγκυρα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως φυσιολογικός εταίρος όσο παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και κατέχει ευρωπαϊκό έδαφος στη Κύπρο. Οι πέντε Κύπριοι ευρωβουλευτές το είπαν με την αποχή. Ο Φειδίας το είπε με τρόπο που άκουσε ευχάριστα η Άγκυρα και αυτό δεν διορθώνεται με κανένα βίντεο.
