Το iefimerida.gr βρήκε τα ίχνη του Ουκρανού ομογενούς Μιχαήλ από τη Μαριούπολη -μέλος του συντάγματος Αζόφ-, το μήνυμα του οποίου μεταδόθηκε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο μετά την ομιλία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι στις 7 Απριλίου 2022.
του Κώστα Ονισένκο
Το μήνυμά του είχε προκαλέσει αντιδράσεις στη χώρα μας, ενώ λίγες εβδομάδες αργότερα ελληνικά ΜΜΕ μετέδωσαν ότι ο Μιχαήλ σκοτώθηκε σε μάχη.
Είναι εύκολο να διαβάλλεις κάποιον και να τον κατηγορείς για φρικτά πράγματα, όπως το ότι είναι νεοναζί, αν αυτός που κατηγορείς είναι φτωχός και άρρωστος, δεν μπορεί να σου απαντήσει ή να προσφύγει εναντίον σου στη Δικαιοσύνη γιατί εκείνη τη στιγμή αγωνίζεται για να σώσει τη ζωή του και τη ζωή του παιδιού του. Ακόμα πιο εύκολα μπορείς να το κάνεις αυτό αν αυτός ο κάποιος είναι νεκρός. Κάπως έτσι μοιάζει η ιστορία του «Μιχαήλ από το Αζόφ», του ομογενούς από την Ουκρανία το μήνυμα του οποίου προβλήθηκε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο μετά τη δραματική ομιλία του Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
Μετά την ισοπέδωση της Μαριούπολης
Η ομιλία έγινε ενώ η Μαριούπολη είχε σχεδόν ισοπεδωθεί από τους Ρώσους εισβολείς, ενώ όσοι Ουκρανοί στρατιώτες είχαν διασωθεί κρατούσαν άμυνα στο πολιορκούμενο εργοστάσιο του Αζοφστάλ.
ΜΜΕ και πολιτικοί εξαπέλυσαν κατηγορίες κατά του Μιχαήλ για «ναζισμό», καθώς ήταν μέλος του συντάγματος Αζόφ, δηλαδή εκείνου του τμήματος του ουκρανικού στρατού που κάλυπτε κυρίως την περιοχή του Ντονμπάς και που αποτελούσε τη μεγαλύτερη δύναμη άμυνας της Μαριούπολης κατά την έναρξη της ρωσικής εισβολής το 2022. «Σκοτώθηκε σε μάχη ο νεοναζί Μιχαήλ του τάγματος Αζόφ που μίλησε στην ελληνική Βουλή» ήταν ο τίτλος της σχετικής είδησης στην ιστοσελίδα μεγάλης ελληνικής εφημερίδας στις 19.04.2022, ενδεικτικός του τρόπου με τον οποίον κάλυψαν το θέμα πολλά ελληνικά ΜΜΕ. Ωστόσο, σε αυτόν τον τίτλο υπάρχουν τουλάχιστον δύο σοβαροί ισχυρισμοί, οι οποίοι αποδεικνύονται ανακριβείς: ότι ο Μιχαήλ ήταν «νεοναζί» και ότι «σκοτώθηκε».
Η σύζυγος του μέλους του Αζόφ, Ιλόνα, αποκλειστικά στο iefimerida
Την είδηση του «θανάτου» του ο ίδιος ο Μιχαήλ τη διάβασε από τα ελληνικά ΜΜΕ, όπως υποστηρίζει η σύζυγός του, Ιλόνα. Μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια σιωπής, η σύζυγος του μέλους του Αζόφ, Ιλόνα, μίλησε αποκλειστικά στο iefimerida.gr εξηγώντας ποιος είναι ο σύζυγός της, τι έγινε μετά την ιστορική ομιλία στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και το πού βρίσκεται σήμερα ο άντρας της.
Η σύζυγος του Μιχαήλ, Ιλόνα
Σύμφωνα με αυτά που μας είπε η Ιλόνα Τουγιαχόβα, ο σύζυγός της Μιχαήλ Τουγιαχόβ του Βολοντιμίρ γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1978 στην περιοχή Τέλμενοβο της Μαριούπολης και μέχρι τα τρία του χρόνια έμενε στο χωριό Λίντινα, έπειτα η οικογένειά του μετακόμισε στην πόλη. Τουλάχιστον ένας από τους παππούδες του Μιχαήλ ήταν ελληνικής καταγωγής, από τους Έλληνες της Αζοφικής.
Παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία, ενώ σπούδαζε ηλεκτροσυγκολλητής στο τεχνικό πανεπιστήμιο της Αζοφικής. Παράτησε τις σπουδές του όταν η γυναίκα του έμεινε έγκυος στον πρώτο τους γιο και έπρεπε να δουλέψει για να συντηρήσει την οικογένειά του. Μετακόμισαν πάλι στο χωριό -επειδή εκεί η ζωή η ζωή ήταν πιο φτηνή- ο Μιχαήλ έκανε δουλειές του ποδαριού για να βγάλει λεφτά, ενώ αργότερα και η γυναίκα του έπιασε δουλειά σε ένα κτηνοτροφείο. «Επιβιώναμε όπως μπορούσαμε» μας λέει κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας η Ιλόνα.
Στιγμιότυπα από τον γάμο του Μιχαήλ με την Ιλόνα
Κάποια στιγμή έπιασε δουλειά στο μεγάλο εργοστάσιο Αζοφμάς (το εργοστάσιο κατασκεύαζε βαγόνια τρένων και άλλα μεγάλο οχήματα) ως εργάτης και φύλακας. Στον ελεύθερό του χρόνο πήγαινε για ψάρεμα στην τεχνητή λίμνη της περιοχής του ενώ ήθελε να ασχοληθεί με την κατάδυση αλλά δεν είχε στολή. Ακόμα, το αγαπημένο του χόμπι ήταν η επισκευή αυτοκινήτων ενώ για ένα διάστημα -το 2014- δούλεψε και σε συνεργείο αυτοκινήτων. «Του άρεσε να παίρνει ένα παλιό αυτοκίνητο, διαλυμένο, και να το επισκευάζει από το μηδέν. Να του κάνει έτσι αναπαλαίωση» περιγράφει στο iefimerida.gr η Ιλόνα.
Ήδη από το 2014, όταν οι Ρώσοι εισέβαλαν στο Ντονμπάς και κατέλαβαν τη Μαριούπολη (μετά οι Ουκρανοί την ανακατέλαβαν) ο Μιχαήλ σκεφτόταν να καταταγεί στον στρατό, όπως έκαναν αρκετοί συντοπίτες του. Ωστόσο η απόφαση αυτή ελήφθη οριστικά το 2015, όταν οι Ρώσοι βομβάρδισαν τον οικισμό Βοστότσνι, έξω από τη Μαριούπολη. Εκείνη την περίοδο η οικογένεια έμεινε εκεί και μια από τις οβίδες έπεσε ακριβώς δίπλα στην είσοδο της πολυκατοικίας της οικογένειας του Μιχαήλ. Μέσα βρισκόταν η γυναίκα και οι δύο γιοι του.
Πριν από τον πόλεμο με τη Ρωσία
«Ο ίδιος μάλλον σώθηκε από τύχη, διότι η οβίδα έπεσε την ώρα που συνήθως έβγαινε από το σπίτι για να πάει στη δουλειά. Ωστόσο, εκείνη την ημέρα αποφάσισε να μην πάρει το αμάξι και να πάει με λεωφορείο και έφυγε νωρίτερα. Όταν έμαθε ότι έγινε βομβαρδισμός άρχισε να μας τηλεφωνεί αλλά δεν υπήρχε επικοινωνία, γύρισε πίσω άρον-άρον. Τον περίμενα εκεί γιατί ήξερα ότι θα έρθει να μας ψάξει» θυμάται η γυναίκα του.
Πότε αποφάσισε να καταταγεί στον στρατό
«Τότε ήταν που αποφάσισε να πάει τα καταταγεί. Εμάς μας το είπε όταν ήδη είχε καταθέσει τα χαρτιά του. Μάζεψε εμένα και τη μητέρα του και μας είπε ότι τώρα εμείς οι γυναίκες θα αναλάβουμε πολλές υποχρεώσεις γιατί εκείνος είχε καθήκον να υπηρετήσει» συνεχίζει η Ιλόνα. Τη ρωτάμε γιατί επέλεξε συγκεκριμένα το Αζόφ και δεν πήγε σε κάποια άλλη στρατιωτική μονάδα. Το Αζοφ θεωρούνταν ως το πιο αξιόμαχο εκείνη την περίοδο και εκείνο που είχε την καλύτερη στρατιωτική εκπαίδευση. Αυτός ήταν ο λόγος;
Δεν έκανε στρατιωτική εκπαίδευση στο Αζόφ -Ήταν κατά βάση οδηγός, έκανε βοηθητικές δουλειές
Όχι, μας λέει η Ιλόνα. «Δεν έκανε κάποια στρατιωτική εκπαίδευση στο Αζόφ, ήταν κατά βάση οδηγός και έκανε βοηθητικές δουλειές. Πήγε στο Αζόφ επειδή δεν τον έπαιρναν κάπου αλλού. Είχε ψωρίαση και για αυτό τον λόγο δεν τον έπαιρναν σε καμία άλλη μονάδα γιατί αν κατά τη διάρκεια της θητείας η ψωρίαση επιδεινωθεί θα ήταν αναγκασμένοι να πληρώσουν αποζημίωση. Είχε και άσθμα αλλά αυτό δεν το ήξεραν πολλοί και ούτε το είπε όταν κατετάγη».
Μετά τον πατέρα, και ο μεγαλύτερος γιος του, ο Γρηγόρης, κατετάγη στο Αζόφ, όπου υπηρέτησε τρία χρόνια, μέχρι το Φθινόπωρο του 2021. Την ημέρα που ξεκίνησε η ρωσική εισβολή, έπρεπε να περάσει συνέντευξη για να πιάσει δουλειά στο μεγάλο χαλυβουργείο Αζοφστάλ, σε εκείνο που μήνες αργότερα έγινε το τελευταίο σημείο άμυνας των υπερασπιστών της Μαριούπολης. Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, ο Μιχαήλ ήταν στο Αζόφ ενώ ο μεγάλος του γιος πήγε αμέσως να καταταγεί σε μια από τις ομάδες πολιτοφυλακής που δημιουργήθηκαν σε όλη τη χώρα εκείνο το διάστημα.
Εκείνες τις ημέρες η Ιλόνα βρισκόταν στην Ολλανδία όπου δούλευε στα χωράφια. Είναι αρκετά συνηθισμένο στην Ουκρανία, οι πιο φτωχές γυναίκες να φεύγουν για λίγους μήνες το χρόνο σε εποχικές αγροτικές δουλειές σε χώρες της Ε.Ε. Μια τέτοια περίπτωση ήταν και η Ιλόνα. «Ο μικρός μου γιος ήταν ακόμα ανήλικος το 2022, ήταν στη Μαριούπολη, έτρεχε και εκείνος και ζητούσε να τον πάρουν να πολεμήσει και ευχαριστώ τους ανθρώπους που αρνήθηκαν και δεν τον πήραν» μας λέει η γυναίκα.
«Όταν ξεκίνησε η εισβολή ο άντρας μου και ο μεγάλος μου γιος προσπαθούσαν να με μεταπείσουν να μην έρθω εκεί και να μείνω στην Ολλανδία. Ωστόσο, όταν έχασα επικοινωνία με αυτούς ξεκίνησα για να έρθω αλλά δεν μπορούσα πλέον να φτάσω μέχρι τη Μαριούπολη γιατί όλα ήταν μπλοκαρισμένα. Έπρεπε να βγάλω από εκεί πέρα τον μικρό μου γιο. Ενώ ήμουν στο δρόμο προς την Ουκρανία με πήρε τηλέφωνο ο αδερφός μου και είπε ότι ήρθαν Ρώσοι στρατιώτες στο χωριό και επιχείρησαν να αρπάξουν το παιδί μου. Κάποιοι γείτονες είχαν καρφώσει ότι “μένει εδώ το παιδί του Αζοφίτη”. Ήρθαν και έψαχναν ειδικά αυτόν, επειδή ο πατέρας του είχε μιλήσει στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Αλλά ο αδερφός μου κατάφερε να τους μεταπείσει, άρχισε να σκαρφίζεται διάφορα, ότι έχουμε χωρίσει με τον άντρα μου και έχω φύγει, και ότι το παιδί είναι μικρό και δεν ξέρει τίποτα, και έτσι έφυγαν».
«Οι Ρώσοι έχουν απαγάγει περίπου 20.000 παιδιά από τις κατεχόμενες περιοχές»
Η Ιλόνα λέει ότι αν οι Ρώσοι έπαιρναν το παιδί, θα το έστελναν στη Ρωσία και θα το έβαζαν σε κάποιο ίδρυμα και πιθανότατα να μην το ξαναέβλεπε ποτέ. Πρόκειται για μια συνηθισμένη πρακτική με την οποία οι Ρώσοι έχουν απαγάγει περίπου 20.000 ουκρανόπουλα από τις κατεχόμενες περιοχές. «Βρήκα ανθρώπους, οι οποίοι τελικά έβγαλαν τον παιδί μου από κει μέσα από τοπικούς δρόμους και κρυφά περάσματα, αποφεύγοντας το “φιλτράρισμα” (σ.σ. τη διαδικασία ανακρίσεων και ελέγχων που κάνουν οι Ρώσοι στις κατεχόμενες περιοχές). Με πολλές δυσκολίες, περπατώντας επί μέρες ακόμα και με τα πόδια, κοιμώμενοι στα χωράφια, το παιδί μου και άλλα άτομα κατάφεραν να φτάσουν μέχρι τη Ζαπορίζιε όπου και τον παρέλαβα».
Αργότερα, όταν ενηλικιώθηκε και ο μικρός της γιος, σήμερα είναι 20 χρονών, κατετάγη και εκείνος στο στρατό. «Περίμενε να φτάσει 18 χρονών για να πάει να υπηρετήσει και εκείνος. Δεν ήξερα πως να τον μεταπείσω και βρήκα μόνο ένα επιχείρημα που δούλεψε, είπα ότι “αν πας εσύ να υπηρετήσεις θα πάω και εγώ” και έτσι πείστηκε να μείνει με τον όρο ότι θα μείνει μέχρι τη στιγμή που επιστρέψει κάποιος από τους άλλους δύο που ήταν στην αιχμαλωσία, είτε ο πατέρας του είτε ο αδερφός του. Αυτή τη στιγμή και εκείνος υπηρετεί» μας λέει η Ιλόνα.
Ο μεγάλος γιος του Μιχαήλ και της Ιλόνας, πήγε στο Αζοφστάλ για να βρει τον πατέρα του. Τραυματίστηκε και αιχμαλωτίστηκε μαζί με τους άλλους υπερασπιστές της Μαριούπολης, στις 20 Μαΐου. Έμεινε στην αιχμαλωσία τρία χρόνια και 20 μέρες, κατά τη διάρκεια των οποίων έχασε το δεξί του μάτι ως αποτέλεσμα των πράξεων και των παραλείψεων των Ρώσων. Σήμερα έχει επιστρέψει στο Κίεβο όπου περνάει πρόγραμμα αποκατάστασης ενώ παραμένει στέλεχος των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων.
Ο Μιχαήλ με τον γιο του, πριν από χρόνια και μετά, στα υπόγεια του Αζοφστάλ
«Στην πολιορκία της Μαριούπολης ο άντρας μου ήταν από πριν στο Αζοφστάλ, εκεί ήταν η βάση τους από την οποία πολεμούσαν. Ο γιος μου ήταν στην Εδαφική Άμυνα (σ.σ. πολιτοφυλακή), σε άλλο σημείο της πόλης. Σε κάποια στιγμή, όταν σχεδόν όλη η πόλη είχε καταστραφεί τους είπαν ότι μπορούν να φύγουν προς την πλευρά που ελέγχει ο ουκρανικός στρατός ή όποιος ήθελε να δώσει μάχη μπορούσε να καταφύγει στο Αζοφστάλ. Ο γιος μου ήταν από εκείνους που πήγαν στο Αζοφστάλ. Επειδή ήταν εκεί ο πατέρας του» περιγράφει εκείνες τις δραματικές στιγμές η Ιλόνα.
«Ήταν τραυματίας. Είχε τραυματισμένο το δεξί μάτι του. Όταν πήγαιναν προς το Αζοφστάλ πέσανε σε βομβαρδισμό και ο γιος μου μαζί με άλλα άτομα πέρασε κολυμπώντας ένα ποτάμι και έφτασε στο εργοστάσιο Αζοφστάλ. Και μέσα σε αυτά τα υπόγεια καταφύγια κατάφερε να βρει τον πατέρα του. Με πήρε ο άντρας μου τηλέφωνο και έκλαιγε. Έλεγε “φαντάζεσαι, κάθομαι και ακούω κάποιον να μου λέει πατέρα, και είναι ο γιος μου, ήρθε, δε με εγκατέλειψε”. Και έκτοτε ήταν μαζί στο Αζοφστάλ, είχαμε επικοινωνία, όχι καθημερινά αλλά είχαμε».
Και συνεχίζει την περιγραφή της: «Όταν βγήκαν από το Αζοφστάλ, τους έλεγαν ότι θα τους κρατήσουν από 3 μέχρι έξι μήνες. Και ήδη από τότε ο γιος μου είπε: “μακάρι να μην είναι πάνω από τρία χρόνια”. Και γύρισε έπειτα από τρία χρόνια και 20 μέρες». Για ένα μεγάλο διάστημα η γυναίκα μάθαινε τα νέα και από τον γιο της και από τον άντρα της. Κάποια στιγμή τα ίχνη τους χάθηκαν. Ο μεγάλος γιος, ο Γρηγόρης, επέστρεψε στην Ουκρανία μέσω ανταλλαγής αιχμαλώτων που έγινε πέρυσι. Η μοίρα του Μιχαήλ είναι άγνωστη.
Μετά τη ρωσική εισβολή ο Μιχαήλ πήγε στο μέτωπο
«Αφότου βγήκαν από το Αζοφστάλ ο σύζυγος μου τηλεφώνησε δύο φορές από την Ολένιβκα (σ.σ. ρωσικό στρατόπεδο συγκέντρωσης). Έλεγε ότι δεν θα αντέξουν ούτε τρεις μήνες γιατί σχεδόν δεν τους τάιζαν και σχεδόν δεν τους έδιναν νερό. Έτρωγε φύλλα από τα δέντρα. Μετά, όπως μου είπε ο γιος μου – που ήταν επίσης εκεί- άρχισαν να τους ταΐζουν περισσότερο».
«Είχα χάσει κάθε ίχνος του άντρα μου μέχρι τον Ιανουάριο του 2025 -Μετά έγινε η ανταλλαγή αιχμαλώτων»
«Και έπειτα έχασα κάθε ίχνος του άντρα μου μέχρι τον Ιανουάριο του 2025. Τότε έγινε ανταλλαγή αιχμαλώτων και με πήρε ένας από εκείνους που αντάλλαξαν οι Ουκρανοί και είπε ότι ήταν μαζί με τον άντρα μου, ότι τον είδε στο Καμίσινο (σ.σ.: φυλακή – κολαστήριο των Ρώσων όπου γίνονται δολοφονίες και βασανισμοί αιχμαλώτων πολέμου). Εκεί ξέρουμε ότι θερίζει η φυματίωση. Καταλάβαινα ότι εφόσον έχει άσθμα και τον έστειλαν εκεί που έχει φυματίωση, δεν έχουμε να περιμένουμε κάτι καλό».
«Τον Μάρτιο του 2025 επίσης άλλος ένας άνθρωπος που ανταλλάχθηκε με πήρε τηλέφωνο και είπε ότι ο άντρας μου είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση ότι ουσιαστικά έχει γίνει πετσί και κόκκαλο και σαπίζει το σώμα του. Όσον αφορά το αν έχει φυματίωση, δεν ήταν σίγουρος. Άλλες πληροφορίες δεν είχα για αυτόν έκτοτε ούτε ξέρω αν ζει» λέει η Ιλόνα.
Όσον αφορά την «είδηση» ότι ο Μιχαήλ σκοτώθηκε πριν ακόμα παραδοθούν στους Ρώσους οι υπερασπιστές του Αζοφστάλ, η Ιλόνα λέει ότι ο ίδιος ο Μιχαήλ τη διάβασε από τις ελληνικές ιστοσελίδες βρισκόμενος στα υπόγεια του πολιορκούμενου εργοστασίου. Η ίδια δεν θέλησε να βγει και να το διαψεύσει προκειμένου να προστατέψει τον άντρα της και αυτός ήταν και ο λόγος που τόσο καιρό κρατούσε τη σιωπή της. «Ενδεχομένως αυτή η σύγχυση να προκλήθηκε επειδή οι Ρώσοι σκότωσαν τον άλλον Έλληνα που είχε μιλήσει στο ελληνικό Κοινοβούλιο, τον Αναστάση» εκτιμά η ίδια.
Η Ιλόνα αγνοούσε τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν στην Ελλάδα και ότι πολλοί πολιτικοί, δημοσιογράφοι και άγνωστοι άνθρωποι έβριζαν τον άντρα της, τον κατηγορούσαν για ναζισμό και πανηγύριζαν όταν έγινε γνωστό ότι εκείνος «σκοτώθηκε». Η ίδια εξεπλάγη όταν της το είπαμε και τη ρωτήσαμε αν ο άντρας της ήταν φασίστας.
«Πήγε στο Αζόφ για να υπερασπιστεί την οικογένειά του»
«Δεν είχε ποτέ σχέση με τίποτα τέτοιο. Πήγε στο Αζόφ για να υπερασπιστεί την οικογένειά του. Το σπίτι του. Διότι εκείνο που έζησε κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού του Βοστότσνι δεν ήθελε να επαναληφθεί. Καμιά φασιστική ιδεολογία δεν είχε ποτέ ούτε ο άντρας μου ούτε οι συνάδελφοί του που ήξερα. Αν ο άνθρωπος που υπερασπίζεται την χώρα του, την πόλη του, την οικογένειά του είναι ναζιστής τότε δεν ξέρω τι να πω. Δεν πήγε σε κάποια άλλη χώρα, δεν επιτέθηκε σε κανέναν. Υπερασπιζόταν την πατρίδα του. Την οικογένειά του. Τι να πω… λυπάμαι που τ’ ακούω αυτό» μας λέει η σύζυγος του Μιχαήλ, τονίζοντας ότι περίμενε μια κάποια συμπάθεια και συμπαράσταση από τους Έλληνες για τον τιτάνιο αγώνα και την άδικη μοίρα του ομοεθνή του Μιχαήλ.
Επειδή, εκείνη τη μέρα, πολλοί στην Ελλάδα άκουσαν μόνο τη λέξη «Αζόφ» στο μήνυμα του Μιχαήλ στο ελληνικό Κοινοβούλιο, και ίσως να τους διέφυγαν όλα τα υπόλοιπα, παραθέτουμε όλη την ομιλία που εκφώνησε ο Έλληνας ομογενής από την Ουκρανία Μιχαήλ Τουγιαχόβ στις 7 Απριλίου 2022 στο ελληνικό Κοινοβούλιο:
«Καλημέρα. Αξιότιμα μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Σας απευθύνομαι εγώ, Έλληνας στην καταγωγή, ο Μιχαήλ. Ο παππούς μου, Βίκτωρας του Μιχαήλ πολεμούσε κατά των Γερμανών ναζιστών στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Είχε τραυματιστεί τρεις φορές. Τώρα εγώ πολεμώ κατά του ρωσικού ναζισμού. Αυτή τη στιγμή είμαι ένας από εκείνους που υπερασπίζονται την γενέτειρα πόλη τους τη Μαριούπολη, στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα, στις γραμμές του συντάγματος Αζόφ. Αξίζει να πω για τις δυσκολίες αυτού του αγώνα κατά των εχθρών; Ως στρατιώτης και γιος του τόπου μου θεωρώ ότι δεν αξίζει. Είναι το χρέος μου ως άντρα και ως πολίτη. Αλλά δεν μπορώ να μην πω για τις καταστροφικές, απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες βρέθηκαν οι ειρηνικοί κάτοικοι της πόλης μου. Ξέρετε ότι η Μαριούπολη είναι ένα κομμάτι της Ελλάδας στην Ουκρανία όσον αφορά την πολιτισμική και την εθνοτική καταγωγή της. Για αυτό πάντα βοηθούσατε αυτή την πόλη. Χάριν και σε εσάς αυτή η πόλη άνθισε. Αυτή τη στιγμή αυτή η πόλη καταστράφηκε κατά 90% από τους Ρώσους κατακτητές. Από την πρώτη Μαρτίου είναι πλήρως αποκομμένη από τον έξω κόσμο. Στην πόλη δεν υπάρχει νερό, τρόφιμα, φάρμακα. Στην πόλη υπάρχει ανθρωπιστική καταστροφή. Ο εχθρός βομβαρδίζει με την αεροπορία ειρηνικές συνοικίες. Διαρκώς βομβαρδίζει με το πυροβολικό. Πραγματοποιεί πυραυλικά χτυπήματα από τη θάλασσα. Οι άνθρωποι σκοτώνονται κατά χιλιάδες, δεν υπάρχει κανείς να τους κηδέψει. Μεταξύ αυτών και τα σώματα των Ελλήνων».
