Πολιτική

Μπορεί ο εθνομηδενισμός να είναι «αντισυστημικός»;

bar-krit-tsi

Του Γιώργου Καραμπελιά

Από τις Εκλογές του Ιουνίου 2012 και μετά, τα εγχώρια και τα ξένα συμφέροντα επιχειρούν συστηματικά να ελέγξουν τις μελλοντικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, κατ’ εξοχήν μέσω του ελέγχου του νέου –πρόσκαιρου ή μονιμότερου– πόλου εξουσίας, που ανεδείχθη από εκείνες τις εκλογές, δηλαδή του ΣΥΡΙΖΑ.
Βασικός μοχλός, για την υλοποίηση της επιδίωξης των συστημικών δυνάμεων και των μεγάλων συμφερόντων, είναι η αποτελεσματική χρησιμοποίηση της ψαλίδας που υπάρχει ανάμεσα στη στενή οργανωτική βάση του ΣΥΡΙΖΑ και την πολύ ευρύτερη εκλογική του απεύθυνση. Αυτή η ψαλίδα οδηγεί αναπόφευκτα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια στρατηγική διεύρυνσης, ώστε να μπορέσει να αποκτήσει τα μεγέθη και τις δυνατότητες διαχείρισης της εξουσίας. Και γύρω από τον χαρακτήρα αυτής της διεύρυνσης παίζεται και το μέλλον αυτού του κόμματος.
Οι εγχώριοι και διεθνείς «ρυθμιστές» της κοινωνικής και πολιτικής ζωής παρεμβαίνουν αποφασιστικά σε αυτό το πεδίο. Το κύριο όπλο που διαθέτουν είναι ο λεγόμενος χώρος της κεντροαριστεράς και του εκσυγχρονισμού, ο οποίος, τα προηγούμενα χρόνια, εκφραζόταν κατ’ εξοχήν με το ΠΑΣΟΚ, αλλά διατηρούσε εκλεκτικές συγγένειες, στο πεδίο της ιδεολογίας, και με την ανανεωτική Αριστερά, ακόμα και ένα κομμάτι της άκρας αριστεράς (χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις του «Ιού» της παλιάς Ελευθεροτυπίας). Η λεγόμενη κεντροαριστερά αποτελεί τον κεντρικό ιδεολογικό μοχλό ελέγχου της εξουσίας στην Ελλάδα, από τη δεκαετία του 1980 και μετά. Με τα συγκροτήματα Τύπου που ελέγχει (βλέπε Νέα, Βήμα, Έθνος, παλιότερα Ελευθεροτυπία, Μega κ.λπ.). Με τον έλεγχο των πανεπιστημιακών και ακαδημαϊκών ελίτ, καθώς και της πνευματικής και πολιτιστικής ελίτ. Με την ηγεμονία στο ίδιο το φαντασιακό και τις συμπεριφορές των νεώτερων γενεών. Γι’ αυτό εξάλλου, όπως έχουμε τονίσει πάρα πολλές φορές, η ύστερη μεταπολίτευση σφραγίστηκε αποφασιστικά από την ιδεολογία του εκσυγχρονισμού και εθνομηδενισμού.
Το μεγάλο στοίχημα αυτών των συμφερόντων ήταν πώς θα κατορθώσουν να ελέγξουν τον ελληνικό λαό σε μια στιγμή κρίσης του κυρίαρχου μοντέλου, όπως διαμορφώθηκε μετά το 2010. Και το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν έμοιαζε με τον «τετραγωνισμό του κύκλου». Πώς να αποφύγουν την κατάρρευση της ιδεολογικής τους ηγεμονίας, τη στιγμή που κατέρρεαν τα εκλογικά ποσοστά και η ισχύς της «επίσημης» κεντροαριστεράς, δηλαδή του ΠΑΣΟΚ. Ιδιαίτερα στην περίοδο που διανύουμε, κατά την οποία το σύστημα δεν έχει κατορθώσει να σταθεροποιηθεί και η φτωχοποίηση και η οικονομική καταστροφή συνεχίζουν να απειλούν τη μεγάλη μάζα των Ελλήνων, έπρεπε να διασφαλιστεί η σχετική σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος. Τη μία πλευρά του συστήματος εξουσίας, τη Ν.Δ. και τη δεξιά, κατόρθωσαν να την ελέγξουν εν τέλει, παρά τις αντιμνημονιακές κορώνες του Σαμαρά μετά το 2011, και την μετέβαλαν στον βασικό πυλώνα του συστήματος, μαζί με το καταρρέον ΠΑΣΟΚ.
Το ερώτημα, λοιπόν, ήταν πώς η «κεντροαριστερά» θα επιτύγχανε τον άθλο να ελέγξει ταυτόχρονα και τον αντιπολιτευτικό και «αντιμνημονιακό» πόλο, που έτεινε να αναδειχθεί, δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ.
Προϋπόθεση αυτού του ελέγχου είναι κατ’ αρχήν η συγκράτησή του σε τέτοια επίπεδα απήχησης και επιρροής ώστε να είναι υποχρεωμένο, αν θέλει να πάρει την εξουσία, να κάνει «συμμαχίες» που εν τέλει θα καθορίσουν και τη φυσιογνωμία του. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μπροστά του δύο δυνατότητες. Είτε να ανοιχθεί στην κοινωνία ιδεολογικά και οργανωτικά, ώστε να δημιουργήσει ένα αυθεντικό πλειοψηφικό ρεύμα, που θα συμπαρέσυρε όλων των ειδών τα αναχώματα –όπως, τηρουμένων των αναλογιών, είχε συμβεί στη δεκαετία του ’70 με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου– είτε, για να διατηρήσει τον στενό ιδεολογικό και οργανωτικό έλεγχο η ηγετική του ομάδα, να αυτοπεριοριστεί, και επομένως να είναι υποχρεωμένος να αναζητήσει συμμαχίες στο εσωτερικό του συστήματος, ώστε να μπορεί να αποκτήσει ακόμα και εκλογική πλειοψηφία.
Στην πρώτη περίπτωση, θα έπρεπε να επιχειρήσει μια ιδεολογική και οργανωτική «επανάσταση», ενσωματώνοντας τις αντιλήψεις και τη φυσική παρουσία των λαϊκών στρωμάτων. Θα έπρεπε, δηλαδή, να μεταβληθεί σε ένα πατριωτικό μέτωπο, απαραίτητο για την κατάκτηση της πλειοψηφίας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου –έστω υποκριτικά–, στη δεκαετία του ’70, είχε επιχειρήσει το ανάλογο εγχείρημα, με συνθήματα όπως «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», «Σοσιαλισμός», και ταυτόχρονα είχε κάνει ένα τεράστιο οργανωτικό άνοιγμα, μέσω του συνθήματος της αυτο-οργάνωσης, που το οδήγησε σε ένα κόμμα τριακοσίων χιλιάδων μελών. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντίστροφα, κράτησε κλειστές τις οργανώσεις του, μετά την εκλογική του εκτίναξη του Ιουλίου του 2012, και έμεινε ένα κόμμα των είκοσι ή τριάντα χιλιάδων μελών, και στην πραγματικότητα μερικών χιλιάδων στελεχών. Παράλληλα δε, αντί να επιχειρήσει ένα άνοιγμα προς το πατριωτικό αίσθημα του ελληνικού λαού, που μόνο αυτό εξασφαλίζει πλειοψηφικά χαρακτηριστικά σε μια χώρα με πρόβλημα εθνικής κυριαρχίας, επέλεξε εν τέλει την πρόσδεσή του στη μειοψηφική εθνομηδενιστική ιδεολογία του στενού ηγετικού του πυρήνα.
Έτσι, όμως, ήταν υποχρεωμένο να αναζητήσει συμμαχίες. Και η κατεύθυνση αυτών των συμμαχιών διεφάνη πολύ σύντομα. Ένα μεγάλο μέρος της «αριστεράς» του σημιτισμού (Τσουκαλάς, Λιάκος, Αναγνωστοπούλου, Χριστόπουλος, Κούλογλου και αναρίθμητοι άλλοι) προσεχώρησε στον ΣΥΡΙΖΑ για να «τσιμεντώσει» τον απειλούμενο, από την πιθανή πλημμυρίδα του πατριωτικού ελληνικού λαού, ηγετικό πυρήνα του κόμματος. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έμεινε μόνο εκεί. Και στο επίπεδο πολιτικών στελεχών και συμβούλων, προχώρησε στην ενσωμάτωση ή τη διασύνδεση με το παπανδρεϊκό (του ΓΑΠ) τμήμα του ΠΑΣΟΚ, όπως την Κατσέλη, τον Κρίτωνα Αρσένη, τον Βουδούρη, τον Βαρουφάκη, τον Χριστόπουλο και τόσους και τόσους άλλους. Έφθασε μάλιστα να φιλοξενεί ακόμα και συνεντεύξεις και άρθρα του ανεκδιήγητου Δρούτσα στο Κόκκινο και την Αυγή. Ενώ προσέλαβε τον Ρουμπάτη ως σύμβουλο της εκλογικής του στρατηγικής και διεξάγει την εκλογική του εκστρατεία με τον επίσης σημιτογεωργακικό Τζιώτη. Τέλος αλλά όχι ελάχιστο, η Ρεπούση στήριξε ανοικτά τον Δρίτσα στον Πειραιά.
Ακόμα και το αριστερό ρεύμα του Λαφαζάνη, ο οποίος εμφορείται θεωρητικά από πατριωτικές αντιλήψεις, αυτοπαγιδεύτηκε στην εσωκομματική συμμαχία με την τροτσκιστική συνιστώσα της ΔΕΑ του Αντώνη Νταβανέλου, με αποτέλεσμα η συχνά ορθή κριτική του στα οπορτουνιστικά ανοίγματα του Τσίπρα να αυτοακυρώνεται. Αυτά στο εσωτερικό του.
Όμως, το σχέδιο του ελέγχου των εξελίξεων δεν περιορίζεται σε αυτά. Πρέπει να διαμορφωθούν και οι κατάλληλοι «σύμμαχοι» έξω από το κόμμα. Μετά το 2012, με την ανάδειξη των ΑΝΕΛ σε πιθανό κυβερνητικό εταίρο του ΣΥΡΙΖΑ, έπεσε κυριολεκτικά τρόμος στους «νταβατζήδες» (κατά Καμένο), τους εθνικούς εργολάβους και τις πρεσβείες διότι οι ΑΝΕΛ αποτελούν έναν εν πολλοίς ανεξέλεγκτο παράγοντα, καθώς και –αν βρισκόταν σε κυβέρνηση– πιθανό παράγοντα ανάσχεσης του εθνομηδενισμού σε κεντρικές επιλογές της παγκοσμιοποίησης, όπως το μεταναστευτικό και οι υποχωρήσεις στα εθνικά ζητήματα (Κύπρος κ.λπ). Κατά συνέπεια, έπρεπε να εφευρεθεί ένας άλλος δυνητικός σύμμαχος του ΣΥΡΙΖΑ, σε πιθανή εκλογική του νίκη. Το πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση ήταν η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ και του Κουβέλη από την κυβερνητική συμμαχία. Το δεύτερο ήταν η σταδιακή μετακίνηση της πτέρυγας Παπανδρέου προς τη ΔΗΜΑΡ και προς τον ΣΥΡΙΖΑ, μέσω της αμφισβήτησης των επιλογών Βενιζέλου και, τέλος, το τρίτο ήταν η δημιουργία εκ του μηδενός ενός νέου εθνομηδενιστικού σχηματισμού, με τις ευλογίες του Μπόμπολα, του Αναστασιάδη και του… Στέλιου Ράμφου, όπως το ΠΟΤΑΜΙ, που δηλώνει ανοικτά ότι θα μπορούσε να συνεργαστεί είτε με τον Σαμαρά είτε με τον Τσίπρα – ανάλογα με το ποιος «θα πάρει κεφάλι».
Κατ’ αυτό τον τρόπο, η εθνομηδενιστική συστημική κεντροαριστερά θα τείνει και πάλι να καταστεί το όργανο για τον έλεγχο των πολιτικών εξελίξεων. Από οποιαδήποτε πλευρά. Και στην απίθανη μεν περίπτωση που ο Σαμαράς θα κέρδιζε τις εκλογές, έχοντας στείλει τη λαϊκή δεξιά στη Χ.Α., διαιωνίζουν τη συμμαχία με τους «νταβατζήδες» και τους εκφραστές τους, στη δε αντίθετη περίπτωση, ενίσχυσης του ΣΥΡΙΖΑ και κατάρρευσης του παρόντος κυβερνητικού σχήματος, να μπορούν να εξασφαλίσουν –τόσο μέσα από τις εσωτερικές εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και κυρίως μέσα από τους πιθανούς συμμάχους– ότι και αυτός θα μείνει πιστός στις βασικές συστημικές κατευθύνσεις.
Αρκετοί φίλοι, μετά τον Μάη του 2012, συντάχθηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ, υποστηρίζοντας και υποθέτοντας πως θα επηρεάσουν από το εσωτερικό του τις εξελίξεις, έτσι ώστε η εισροή των λαϊκών πατριωτικών δυνάμεων στο εκλογικό επίπεδο να μεταφραστεί και σε αλλαγή στο οργανωτικό και ιδεολογικό πεδίο. Με τις εξελίξεις που παρατηρήθηκαν στη διάρκεια της τελευταίας προεκλογικής περιόδου, αποδείχθηκε για άλλη μια φορά το πόσο εσφαλμένη είναι αυτή η προσδοκία. Ο σκληρός κομματικός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ προτιμά μικρότερη πολιτική εμβέλεια και απήχηση του κόμματος αλλά έλεγχο στις βασικές του κατευθύνσεις και, επομένως, επιλέγει συμμαχίες κατ’ εξοχήν με το εκσυγχρονιστικό στρατόπεδο, περιθωριοποιώντας αντίθετα κάθε πατριωτική αντισυστημική φωνή (την οποία φροντίζει να διατηρεί, πάντα μειοψηφική, ως άλλοθι).
Αυτό κατέστη προφανές κυρίως με τη σύνθεση του ευρωψηφοδελτίου, όπου κυριάρχησαν απολύτως οι εθνομηδενιστές, μετά και τον ανοίκειο αποκλεισμό της Σαμπιχά Σουλεϊμάν, υπακούοντας ανοικτά στα κελεύσματα του τουρκικού προξενείου. Αλλά και στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές έγιναν επίσης οι ανάλογες επιλογές (βλέπε και το φιάσκο Καρυπίδη στη Δ. Μακεδονία και την αποτυχημένη επιμονή στον Βουδούρη στην Πελοπόννησο, οπαδού του Γιωργάκη Παπανδρέου, και αρκετές άλλες περιπτώσεις) .
Όπως τονίζουμε εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια, δεν μπορεί κανείς να επηρεάσει αποφασιστικά την κυρίαρχη παγκοσμιοποιητική και εθνομηδενιστική ιδεολογία παρά μόνο αν διαμορφώσει έναν αυθεντικό δημοκρατικό πατριωτικό πόλο και, όσο αυτός δεν υπάρχει, ο πατριωτισμός θα ταυτίζεται με τη Χ.Α. ή με διάφορες αστείες φιγούρες πολιτικάντηδων, ενώ η αριστερά θα ηγεμονεύεται από τις παγκοσμιοποιητικές και εθνομηδενιστικές αντιλήψεις: Την εποχή της παγκοσμιοποίησης, ειδικότερα στην Ελλάδα, δεν μπορεί να παραμένει κανείς αντισυστημικός και ενάντια στα μεγάλα συμφέροντα, παρά μόνο αν στρέφεται ενάντια στον εθνομηδενισμό. Σε μια μικρή χώρα, απόφυση της Δύσης και απειλούμενη στην ίδια της την εθνική υπόσταση, το σύστημα, τα μεγάλα συμφέροντα και όλες οι συστημικές ελίτ έχουν ως μεγαλύτερο αντίπαλό τους τον πατριωτισμό.
Κατά συνέπεια, λοιπόν, όσο και όσοι δεν συμβάλλουν στη συγκρότηση ενός τέτοιου πολιτικού και ιδεολογικού πόλου αποτελούν, στην καλύτερη περίπτωση, την «πατριωτική ρόδα» ενός οχήματος που κατευθύνεται ή θα κατευθυνθεί αναπόφευκτα στις ράγες της παγκοσμιοποίησης και του εθνομηδενισμού. Όλα τα υπόλοιπα είναι είτε προφάσεις εν αμαρτίαις είτε λογικές μικροσυμφερόντων είτε, για κάποιους – στην καλύτερη περίπτωση–, αφέλειες.
Κατά τον ίδιο τρόπο που, στην Ελλάδα, ο πατριωτισμός δεν μπορεί παρά να είναι δημοκρατικός και αντιολιγαρχικός, διαφορετικά θα εξαφανισθεί, αργά η γρήγορα (ας θυμηθούμε το «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ ή τον… Σαμαρά), έτσι και ο εθνομηδενισμός δεν μπορεί ποτέ να είναι αντισυστημικός, ούτε καν αυθεντικά αντιμνημονιακός. Αποτελεί τον κεντρικό ομφάλιο λώρο που συνδέει κόμματα και ιδεολογίες με το σύστημα. Έστω και αν κάποιοι πετάγανε πέτρες στο Πολυτεχνείο ή, ακόμα περισσότερο, στα Εξάρχεια. Πολλούς «εξτρεμιστές» των Εξαρχείων, εξάλλου, κατάπιε το σύστημα, αρκεί να στρέφονται ενάντια στην πατρίδα τους.
Υ.Γ. Έχω και προσωπική εμπειρία του ζητήματος. Όταν κάποτε με κατέγραφαν –ψευδώς– ως «αναρχικό», ή ακόμα και «τρομοκράτη», ήταν πολύ μικρότερες οι επιθέσεις και η απομόνωση που αντιμετώπιζα από το σύστημα, παρά όταν, μετά το 1990 και την άνοδο της παγκοσμιοποίησης, άρχισαν να με χαρακτηρίζουν «εθνικιστή». Γι’ αυτό ίσως και αρκετοί φίλοι μας, «ολίγον» πατριώτες, φροντίζουν να έχουν καλυμμένα τα νώτα τους σε κάποιο εθνομηδενιστικό κόμμα!

21 Σχόλια

  1. Δημήτριος Δάβαρης

    Φαίνονται άσχημα τα πράγματα.
    Πάντως περιγράψατε τον λόγο που αποχώρησα από το πανεπιστήμιο.
    Προφανώς δεν μπορώ να συναινέσω στην διαδικασία να μαθαίνω απέξω και να διδάσκομαι εθνομηδενιστικά(εγώ το λέω μισεθνιστικά) πράγματα,τουτέστιν να μαθαίνω να γίνομαι οπαδός του εκσυγχρονισμού ήδη από το πανεπιστήμιο.
    Ελπίζω να ανατραπούν.
    Ο ελληνικός εκσυγχρονισμός ιδιαίτερο κίνημα όπως κάθε περιφερειακό εκσυγχρονιστικό κίνημα,μάλλον προσπαθεί τον μάταιο αγώνα,να κάνει Ευρωπαίους τους ιθαγενείς.Δεν θα το πετύχει με την πολιτισμοκτονία και την εθνοκτονία.Εξού και αντιδρούν μέχρι και ακραία οι μάζες στην Ελλάδα.

    Σας ευχαριστώ
    Δημήτρης Γ. Δάβαρης

  2. χωρίς να τον γνωρίζω προσωπικά, αλλά μόνο μεσα απο τα γραπτά του, εχω την αισθηση οτι ο βαρουφακης αδικειται με την ενταξη στη κατηγορια των εθνομηδενιστων, απο αυτό που εχω καταλαβει σε ενα δυο άρθρα, αντιμετωπίζει με διακριτικότητα μεν, αλλά λογικη θεματα εθνοαποδόμησης, δεν ειναι ο εθνομηδενιστης του συρμού.
    Φυσικά καταλαβαινω οτι δεν ειναι θεμα προσώπων.

  3. Μα αν η εθνομηδενιστική ιδεολογία είναι αυτή που χαρακτηρίζει τον στενό ιδεολογικό πυρήνα του Σύριζα σύμφωνα με το άρθρο, δεν είναι ήδη ελεγχόμενος από τις ελίτ; Δεν καταλαβαίνω δηλ. ποιος ο αντικειμενικός σκοπός της επιχείρησης ανάληψης του ελέγχου όταν όλοι γνωρίζουμε ότι ο «αυθεντικός» Σύριζα αποτελεί κτίσμα και δημιουργία των εθνομηδενιστών ενεργουμένων της ευρωλιγούρικης χαβιαροαριστεράς των σαλονιών που σε αγαστή συνεργασία με την πασοκαρία, το μεγαλύτερο τμήμα της οποίας ήδη έχει «ξανασμίξει» με τους αριστεριστές συντρόφους στο Σύριζα, κατέστρεψαν τη χώρα κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης.

  4. Τελευταία δεν έχω και πολύ ελεύθερο χρόνο και δεν παρακολουθώ τόσο συστηματικά το site αλλά κάτι μου έκανε αρνητική εντύπωση! Αν και συμφωνώ με τα περισσότερα από όσα γράφονται στο Άρδην, έχω την αίσθηση ότι μου θυμίζετε λίγο το …..ΚΚΕ ! Ο εχθρός δεν είναι τόσο ο Σαμαράς (αν κρίνω από την ενασχόληση μαζί του!) αλλά ο Τσίπρας που προεκλογικά έχει την τιμητική του στο site ! Είστε σίγουροι ότι απέναντι σε αυτό το δίλημμα που θέτει η Ιστορία (όπως θα θυμάστε ίσως, το είχα προβλέψει !) λαμβάνετε την σωστή στάση ? Προσωπικά, συνυπογράφω το 80% της κριτικής σας στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά μήπως σε αυτήν εδώ την συγκυρία, αυτήν την στιγμή είναι το μόνο (εννοώ υπολογίσιμο!), έστω και ατελέστατο όπλο που διαθέτουμε ενάντια στην Μέρκελ ?
    Μήπως πρέπει να επαναπροσανατολίσετε τα βέλη σας προς την Νέα ΠΑΣΟΚοκρατία που είναι η πραγματική καταστροφή της χώρας ? Παρατηρώ μια μεγάλη δυσαναλογία σε αρθρογραφία κατά του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία θα το ξαναπώ συνυπογράφω στο 80% αλλά φίλοι μου ο εχθρός απέναντι είναι η κλεπτοκρατία! Όχι ο Τσίπρας ή ο Λαφαζάνης ! Τουλάχιστον όχι ακόμη !
    Στον πραγματικό κόσμο, στην πολιτική, η επιλογή δεν είναι μεταξύ ιδεατών μορφών σαν τις πλατωνικές ιδέες ! Ούτε συγκρίνει κανείς μια πολιτική (δύναμη) με μια ……Ιδέα ! Η επιλογή είναι μεταξύ των διαθέσιμων εναλλακτικών ! Υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η χώρα σε αυτήν την φάση θα βαδίσει είτε στον δρόμο της κλεπτοκρατίας είτε στον δρόμο του ΣΥΡΙΖΑ? Είναι αυτό το ίδιο ? Θα περίμενα περισσότερη κριτική για όσα τερατώδη είπαν και έπραξαν οι δύο μνημονιακοί σωτήρες τους τελευταίους μήνες αλλά έκπληκτος διαβάζω αρθρογραφία μόνο (σχεδόν!) κατά του ΣΥΡΙΖΑ !
    Ναι, οι άνθρωποι είναι για…..μπάτσες, αν αρχίσω να μετρώ τις ανοησίες και τις αστοχίες τους θα ……χάσω τον λογαριασμό! Αλλά τελικά μήπως να στοχεύσουμε λίγο και τον εχθρό απέναντι?

    • Αγαπητε Μιχαλη,
      Εγω ειμουνα στο ΣΥΡΙΖΑ αλλα εφυγα. Για μενα τωρα οι μονες εναλλακτικες ειναι η’ ΚΚΕ η’ Ανεξαρτητοι Ελληνες (μαλλον Ανεξαρτητοι Ελληνες) . Εσυ αν δεν κανω λαθος (διορθωσε με αν κανω) εισουν στο ΠΑΣΟΚ και τωρα πας στο ΣΥΡΙΖΑ….
      Μιας και μιλας για πραγματικο κοσμο και οχι για πλατωνικες ιδεες, θα ηθελα λιγο να με διαφωτισεις…
      1) Τι σε κανει να πιστευεις οτι ο ΣΥΡΙΖΑ ειναι οπλο εναντια στην Μερκελ την στιγμη που υποκυπτει πληρως στις πιεσεις των Τουρκων και Σκοπιανων στα εθνικα θεματα; Πως συνδιαζεις εσυ στο μυαλο σου (πρακτικα οπως λες) τη συνυπαρξη πατριωτικης οικονομικης πολιτικης με εθνομηδενιστικη πολιτικη εξωτερικων και αμυνας; Γινονται αυτα? Γιατι απ’οτι καταλαβαινω εγω, πρακτικα τουλαχιστον. ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ!
      2) Ποιο ειναι το στοιχειο που σε πειθει εσενα οτι ο ΣΥΡΙΖΑ θα χτυπησει την κλεπτοκρατια;…
      3) Γιατι θεωρεις οτι αυτα που λενε οι Συριζαιοι ειναι αθωες ανοησιες και οχι καλα προμελετημενο σχεδιο; Γιατι απ’οτι παρατηρω εγω στο μονο θεμα που οι ανθρωποι αυτοι ειναι ξεκαθαροι και εχουν συγκεκριμενες θεσεις ειναι ο εθνομηδενισμος τους.

      Οπως τα βλεπω εγω, εχουν μεταλλαχθει σε ενα νεο πασοκ, θλιβερο κακεκτυπο του παλιου πασοκ. Γιατι θλιβερο κακεκτυπο του παλιου; Γιατι το παλιο πασοκ ειχε τουλαχιστον ξεκαθαρη πατριωτικη ιδεολογια την οποια οι συριζαιοι δεν εχουν. Και γιατι το παλιο πασοκ ειχε τον Ανδρεα, εναν δεινο στρατηγικο εγκεφαλο τον οποιο παλι οι συριζαιοι δεν εχουν.
      4) Τι σε κανει λοιπον εσενα να θεωρεις οτι ο ΣΥΡΙΖΑ ειναι καλυτερος απο το ΠΑΣΟΚ;
      5) Μετα το 1980 ενα μεγαλο κομματι της πατριωτικης αριστερας εγκλωβηστικε στην ψευτοαριστερα του πασοκ. Πιστευεις οτι τωρα σε αυτες τις κρισιμες στιγμες που περναει η χωρα, θα ηταν καλο να εγκλωβιστουν παλι σε ενα αλλο κομμα της ψευτοαριστερας?

      • Αγαπητέ Γιώργο έχω την αίσθηση ότι αυτήν την συζήτηση την κάναμε και μαζί και με άλλους εκλεκτούς φίλους στο Άρδην με συμμετοχή σου. Επειδή πραγματικά μου αρέσουν οι ενδιαφέρουσες συζητήσεις αλλά επίσης καταλαβαίνω και πότε εξαντλούνται, θα σε παραπέμψω στους παρελθόντες διαλόγους όπου παρουσιάσαμε εκτενώς τις απόψεις μας. Έχω την αίσθηση πως τίποτα καινούργιο δεν έχω να προσθέσω και είμαι βέβαιος πως το ίδιο ισχύει και από την δική σου οπτική γωνία. Το αποτέλεσμα λοιπόν μιας ακόμη τέτοιας επανάληψης θα είναι ο εκφυλισμός της σε μια ανόητη ……κοκορομαχία ! Για αυτόν τον λόγο δεν θα απαντήσω επί της ουσίας αλλά επί του….΄΄διαδικαστικού¨!
        Υπάρχει κάποια αμφιβολία ότι καλώς ή κακώς η Ελλάδα στην παρούσα συγκυρία θα πορευτεί είτε με τον Σαμαρά είτε με τον Τσίπρα? Ρεαλιστική προσέγγιση δεν είναι αυτή που λέει εγώ πιστεύω ότι
        οι ΑΝΕΛ (έχω πολύ καλή γνώμη και τους ψήφισα τον Μάιο του 2012!) θα …..δώσουν την λύση ! Διότι οι ΑΝΕΛ είναι μια υπαρκτή μεν πολύ μικρή δε δύναμη για τις ανάγκες της συγκεκριμένης σύγκρουσης. Παρομοίως το ΚΚΕ, για το οποίο έχω πολύ χειρότερη γνώμη αλλά ας μην επαναληφθώ ! Ρεαλιστικά λοιπόν δεν πιστεύεις απλά ποιος μπορεί να δώσει λύση αλλά πρέπει αυτός ο κάποιος να είναι και αντικειμενικά σε θέση να δώσει λύση! Κοινώς το ζητούμενο είναι να διαθέτει επαρκή ισχύ για να δώσει λύση και έτσι φτάνουμε (ξανά!) στο κεντρικό ζήτημα της εξουσίας! Προσωπικά πχ είμαι πολύ πιο σύμφωνος με αυτά που διαβάζω στο Άρδην αδυνατώ όμως να προβλέψω (στο ορατό μέλλον, δεν αποκλείω τίποτα μακροπρόθεσμα!) στην παρούσα συγκυρία άμεσες λύσεις σε μια επείγουσα κατάσταση από αυτήν την κατεύθυνση.
        Επειδή λοιπόν η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και όχι της πίστης ή της πεποίθησης, σε αυτήν την συγκυρία, αυτήν την στιγμή υπάρχουν δύο παίκτες.
        Εκ των πραγμάτων λοιπόν όλα είναι συγκριτικά και για αυτόν τον λόγο τα διλήμματα που θετεις δεν ισχύουν ! Αν το τίμημα της καταψήφισης του Τσίπρα (αυτήν την στιγμή το τονίζω!) είναι ο Σαμαράς, εγώ πρέπει να κάνω μια επιλογή. Διότι στην σκέψη μου μπορεί να καταδικάζω τους…..πάντες αλλά η ζωή και η κοινωνία προχωρούν με συγκεκριμένες επιλογές και όχι απλά με κριτικές !
        Τι είναι αυτό που με πείθει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι όλα αυτά που λες ή ότι δεν είναι όλα αυτά που τον κατηγορείς? Θα μπορούσα να σου (ξανα)αραδιάσω μια σειρά επιχειρήματα αλλά για να μην επαναλαμβάνομαι θα αρκεστώ στο διαδικαστικό! Η απάντηση είναι απλή ……ΤΙΠΟΤΑ ! Όλα αυτά μπορεί και να γίνουν και αν θέλεις θα το πάω και ένα βήμα πιο μπροστά ! Η μόνη περίπτωση να μην γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ σαν το ΠΑΣΟΚ (εννοώ ηθικά και υποθέτω ότι αυτή είναι η μομφή!) είναι να αποτύχει και άρα να…..μην προλάβει ! Αν πετύχει, φτάσει στην εξουσία και καθορίσει την μοίρα της χώρας για τα επόμενα χρόνια τότε μοιραία και θα φθαρεί, θα αποσυντεθεί και κάποια στιγμή θα πέσει ! Αυτός είναι ο κανόνας της ζωής, αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα των Φιλελευθέρων του Βενιζέλου και τους πάντες (ακόμη και το κίνημα Άρδην αν βρισκόταν σε αυτήν την θέση !) ! Μήπως όμως το πεπερασμένο και η θνητότητα των εγκόσμιων πρέπει να μας αποτρέψει από την προσπάθεια να επιδιώκουμε το εφικτό αγαθό (με την αρχαιοελληνική έννοια!) στο όνομα του ιδεώδους? Ποια η λύση του ΚΚΕ όταν ουδέποτε θα διαχειριστεί οτιδήποτε ? Ποια η διαφορά του πχ από τον όμιλο φιλολογικών συζητήσεων Παρνασσό ? Τα ίδια ισχύουν και για τους συμπαθέστατους ΑΝΕΛ !
        Ακόμη και αν κάποιος δεν βλέπει καμία διαφορά ανάμεσα στους Σαμαρά/Βενιζέλο και Τσίπρα (καθαρά ψυχιατρικό φαινόμενο!), γιατί να επιλέξει τους παρασημοφορημένους απατεώνες από τους εκκολαπτόμενους ( στην χειρότερη εκδοχή!) ! Οι υπόλοιποι προς το παρόν πολιτικά απλά δεν υπάρχουν ! Και αν υπάρχουν αυτό συμβαίνει στον βαθμό που μπορούν να σπρώξουν προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση ! Απόλυτα συνειδητά έμεινα στο τυπικό / λογικό μέρος του σκεπτικού μου και δεν
        ανέλυσα (για εκατοστή φορά στο Άρδην !) την ουσία των επιχειρημάτων που παρέθεσες καθώς θεωρώ ότι εξαντλήσαμε το θέμα !
        ΥΓ 1 Η προσωπική και σίγουρα μη διεκδικούσα το Παπικό αλάθητο άποψή μου είναι πως η θέση του Άρδην στην παρούσα τόσο κρίσιμη συγκυρία είναι με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτόνομα και κριτικά, προσπαθώντας να παίξει και παιδευτικό ρόλο σε αυτόν! Ας μην κολλάμε στα ονόματα, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην είναι …..παράδειγμα προς μίμηση αλλά έχει δυνατότητες εξέλιξης που αν ευοδωθούν θα κερδίσουν πολύ χρόνο και κόπο για το λαικό κίνημα!
        ΥΓ2 Συγχαρητήρια στον κ.Ρακκά για το εκπληκτικό ΄΄οικόπεδο και αποικία΄΄ ! Όχι ότι πολλοί δεν έχουμε επισημάνει αρκετά από αυτά που μας περιγράφει (με εξαιρετική γλώσσα ομολογώ!), αλλά συγκεντρωμένα, εμπλουτισμένα, τοποθετημένα υπό μία ενιαία οπτική γωνία και άρα προσφέροντα μια άλλη ενόραση στο πρόβλημα της κρίσης της χώρας μας, δεν τα έχω δει ποτέ ως τώρα !

        • Τι θα πεις ομως οταν καταρευσει και ο Συριζα??… Μαντευω οτι τοτε θα ριξεις τις ευθυνες σε ολους εμας που δεν τον στηριξαμε και οχι στην πολιτικη του. Ειμαι περιεργος να δω ποιον θα διαλεξεις τοτε απο τις »εφικτες» επιλογες που θα υπαρχουν …
          Μας χωριζει το ΧΑΟΣ!

          • Όταν καταρρεύσει ο ΣΥΡΙΖΑ (κάτι νομοτελειακό επίσης !), είτε πολύ σύντομα είτε πολύ αργότερα στην πρώτη περίπτωση θα πω ότι προφανώς δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει στην ούτως ή άλλως ακραία δύσκολη αποστολή που (κυρίως από τύχη!) του ανέθεσε η Ιστορία ! Στην δεύτερη περίπτωση θα πω ότι όπως όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί, όλων των εποχών και όλων των ιδεολογιών έκλεισε τον κύκλο του (ελπίζω μόνο αυτός να είναι ένας γρήγορος και έγκαιρος θάνατος και να μην σαπίζει για 20 χρόνια μολύνοντας όλη την χώρα σαν το ΠΑΣΟΚ!) ! Η ευθύνη της όποιας κατάρρευσης στην πρώτη περίπτωση θα βαραίνει σε διάφορα ποσοστά πολλούς και δεν μπορώ να σου δώσω συγκεκριμένη απάντηση ! Αν ο Τσίπρας πει…..ουδείς αναμάρτητος (λέμε τώρα!) η ευθύνη θα βαραίνει αυτόν και όσους τον ακολουθήσουν! Αν απλά καταρρεύσουν υπό το βάρος των αντίπαλων πιέσεων θα ευθύνονται συλλογικά σαν κόμμα αλλά και ο ελληνικός λαός αν δεν τους στηρίξει αρκετά ! Αν η κατάρρευση είναι θέμα διάσπασης εξαρτάται από το ποιος θα την προκαλέσει και με ποιον αντίκτυπο στον αντιαποικιακό αγώνα! Η μόνη περίπτωση αγαπητέ Γιώργο να σας κατηγορήσω όσους τώρα δεν στηρίζετε ΣΥΡΙΖΑ (κάτι που περιττό να πω ότι είναι δικαίωμά σας!), είναι οι Τσίπρας /ΣΥΡΙΖΑ να έλθουν σε σύγκρουση (με στόχο βέβαια έναν έντιμο και βιώσιμο συμβιβασμό, οτιδήποτε άλλο οδηγεί σε εμφύλιο πόλεμο!) με το Βερολίνο και την εγχώρια ολιγαρχία, να προσπαθήσουν να αλλάξουν τον συσχετισμό της δύναμης υπέρ της Ελλάδας και του κόσμου της εργασίας και εσείς να συνεχίσετε να είστε απέναντι (ίσως στο όνομα ενός ακόμη πιο ριζοσπαστικού και ορθού Σχεδίου!) !
            Η επιλογή που θα κάνω μετά την κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει με τα ίδια κριτήρια που έγινε και αυτή του ΣΥΡΙΖΑ !
            Κριτήριο πρώτο : Ποιοι είναι απέναντι στους αποικιοκράτες και τους ΝΑΙΝΑΙκους? Ποιοι υποστηρίζουν την μετατόπιση της ισχύος από το Κεφάλαιο προς την Εργασία?
            Κριτήριο δεύτερο: Ποιος από όλους αυτούς έχει τις μεγαλύτερες πιθανότητες να κατακτήσει την εξουσία άρα και να υλοποιήσει το πρόγραμμά του?
            Κριτήριο τρίτο: Αποκλείω τις ολοκληρωτικές ιδεολογίες ναζιστές, σταλινιστές και βέβαια όσους ωραία τα λένε αλλά δοκιμάστηκαν στο παρελθόν και αποδείχτηκαν ανεπαρκείς/πουλημένοι !
            Δεν ξέρω αν η απόσταση ανάμεσά μας είναι τόσο μεγάλη στους στόχους ! Σίγουρα είναι τεράστια σε αυτά που αντιλαμβανόμαστε ως κατάλληλα μέσα !

  5. Γιώργος Ψιμουλορεπούς

    Ας αντιστραφεί η ερώτηση κι ας απαντηθεί ευθέως και χωρίς πολλά-πολλά. Είναι σίγουρα ο αντιεθνομηδενισμός αντισυστημικός; Ή μάλλον απαραίτητος; Επίσης: κάθε εθνομηδενισμός είναι συστημικός; Δηλαδή ίδια η Μαρία με τα 30 σπίτια (ένα για κάθε συνωστισμό) ίδιος ο Μάκης κι ο Πάκης (εργατάκια) από τα Πετράλωνα και το Κερατσίνι που βάζουν ρεφενέ από το υστέρημά τους για την έκδοση υλικού που κρίνεται εθνομηδενιστικό (για τον προσανατολισμό του) μιας και «οι προλετάριοι» όπως πιστεύουν «δεν έχουν πατρίδα»; Όλα είναι ίσωμα;

    • Θα πρεπει εδω να κανουμε μια επισημανση.
      Δεν μιλαμε για καποιους που δεν αποδεχονται τις πατριδες και τα εθνοι ετσι γενικα… Μιλαμε για εθνομηδενιστες που ενω δεν αποδεχονται τον ελληνισμο, αποδεχονται ωστοσο τον επεκτατικο »μακεδονισμο» των Σκοπιων και τον επεκτατικο τουρκισμο των νεοοθωμανων. Δηλαδη ειμαι στη Θρακη και ενω ψηφιζω ας πουμε συριζα, κινδυνευω απο στιγμη σε στιγμη να βρεθω υπο κυβερνηση Ερντογκαν…
      Δεν νομιζω οτι ο Πακης και ο Μακης εννοουν αυτο…

    • οι πραγματικά προλεταριοι δεν μπορει να ειναι εθνομηδενιστές, εχουν πατριδες τις αναμνήσεις τις οικογενειας των φιλων τους, τα εχουν γράψει α΄λλοι πολυ καλύτερα. δεν χρειαζεται η πατριδα μας να ειναι το μεγαλο και το τρανο, αυτα τα χρειαζονται οι μεγαλοκεφαλαιουχοι, οι πραγματικοι προλεταριοι εχουν πατρίδα και αυτή ειναι και η πατρίδα για την οποια μιλάει και το αρδην εχω την αισθηση.

  6. an hsoun sto pasok mallon sou afhse kousouria.ti mas les dhladh?empros na fugei h kakkia deksia ?afton ton poure mas ton taizoun ap to 80.mexri ki gap mas ton taise.edw pou grafeis ti thareis oti eimaste mnhmoniakoi?ma aftoi pou diavazoun to ardin htan antimnhmoniakoi pro mnhmoniou,an me ennoeis.kai tha einai kai meta .to kke den mporeses na mhn to kraxeis ,alimono,ligo akoma kai tha eleghes gia to vrwmiko 89…h analush tou karampelia einai swsth ki apo kei kai pera nomizw oti prepei na pshfistoun oi anel.efagan olh th lasph peri psekasmenwn ap oles tis plevres,osoi htan na poulithoun poulithikan.an den uphrxan tha eprepe na tous eixe efevrei o idios o suriza,an dextoume oti ektos apo patriwtes polites uparxoun kai sklhroi kratikoi mhxanismoi h uparksh twn anel se mia kuvernhsh me ton suriza tha enepnee mia asfaleia stous prwtous kai mia eksoudeterwsh stous defterous.nomizw oti thn idia analush exoun kanei kai oi kathestwtikoi an skeftoume pws tous antimetwpizoun.oi anel me tis theseis tous akurwnoun th thewria twn akrwn apeglwvizoun ap to dixastiko deksia aristera kai apotrepoun thn xrush avgi ap to na parousiazete ws h monh patriwtikh dunamh.etsi kai oi patriwtikes theseis den stigmatizontai kai ena megalo meros tou laou exei perithwrio na epistrepsei se pio dhmokratikes praktikes.h filopatria einai o purhnas twn uposthriktwn ths x.a. oi opoioi katapinoun ta nazistika afionia kat anagh kai apotelei mia dunamikh apolutws aparaithth gia opoiadhpote allagh.akoma kai sto ekswteriko tha htan pio isxurh mia tetoia kuvernhsh.to allo senario pou prodiagrafei ki o karampelias to afhnw gia tous efialtes mas.

    • Πραγματικά δυσκολεύομαι να διαβάσω το κείμενό σου, δεν καταλαβαίνω την επιλογή των λατινικών χαρακτήρων και δεν βλέπω (όσο διάβασα !) ουσιαστικό επιχείρημα ! Από όσο μάλιστα καταλαβαίνω ούτε εσύ διάβασες το δικό μου παρά το ότι είναι γραμμένο στα ελληνικά (και σχετικά καλά ελληνικά τολμώ να πω!) Φυσικά αν δεν υπάρχει καμία διαφορά , στρώσε το χαλί στον Σαμαρά (φαντασιωνόμενος ότι διεξάγεις αντιμνημονιακό αγώνα!)! Γιατί όχι?

  7. Συμπεράσματα από τα σχόλια του κ. Μιχάλη Τσολάκη:

    Όποιος δεν ψηφίζει Σύριζα στηρίζει Σαμαρά (π.χ. ψηφίζω Ζουράρι για το Ευρωκοινοβούλιο σημαίνει στηρίζω Σαμαρά).

    Ο Σύριζα μπορεί να μην είναι «ιδανικός», αλλά είναι το «εφικτό αγαθό».

    Θα πρέπει να δωθεί η εξουσία στον Σύριζα. ‘Επειτα, όσο μπορούμε με την αυτόνομη κριτική μας στάση, προσπαθούμε να τον διαμορφώσουμε ώστε να γίνει καλύτερος -αυτά πήγαινε να τα πείς και στη Σαμπιχά.

    Συμπέρασμα δικό μου:

    Η πασοκτζίδικη λογική δεν έχει εξαλειφθεί ακόμα.
    Θα (ξανα)έρθει η «αλλαγή» που τόσο επιθυμείτε.
    Μετά τα (ξανα)λέμε.

    • Μην κάνεις τόσο σίγουρες προβλέψεις ! Μπορεί και να μην έρθει αυτή η αλλαγή χάρη και σε προσεγγίσεις σαν αυτές που υποστηρίζετε αρκετοί, οπότε κοιμηθείτε ήσυχα σήμερα και αύριο το πρωί ξεκινήστε το κουπί με τον καπετάν …..Σαμαρά και λιγότερη μίρλα παρακαλώ ! Διότι μπορεί να μην σας αρέσει αλλά μάλλον τελικά πολλοί τον θεωρείτε…..υποφερτό και δεν βαριέσαι ! Διότι δεν άντεξε τυχαία ο Σαμαράς ! Ούτε φταίει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ για αυτό (φυσικά φταίει πάρα πολύ και αυτός!) !

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*