του Μανώλη Εγγλέζου – Δεληγιαννάκη
Το πρώτο είναι η αντιμετώπιση του συμβάντος. Οι συνεπιβάτες δεν αντέδρασαν καθόλου είτε από τρόμο είτε από αδιαφορία. Το ευρύτερο κοινωνικό σώμα αντίστοιχα δεν έδωσε πολλή σημασία. Είναι σίγουρο ότι δε θα αντιδρούσε με τον ίδιο τρόπο αν οι ιδιότητες ήταν αντεστραμμένες, δηλαδή λευκός ο δολοφόνος και μαύρη το θύμα. Σε μια τέτοια περίπτωση θα γινόταν χαμός και στην Αμερική και στη Δυτική Ευρώπη, με ακτιβιστές στους δρόμους, έντονη καταδίκη της αποικιοκρατίας, του ρατσισμού, της πατριαρχίας και λοιπά ανεπίκαιρα και τετριμμένα. Ανεπίκαιρα, γιατί οι ιδεολογίες αυτές, απέναντι στα πτώματα των οποίων σκιαμαχούν οι φορείς της κουλτούρας της αφύπνισης (woke), έχουν ήδη ηττηθεί στη Δύση ιδεολογικά και θεσμικά. Και τετριμμένα, γιατί είναι ο εύκολος τρόπος διεξαγωγής μιας επαναστατικής γυμναστικής από κάποιους που βαυκαλίζονται να παριστάνουν τους εξεγερμένους, αποφεύγοντας τα δύσκολα διακυβεύματα που θέτει η σημερινή συγκυρία.
Η δολοφονία της Ειρήνης από ένα μέλος προστατευόμενης από την ιδεολογία της αφύπνισης μειονότητας, συμπυκνώνει και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα ο δυτικός κόσμος. Πρόσφυγας η ίδια από την Ουκρανία λόγω της εισβολής της Ρωσίας στην πατρίδα της, έγινε θύμα της τυφλής βίας κάποιου που απολαμβάνει την ασυλία και την επιείκεια ενός συστήματος που αυτολογοκρίνεται και αυτοενοχοποιείται, επιτρέποντας την ασυδοσία σε συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού. Η Δύση αντιμετωπίζει ακριβώς αυτή τη διπλή απειλή: του ευρασιατικού μετώπου εξωτερικά και της παρακμής και σήψης των Δυτικών κοινωνιών, που επιβάλλει η ιδεολογία της αφύπνισης. Επιβάλλεται ένας νέος ρατσισμός απέναντι στους λευκούς και θεωρείται δικαιολογημένη οποιαδήποτε βιαιοπραγία σε βάρος τους λόγω της αποικιοκρατίας. Δεν εκπλήσσει λοιπόν το γεγονός ότι ήδη διενεργείται έρανος για να καλύψει τα νομικά έξοδα υπεράσπισης του δολοφόνου απέναντι στην “αδικία” του συστήματος.
Με αυτό τον τρόπο κλείνει και ένας κύκλος του ρατσισμού, καθώς η πρώτη του εμφάνιση ήταν στο μεσαίωνα από τους μουσουλμάνους που επεκτείνονταν, και το λευκό χρώμα των κατακτούμενων λαών ήταν αυτό που τους ξεχώριζε και τους οδηγούσε στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. Πρόκειται για μια αποικιοκρατία και ένα ρατσισμό για τα οποία δεν μιλάει η κουλτούρα της αφύπνισης.
Η Δύση ακολούθησε με τη δική της αποικιοκρατία και ρατσισμό, με πρώτο θύμα το βυζαντινό χώρο. Και εδώ να επισημάνουμε ότι δεν είναι όλοι οι λευκοι προερχόμενοι από αποικιοκρατικές δυνάμεις. Ούτε ο ελληνισμός υπήρξε αποικιοκρατική δύναμη αλλά μάλλον αποικιοκρατούμενη χώρα, ούτε η πατρίδα της Ειρήνης, η Ουκρανία. Πάντως η Δύση έχει ήδη κάνει την αυτοκριτική της για την αποικιοκρατία και το ρατσισμό και έχει καταργήσει θεσμικά τη δουλεία εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Μία αντίστοιχη αυτοκριτική δεν έχει γίνει από το μουσουλμανικό κόσμο, ενώ σε κάποιες μουσουλμανικές χώρες η δουλεία καταργήθηκε επίσημα μόλις τη δεκαετία του 1980 και ανεπίσημα συνεχίζεται. Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να προκαλεί εντύπωση το ότι τα πυρά της ιδεολογίας της αφύπνισης επικεντρώνουν μόνο στην δυτική αποικιοκρατία, και αφήνουν στο απυρόβλητο την αντίστοιχη μουσουλμανική. Είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα που καταδεικνύουν τη σαθρότητα των επιχειρημάτων του χώρου αυτού και δικαιολογούν την υποχώρηση στην οποία βρίσκεται στις δυτικές κοινωνίες, παρόλο που υποστηρίζεται από τα ΜΜΕ και τις ελίτ και διατηρεί ακόμα την επικοινωνιακή κυριαρχία. Χρέος των κοινωνιών της Δύσης είναι να συντρίψουν ιδεολογικά την κουλτούρα της αφύπνισης με ένα δημοκρατικό πρόταγμα. Και εδώ χρειάζεται πολύ δουλειά γιατί μέχρι τώρα η αντιπρόταση που έχει επικρατήσει είναι εξίσου αντιδημοκρατική, όπως βλέπουμε στην Αμερική με τον Τραμπ.
Για να το πετύχουν αυτό οι κοινωνίες της Δύσης, χρειάζονται ένα όραμα σε μια δημοκρατική πατριωτική κατεύθυνση. Κι ενώ η αφύπνιση καταρρέει καθώς προσκρούει στην πραγματικότητα, δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα μία εναλλακτική που θα δώσει συνεκτικότητα και δύναμη για να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις του σήμερα. Με τις εξελίξεις να είναι ταχύτατες δεν υπάρχει πολύς χρόνος για να γίνει αυτό, το διακύβευμα όμως είναι τεράστιο…
