του Στέφανου Μανώλη
Η Κύπρος την τελευταία δεκαετία, και σωστά, χέρι με χέρι με τη μητέρα Ελλάδα, προχωρεί σε σημαντικές διπλωματικές πρωτοβουλίες που αποφέρουν ισχυρές συνεργασίες σε πολιτικό επίπεδο, ενώ ταυτόχρονα ισχυροποιεί την αποτρεπτική της ισχύ τόσο μέσω συμμαχιών όσο και με συνεχή εξοπλισμό με σύγχρονα όπλα και αμυντικά συστήματα. Οι τριμερείς Κύπρου-Ελλάδας-Αιγύπτου και Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ, και ο εξοπλισμός του νησιού με αντιαεροπορικά και αντιπυραυλικά συστήματα, κυρίως από Ισραήλ, ΗΠΑ και Γαλλία είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Το ίδιο και η ισχυροποίηση των συνεργασιών/συμμαχιών με Ελλάδα, Γαλλία, Ισραήλ και ΗΠΑ. Ιδιαίτερα την τελευταία τριετία υπό την κυβέρνηση του Νίκου Χριστοδουλίδη όλα τα πιο πάνω έχουν ενταθεί και επιταχυνθεί. Το πιο σημαντικό από όλα είναι η κάθοδος ελληνικών δυνάμεων στο νησί, με φρεγάτες και μαχητικά αεροπλάνα, και η κατάργηση του μισού αιώνα άτυπου δόγματος ότι ‘Η Κύπρος κείται μακράν’.
Ως εδώ καλά! Έξω, και εξοπλιστικά πάμε καλά! Τί γίνεται όμως μέσα; Μέσα, δυστυχώς ο τόπος χάνεται, παραδίδεται σε άλλους αργά-αργά. Όχι τόσο στους Τούρκους αλλά σε άλλους. Θα σας περιγράψω τί γίνεται στην Πάφο, πόλη 40.000 κατοίκων, μέχρι πρότινος, ως ακτινογραφία το τί συμβαίνει στην Κύπρο τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία. Εάν κάποιος περπατήσει στους δρόμους στο ευρύτερο κέντρο της πόλης, θα μπερδευτεί εάν βρίσκεται σε ελληνικό μέρος ή κάπου αλλού. Χωρίς υπερβολή, ο μισός πληθυσμός δεν είναι ελληνικής καταγωγής. Και δεν μιλάμε για τη συνήθη τουριστική περίοδο Μαΐου-Οκτωβρίου, μιλάμε ολόχρονα με τάση μονιμότητας. Η πόλη πλέον κατοικείται κατά το ήμισυ από Άραβες και Ασιάτες ως επί το πλείστον μουσουλμάνους, Εβραίους, Κινέζους, Ρώσους, Ουκρανούς και άλλους Ευρωπαίους.
Σε εστιατόρια, καφέ, βενζινάδικα, φαστφουντάδικα, κατασκευαστικό τομέα, εξωτερικές υπηρεσίες του δήμου όπως καθαριότητα και επιδιορθώσεις υποδομών, υδραυλικές και ηλεκτρολογικές υπηρεσίες, συντηρήσεις κτιρίων και βιομηχανία, θα σε εξυπηρετήσουν κυρίως Άραβες και Ασιάτες, στην συντριπτική πλειοψηφία μουσουλμάνοι. Στον ξενοδοχειακό και τουριστικό τομέα θα σε εξυπηρετήσουν κυρίως Ευρωπαίοι, συνήθως από Ανατολική Ευρώπη. Εβραίοι και Κινέζοι δεν εργάζονται, απλά επενδύουν κυρίως αγοράζοντας γη και υποδομές σε μεγάλη κλίμακα, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με την πλειοψηφία Ρώσων και Ουκρανών. Τα ίδια περίπου συμβαίνουν σε Λεμεσό, Λάρνακα, ελεύθερη Αμμόχωστο και σε μικρότερο βαθμό στη Λευκωσία.
Γιατί αυτά που περιγράφω πιο πάνω είναι όχι μόνο ανησυχητικά, αλλά απαράδεκτα, κατακριτέα και εθνοκτόνα; Εάν η παρούσα κυβέρνηση και η επερχόμενη σε λιγότερο από 20 μήνες, δεν θέσει ως προτεραιότητα όχι μόνο την διπλωματική, πολιτική και στρατιωτική θωράκιση, αλλά και την κοινωνική θωράκιση, τότε, όχι πολύ μακριά, ίσως σε 1-2 δεκαετίες απλά θα έχουμε ισχυρές συμμαχίες και ισχυρά αμυντικά συστήματα για να προστατέψουμε μία Κύπρο χωρίς Έλληνες. Αυτό που γράφω δεν είναι υπερβολή. Παραθέτω μερικά δεδομένα από μια απλή έρευνα στο διαδίκτυο: Την 1η Ιανουαρίου 2025 το ποσοστό του πληθυσμού της Κύπρου που δεν ήταν Έλληνες ήταν 24,8%, έχοντας την τρίτη χειρότερη θέση μετά το Λουξεμβούργο και τη Μάλτα. Αντίθετα την ίδια περίοδο, σε χώρες όπως η Πολωνία, Σλοβακία, Ρουμανία, Βουλγαρία και Ουγγαρία, οι αλλοδαποί αντιπροσώπευαν λιγότερο από το 3% του πληθυσμού, που θεωρείται φυσιολογικό. Να σημειωθεί ότι από το 24,8% των αλλοδαπών της Κύπρου, μόνο το 10% επί του συνόλου του πληθυσμού προέρχεται από χώρες της ΕΕ, με ότι συνεπάγεται αυτό.
Ένα άλλο ανησυχητικό στατιστικό στοιχείο είναι οι αγοραστές ακινήτων στην Κύπρο. Το 2024 επί του συνόλου των μεταβιβάσεων περιουσιών, το 27% κατέληξε σε χέρια αλλοδαπών, με τα πρωτεία, να έχει η Πάφος με 44%! Αν ο ρυθμός αυτός συνεχιστεί, χωρίς εθνική κρατική παρέμβαση, κυριολεκτικά σε λίγα χρόνια θα μιλάμε για μία Κύπρο χωρίς Έλληνες.
Εν κατακλείδι, πολύ καλά κάνει η παρούσα κυβέρνηση που ενισχύει ποικιλοτρόπως το γεωπολιτικό αποτύπωμα της χώρας, με συμμαχίες και εξοπλισμούς. Όλα αυτά θα έχουν νόημα εάν έχουμε πατρίδα και Έλληνες να υπερασπιστούμε. Εάν συνεχίσουμε αγνοώντας το ποιος μπαίνει στη χώρα και τί κάνει, τότε σύντομα ο Αττίλας του 1974 που μας άφησε μισό νησί, θα ολοκληρωθεί όχι από στρατιωτική εισβολή, αλλά από δημογραφική. Η κυβέρνηση Χριστοδουλίδη και το αρμόδιο υπουργείο δεν έχουν καιρό για χάσιμο. Το παράδειγμα Πολωνίας, Σλοβακίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας και Ουγγαρίας είναι ενδεικτικό. Εξάλλου ας αναλογιστούμε πόσο ωραίο είναι να πηγαίνεις σε μία χώρα και να σε εξυπηρετούν ντόπιοι που γνωρίζουν την ντόπια κουλτούρα, και πόσο διαφορετικά και άχαρα είναι να έχεις να κάνεις με αλλοδαπούς που ούτε τη γλώσσα μιλούν ούτε της ίδιας κουλτούρας είναι. Επομένως, το δημογραφικό και η μεταβίβαση περιουσίας είναι εθνική υπόθεση. Και η παρούσα κυβέρνηση και η επόμενη θα είναι υπόλογες προς την ελληνική ιστορία και παράδοση χιλιετιών του τόπου για το τί θα πράξουν το αμέσως επόμενο διάστημα αναφορικά με αυτό το κρίσιμο για την επιβίωση του ελληνισμού στην Κύπρο θέμα. Ίδωμεν…
Στηρίξτε το Άρδην κάνοντας μια προσφορά ΕΔΩ.
