Ντράφι 2007

της Δρος Αγγελίνας Μεταξάτου

Η αντιπεριβαλλοντική πολιτική όλων των κυβερνήσεων και η συνεχιζόμενη υποβάθμιση της παιδείας στην χώρα, έχουν κάνει τον πολίτη αφενός να στερηθεί παντελώς την αγάπη του για το ωραίο και τον σεβασμό του στη φύση, που ήταν άλλοτε στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας του. Αφετέρου να λησμονήσει την αναφορά του Πλάτωνα: «Άνθρωπος τελειωθείς βέλτιστον των ζώων, χωρισθέν δε νόμου και δίκης, χείριστον πάντων».

Διαχρονικά οι κυβερνήσεις προωθούν την προχειρότητα (κατεπείγοντα όλα), την δήθεν «κατάσταση εξαίρεσης» και το εύκολο κέρδος, καταπαντώντας συνεχώς την αρχή της βιωσιμότητας, της ορθής διοικητικής πρακτικής και της έντιμης διαχείρισης του δημόσιου χώρου και χρήματος.

Η περιφρόνηση των νόμων που οι ίδιες ψηφίζουν, οι ανήθικες από κάθε άποψη διατάξεις και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου όπως οι νομιμοποιήσεις (!) αυθαιρέτων (contradiction in terms), αλλά πρωτίστως η εξάρτηση της δικαστικής από την πολιτική εξουσία, επέφεραν παρακμή στην κοινωνία, την χρεoκοπία της οικονομίας και την καλπάζουσα περιβαλλοντική καταστροφή.  Η παρακμή άλλωστε είναι η συνέπεια  του ολοκληρωτισμού, ενώ η ευημερία της κοινωνίας το αποτελέσμα της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Η αρχή αυτή δεν είναι απλά ιδεολογική, αλλά ουσιαστική από την εποχή του Σόλωνα.  Με αυτή την νομοθετική και διοικητική πρακτική,  η ηγεσία της χώρας εύκολα κατέστρεψε ρέματα, ποτάμια, υγροβιότοπους και θαυμάσιους θαλάσσιους παράδεισους για να δημιουργηθούν επιδοτούμενοι επιχειρηματίες χρεoκοπημένων κλάδων όπως οι υδατοκαλλιέργειες.

Τα ελεγχόμενα ΜΜΕ και πρωτίστως η δικαιοσύνη, ουδέποτε εξέτασαν τέτοια φαινόμενα σε βάθος και ουδέποτε η δικαιοσύνη και η διοίκηση αποκατέστησαν την πραγματική ζημιά στα δημόσια ταμεία και τη φύση. «Αδικία έξις υπεροπτική νόμων» (Πλάτων). Ο πολίτης δεν έχει εργαλεία ελέγχου και συμμετοχής στις αποφάσεις που λαμβάνονται γι’ αυτόν, ενάντια σ’ αυτόν. Η τεράστια δαπάνη σε φόρους που πληρώνει για να συντηρεί τη νομοθετική, δικαστική και διοικητική χίμαιρα που ονομάζουμε κράτος και την γραφειοκρατική μέδουσα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ΕΕ) και των διεθνών συμβάσεων και οργανισμών, δεν του αποδίδει προστασία ενάντια στην υποβάθμιση του τόπου του, της περιουσίας του και της ποιότητας της ζωής του.

Αν και στο παράλληλο σύμπαν της κείμενης νομοθεσίας εξακολουθεί να αναφέρεται ότι: τα ρέματα συνιστούν οικοσυστήματα που έχουν ζωτική σημασία για την ισορροπία του περιβάλλοντος, ιδίως μάλιστα αυτά που διασχίζουν οικισμούς. Το κράτος υποχρεούται κατά συνέπεια να διατηρεί τα πάσης φύσεως υδατορέματα στη φυσική τους κατάσταση προς διασφάλιση της λειτουργίας τους ως οικοσυστημάτων.

Η οικολογική πραγματικότητα είναι ζοφερή, οι ακτές και οι θάλασσες είναι πλέον κατεστραμμένες, οι υγρότοποι μπαζωμένοι και κτισμένοι όπως τα 700 ρέματα της Αττικής και τα 3 ιστορικά ποτάμια της: ο Ιλισσός, ο Κηφισσός και ο Ηριδανός.

Οι επιπτώσεις της συγκέντρωσης του πληθυσμού στην Αττική έχουν μεταβάλει καθοριστικά την αισθητική του τοπίου και τις συνθήκες διαβίωσης στο λεκανοπεδίο της Αττικής, ενώ η επαρχία ερημώθηκε. Ο αστικός ιστός έχει επεκταθεί ανεξέλεγκτα στις πλαγιές των ορεινών όγκων του λεκανοπεδίου και η επέκταση συνεχίζεται.

Ειδικότερα στην ορεινή ζώνη της ανατολικής Πεντέλης, η οικιστική ανάπτυξη ήρθε σχετικά πρόσφατα όταν ήταν ήδη ορατές οι πληγές της καταστροφής του Υμηττού και της Πάρνηθας.

Οι δασικές εκτάσεις, η χλωρίδα και η πανίδα του βουνού καταστράφηκαν με τις μεγάλες πυρκαγιές, κατά τις δεκαετίες του ’80, του ΄90, η τεράστια πυρκαγιά του 2007 στο Ντράφι και τελευταία εκείνη στις 23/7/2018 που οδήγησε στην τραγωδία στο Μάτι. Ορισμένοι αυτοδιοικητικοί παραμένουν στις θέσεις τους μετά τις τραγικές πυρκαγιές στις δύο περιοχές που είναι πλέον, κάτω από τον ίδιο Δήμο. Οι νεκροί στο Μάτι και οι καμμένες περιουσίες και τα δάση στο Ντράφι, περιμένουν ακόμα δικαίωση.

Οι ακραίοι κίνδυνοι από τις επαναλαμβανόμενες φωτιές αλλά και η αυξανόμενη εγκληματικότητα που δέχονται οι κάτοικοι αυτών των ορεινών αραιοκατοικημένων οικισμών, έχουν αυξήσει το ενδιαφέρον τους για συλλογικές προσπάθειες προστασίας και βελτίωσης των συνθηκών ζωής τους. Οι αρχές όμως της περιφέρειας, της αποκεντρωμένης  διοίκησης και των κεντρικών διοικήσεων, αδρανούν ή αδιαφορούν.

Τα οικοσυστήματα που δημιουργούν τα ρέματα είναι οάσεις ιδιαίτερου φυσικού κάλλους τα οποία στην αρχαιότητα φυλάσσονταν ως τόποι ιεροί και επιλέγονταν ως θέσεις ανεκτίμητων μνημείων (π.χ., το Λύκειο του Αριστοτέλη), και αρχαίων ναών. 

Στο μέσον της διαδρομής του ρέματος του Βαλανάρη, στο Ντράφι, δημιουργείται ο ομώνυμος μικροκαταρράκτης των έξι μέτρων που καταλήγει σε μια μικρή λιμνούλα. Αυτός είναι ο μοναδικός που σώζεται στην Αττική, όπου άλλοτε έρεαν 20 πανέμορφοι καταρράκτες δίνοντας ζωή και ομορφιά, αλλά μπαζώθηκαν από την πολιτεία.

Μετά από την ευρύτατη όσο και απρόσεκτη προβολή του ρέματος τα τελευταία χρόνια σαν τοπίο φυσικού κάλλους, και ιδίως του καταρράκτη, από ιστοσελίδες «οικολογούντων» και ΜΜΕ, πλέον συρρέουν επισκέπτες για κολύμπι και τσιμπούσι στο αφύλακτο και χιλιοκαμμένο δάσος. Ο καταρράκτης κατέστη τουριστική ατραξιόν για «μαζικές» επισκέψεις και φαγοπότι που συμβάλλουν στην έντονη περιβαλλοντική υποβάθμιση του.  Πριν λίγα χρόνια κάποιοι γνωστοί – άγνωστοι διαμόρφωσαν σε δασική περιοχή ένα αυθαίρετο μονοπάτι προς τον καταρράκτη. Έκτοτε, η πρόσβαση συνεχώς διαπλατύνεται και επιμηκύνεται στα κρυφά, μέσα σε δασική περιοχή, για να γίνει η αρχή του τέλους για το ρέμα και τον οικισμό. Σε θέση μάλιστα που τα ασταθή πρανή συνεχώς υποχωρούν και η κάθοδος των επισκεπτών επιδεινώνει τις κατολισθήσεις.  

Οι προηγούμενες πυρκαγιές στο Ντράφι έκαψαν όλη τη βλάστηση στη βαθιά χαράδρα που ρέει το ρέμα. Γνωρίζουμε καλά πως η φωτιά κινείται πάντα με ιλιγγιώδη ταχύτητα λόγω της μορφολογίας του εδάφους και των ισχυρών ανέμων της περιοχής που ενισχύονται από την φωτιά.

Η ανεξέλεγκτη παραμονή εκατοντάδων επισκεπτών στη χαράδρα, αυξάνει τον κίνδυνο πυρκαγιάς από τους επισκέπτες και τα σωρευμένα ξερόκλαδα, που είναι αφημένα για μήνες μαζί με κάθε λογής εύφλεκτη ύλη σε κάθε σημείο της περιοχής.

Οι κάτοικοι ενεργοποιήθηκαν και προσπάθησαν από το 2019 να ενημερώσουν την διοίκηση όλων των επιπέδων από το δήμο μέχρι τα υπουργεία, για την προστασία του ρέματος, αλλά μάταια. 

Μπήκε λοιπόν η τέχνη της επικοινωνίας των ΜΜΕ στην εκστρατεία εξαφάνισης και του τελευταίου καταρράκτη της Αττικής με ιδιαίτερη επιτυχία, λόγω της περιβαλλοντικής άγνοιας του μέσου Έλληνα που διαμορφώνει η ανεπαρκής οικολογική και βιολογική παιδεία του. Αλλά και της ασφυκτικής εικόνας της γειτονιάς του που είχε κάποτε ιδιαίτερο φυσικό κάλλος, στις όχθες του Ηριδανού, του Κηφισσού, στο δέλτα στο Μοσχάτο, Φάληρο κλπ.

Οι επισκέπτες που έρχονται στο ρέμα, ίσως αγνοούν ότι στη γειτονιά που κατοικούν, υπήρχαν ακόμα πιο όμορφα ρέματα, ένας υγροβιότοπος ή ένα ποτάμι. Η τηλεοπτική εκπομπή «Μηχανή του χρόνου» έκανε κάποτε ένα αξιοπρόσεκτο αφιέρωμα, χρησιμοποιώντας τα λιγοστά στοιχεία που υπάρχουν για το δίκτυο ρεμάτων της Αττικής των αρχών του 20ού αιώνα. Ίσως αποτελεί την μοναδική εκπομπή που έχει γίνει για το θέμα αυτό.

Αντί λοιπόν οι επισκέπτες να συνωστίζονται στο ρέμα του Βαλανάρη και να το καταστρέφουν για λίγη «χαλάρωση»,  πρέπει να αναζητήσουν τα ρέματα που υπάρχουν ή υπήρχαν στην περιοχή που κατοικούν και να τα αποκαλύψουν, τόσο για την βελτίωση του μικροκλίματος όσο και για την ομορφιά και την γαλήνη που προσφέρουν. Πρέπει να σκεφτούν και να δουν ότι η διάσωση και αποκάλυψη τους είναι η μόνη αναγκαία δημόσια επένδυση που θα βελτιώσει την καθημερινότητα τους.

O δημοκρατικός έλεγχος πρέπει να εφαρμοστεί για να σταματήσουν πια τα μπαζώματα υγροτόπων και ακτών για φαραωνικά έργα, καζίνο και όπερες ή δημιουργίας de novo μικροϊδιοκτησιών για πλουτισμό και ψηφοθηρία.


Ο Δήμος Ρ-Π εκτείνεται από το Πικέρμι έως το Μάτι και όλοι γνωρίζουν ότι οι αυθαιρεσίες και η αμέλεια οδηγούν σε τραγωδίες. Επί ένα έτος οι κάτοικοι ζητούν να ελεγχθεί η επισκεψιμότητα στην αναδασωτέα αυτή περιοχή, να μπουν κανόνες και να γίνει μια ασφαλής πρόσβαση από άλλο σημείο, εκτός οικισμού, όχι δίπλα στην κεντρική του λεωφόρο. Ο Δήμος και το κοινοτικό συμβούλιο αρνιόντουσαν όμως, να εμπλακούν ως αναρμόδιοι. Τελευταία είδαν μεγάλο πλήθος να συρρέει στο ρέμα και διέβλεψαν «αξιοποίηση» του καμμένου βιότοπου, για αναψυκτήριο ή «τουρισμό».

Ξαφνικά στις 20/5/2020 συνεκάλεσαν κοινοτικό συμβούλιο, παρουσία του Δημάρχου, αλλά …..κεκλεισμένων των θυρών! Οι πολίτες παραβρέθηκαν εκτός της αίθουσας του ΚΣ και απαίτησαν από τον πρόεδρο του ΚΣ να κλείσει άμεσα η επικίνδυνη πρόσβαση στο ρέμα, έστω προσωρινά, γιατί η πρόκληση φωτιάς είναι πολύ πιθανή και για άλλους σοβαρούς λόγους. Το κοινοτικό συμβούλιο, εξ όσων διέρρευσαν, δεν αποδέχθηκε το αίτημα τους. Την επικίνδυνη αυτή πρόσβαση στο γκρεμό που δημιούργησαν κάποιοι «κρυφά», την φυλάνε σαν το ιερό δισκοπότηρο!

Έτσι, όχι μόνον δεν διορθώνουν την αυθαιρεσία αλλά την παρατείνουν για να την ….νομιμοποιήσουν μια μέρα (!), αδιαφορώντας ότι σε περίπτωση πυρκαγιάς ή σεισμού οι επισκέπτες δεν έχουν τρόπο διαφυγής και μπορεί θα εγκλωβιστούν. Σαν ιερό δισκοπότηρο άλλωστε, φυλάσσονταν και οι αυθαιρεσίες στο Μάτι.

Ντράφι και Μάτι μοιράζονται τις ίδιες υπηρεσίες, τις ίδιες εμπειρίες και ζουν κάτω από τον ίδιο Δήμο. Ζουν με τον φόβο μιας νέας πυρκαγιάς.

Εκ των υστέρων οι υπουργοί μίλησαν για πολλές παρανομίες στο Μάτι που όμως τόσα χρόνια ο Δήμος και η πολιτεία ανέχονταν. Το αδίκημα επειγόντως και αναδρομικά, έγινε πλημμέλημα …., οι αιρετοί επανεξελέγησαν, σε μια πολιτεία όπου η αδικία έγινε έξις και η αρχή της «contradiction in terms» έγινε το πολίτευμα της.  Τίποτα δεν τους κλονίζει και παραμένουν προφητικές οι φράσεις του Ροϊδη «Οι Άγγλοι έχουσι δύο βουλάς, την άνω και την κάτω, ημείς μίαν μόνην ανωκάτω» και του Άρη Αλεξάνδρου «Το μόνο που μας έμεινε είν’ ένα τζάμι σπασμένο κολλημένο βιαστικά με τέσσερις λουρίδες μαχητικής αρθρογραφίας».

Σημ.: Χίμαιρα ονομάζεται ένα τρικέφαλο μυθολογικό τέρας που εξέπνεε φωτιά, είχε σώμα κατσίκας, κεφάλι λιονταριού, και η ουρά του κατέληγε σε φίδι. Στη βιολογία, ο όρος χίμαιρα χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει οργανισμούς που φέρουν ανομοιογενές γενετικό υλικό το οποίο προέρχεται από συνδυασμό γενετικού υλικού δύο ή περισσοτέρων οργανισμών.

contradiction in terms: δηλώνει την αντινομία και την αντίφαση στους όρους άσκησης της πολιτικής με αποτέλεσμα την ανομία

Ετικέττες:

11 Σχόλια

  1. Αγγελίνα says:

    contradiction in terms: δηλώνει την αντινομία και την αντίφαση στους όρους άσκησης της πολιτικής με αποτέλεσμα την ανομία.

  2. οι υδατοκαλλιέργειες αποτελούν τον δεύτερο εξαγωγικό κλάδο της χώρας μας και γιατί όχι και τον πρώτο σύμφωνα με το παράδειγμα του σολομού της Νορβηγίας. Όσο για τον καταρράκτη στο Ντράφι δεν είναι ο μοναδικός ανάντι του Βαλανάρη, υπάρχει δε πολύ ωραιότερος αυτός της Ραπεντώσσας στην Πεντέλη. Σημασία έχει ο σεβασμός του περιβάλλοντος και όχι η απόλαυσή του.

  3. Οι υδατοκαλλιεργειες ειναι μια κρατικοδιαιτη δραστηριότητα από το 1984 σε παραλίες και κόλπους που γεμίζουν αφρούς, οργανική ύλη και βρωμάνε.
    Η πώληση των δύο “κολοσσών ” ΝΗΡΈΑΣ και ΣΕΛΟΝΤΑ που ειχαν λάβει αμύθητα πόσα σε επιδοτήσεις δηλ καθαρό χρήμα μετά τη χρεοκοπία τους γράφτηκε ότι
    πωλήθηκαν ΕΝΑ ευρώ μαζί με τεράστιες παράκτιες δημόσιες εκτάσεις που χρησιμοποιούν . Είναι ψέμα;
    Εκτός του τουρισμού δημιουργούν τεράστιο πρόβλημα στους ψαράδες.
    Όσο για τις εξαγωγές τους ….Greek statistics

  4. Οι υδατοκαλλιεργειες ειναι μια κρατικοδιαιτη δραστηριότητα από το 1984 σε παραλίες και κόλπους που γεμίζουν αφρούς, οργανική ύλη και βρωμάνε.
    Η πώληση των δύο “κολοσσών ” ΝΗΡΈΑΣ και ΣΕΛΟΝΤΑ που ειχαν λάβει αμύθητα πόσα σε επιδοτήσεις δηλ καθαρό χρήμα μετά τη χρεοκοπία τους γράφτηκε ότι
    πωλήθηκαν ΕΝΑ ευρώ μαζί με τεράστιες παράκτιες δημόσιες εκτάσεις που χρησιμοποιούν . Είναι ψέμα;
    Εκτός του τουρισμού δημιουργούν τεράστιο πρόβλημα στους ψαράδες.
    Όσο για τις εξαγωγές τους ….Greek statistics

  5. ΜΗΝΑΣ ΓΡ says:

    Η ιχθυοκαλλιέργεια είναι ένας κλάδος που θα μπορούσε να αποτελεί έναν δυναμικό τομέα πρωτογενούς παραγωγής, βιώσιμο περιβαλλοντικά και οικονομικά. Οι μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου έχουν χρέη στις τράπεζες που προσεγγίζουν το 1 ΔΙΣ ευρώ, ενώ εδώ και πολλά χρόνια βρίσκονται υπό τραπεζική επιτήρηση. Αυτό συμβαίνει παρ’ όλα τα ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ εκατομμύρια επιδοτήσεων από πόρους της Ε.Ε. που είχαν λάβει τις προηγούμενες δεκαετίες, ενώ τα τελευταία χρόνια αυτά τα υπέρογκα χρέη των μεγάλων (μόνο) εταιρειών ιχθυοκαλλιέργειας κουρεύονται συστηματικά (με ένα κούρεμα που προφανώς μέσω των τραπεζικών ανακεφαλαιώσεων μετακυλίεται στους πολίτες). Το 2018 η ΣΕΛΟΝΤΑ πουλήθηκε ένα (!) ευρώ σε όμιλο fund.
    Με τον τρόπο που από το 1980 καιμετά, υλοποιείται η ιχθυοκαλλιέργεια στην Ελλάδα – ακολουθώντας πρότυπα (;) διαχείρισης οικονομολόγων και όχι των πραγματικών ιχθυοτρόφων – έχει καταλήξει να αποτελεί άλλη μία προβληματική βιομηχανική πρακτική. Σημαντική πτυχή του προβλήματος αποτελεί η αντίφαση του κατά πόσο προτεραιότητα είναι η πώληση των ψαριών ή η πώληση μετοχών. Οι μεγάλες εταιρείες του κλάδου οι οποίες είναι ενταγμένες στο χρηματιστήριο, επί δεκαετίες συχνά πωλούν τα προϊόντα τους σε τιμές κάτω του κόστους, δημιουργώντας γενικευμένες συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού. Ως αποτέλεσμα, η προστασία του περιβάλλοντος τίθεται ως τελευταία προτεραιότητα, ενώ αυτονόητο είναι ότι η ποιότητα του περιβάλλοντος καθορίζει και την πολύ χαμηλή ποιότητα των εκτρεφόμενων ψαριών.
    Οι κρατικές και ευρωπαϊκές αρχές που ελέγχουν τον τομέα της ιχθυοκαλλιέργειας, εθελοτυφλούν έναντι των πραγματικών προβλημάτων του κλάδου (όπως είναι οι ρυπογόνες περιβαλλοντικές επιπτώσεις, ο αθέμιτος ανταγωνισμός των μεγάλων έναντι των μεσαίων/μικρών εταιρειών, οι αλληλεπιδράσεις με τις τοπικές κοινωνίες, τον τουρισμό, την αλιεία, κα).

  6. Επειδή είμαι γνώστης της ελληνικής πραγματικότητας, ανέφερα σαν αντιπαράθεση τις υποδειγματικές νορβηγικές υδατοκαλλιέργειες. Η Νορβηγία ζει από τα πετρέλαια και τις υδατοκαλλιέργειες. Επειδή της έβαλαν περιορισμούς μπήκε και βγήκε από την ΕΕ. Γιατί; Γιατί μπορεί να ζήσει μόνη της και ωραία, σεβόμενη το περιβάλλον της με υποδειγματικές πρακτικές. Αφού δεν μπορούμε να διδαχθούμε και να την μιμηθούμε, ας τσακωνόμαστε μεταξύ μας!

  7. Συμπληρωματικά μια και χρησιμοποιήθηκε ο απαξιωτικός όρος Greek statistics, παραθέτω ότι η ΕΛΣΤΑΤ είναι ανεξάρτητη αρχή ελεγχόμενη από την EUROSTAT, της οποίας η τελευταία αναφορά είναι της 20/4/2020.

  8. 1. Η ΕΛΣΤΑΤ σίγουρα ελέγχεται από την EUROSTAT και με μεθοδεύσεις σε βάρος μας, μας έβαλε στα μνημόνια αν και το χρέος μας και τα οικονομικά μας τότε, ήταν πολύ καλύτερα από ότι σήμερα. Η Ιταλία είχε σοβαρότερο πρόβλημα αλλά δεν άφησαν οι πολιτικοί της να γίνουν τα ίδια στην χώρα τους. Η ΕΛΣΤΑΤ δεν είναι ανεξάρτητη είναι ανεξέλεγκτη παντελώς. Ενώ θα έπρεπε να ελέγχεται από τον λαό που την πληρώνει τον” επενδυτή “της για να κάνει καλή στατιστική και επιστημονική δουλειά.

    2.Η Ελλάδα έχει τεράστιες παράκτιες εκτάσεις κατάλληλες για αλιεία και εκτατική καλλιέργεια σε λιμνοθάλασσες.
    Δεν χρειάζεται την χρεωκοπημένη υδατοκαλλιέργεια σε κλωβούς εντός κλειστών κόλπων πχ Αργοστόλι, Σοφικό κλπ.
    Η Νορβηγία αφενός βάζει τους κλωβούς σε ανοικτό ωκεανό σε μεγάλα βάθη αφετέρου σε κρύες θάλασσες, τρίτον και σημαντικότερο με μικρό τονάζ δηλ μικρότερες ποσότητες ψαριών για να μην ξεπατώνει τη θάλασσα.
    Εμείς κάνουμε ακριβώς τα αντίθετα.
    Η Ελλάδα μπορούσε να πλουτίσει τα νησιά της με την ενίσχυση της θαλάσσιας αλιείας και να κρατήσει εκεί τον κόσμο. Αλλά έκανε το αντίθετο διέλυσε την αλιεία και έριξε στην δυσοσμία των κλωβών δις επιδοτήσεων.

  9. αφού δεν μπορώ να σας πείσω, ότι αυτά είναι τα επίσημα στατιστικά στοιχεία της χώρας μας για κυβέρνηση και αντιπολίτευση, μας αρέσουν δε μας αρέσουν, αφού δεν μπορώ να σας πείσω με το υπόδειγμα της Νορβηγίας την οποία έπρεπε να μιμηθούμε για τις δικές μας θαλασσοκαλλιέργειες, τότε τι να συζητούμε “ου με πείσης και αν με πείσης”!

  10. Υ.Γ συμπληρωματικά παραθέτω στοιχεία του FAO για τις παγκόσμια παραγωγή ιχθυηρών. Από τους 172 περίπου εκατ. τόννους παραγωγής το 2017 (δεν υπάρχουν στοιχεία νεώτερων ετών) τα μισά σχεδόν ανήκουν τις υδατοκαλλιέργειες με αυξητική τάση. Νομίζω κάτι σημαίνουν οι αριθμοί αυτοί, μας αρέσουν ή όχι.-

  11. Τα στοιχεία του FAO είναι τα ίδια με της ΕΛΣΑΤ, σε άλλη μορφοποίηση η άλλη επεξεργασία. Υδατοκαλλιεργεια κάνουν με πολλές μεθόδους. Τα βιβαρια πχ είναι χώροι εντατικής καλλιέργειας. Οι κλωβοι όμως στη θάλασσα συνοδευόμενοι από καταπάτηση ακτών και ρύπανση είναι η κοινή Ελληνική πρακτική. Με πολύ κρατικό χρήμα και θολή επιδότηση, κούρεμα χρέους κλπ. Η Ελλάδα οφείλει να αναγεννήσει την αλιεία της, οικογενειακή δραστηριότητα με μεγάλο και έντιμο κέρδος.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek
elGreek