Do not stand at my grave and weep

I am not there. I do not sleep.

I am a thousand winds that blow.

I am the diamond glints on snow.

I am the sunlight on ripened grain.

I am the gentle autumn rain.

When you awaken in the morning’s hush

I am the swift uplifting rush

Of quiet birds in circled flight.

I am the soft stars that shine at night.

Do not stand at my grave and cry;

I am not there. I did not die.

Mary Elizabeth Frye

Του Αντώνη Σπυρόπουλου

Οι Έλληνες κουβαλούν στις πλάτες τους μια μεγάλη ιστορία χιλιάδων χρόνων. Μια ιστορία που χαρακτήρισε και καθόρισε αποφασιστικά, μέσα από τη φιλοσοφία τους, τις τέχνες, την πολιτειακή τους οργάνωση, τις επιστήμες, την εξέλιξη του δυτικού κόσμου.

Ακόμα και σήμερα, όμως, εξακολουθούν μέσω του πυρήνα των ιδεών και των θεσμών που παρήγαγαν (Δημοκρατία, Φιλοσοφία, κοινωνικές ιδέες) να επηρεάζουν την πλειοψηφία της σκέψης του Δυτικού πολιτισμού (βλ. Δυτικά Πανεπιστήμια και τμήματα ελληνιστικών και ελληνικών σπουδών).

Στην χώρα μας , ωστόσο, η μεγάλη πλειοψηφία των κατεστημένων διανοούμενων, των πολιτικών και των οικονομικών ελίτ, προσπαθεί να αναδομήσει, να παραποιήσει, να αποσιωπήσει, να παραχαράξει, να στρεβλώσει την ιστορία αυτή που συνδέει τους Έλληνες με την ταυτότητά τους και την προσδιορίζει όσο καμμιά άλλη συνιστώσα.

Ταυτόχρονα η ίδια “μίζερη” και δυτικοτραφής ελίτ πολεμά επί σειρά δεκαετιών τους “βραχίονες” που διαδραματίζουν βασικό ρόλο στην μεταφορά της ιστορικής συνείδησης στους Έλληνες: την ορθοδοξία και την λαϊκή τους παράδοση (δημοτικό τραγούδι, κοινότητες-χωριά κλπ)

Εξ ου και ο πόλεμος που οι ιδεολογικοί ταγοί του εθνοαποδομητισμού έχουν κηρύξει απέναντι στην ιστορία μέσω μιας συντεταγμένης προσπάθειας αποδόμησης της σημασίας τόσο των ιστορικών γεγονότων όσο και των πρωταγωνιστών τους.

Και ο πόλεμος αυτός εξελίσσεται κυρίως στους χώρους των πανεπιστημιακών σχολών και κυρίως των ανθρωπιστικών και ιστορικών τμημάτων.

Γίνεται προσπάθεια με αυτόν τον τρόπο να διαμορφωθούν τα νέα στρώματα ιδεολογικών “γενίτσαρων” με σκοπό σε δυο με τρεις γενιές να “εξαφανιστεί” από τους Έλληνες κάθε χαρακτηριστικό πολιτισμικής ιδιαιτερότητας.

Ο αγώνας, λοιπόν, να διδάξουμε στα παιδιά μας και στις νέες γενιές την Ιστορία και την ιστορική τους καταγωγή αποτελεί, σήμερα, ύψιστο καθήκον καθενός από μας.

Ο Ελληνικός λαός όντας ένας ιστορικός λαός (βλ. Γ. Καραμπελιάς) για να μπορέσει να συνθέσει ένα νέο όραμα στο σύγχρονο κόσμο, για να μπορέσει να βρει τον βηματισμό του και τη θέση του μέσα σε αυτόν τον νέο κόσμο, έτσι όπως διαμορφώνεται, οφείλει πρωτίστως να γνωρίζει την ιστορική του καταγωγή, το πως διαμορφώθηκε μέσα στους εκατοντάδες αιώνες ιστορίας του. Να προσδιορίσει τα λάθη και τα προτερήματά του, να ξεπεράσει τις εμφύλιες διαμάχες και έριδες, να επαναπροσδιορίσει και να αναγεννήσει την ταυτότητά του, δίνοντας της την ώθηση και τα χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης ταυτότητας και συνθέτοντας ένα νέο όραμα για τον ελληνισμό, όραμα ωστόσο που θα πηγάζει άμεσα από την ιστορική του καταγωγή.

Ένα όραμα που αποτελεί το ΜΟΝΟ που θα λύσει όλες τις παθογένειες της ελληνικής πραγματικότητας είτε είναι κοινωνικές, είτε οικονομικές, πολιτισμικές.

Το μόνο που άλλωστε θα βοηθήσει την ίδια την Ευρώπη και τον δυτικό κόσμο να ξεφύγει από την πολιτισμική της κρίση, την πολιτική της διάλυση και την απορρόφησή της από τον ισλαμισμό.

Ο ελληνισμός, όπως πάντοτε στην ιστορία του, είναι ο μόνος που μπορεί να παίξει το ρόλο του αναχώματος απέναντι στην επεκτατικότητα του νεο-οθωμανισμού και του φανατικού ισλαμισμού εξ ονόματος της Ευρώπης.

Να γιατί ο αγώνας για την ιστορία, σήμερα, αποτελεί την μοναδική διέξοδο για το λαό μας από τις στρεβλώσεις των τελευταίων δεκαετιών.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*

elGreek