του Γιάννη Σιδέρη από το liberal.gr
Ο Αλέξης Τσίπρας στο βιβλίο του «Ιθάκη» έχει χαρακτηρίσει την Ζωή Κωνσταντοπούλου ως χαρακτηριστική περίπτωση αυτοκαταστροφικής αδιαλλαξίας, και παράλληλα ως νάρκισσο με εξουσιαστική μανία, γεγονός που την κατέστησε παράγοντα γελιοποίησης του Κοινοβουλίου.
Και μπορεί ο Αλέξης γενικώς και διαχρονικώς να μην έχει δώσει δείγματα επαρκούς ευθυκρισίας, όμως τη Ζωή την έζησε από πολύ κοντά και την υπέστη επώδυνα (δική του η λέξη), ώστε η προσέγγισή του να έχει το τεκμήριο της επίγνωσης.
Και ας προσθέσουμε στην αρχηγό της Πλεύσης η εξουσιαστική μανία μπολιάζεται και από το αδίστακτο του χαρακτήρα της, που ενίοτε λαμβάνει πινελιές απανθρωπιάς.
Χθες με το συνηθισμένο bullying που ασκεί στους ανθρώπους, κατόρθωσε να στείλει στο νοσοκομείο την προϊσταμένη της Ανεξάρτητης Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας, η οποία υπέστη νευρικό κλονισμό και έχασε τις αισθήσεις της ύστερα από λεκτική αντιπαράθεση με τη Ζωή.
Η εργασιακή διαφορά αφορούσε την καταγγελία της Άννας Καρακίτσου, πρώην εργαζόμενης της Πλεύσης, η οποία είχε καταφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας καταγγέλλοντας παραβίαση της εργατικής νομοθεσίας από την πρόεδρο του κόμματος. Η εργασιακή διαφορά έχει απασχολήσει την ειδησεογραφία, δεν θα την επαναλάβουμε.
Εκείνο που εντυπωσιάζει αρνητικά είναι η «χορογραφία» των αναβολών που επεδίωξε η Ζωή. Μια τακτική έκπαλαι γνωστή, από τις ημέρες του «βιαστή με τις τυρόπιτες», ταυτισμένη με παντελή έλλειψη ενσυναίσθησης και γυναικείας αλληλεγγύης προς τις βιασθείσες γυναίκες, όπως έδειξαν οι αλλεπάλληλες αναβολές της δίκης που κατόρθωνε.
Ο Άδωνις που γνωστοποίησε το επεισόδιο έκανε και την απογραφή της ασυνειδησίας. Οι αρχικές καταγγελίες της εργαζόμενης Καρακίτσου υποβλήθηκαν τον Φεβρουάριο. Μετά από αίτημα της Ζωής η διαδικασία ανεβλήθη για τον Απρίλιο.
Και τότε ανεβλήθη καθώς η Ζωή υπέβαλε αίτηση εξαίρεσης του επιθεωρητή κ. Χαρμαντά που είχε αναλάβει την εξέταση της καταγγελίας. Το αίτημα εξαίρεσης του επιθεωρητή απορρίφθηκε, αλλά η Ζωή ήξερε και άλλο μονοπάτι. Έκανε μήνυση κατά του επιθεωρητή με αποτέλεσμα αυτός να συλληφθεί και να ξενυχτήσει στο αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας, από όπου την επομένη οδηγήθηκε στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Συνελήφθη δηλαδή κατόπιν μονομερούς καταγγελίας ενός εκ των εμπλεκομένων! Και φυσικά η ακρόαση ματαιώθηκε!
Στη συνέχεια η ανεξάρτητη αρχή προχώρησε σε αντικατάσταση του επιθεωρητή και όρισε νέα ακρόαση για τις 17 Ιουνίου. Αυτή τη φορά η Ζωή ζήτησε την εξαίρεση της προϊσταμένης επιθεωρήτριας, οδηγώντας σε νέα ματαίωση της διαδικασίας.
Μετά την απόρριψη των αιτήσεων εξαίρεσης, η υπόθεση ορίστηκε για τις 2 Σεπτεμβρίου. Η Ζωή αμφισβήτησε τη νομιμότητα της διαδικασίας και υπέβαλε νέο αίτημα αναβολής. Ως επόμενη ημερομηνία ορίστηκε η χθεσινή ημέρα κατά την οποία έγινε και το επεισόδιο.
Σύμφωνα με την καταγραφή του Άδωνι, η Ζωή κατέθεσε την Πέμπτη μήνυση και σε βάρος της προϊσταμένης επιθεωρήτριας, όπως είχε κάνει και με τον προηγούμενο επιθεωρητή. Κατηγόρησε την επιθεωρήτρια ότι είχε λάβει χρήματα από τον ίδιο, και ότι μετείχε σε εγκληματική συμμορία μαζί με τον υπουργό και με τον Παύλο Μαρινάκη! Μετά το επεισόδιο η ακρόαση ματαιώθηκε εκ νέου.
Το χειρότερο είναι ο φόβος πως οι επιθεωρητές εμφανίζονται απρόθυμοι να αναλάβουν την εξέταση της συγκεκριμένης υπόθεσης, παρότι ο Σύλλογός τους με ανακοίνωση είχε τονίσει «δεν τρομοκρατούμαστε» και «δεν θα επιτρέψουμε την ποινικοποίηση της άσκησης των καθηκόντων μας».
Γνώστης των δολιχοδρομιών της Νομικής η Ζωή, έχει καταφέρει να καθυστερεί την υπόθεση, και μια απλή εργαζόμενη να παραμένει έρμαιο των κόλπων της ναι να μην μπορεί να διεκδικήσει τα δεδουλευμένα της.
Η Ζωή ξέρει τα νομικίστικα κόλπα να καθυστερεί τις δίκες και η αναισχυντία της, της επιτρέπει να τα εφαρμόζει. Η δίκη π.χ. του βιαστή με τις τυρόπιτες διήρκησε 7 χρόνια καθώς είχε τουλάχιστον 11 αναβολές, με αποτέλεσμα γυναικείες οργανώσεις των κομμάτων να εκδώσουν ανακοινώσεις καταγγελίας της.
Τα θύματα του βιασμού, ξένες τουρίστριες, υποχρεώθηκαν σε έξοδα και ψυχική ταλαιπωρία, αφού έρχονταν επανειλημμένα και αναποτελεσματικά για δίκη που δεν γινόταν (παρεμπιπτόντως ο βιαστής καταδικάστηκε τελικά σε 10 χρόνια φυλάκισης αλλά στα 2 βγήκε με τον νόμο Παρασκευόπουλου…).
Η Ζωή δικαιολογήθηκε ότι και ο χειρότερος κατηγορούμενος δικαιούται υπεράσπισης. Πολύ σωστά. Μόνο που ο υπερασπιστής δεν πρέπει να ανταγωνίζεται σε αήθεια τον κακούργο που υπερασπίζεται.
