Πολιτική

2 χρόνια από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου: Το όχι, το ναι, η αποχή, το άκυρο και η Αντίσταση

Πέρασαν κιόλας δύο χρόνια από το διχαστικό δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου που άλλο σκοπό δεν είχε, εκ του αποτελέσματος, από το δώσει ώθηση στον Τσίπρα να ψηφίσει το τρίτο μνημόνιο (και το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της χώρας) και με την φόρα από το δημοψήφισμα να υφαρπάξει για άλλη μια φορά την ψήφο των Ελλήνων τον Σεπτέμβριο του 2015. Αναδημοσιεύουμε σήμερα την ανακοίνωση που εξέδωσε το Άρδην την επομένη του δημοψηφίσματος. 

Ανακοίνωση του Άρδην 6 Ιουλίου 2015 

Από την αρχή τονίσαμε πως το δημοψήφισμα ήταν ψευδεπίγραφο και γι’ αυτό αρνηθήκαμε την εμπλοκή στη διαλεκτική του ναι ή του όχι. Διότι, με τον τρόπο που είχε τεθεί το ερώτημα, προδίκαζε και το αποτέλεσμα. Δεν ήταν δυνατό οι Έλληνες, μετά από πέντε χρόνια καταστροφή, να συναινέσουν εύκολα στο «Ναι στις προτάσεις των δανειστών», όταν μάλιστα η Κυβέρνηση και όλος ο μηχανισμός της προπαγάνδας της επαναλάμβανε πως το δίλημμα δεν έχει καμία σχέση με το ερώτημα, ευρώ ή δραχμή, και πως ένα Όχι θα ενίσχυε απλώς τη διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας. Υπ’ αυτή την έννοια, ακόμα και το 39% που πήρε το Ναι μάλλον επιτυχία του ήταν, όταν μάλιστα συνυπολογίσουμε πως οι σπόνσορές του ήταν οι εξαιρετικά… δημοφιλείς, Σαμαράς, Βενιζέλος, Όλγα Τρέμη και… Μπάμπης Παπαδημητρίου. Γι’ αυτούς τους λόγους αντιταχθήκαμε σε αυτό το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα, εμείς και ελάχιστοι άλλοι, με πρώτο –προς τιμήν του, παρά τον ξύλινο λόγο του– το ΚΚΕ και κάποιες μικρές ακροαριστερές ομάδες, όπως το ΜΛΚΚΕ.

Και πράγματι, ένα ακαθόριστο αλλά σημαντικό ποσοστό Ελλήνων επέλεξε την αποχή. Βεβαίως, δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε για πόσους από αυτούς, που αντιπροσωπεύουν το 37,50% των εγγεγραμμένων, η αποχή εξέφραζε μια λιγότερο ή περισσότερο συνειδητή άρνηση του ψευδοδιλήμματος, πάντως η συνολική συμμετοχή έφτασε στο 62,50%.  Αν υπολογίσουμε ότι ένα 12-15% των εγγεγραμμένων μάλλον έχει μετοικήσει εις τας αιωνίους μονάς, απουσιάζει εκτός Ελλάδας ή δεν μπορεί να μετακινηθεί, αλλά παραμένει στους εκλογικούς καταλόγους, μπορούμε να υπολογίσουμε το ποσοστό της πραγματικής αποχής σε πάνω από 20%, στο οποίο προφανώς συμπεριλαμβάνεται και ένα σημαντικό ποσοστό συνειδητής πολιτικής αποχής.

Ένα επίσης σημαντικό 5,8%, επέλεξε το λευκό ή το άκυρο, ενώ στις εκλογές κυμαίνεται πάντα γύρω στο 0,9% με 1%. Κατά συνέπεια, και εδώ έχουμε ένα σημαντικό ποσοστό, 5% τουλάχιστον, συνειδητής απόρριψης του διλήμματος.

Εν τέλει την απάντηση στο δίλημμα του δημοψηφίσματος επέλεξε το 56,70%  των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, δηλαδή στην καλύτερη περίπτωση το 70-71% των ενεργών ψηφοφόρων. Δηλαδή το 43% περίπου των Ελλήνων ψήφισε  Όχι και το 28% Ναι.

Εμείς, ως συλλογικό υποκείμενο, επιλέξαμε να μετρηθούμε με τους «λιγότερους» από τα τρία στρατόπεδα, τους οπαδούς του άκυρου-αποχής, διότι δεν θέλουμε να θεωρήσουμε το σύνολο της αποχής και των λευκών, επί των ενεργών ψηφοφόρων (που επίσης φθάνει το 29%), ως ενιαίο μπλοκ. Πάντως παραμένει σημαντικό το ποσοστό εκείνων που αρνήθηκαν κάθε επιλογή από τις δύο κυρίαρχες και προπαντός από το ίδιο αυτό το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα.

Τις επόμενες ημέρες γνωρίζουμε πως αυτή η επιλογή, των λιγότερων, θα επιβεβαιωθεί δυστυχώς πανηγυρικά, όπως πολλές φορές έχει συμβεί στην πρόσφατη ιστορία μας. Θα θυμίσουμε πως είχαμε αρνηθεί, τότε που μπορούσαμε να το κάνουμε, την ένταξη στην ευρωζώνη, είχαμε αρνηθεί τους καταστρεπτικούς Ολυμπιακούς Αγώνες, είχαμε αρνηθεί τη μηδενιστική «επανάσταση» του Δεκέμβρη του 2008. Και τότε μας έλεγαν πως το «αλάνθαστο κριτήριο» του λαού ήταν συντριπτικά εναντίον μας.

Αλλά ποτέ δεν διστάσαμε να βαδίσουμε ενάντια στο ρεύμα. Οι πιο παλιοί από μας είχαν αντιταχθεί στην άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, που εκμαύλισε τον ελληνικό λαό. Είχαμε αντιταχθεί στην απαρχή των δικοινοτικών συνομιλιών στην Κύπρο, είχαμε αντιταχθεί στην ελληνοτουρκική φιλία των Σημίτη-Θεοδωράκη, είχαμε αντιταχθεί στην παράδοση του Οτσαλάν, είχαμε αντιταχθεί στον Σημίτη, στην καταστρεπτική οικονομική πολιτική του Καραμανλή και στον ΓΑΠ, όπως αντιταχθήκαμε και στον Τσίπρα. Έχουμε μάθει να βαδίζουμε ενάντια στην «πλειοψηφία», που συχνά ακολουθεί άβουλη και αμήχανη την εξουσία. Έχουμε μάθει να αντιστεκόμαστε στις κυβερνήσεις που τα τελευταία χρόνια οδηγούν την Ελλάδα από το κακό στο χειρότερο. Και, αν δεν κάνουμε λάθος, κάποιοι όψιμοι «αντιστασιακοί», και αυτή τη φορά, τη φωνή της κυβέρνησης ακολούθησαν, χωρίς να ανησυχούν γιατί και πώς συνταυτίστηκαν με τη Χρυσή Αυγή και το Τουρκικό Προξενείο στη Θράκη! Για μια ακόμα φορά, προσχώρησαν στη γιαλαντζί αντίσταση, την εύκολη, με το γκουβέρνο, παίρνοντας στον λαιμό τους και κάποιους αυθεντικά αντιστασιακούς συμπολίτες μας. Και την ταυτίζουν με τις δύσκολες, εκείνη που ήταν ενάντια στο σχέδιο Ανάν ή παλαιότερα ενάντια στην ιταλική εισβολή, το 40.

Αλλά το ξήλωμα έχει ήδη αρχίσει και μάλιστα από τον εμπνευστή του δημοψηφίσματος, τον Βαρουφάκη. Ελπίζουμε να μην ξηλωθεί εντελώς και η χώρα και θα κάνουμε ό,τι μπορούμε γι’ αυτό.

Κατ’ αρχάς θα θάψουμε το τομαχώκ του πολέμου. Διότι δεν μας ενδιαφέρει η δικαίωσή μας, η οποία είναι βέβαιη, αλλά δεν χρειάζεται να την προβάλλουμε, διότι μέλημά μας είναι η μικρότερη δυνατή ζημιά για τη χώρα. Γιατί η ζημιά έχει ήδη γίνει και θα πληρώσουμε όλοι, εκτός από τα λαμόγια, που με τα λεφτά τους στο εξωτερικό παίζουν με τις γλίσχρες καταθέσεις του κοσμάκη, ενώ το κύμα της φτωχοποίησης ούτως ή άλλως θα βαθύνει.

Εμείς θα είμαστε εδώ, ενάντια στα δύο στρατόπεδα της καταστροφής, στον ένα και μοναδικό δρόμο. Του πατριωτισμού, της παραγωγικής ανασυγκρότησης, της αναγέννησης του τόπου μας.

24 Σχόλια

  1. Πραγματικά δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω με αυτά που διαβάζω.

    Καταρχάς, η αναγωγή των ποσοστών σε κάποιο δήθεν παρανομαστή «ενεργών» ψηφοφόρων αποτελεί σοφιστικό τερτίπι, με μηδενική πολιτική σημασία.

    Στα Δημοψηφίσματα αποφασίζει η πλειοψηφία αυτών που κάνουν τον κόπο να πάνε ως την κάλπη και να ψηφίσουν – ΤΕΛΟΣ! Και αν υποθέσουμε ότι το 5% των λευκών/άκυρων όντως έχουν ένα πολιτικό νόημα, η αγέλη όσων απέχουν δεν στέλνουν κανένα πολιτικό μήνυμα καθώς αποτελεί ένα συνοθύλευμα διαφορετικών σκεπτικών ή αντικειμενικών αιτιών που δεν μπορούν να ομαδοποιηθούν ούτε να προσδιοριστούν έστω και κατά προσέγγιση.

    Αλλά ακόμη και αν δεχτούμε ότι ένα 20% συνειδητά «απέχει» το σκεπτικό του καθενός μπορεί να διαφέρει ριζικά. Εκτός κι αν είναι το ίδιο ο απολιτίκ νεαρός που πάει για καφέ σε κάποια παραλία επειδή «άλλοι κάνουν κουμάντο», το ¨Αρδην/Ρήξη, το ΚΚΕ και οι αναρχικοί …

    Επιπλέον, θα ήθελα να ξέρω με ποιο τρόπο μπορεί να γίνει η «παραγωγική ανασυγκρότηση» εντός του ευρώ – ειδικά όταν εφαρμόστηκε ήδη η περίφημη μείωση του εργατικού κόστους και η εργασιακή ευελιξία με ισχνά αποτελέσματα. Κι αν είναι εφικτό, υπάρχει κάποια υπαρκτή προσπάθεια με τη στήριξη του Άρδην που τρέχει;

    Είναι γλυκό να βαδίζεις αιωνίως «ενάντια στο ρεύμα» γιατί πάντα θα βρίσκεις κάτι να κριτικάρεις σε όσους κινούνται με αυτό ή, ακόμη-ακόμη, το εκτρέπουν από την παραδοσιακή του πόρεια. Το πρόβλημα είναι ότι αν πας συνέχεια «κόντρα» στο τέλος κινδυνεύεις να φτάσεις στην αρχή του ρέματος, σε κάποια πηγούλα στα κορφοβούνια και γύρω-γύρω να βλέπεις βράχια και λαγγάδια.

    Τους κάμπους τους αρδεύουν όσοι φέρνουν ποτιστικό νερό στα χωράφια.

    • Θανάσης Τζιούμπας

      Όλοι ξέρουμε ότι έστω και μόνο το 40% σύν ένας να πήγαινε στην κάλπη, να ήταν όλα άκυρα πλην ενός, το τυπικά νόμιμο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα το έκρινε και μόνο αυτό το έγκυρο. Αυτά που δεν ξέρεις αν «σε κάνουν να κλάψεις ή να γελάσεις», δεν είναι παρά η εκτίμηση της πραγματικής στήριξης από το κοινωνικό σώμα μιας πολιτικής, την στιγμή που αυτή σε καλέι σε αγώνες. Το πόσοι συντάσσονται με την πολιτική σου είναι κρίσιμο, όχι για να κάνεις την νίκη σου πιο εκθαμβωτική στα μάτια των ιθαγενών, αλλά για να ξέρεις ποιό είναι το απόθεμα των δυνάμεων σου στο πραγματικό πεδίο της αντιπαράθεσης με τους κακούς, το πόσοι είναι μαζί σου κι όχι το πόσοι είναι εναντίον σου ή ουδέτεροι. Ψιλά γράμματα θα μου πείς μπρός το μεθύσι της ευκαιρίας να θέσουμε το θέμα του νομίσματος, για να βγούμε από όλα τα ίδια συνδικάτα και να οικοδομήσουμε τον σοσιαλισμό των ονείρων σου, όταν σε όλους τους τόνους επαναλαμβανόταν από το «μέτωπο του ΟΧΙ» η διαβεβαίωση ότι άλλο είναι το διακύβευμα. Δεν ξέρω ποιές είναι οι πραγματικές προθέσεις του αρχηγού, άλλωστε κοντός ψαλμός αλληλούια, ξέρω όμως ότι το ΑΡΔΗΝ δεν θα γίνει ποτέ σαν κι εκείνους που, «παρεμβαίνοντας» στο μέιν στρίμινγκ, κουνάνε σαν ακάλεστοι μουσαφίρηδες σημαίες του ΕΠΑΜ ανάμεσα στους πανηγυριστές Συριζείους του Συντάγματος, ή είναι απλοί νεροκουβαλητές που αρδεύουν το θέαμα που στήθηκε με το δημοψήφισμα και την διαδρομή προς αυτό.

      • Θανάση νομίζω ότι επίσης αγνοούμε ποια είναι τα νέα ποιοτικά στοιχεία (έστω αν υπάρχουν) που αναδύθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της αντιπαράθεσης μέσα στους κοινωνούς του ΟΧΙ. Και φυσικά δεν μπορεί να εξετάσει το κατά πόσο αυτά είναι στοιχεία που ευνοούν την προώθηση των θέσεών μας σε κρίσιμες κοινωνικές ομάδες (π.χ. νέοι).

        Αυτό βέβαια είναι αποτέλεσμα της ιδιαίτερα αρνητικής στάσης μας απέναντι (εδώ είναι το τραγικό) στον κόσμο του ΟΧΙ και όχι στην επιλογή του. Το αποτέλεσμα είναι να βρισκόμαστε στη μειονεκτική θέση να μην γνωρίζουμε και να μην γνωριστούμε με αυτόν τον νέο κόσμο, πόσο μάλλον όταν αρνούμαστε την εμπειρία που οι «Αρδηνιστές» του ΟΧΙ έχουν να προσφέρουν. Φαντάζομαι ότι όλοι γνωρίζουν ότι υπήρξαν άνθρωποι του Άρδην που ούτε ρωτήθηκαν κατά τη διάρκεια του σχηματισμού της «συλλογικής» μας στάσης ούτε τώρα ζητά κανείς την εμπειρία τους για να αξιολογηθούν κάποια γεγονότα που αποτελούν τα έστω μικρά οφέλη που προκύπτουν από μια μεγάλη ζημιά (αφού έτσι αξιολογείται το δημοψήφισμα). Πιθανόν γιατί αντιμετωπίστηκαν εχθρικά μέσα στη ίδια τους την οικογένεια.

        Κινηθήκαμε νομίζω κατόπιν υπερίσχυσης στο Άρδην μιας ηγετικής πρότασης που πιθανόν αγκαλιάστηκε από την πλειοψηφία (δεν γνωρίζω με ποιαν διαδικασία) αν και υπήρχαν σαφείς διαφοροποιήσεις και προς τις δυο κατευθύνσεις με ισχυρότερη αυτή του ΟΧΙ. Όλοι πιστεύω στο Άρδην θέλουμε το καλό (εκτιμώμενο με βάση τις κοινές αξίες μας) της συλλογικότητάς μας, που όπως εκτιμάται από τον κόσμο πρόσφερε και έχει ακόμα πολλά να προσφέρει, και τον θετικό ρόλο της στην κοινωνία. Αυτή η «έξωθεν» εκτίμηση είναι πιστεύω αντικειμενική και βρίσκω άχαρο να προβαίνουμε σε αυτοεκτιμήσεις όπως στο παραπάνω κείμενο (κοινώς να ευλογάμε τα γένια μας), όταν μάλιστα αποφεύγεται η όποια αυτοκριτική παράλληλα.

        Θα θυμίσω μια τοποθέτηση του Μήτσου στην προεκλογική συνδιάσκεψη : «είμαστε καλοί άνθρωποι, δεν κάναμε κακό σε κανένα και θέλουμε το καλό» που είναι για μένα μια θεμελιώδης διατύπωση του συνεκτικού μας πνεύματος, που είναι ουσιώδες τόσο όσο και οι άλλες μας εκφάνσεις. Ας αναλογιστούμε αυτό και ας προχωρήσουμε σε μια λογιστική ανθρωπιάς και ας αφήσουμε τις ερμηνείες των ποσοστών που δεν είναι και τόσο καλές (τουλάχιστον σε αυτό το κείμενο). Ο κόσμος δεν περιμένει από μας άλλη μια μερίδα από αυτό που του σερβίρουν τα ΜΜΕ έστω κι αν θεωρούμε την ποιότητά της καλύτερη του ανταγωνισμού. Ο κόσμος περιμένει να απαντήσουμε στις αγωνίες του, που κανείς δεν απαντά, όπως κάναμε πάντα μέσα από το κοχλάζον καζάνι και όχι υπεράνω.

        Η γόνιμη συνύπαρξή μας λειτουργώντας ως παράδειγμα δυναμώνει τον λόγο και τις πράξεις μας πολλαπλασιάζοντας την αποτελεσματικότητά τους.

        Υ.Γ. Ελπίζω ότι στα παραπάνω δεν θα βρει κανείς κάποιο κρυμμένο νόημα ή στάση γιατί δεν υπάρχουν. Αν παρ’ ελπίδα υπάρχει κάποια αμφιβολία σε αυτό, είμαι του διαλόγου.

        • Γιώργος Ρακκάς

          Αγαπητέ Γιάννη,

          Δεν χρειάζεται να υπάρχει κάποιο κρυφό νόημα ή στάση σε αυτά που λες, για να είναι εντελώς απογοητευτικά και άδικα.

          Κατ αρχάς, όταν κάνουμε τέτοιου είδους κριτική έχουμε όνομα κι επώνυμο. Αυτήν την σελίδα την διαβάζουν χιλιάδες άνθρωποι, και όταν βρίσκονται μπροστά σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις, καλό θα ήταν να γνωρίζουν ποιοί και πώς. Γι’ αυτό και εγώ επιλέγω να σου απαντήσω ως Γιώργος Ρακκάς και όχι ως «Γιώργος»., γι’ αυτό ο Θανάσης επέλεξε να γράψει ως Θανάσης Τζιούμπας και όχι ως Θανάσης.

          Δεύτερον. Επί της ουσίας. Η ομάδα αυτή, στην Αθήνα απ’ ό,τι γνωρίζω (μιας και έχω μετακομίσει στην Θεσσαλονίκη εδώ και τρία χρόνια) συναντιέται ανά 15 ημέρες, ενώ τον τελευταίο καιρό συναντιέται συχνότερα. Επίσης, πραγματοποίησε πριν από δύο εβδομάδες, στις 2Ο Ιουνίου, Πανελλαδική Συνδιάσκεψη. Η άποψή μας συζητήθηκε συστηματικά σε αυτές τις συναντήσεις και μάλιστα τοποθετηθήκαμε ήδη στο άκυρο -λευκό σε περίπτωση δημοψηφίσματος. Εσύ η τελευταία στην οποία συμμετείχες ήταν πριν τις εκλογές, ενώ έχουν μεσολαβήσει δεκάδες τοπικές συναντήσεις, και άλλη μια πανελλαδική. Δεν ήσουν παρών σε καμία από αυτές, για τους δικούς σου προσωπικούς λόγους οι οποίοι ήταν πάντοτε σεβαστοί.

          Όποιος ήρθε, λοιπόν, σε αυτές τις συναντήσεις, ρωτήθηκε, διαφώνησε, συζήτησε και κατέληξε. Επομένως το ‘Φαντάζομαι ότι αυτοί που διαφωνούσαν δεν ρωτήθηκαν’ είναι εξαιρετικά άδικο. Επίσης, τα «όλοι γνωρίζουν» σε μια σελίδα που την διαβάζουν χιλιάδες άνθρωποι που ΔΕΝ είναι μέλη ή φίλοι του Άρδην [στο έχω επισημάνει πάμπολλες φορές στις μεταξύ μας συζητήσεις], και δεν παρακολουθούν τις συλλογικές του διαδικασίες δημιουργούν εκ των πραγμάτων εντυπώσεις που αδικούν εντελώς την συλλογικότητα στην οποία απευθύνεσαι.

          Τρίτον. Συντροφικότητα σημαίνει σχέση, διαπροσωπική επαφή. Εσύ ως Γιάννης επέλεξες αμέσως, τριανταδύο δευτερόλεπτα μετά την κήρυξη του δημοψηφίσματος να λάβεις τις αποφάσεις σου, δίχως να μπεις σε διαδικασίες να τις συζητήσουμε όλοι μαζί. Κανένα πρόβλημα. Απλώς η απόφασή σου δεν ταυτίζεται με μια συλλογική απόφαση που κουβεντιάστηκε βασανιστικά. Και πάλι κανένα πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι ζητάς τα ρέστα από εμάς, γιατί αυτό συμβαίνει. Εδώ, προφανώς, υπάρχει πρόβλημα. Διότι δεν γνωρίζω

          Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι, τριανταδύο δευτερόλεπτα μετά την δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων του δημοψηφίσματος, βγήκες (αρχικά στην σελίδα του Γιάννη Ταχόπουλου, και τώρα εδώ) και απαίτησες δημόσια αυτοκριτική. Δίχως να περιμένεις και να δείς τα πρακτικά αποτελέσματα του ΟΧΙ που βγήκε από τις κάλπες, δίχως τίποτα.

          Για άλλη μια φορά, επίσης, προσπέρασες όλες τις συλλογικές διαδικασίες που υφίστανται, προσπέρασες όλες τις προσωπικές επαφές που υφίστανται, και που αποτελούν διαύλους για να θέσεις τις πολύ σοβαρές σου διαφωνίες. Κατευθείαν, «μπαμ και κάτω».

          Αυτή η συμπεριφορά δείχνει άνθρωπο που αρνείται την σχέση, και που προτιμάει την απρόσωπη διαμεσολάβηση του διαδικτύου.

          Αντίθετα, εγώ προσωπικά, και παρά το γεγονός ότι δεν συμμετέχεις συνήθως σε διαδικασίες, σε πήρα τηλέφωνο στο σπίτι σου και συζήτησα σχεδόν μιάμιση ώρα μαζί σου την στάση μας και τις διαφωνίες σου. Η τελευταία κουβέντα που σου είπα, γιατί την θυμάμαι πολύ καλά, είναι ότι δυστυχώς βλέπουμε εντελώς διαφορετικά πράγματα σε αυτό το δημοψήφισμα.

          Έπειτα απ’ όλα αυτά, η επίκληση της αρχής της συλλογικότητας από μια ατομικότητα που γυρεύει τα άδικα «δίκια» της απέναντί της –καταντάει εξόχως προβληματική.

          Τέταρτον και επί της ουσίας. Το τι περιμένει «ο κόσμος» από εμάς, το αν απογοητεύεται ή όχι από την στάση μας, το αφήνουμε να το κρίνει ο κόσμος. Δεν χρειάζεται διερμηνευτές της βούλησής του. Ούτε είναι σωστό να επικαλούμαστε τον «κόσμο» για να πούμε τις δικές μας απόψεις, διαφωνίες, και να εκφράσουμε την δική μας πικρία.

          Τέλος, αυτό: «…άλλη μια μερίδα από αυτό που του σερβίρουν τα ΜΜΕ έστω κι αν θεωρούμε την ποιότητά της καλύτερη του ανταγωνισμού» είναι απαράδεκτο. Δεν απευθύνεσαι σε μια ‘ποιοτική’ Σία Κοσιώνη. Ούτε σε μια ‘ποιοτική’ έκφραση της διαπλοκής.

          Αυτά προς το παρόν, εντελώς μερικά, θα απαντήσω συνολικότερα μόλις απελευθερωθώ από την δουλειά μου.

          • ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΤΖΗΠΕΤΡΟΥ

            Για το μονο που πρεπει να κανει αυτοκριτικη το Αρδην ειναι οτι δεν προχωρησε αμεσα και καθαρα στην διακριση μεταξυ του αντιμνημονιακου και του αντιστασιακου κινηματος.Βεβαιως εμμεσα προσπαθουσε να το κανει προειδοποιωντας πως το αντιμνημονιακο χωρις αναλυση της πραγματικοτητας και των συσχετισμων θα εκπιπτει στην λιτανεια Της Μητερας των Μαχων και την ποδηγετηση του απο επιδοξους Βοναπαρτηδες αλλα 18ης Μπρυμαιρ .Και πραγματι πολλοι επεχειρησαν να παιξουν αυτο το ρολο,ιστορικες προσωπικοτητες,τηλεευαγγελιστες της δραχμης,συνομωσιολογοι και φερελπιδες πολιτικοι ηγετες.Ο τελευταιος και πιο επιτυχης στον ρολο αυτο ειναι ο σημερινος Πρωθυπουργος.Ο οποιος παιζει την χωρα στα ζαρια στα πλαισια του εσωτερικου ποκερ της Κουμονδουρου.Διοτι το σεναριο περιεχει μια Σκυλα και μια Χαρυβδη.Η Σκυλα ειναι η υπογραφη ενος νεου μνημονιου που θα ειναι αδυνατο να εφαρμοστει και θα οδηγησει στο πετροβολημα απο δεξια κι αριστερα.Η Χαρυβδη θα ειναι μια αμεση χρεωκοπια τις επομενες μερες οπου χωρις καν να υπαρχει σχεδιο συσχετισμοι και προετοιμασια θα παμε σε ενα χαος.Και το χαος το πληρωνει πολιτικα αυτος που κυβερναει.Διοτι για να δουμε λιγο τις αριστερες ιδεοληψιες.Περα απ την τραπεζικη καταστροφη,την γενικευμενη σταση πληρωμων την καταρευση των συναλλακτικων ηθων-καμμια κρατικη δομη δεν υπαρχει που μπορει να την αντιμετωπισει.Διοτι το ψευδος των δραχμικων οτι η Ελλαδα εχει και παραγει τα παντα θα καταρευσει με παταγο.Στο κρεας ειμαστε κατα 80 ελειματικοι στο μοσχαρισιο και 50%στο χοιρινο.Στο μαλακο σταρι που χρειαζεται για το ψωμι,επισης εχουμε θεμα διοτι η παραγωγη μας ειναι προσανατολισμενη στο σκληρο που εφοδιαζει με πρωτες υλες πολυεθνικες ζυμαρικων και παιδικων τροφων.Πως θα ζησουν οι πολειςκαι ιδιαιτερα Αθηνα και Θεσσαλονικη.Θα κανουν μικτα αποσπασματα οι συριζαιοι οι αντρσυοι κι οι δραχμικοι για να κατασχουν αποθεματα οπως εκανε η Τσεκα του Ντζερζινσκι?(Ας βαλουν τον Δελαστικ προεδρο της).Διοτι για να μιλησουμε με παλαιοκομμουνιστικους ορους η απαγκιστρωση απ τα μνημονια δεν ειναι <>,αλλα η <>.Κι ενταξει,στο Αρδην ειμαστε βιτσιοζοι κατ επαναληψη και θελουμε να πηγαινουμε συνεχως κοντρα στο ρευμα.Απλα μελη του συριζα που λενε τα ιδια με αλλα λογια,ο μυστηριος Χαραλαμπιδης,τα μ-λ -ΜΛ,και το ΚΚΕ με την δικια του αναγνωση ,ολοι αυτοι βιτσιοζοι ειναι?Διοτι συντροφοι τωρα βλεπουμε ενα φαιοροζ βοναπαρτισμο.Φοβουμαι με την πορεια που πηραν τα πραγματα θα παμε σε καταστασεις του βαθεως γκρι προς το μαυρο.Σαν πατριωτης δημοκρατης κι αριστερος και πατερας δυο νεων παιδιων ευχομαι ολοψυχα να κανω λαθος.ΥΓ Θα περιμενα απ αυτους που ειναι κατα δηλωσιν τους στις γραμμες μας να υπερασπισουν τους συντροφους τους στο μπουλινγκ που δεχθηκαν αυτες τις μερες.Διοτι ακουσαμε φρασεις οπως ..κατσε να πλεκεις,5η φαλλαγγα του Ναι,χωρια το αμιμητο ..ακομα δεν σας εδειραν?

          • Γιάνννης ¨Γίγας¨

            Γιώργο σε ευχαριστώ για την απάντησή σου στο ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ-ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ΑΡΔΗΝ.

            Περί ανωνυμίας.
            Έχω αρκετές φορές υπογράψει με το όνομά μου σχόλια στα άρθρα κάτω από αυτό το ψευδώνυμο και θεωρώ ότι η ταύτιση είναι εύκολη. Εδώ ξέχασα να το γράψω.

            Περί συλλογικότητας και ατομικότητας.
            Προσοχή πολύ σημαντικό!!!
            Αν διαβάσεις προσεκτικότερα (πρέπει χωρίς φόβο και πάθος) θα διαπιστώσεις ότι μιλώ για στάση και όχι για θέση.
            Προσοχή πολύ σημαντικό!!!

            Άρα απαντάς στις εντυπώσεις που πιθανόν να δημιουργούνται, σε κάποιο κοινό που εσύ γνωρίζεις και όχι σε εμένα, μιλώντας για τον τρόπο λήψης των αποφάσεών μας γύρω από τις εκάστοτε θέσεις μας.

            Περί διαλόγου.
            Πράγματι αν ο μόνος τρόπος συνεισφοράς στη διαμόρφωση της άποψής μας είναι οι συναντήσεις και η συνδιάσκεψη που ¨όποιος ήρθε, λοιπόν, σε αυτές τις συναντήσεις, ρωτήθηκε, διαφώνησε, συζήτησε και κατέληξε¨ ναι δεν συμμετείχα. Το γιατί, δεν εξηγείται μόνο από τους προσωπικούς λόγους μου και το γνωρίζεις υποθέτω μιας και μιλήσαμε μιάμιση ώρα στο τηλέφωνο. Οι προσωπικοί μου λόγοι έχουν να κάνουν και με τις συγκεκριμένες διαδικασίες.

            Υπάρχουν όμως και άλλοι διαδραστικοί τρόποι με τους οποίους αναζήτησα τον καθημερινό διάλογο, αναγνώρισα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του και πίστευα ότι αποτελεί μέσο που έχει επιλεγεί από τους πιο πολλούς από εμάς. Έσφαλα προφανώς στην εκτίμησή μου.
            Αν όχι να μου το γράψεις.

            Φυσικά σου επιστρέφω φιλικά αλλά με απόλυτο τρόπο τα περί ατομικότητας που ζητά τα ρέστα από τη συλλογικότητα. Αυτό λόγω της μακρόχρονης αφοσίωσής μου στην συλλογική δράση, πράγμα στο οποίο έχω γράψει την μικρή μου ιστορία την οποία γνωρίζεις.
            Είναι τουλάχιστον περίεργο. Προαναγγέλλει κάτι άραγε;
            Ως εκ των παραπάνω τα περί απρόσωπου διαδικτύου είναι φλου αρτιστίκ ιμπρεσιονιστικά εφέ και εγώ γνωρίζεις ότι είμαι του εξπρεσιονισμού.

            Μήπως αγνοούσαν οι σύντροφοί μας αυτού του καθημερινού διαλόγου με ποιόν έχουν να κάνουν; Αν και αγνοήθηκαν προτάσεις μου ωφελιμότατες για εμάς και την κοινωνία της αντίστασης, που δεν αποκλίνουν μοίρα από την δράση μας κατά των άδικων μέτρων λιτότητας των μνημονίων τόσα χρόνια. Το γιατί, θα βρεθεί κάποτε κάποιος σύντροφος να το εξηγήσει; Π.χ. στα πλαίσια του διαλόγου για το δημοψήφισμα χωρέσαν άρθρα που δεν προκάλεσαν κανένα διάλογο (κρίνω από τα μέχρι τώρα σχόλια) αλλά δεν χωρούσε η πρόσκλησή μου να πάρουμε μέρος στο ψήφισμα του AVAAZ κατά της λιτότητας. Το υπέγραψαν εκατοντάδες χιλιάδες από όλον τον κόσμο υπέρ της χώρας μας, εμείς γιατί όχι;

            Αν έδωσα κάποιες λαθεμένες εντυπώσεις για το Άρδην, εδώ είμαι να τις διορθώσω και να ζητήσω συγνώμη. Κανείς δεν είναι αλάνθαστος.

            Όπως κι εσύ για τις λανθασμένες εντυπώσεις που δημιουργείς παρερμηνεύοντας τα γραφόμενά μου, εκ παραδρομής πιστεύω, λόγω φόρτου, θα κάνεις το ίδιο γιατί είσαι καλός άνθρωπος.

            Όσο για το προφίλ του 32 δευτερολέπτων προβληματισμού μου, που υπογραμμίζεις, ευχαριστώ πολύ, αλλά δεν είμαι τόσο γρήγορος.

            Για τα περί αυτοκριτικής.
            Δεν απαίτησα καμία αυτοκριτική από κανέναν, το μόνο που ζήτησα (και εξέτασε την ακρίβεια των λόγων σου στα ¨μπαμ και κάτω¨ κλπ) ήταν, είναι και θα είναι το καλύτερό μας. Τα άλλα επιφυλάσσομαι να τα απαντήσω, για να μην δημιουργούνται εντυπώσεις στο απρόσωπο διαδίκτυο, με ένα τσιπουράκι με τη γνωστή μου προφορικότητα. Αλήθεια σε εμένα βρήκες να τα γράψεις αυτά; Απλά φίλε (σέβομαι την αξία της λέξης) Γιώργο, υπάρχουν φυσιολογικά, τρόποι προνομιακοί έναντι άλλων στην μεταξύ μας επικοινωνία (στο Άρδην), και δεν το εκτίμησα καλά. Είναι προφανώς λάθος μου.

            Επί της ουσίας όπως έγραψες.
            Είναι επίσης πρόχειρα, διαστρεβλωτικά όσα έγραψες περί ¨απογοήτευσης¨ (που το βρήκες σε αυτό το σχόλιο;) του κόσμου, περί διερμήνευσης της βούλησής του και τα περί ποιοτικών ΜΜΕ κλπ.
            Σχολίασα κάποιο συγκεκριμένο κείμενο το θυμάσαι; Γεμάτο ερμηνεία ποσοστών και άλλα άχαρα, απέχοντα μίλια της πραγματικής χάρης του Άρδην.
            Καταλαβαίνω ότι απάντησες στα αρνητικά κατά τη γνώμη σου του σχολίου μου αλλά κάποια στιγμή που θα μπορείς περιμένω και κατιτίς για τη θετική μου συνεισφορά στη διαμόρφωση της στάσης μας, αν αξιολογείς βέβαια ότι υπάρχουν.

            φιλικά πρώτα και συντροφικά ύστερα διότι ως γνωστόν όχι μόνο δεν αρνούμαι τη σχέση, αλλά την ισχυροποιώ νομίζω, αν κρίνω σωστά την ποιότητά της. Με το να συγχέεται η σχέση με τη χρήση έχω πρόβλημα μια ζωή και το γνωρίζεις (πληρώνω γερά).
            ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΓΑΣ

        • Θανάσης Τζιούμπας

          Αγαπητέ Γιάννη, θα μακρηγορήσω αναγκαστικά
          1) Η δημοκρατία προϋποθέτει διαδικασίες και συμμετοχή. Και στην ομάδα αυτή διαδικασίες υπήρξαν κι όσοι συμμετείχαν διαμόρφωσαν την στάση τους συλλογικά μέσα από μια εξαντλητική συζήτηση. Τόσο την συζήτηση και τις αναλύσεις που προηγήθηκαν τους περασμένους μήνες για την φύση και την διακυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όσο και στον ελάχιστο χρόνο που παρείχε η επιτάχυνση και η θέση της κοινωνίας ενώπιον διλημματικών (και στην δυναμική τους ανορθολογικών) τοποθετήσεων. Αποκλίσεις υπήρξαν και πάντα θα υπάρχουν.
          2) «Αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μην μας πει κανένα»; Δεν καταλαβαίνω ποια σκοπιμότητα ή ποια ηθική μπορεί να οδηγήσει στο να συνταχθούμε με το ένα ή το άλλο κυρίαρχο ρεύμα. ‘Όταν κρίνεις πως ο λαός οδηγείται σε μια επιλογή ανάμεσα σε δύο κατά συνθήκη ψεύδη, οφείλεις να πεις σε όλους τους τόνους την δική σου αλήθεια. Ακόμη κι αν γύρω μας δεν λείπουν οι αυτοαναφορικές σέχτες, η μεγαλύτερη αποξένωση είναι αυτή ανάμεσα «στην φοβερή ερημία του πλήθους».
          3) Φαιά προπαγάνδα δεν έκανε μόνο ο ΣΚΑΙ και το ΜΕΓΚΑ. Το «όποιος δεν είναι μαζί μου είναι εναντίον μου» ήταν κοινός τόπος, όπως άλλωστε σε κάθε στιγμή που η πολιτική εκπίπτει σε αποδόμηση του άλλου κι όχι σε πρόταση. Κορυφαία εκδήλωση αυτής της τακτικής ο Δελαστίκ, που δημόσια αποκάλεσε συλλήβδην ταγματασφαλίτες και λυσσασμένα σκυλιά όσους δεν συντάχθηκαν με το «πατριωτικό ΟΧΙ». Σε τέτοιες στιγμές η εκτίμηση για «άλλη μια μερίδα από αυτό που σερβίρουν τα ΜΜΕ» ηχεί παράξενα.
          4) Το ΝΑΙ και το ΟΧΙ δεν ήταν μια επιλογή ανάμεσα στον πατριωτισμό και τον δοσιλογισμό, άλλωστε ποτέ δεν επιστρατεύτηκαν τόσες ελληνικές σημαίες ένθεν και ένθεν. Ήταν μια επιλογή του θυμικού, ανάμεσα στην οργή και τον φόβο για στοχεύσεις αλλότριες. Και τα δύο είναι ανθρώπινα, νόμιμα και θεμιτά, όμως, όπως λέει μια προσφιλής μου: «τα συναισθήματα είναι ελεύθερα κι αναξιόπιστα». Η οργή και ο φόβος μπορεί να γίνουν παιχνίδι στα χέρια της εξουσίας, με όλες τις αγαθές προθέσεις αυτών που κινούνται παρορμητικά, ειδικά όταν το δίλημμα που τίθεται έχει και εσωτερικές διαστάσεις: Η οργή προτείνεται στους εξουσιαζόμενους ως υπέρβαση του φόβου, για να θυμηθούμε το πρώτο διάγγελμα του Τσίπρα. Η ελληνική περίπτωση χρειάζεται ερμηνεία, κι αυτό ξεφεύγει από μια τοποθέτηση λίγων γραμμών. Κι αν μιλήσουμε για αποτελεσματικότητα, η ιερή οργή δεν εμπόδισε την επαίσχυντη ήττα στον «ατυχή πόλεμο του 1897», όταν το έθνος βρέθηκε σε πόλεμο χωρίς προετοιμασία, οργάνωση, εφόδια, αξιόπιστη ηγεσία.
          5) Το ΟΧΙ επικράτησε κι έγινε παρελθόν την επόμενη μέρα (καρατόμηση Βαρουφάκη, συνάντηση πολιτικών αρχηγών, αντιπαράθεση δραχμικών – ευρωπαϊστών, πρόταση συμφωνίας κλπ), αποκαλύπτοντας την απόσταση ανάμεσα στην ρητορική και την πραγματικότητα των διλημμάτων που τίθενται ,όχι μόνο από την εσωτερική δυναμική αλλά από την φύση των ξένων δανειστών, στους οποίους απλώνουμε τον χέρι αυτού που αντιλαμβάνονται ως επαιτεία. Αναρωτιέμαι τι θα συζητάμε αύριο, σε μια εβδομάδα ή σε έναν μήνα, και πόσο αυτό θα έχει σχέση με την παρούσα αντιπαράθεση.
          6) Η θέση μου: πέντε χρόνια «καθαρτήριου του Δάντη» ως τιμωρία για τις δεκαετίες του ευδαιμονισμού δεν βοήθησαν ώστε να αναδειχτεί το πραγματικό ερώτημα, αυτό της ανασυγκρότησης της ελληνικής κοινωνίας στα επίπεδα της παραγωγής, των αξιών, του πολιτισμού, της επίγνωσης, του οράματος για το μέλλον. Οι πέντε μήνες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ με την επικέντρωση στην διαπραγμάτευση για το χρέος και την χρηματοδότηση, που συνέχεια τους υπήρξε το δημοψήφισμα, στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να θεωρηθούν προσπάθεια να δοθεί σωστή απάντηση σε λάθος ερώτημα. Στην χειρότερη μπορεί να καταλογιστούν ανεπάρκειες ή προθέσεις. Αυτό θα το κρίνει η ιστορία. Μπορούμε όμως κι εμείς, που θα κληθούμε να πληρώσουμε το κόστος τέτοιων επιλογών , να έχουμε γνώμη, με όσα στοιχεία μας δίνει η πραγματικότητα. Εγώ ακούω τον Τσακαλώτο ως προς το γιατί του δημοψηφίσματος, ακούω και όσους κυβερνητικούς (κατόπιν εορτής) προσμετράνε το κόστος των επιλογών στην οικονομία (πχ το γκρέμισμα του τραπεζικού συστήματος με την καταστροφή της «πίστης», της εμπιστοσύνης και της ασφάλειας που παρέχει ένα πιστωτικό σύστημα) , κόστος που κληθεί να καλύψει επί πλέον κάθε συμφωνία. Ας αφήσουμε τις ρητορικές που ούτε οι ίδιοι δείχνουν να πιστεύουν, ας μετρήσουμε τις ζημίες και τα οφέλη κι ας τους ζητήσουμε τον λόγο για τις πράξεις και τις παραλείψεις τους, με βάση τις συνέπειες και τις αντιφάσεις, που μόνο εθελοτυφλία εμποδίζει να τις δούμε.

          • Γιάνννης ¨Γίγας¨

            Αγαπητέ Θανάση σε ευχαριστώ για την απάντησή σου και την αίσθηση σεβασμού προς τον άλλον που αποπνέει. Δεν το παίρνω προσωπικά, έτσι είσαι εσύ, γεμάτος σεβασμό προς τους πάντες και όλη η τιμή γι αυτό είναι δική σου. Θα απαντήσω όσο πιο σύντομα μπορώ.

            Από κάτω προς τα επάνω:

            για το 6)
            Είναι εξαιρετικά ακριβής, δίκαιη και ωφέλιμη η τοποθέτησή σου και εντάσσεται σε αυτά που θεωρώ ¨τα καλύτερά μας¨ . Έστω και εδώ σε ένα σχόλιο επί σχολίου.

            για το 5)
            Ναι, έτσι φαίνεται να είναι, και μαντεύω ότι έχεις καλές πιθανότητες να γνωρίζεις τι θα συζητούμε λίγο αργότερα αλλά σοφά επιλέγεις, σε μια τόσο πολύπλοκη κατάσταση ενός διεθνούς προβλήματος, όπως κατέληξε το ελληνικό χρέος, να μην κάνεις το μάντη κακών. Όμως θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι όπως σου ξανάγραψα να αξιοποιήσουμε τα μικρά οφέλη που προκύπτουν από την μεγάλη ζημιά όπως κάναν πάντα οι έξυπνοι Έλληνες επιχειρηματίες του παρελθόντος (δυστυχώς δεν έχουμε πολλά παραδείγματα έξυπνων πολιτικών για να χρησιμοποιήσω ένα θετικό γενικό όρο για αυτούς).

            για το 4)
            συμφωνώ σε όλα αλλά όπως έχω γράψει και σε άλλο σύντροφο (στα πλαίσια του διαλόγου που όντως υπήρξε και πήρα μέρος) το παράδειγμα του 1897 δεν είναι τόσο καλό. Αν θες το συζητάμε αλλού.

            για το 3)
            συμφωνώ απόλυτα μαζί σου με μικρή μόνο επισήμανση για την ποιοτική τους (ως προς τη δύναμη) και ποσοτική τους διαφορά. Τον Δελαστίκ δε, τον περιλάβαμε εμείς οι Ηπειρώτες αμέσως μετά την απαίσια δήλωσή του. Το κάναμε βέβαια στο διαδίκτυο γιατί αν βγαίναμε στη βεράντα και φωνάζαμε μεσημεριάτικα οι γειτόνοι θα φωνάζαν την αστυνομία.

            για το 2)
            εντάξει αλλά αν διαβάσεις το σχόλιό μου στο σχόλιο του Γιώργου, που σχολίαζε το σχόλιό μου στο σχόλιό σου (https://www.youtube.com/watch?v=Oeavkq6r780) θα δεις ότι δεν απαντάς σε κάτι που υποστήριξα για την συλλογική μας τοποθέτηση στο ΟΧΙ και στο ΝΑΙ. Ίσως να έδωσα λαβή για παρεξήγηση. Στο πραγματικό μου ερώτημα απαντάς μόνο με το ¨οφείλεις να πεις σε όλους τους τόνους την δική σου αλήθεια¨. Συζητείται…

            για το 1)
            Ίσως να κατάλαβες ότι δεν απαντάς εδώ σε κάποιο υπαρκτό ερώτημά μου αλλά σε κάποιο υποθετικό. Θέση και στάση δεν είναι διαφορετικά πράγματα ; Το ξανάγραψα, παρεξηγήθηκαν τα γραφόμενά μου.

            Ειλικρινώς με εκτίμηση και φιλικά
            ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΓΑΣ

    • Αγελη ε ; Λοιπον εγω θα προτεινα να αναστειλει τις εμφανισεις της η αγελη και να αφησει τους ανθρωπους ,κυριους πια απο χτες στον καμπο, να πραγματωσουν την ελπιδα.Κατι μου λεει οτι τα ουρλιαχτα στα σπιτια των καμπισιων θα πληθυνουν πριν το θερο.

      • Κρύψε λίγο τη χαρά σου για την προσδοκία της αποτυχίας. Εξάλλου, σίγουρη την έχεις … εφόσον πας «αντίθετα στο ρεύμα» μπορείς να βάζεις τον πήχη όσο ψηλά θες και εκ των υστέρων να κρίνεις τους άλλους αποτυχημένους. Το να μην κάνεις τίποτα είναι αδιάψευστη συνταγή «επιτυχίας».

        Περιμένω να δω ένα ρεαλιστικό πλάνο παραγωγικής ανασυγκρότησης εντός του ευρώ. Από που θα βρεθούν οι πόροι για επενδύσεις σε παραγωγικές μονάδες και γιατί δεν ήρθαν στα 5 προηγούμενα χρόνια.

        • Κε Τσολάκη μου; Εσείς; Μας λείψατε; Γιατί δεν γράφετε με το κανονικό σας όνομα; Θέλουμε ανταπόκριση από το κόμμα. Δεν πιστεύω να πληρώσουμε πάλι ΕΝΦΙΑ και εφορία, η συμφωνία που έρχεται, που καθαρογράφεται στο Προεδρικό δεν πιστεύω να μην μας διαγράψει τα χρέη; Δώστε μας τα φώτα σας εσείς που είστε μέσα στα πράγματα, που αρδεύετε τα ποτιστικά χωράφια του κάμπου.

          • Η εθελοβλακεία αποτελεί τη χειρότερη μορφή αναπηρίας.

            Τα υπόλοιπα, για Τσολάκηδες και κόμματα πες τα εκεί που ξέρεις, γιατί εμένα δν μ’αφορούν.

        • -Πλανο παραγωγικης ανασυγκροτησης μεσα στη δραχμη παρακαλω.
          -Βεβαιως θα το φατε εδω η να το τυλιξουμε;
          Το να αποδιδεις αισθηματα και να φτιαχνεις ψυχολογικα προφιλ της πενταρας σε αγνωστους ειναι καποιου ειδους χομπυ μαλλον…

          • Απορία πλάνου βηξ …

            Μπορείς να μου δείξεις το πλάνο σας για την παραγωγική ανασυγκρότηση εντός του ευρώ; Και τι εμπόδισε να ρεύσουν οι επενδύσεις ως τώρα;

    • Δηλαδή, κατά τη γνώμη σας, εμείς δεν μπορούμε να ομαδοποιήσουμε την «αγέλη» όσων απέχουν (αντιπαρέρχομαι την αναίδεια και αγένεια της έκφρασης), εσείς όμως ομαδοποιείτε με μεγάλη άνεση το 61% του ΝΑΙ με την απόλυτα μειοψηφική δική σας άποψη για έξοδο από το ευρώ. Δηλαδή, μας λέτε ότι η δική σας άποψη, για έξοδο από το ευρώ, συνιστά το πλειοψηφικό «ρεύμα», που θα σας οδηγήσει μάλιστα στους κάμπους τους οποίους και θα αρδεύσει. Αν δεν είναι αυτό σοφιστικό τερτίπι και δημιουργική λογιστική, τότε η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Γιατί, αν δεν κάνω λάθος, ο πρωθυπουργός, αφού εξεδίωξε τον Βαρουφάκη, υπακούοντας στις εντολές των δανειστών, ετοιμάζεται να μεταβεί στις Βρυξέλλες για να προτείνει νέα δανειακή συμφωνία, οπλισμένος με το ΟΧΙ, που το μόνο που θα επιτύχει είναι να τσιμεντώσει το ΝΑΙ.

      • Δεν έχει σημασία αν το ΟΧΙ, όπως ισχυρίζεστε, τσιμεντώνει το ΝΑΙ, αυτές είναι »γελοίες» ερμηνείες, που συνήθως κάνουν οι πολιτικοί, κατά το δοκούν, αυτά που ισχυρίζεστε, ισχύουν πολύ περισσότερο για την αποχή και το άκυρο, από τι στιγμή που είχε ήδη αποφασιστεί το δημοψήφισμα.
        Σημασία έχει πως ο ελληνικός λαός δεν έδωσε την νομιμοποίησή του, το γεγονός ότι ο Σύριζα μπορεί να φέρει χειρότερη, ή καλύτερη συμφωνία, ή και να οδηγηθούμε εκτός Ε.Ε. από εδώ και πέρα, δεν έχει να κάνει με κανένα ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, μιας και όλες οι επιλογές είναι στα χέρια της κυβέρνησης, αλλά και των Ευρωπαίων Εταίρων. Τα δεινά του τόπου επέρχονται εξαιτίας μακράς πορείας αποδόμησης, παραγωγικής, κοινωνικής,διοικητικής, νομοθετικής και αυτά είναι που »τσιμεντώνουν το ΝΑΙ», όπως και η έλλειψη εναλλακτικών λύσεων, που τόσο φρόντισε το πολιτικό σύστημα της χώρας, αυτά »τσιμεντώνουν το ΝΑΙ» . Το ΟΧΙ δεν ευθύνεται για τίποτα, κάνατε λάθος δυστυχώς, που προτείνατε αποχή. Ξέρετε πολύ καλά, πως κανένας δεν δέχεται ότι το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος μας οδηγεί, κατά αυτόματο τρόπο, εκτός Ε.Ε. Σας το ξαναλέω, το ΟΧΙ απλά δεν έδωσε την λαϊκή συγκατάθεση και δεν νομιμοποίησε τους απατεώνες.

  2. Αστο Καραμπελια. Οι άνθρωποι μας πήραν στην κυριολεξια τα σώβρακα. Με κλειστές τράπεζες και τα μήντια απέναντι πηραν 62%, Θα βαρεθεί να κυβερνάει ο Τσιπρας. Εύχομαι πάντως να πρυτανευσει η λογική και να μείνουμε στο ευρώ, γιατί η έξοδος απο την ευρωζώνη θα είναι πολύ χειρότερη από το οποιοδήποτε μνημόνιο. Το χρέος της χώρας θα παραμείνει σε ευρώ, όπως και τα προσωπικά στεγατικά δάνεια και με την αναγκαία υποτίμηση που θα διενεργηθεί,δεν θα μπορέσουμε να τα πληρώσουμε ποτέ.

  3. Μία εικόνα προσωπική από ένα σχετικά μεγάλο εκλογικό τμήμα (680 εγγεγραμμμένοι, 439 ψηφίσαντες, περίπου 65% συμμετοχής) όπου ήμουν όλη μέρα σε εφορευτική επιτροπή τόσο στις προηγούμενες κοινοβολευτικές και σ΄αυτό το δημοψήφισμα. Μου έκανε εντύπωση ότι ο μέσος όρος ηλικίας είχε πέσει δραματικά, δεν ήρθε ούτε ένας κομματικός εκπρόσωπος, ούτε περαστικός, από φιλομνημονιακά και φασιστικά κόμματα , ενώ στις κοινοβουλευτικές υπήρχαν εκπρόσωποι όλων αυτών. Απείχε συντηρητικός κόσμος, και ήρθαν πάρα πολλοί, ιδίως νέοι, που δεν είχαν ψηφίσει στις κοινοβουλευτικές. Οι πιο πολλοί με κέφι και χαμογελαστοί, αγαπητικοί, ακόμα κι όσοι υποπτευόμουν ως υποστηρικτές του ναι, κανένα «εμφυλιοπολεμικό κλίμα». Και το πιο ενυτπωσιακό, ενώ στις κοινβουλευτικές είχες την εντύπωση ότι οι μεγαλύτεροι τράβαγαν τους νεώτερους να ψηφίσουν, τώρα συνέβαινε το αντίθετο. Πολλά «φρικία» και παιδιά με τατουάζ,, που δεν θυμόμουν να έχουν ψηφίσει, να έχουν φέρει και να βοηθάν γέρους γονείς και παππούδες γιαγιάδες να ψηφίσουν. Και πολλές καλονές φορώντας μέσα από τα ρούχα μαγιό, στο δρόμο για την παραλία, που ούτε αυτές δεν τις θυμόμουν!
    Στο δικό μου τμήμα οι σταμπαρισμένοι χρυσαυγίτες δε νομίζω ότι ήρθαν καν να ψηφίσουν Θυμάμαι δημοσκόπηση, αλλά δεν μπόρεσα να τη ξαναβρώ, που έλεγε ότι το 40 με 45 % ατόμων που δήλωναν ότι ψήφισαν Χ.Α. δήλωναν παράλληλα ότι τάσσονταν με το ΝΑΙ, όπως και το 30% ψηφοόφρων του ΣΥΡΙΖΑ. Εγώ πιστεύω ότι σε μεγάλο βαθμό μιλάμε για ένα διαφοροποιημένο εκλογικό σώμα. Άλλοι είναι αυτοί που απείχαν στις κοινοβουλευτικές, άλλοι τώρα

  4. Η ίδια πραγματικότητα

    Γράφαμε, πριν το δημοψήφισμα, ότι το «ΝΑΙ» ή το «ΟΧΙ», δεν αντιπροσωπεύουν τίποτα, δεν λύνουν τίποτα, αλλά αντίθετα συγκρούονται πάνω σε όση πολιτική βούληση είχε απομείνει στους εξουθενωμένους πολίτες και ότι μας σέρνουν τα δύο μαζί στην ίδια κατάληξη, μετατρέποντάς μας σε υποζύγια εκείνων που χρηματοδότησαν την παρακμή και τη πορεία μας προς εξαφάνιση. Ήταν μια μοναχική θέση και άποψη, έξω από τα κομματικά στρατόπεδα, που μας έβαζε, για μια ακόμα φορά, στη θέση εκείνων των μοναχικών, πολύ λίγων αρνητών των κάθε λογής ρευμάτων που θωπεύουν την εξουσία και προσδοκούν όσα οφέλη και παράσημα συνηθίζεται να δίνονται μετά τη «νίκη». Γι’ αυτό θα το πούμε και πάλι. Να κάψουν πρέπει, έστω αυτή την ύστατη στιγμή, όλοι οι κομματικοί μηχανισμοί τις ξεθωριασμένες σημαίες και τα χάρτινα γιαταγάνια τους. Να σταθούμε όλοι, όσο μπορούμε, μαζί κριτικά, ανακτώντας έστω σ’ αυτή τη φάση την ιστορική εθνική μας συνείδηση και ταυτότητα, πάνω στην ίδια πραγματικότητα αυτής της ρημαγμένης χώρας που βάρβαρα καταδικάστηκε σε φτωχοποίηση και πανικόβλητη άρχισε πάλι, γεμάτη υπερηφάνεια, να προστρέχει στους ευρωπαίους «εταίρους» μας αναζητώντας νέα μνημόνια και συμφωνίες.

  5. Δημήτριος Κοκκαλάκης

    Οι προοπτικές κατά τη γνώμη μου εξαρτώνται από την παραμονή της Χώρας στο ευρώ. Αν παραμείνουμε στο ευρώ και με δεδομένο το υφιστάμενο καθεστώς χρεωκοπίας, η ερήμωση και διάλυση της είναι βέβαιες. Δεν πρόκειται να ανακάμψουμε ποτέ. Πιθανόν, τώρα είναι η ώρα για έξοδο από την καταστροφή που λέγεται ευρωζώνη. Νέα συμφωνία σημαίνει ανακύκλωση της καταστροφής χωρίς νομισματική πολιτική.

  6. Ρακκάς Μιχαήλ

    Πολλοί φίλοι, γνωστοί, σύντροφοι, πρίν την Κυριακή, κάναν κριτική στην επιλογή μου για συνειδητή αποχή, και ειρωνευόταν, λοιδωρούσαν τον «ρίψασπη αριστεριστή» .
    Mετά το συντριπτικό ΟΧΙ, γίναν επιθετικοί, λές και «χάσαν».
    Τολμώ να πώ, ότι το μέγεθος της καταγραφής, (61%) τούς έκανε να συνειδοτοποιήσουν, την βαρύτητα της επιλογής.
    Μετά το ΟΧΙ τί;;;;;
    Γιατί το πατριωτικό ΟΧΙ του 1940, (που τόσο παράταιρα κόσμησε τα επιχειρήματα των διεθνιστών της κυβερνώσας αριστεράς), σήμαινε ότι ο λαός, (χωρίς κάν να ερωτηθεί), πήγε με τα πόδια από τα Γιάννενα στο Αργυρόκαστρο, πολεμώντας, κάνωντας ΠΡΑΞΗ το δικό του ΟΧΙ στηρίζοντας τον στρατηγό Κατσιμήτρο, που «αγνόησε» τίς εντολές από την Αθήνα περί ΟΧΙ μεν, αλλά στην πράξη ΝΑΙ. (αψιμαχίες στην προκάλυψη και υποχώρηση
    στον Αραχθο, ήταν τα σχέδια του ΓΕΣ).
    Και ο νοών νοήτω.

  7. οπου<>,διαβαστε Εφοδος στα Χειμερινα Ανακτορα,και Μεγαλη Πορεια

  8. Για την αποκατάσταση του τι ψήφισε ποιός .Aποχή προτίμησαν εκτός απο την κ.π Αρδην ,το κκε τα δύο μλ,το ακεπ ,η εφημερίδα κόντρα ,καθώς και το 90 τα εκατό του αναρχικού χώρου με εξαίρεση δυο αναρχοσυνδικαλιστικές ομάδες(ΕΣΕ,ΡΟΣΙΝΑΝΤΕ).Τέλος υπήρξε κ μια ομαδα του εν λόγω χώρου που υποστήριζε το όχι ,αλλά ο ρόλος της φάνηκε αφού την μέρα της ομιλίας Τσίπρα επιτέθηκαν στο σύνταγμα με σκοπό να ματαιώσουν την εκδήλωση αλλά απωθήθηκαν ευτυχώς από την αστυνομία

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*