Πολιτική

Χρεοκοπία, Αποσύνθεση

ceb1cf80cebfcf83cf8dcebdceb8ceb5cf83ceb7

Κάθε τι που υπάρχει αξίζει κιόλας να χαθεί

Γκαίτε

Του Γιώργου Ρακκά 

Παρακολουθώντας τις χθεσινές εργασίες της Βουλής, και την ψήφιση της νέας βαριάς Συμφωνίας, μια λέξη μόνον θα μπορούσε να περιγράψει την πραγματικότητα του ελληνικού κοινοβουλευτικού κόσμου: Αποσύνθεση.

Κάθε φορά έχουμε συνηθίσει να λέμε πως έχουμε φτάσει πάτο, και δεν υπάρχουν χειρότερα. Κι όμως, η παρακμή του πολιτικού κόσμου της μεταπολίτευσης βγάζει διαρκώς και άλλους λαγούς από το καπέλο της: Ζήσαμε, λοιπόν, να το δούμε κι αυτό –μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση να επιβιώνει κοινοβουλευτικά από την ψήφο της μνημονιακής αντιπολίτευσης. Όσο για τους διαφωνούντες, τι να πει κανείς; Το «σχέδιο Β» που προκρίνουν, για «σύγκρουση» και επιστροφή σε ένα νέο εθνικό νόμισμα, αποδεικνύεται κακέκτυπο εκείνου του… Σόιμπλε: 22 δισ. € ήθελε να πάρει ο Λαφαζάνης με «έφοδο» στις εγκαταστάσεις της ΤτΕ στον Χολαργό, 40+ δισ. € δίνει ο Σόιμπλε σε περίπτωση που αποδεχθούμε το σχέδιό του: Το αίτημα πλειστηριάστηκε από την πραγματικότητα, και πλειοδότησε ο κύριος με το καρεκλάκι.

Όσο πιο κοντά βαίνουμε στην πραγματοποίησή του, το αίτημα της «δραχμής», που τόσο πολύ εκθειάστηκε σε πλατείες, αμφιθέατρα, άρθρα και αφίσες, αποκαλύπτει το πραγματικό του περιεχόμενο: Καταφανώς, πρόκειται για μια κατοχική όχι εθνικοαπελευθερωτική δραχμή – οι αντικειμενικές συνθήκες της ελληνικής πολιτείας, κοινωνίας και οικονομίας την καταδικάζουν ως τέτοια. Και αυθεντικός εκφραστής της «ρεαλιστικής» της εκδοχής δεν είναι ο Λαφαζάνης αλλά ο… Σόιμπλε –άντε στην καλύτερη περίπτωση ο πολύς Τζωρτζ Σόρος, που εδώ και μήνες «ποντάρει» ανοιχτά σε αυτό το σενάριο! Με τον ίδιο τρόπο που το ρεαλιστικό αντίστοιχο της γραμμής του Αλέξη Τσίπρα περί «δυναμικής διαπραγμάτευσης» στο πεδίο της Ε.Ε. για το «σκίσιμο των μνημονίων» ήταν το… μνημόνιο που ανέλαβαν να συγγράψουν οι Γάλλοι τεχνοκράτες κατ’ εντολή του Φρανσουά Ολάντ.

Η στιγμή, όπου τα πάντα που προβλήθηκαν ως προτάγματα του «αντιμνημονίου» αποδεικνύονται ότι οδηγούν στο αντίθετό τους, είναι προφανώς η στιγμή όπου μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα ότι συνιστούσαν σπαράγματα μιας ψευδοαντιστασιακότητας. Η οποία εν τέλει λειτούργησε πολύ περισσότερο ως η τελευταία, δημαγωγική συνιστώσα του παλαιού πολιτικού κόσμου της μεταπολίτευσης παρά ως μια νέα αρχή, όπως προς στιγμήν φάνηκε στις πλατείες της Αγανάκτησης του 2011

Τα πεπραγμένα ετούτης της «αντιμνημονιακής» κυβέρνησης επιβεβαιώνουν απόλυτα του λόγου το αληθές. Και συμπληρώνουν την τελική, γενική εικόνα του πολιτικού αδιεξόδου της μνημονιακής Ελλάδας:

Στην αρχή ανέλαβε ο ελληνικός παρασιτικός και ευρωλιγούρικος αστισμός, σε όλες του τις εκδοχές. Από την αμερικάνικη συνιστώσα (ΓΑΠ), τους τεχνοκράτες (Παπαδήμο), έως την φιλοευρωπαϊκή (γερμανική) συνιστώσα. Απέτυχαν και οι τρείς. Μαζί με αυτούς και τα δύο μνημόνια που εφάρμοσαν. Οι κυριότερες αιτίες αυτής της αποτυχίας είναι δύο: α) Απέτυχαν να διαπραγματευτούν αποτελεσματικά γιατί υπήρξαν ελεγχόμενοι, εκβιαζόμενοι από τους δανειστές. β) Απέτυχαν να ισοσταθμίσουν τη λιτότητα των μνημονίων με μια νέα, εθνική πολιτική οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής ανασυγκρότησης. Οι λόγοι γι’ αυτό είναι απλοί και ανάγονται στην κατάσταση του ελληνικού αστισμού, καθ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης: Είναι σάπιος, διεφθαρμένος, ενώ ο παροξυστικός ευρωλιγουρισμός που τον χαρακτηρίζει τον έχει οδηγήσει σε οραματική στειρότητα: Δηλαδή, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε καν ως… αστισμός – δηλαδή να πραγματοποιήσει έναν μίνιμουμ αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό της Ελλάδας.

Η οργή του λαού, προφανώς, δεν άργησε να ξεσπάσει. Το ζήτημα είναι πού διοχετεύθηκε –και εδώ είναι που αντιμετωπίζουμε τη γενική πολιτική παρακμή σε όλο της το μεγαλείο: Ήταν τα μεσαία ‘αφεντικά’ του παλιού πολιτικού συστήματος που εξεγέρθηκαν ενάντια στους πάτρωνές τους, και χρησιμοποίησαν το αντιμνημονιακό αίσθημα του ελληνικού λαού ως όχημα κατάληψης της εξουσίας: Σύμβουλοι του Σημίτη, η πολιτιστική συνιστώσα του εκσυγχρονισμού, που είχε καταλάβει τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους, η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΑΔΕΔΥ, με κύριο πυλώνα της τους εκπαιδευτικούς, η γραφειοκρατία των Εξαρχείων και των Ευρωπαϊκών Κοινωνικών Φόρουμ. Μαζί με την πιο λαϊκή πτέρυγα της πελατειακής δεξιάς –από τον Πάνο Καμμένο μέχρι τον Προκόπη Παυλόπουλο, τον άνθρωπο που, με τους διορισμούς που είχε κάνει, θα μείνει στην πρόσφατη ιστορία της χώρας ως ο τελευταίος σκυταλοδρόμος του πρασινομπλέ ελληνικού πελατειακού συστήματος.

Οι πέντε μήνες της διακυβέρνησής τους αποδείχτηκαν ένα κρεσέντο του δημαγωγικού μηδέν βαθαίνοντας την αποσύνθεση του κράτους, της οικονομίας, της κοινωνίας. Δεν είναι διόλου παράδοξο, άρα, το γιατί αυτοί οι πέντε μήνες υπήρξαν για την Ελλάδα όχι αφετηρία αλλαγής αλλά ολοκλήρωση του τέλους.

Γι’ αυτό και οι τελευταίες εξελίξεις, που υπήρξαν ραγδαίες μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, σηματοδότησαν τη γενική χρεοκοπία. Αρχικά της οικονομίας και της κοινωνίας – με την τραπεζική κατάρρευση και τον διχασμό που μπόλιασε στο λαϊκό σώμα η δημοψηφισματική απάτη του Αλέξη Τσίπρα. Κι ύστερα την ηθική, αξιακή και πολιτική χρεοκοπία της ίδιας της κυβέρνησης των δημαγωγών, έπειτα από την κωλοτούμπα της 13ης Ιουλίου: Τα «229» ΝΑΙ που άκουσε χθες το βράδυ πελιδνός ο Αλέξης Τσίπρας τον καθιστούν μεν «ισχυρό», αλλά ταυτόχρονα τον αναδεικνύουν ως πρωθυπουργό των πολιτικά, ηθικά, και αξιακά χρεοκοπημένων – της μεγαλύτερης συνιστώσας που υφίσταται σήμερα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο!

Ποιοί στέκονται ως αντιπολίτευση στους χρεοκοπημένους; Το σχέδιο περί δραχμής του Σόιμπλε ή του Σόρος; Ο αντιεξουσιαστικός μηδενισμός που φωταγώγησε την τελετή χρεοκοπίας του ελληνικού πολιτικού κόσμου με μερικές δεκάδες μολότωφ; Οι ναζί που παίζουν ανοιχτά το χαρτί της χρεοκοπίας γιατί το θεωρούν ευκαιρία να εξαπολύσουν μια «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών»; Οι αριστερολεπενιστές λαϊκιστές της Ελεύθερης Ώρας; Ή οι Νταβούτογλου-Ερντογάν που προσεύχονται για μια πλήρη κατάρρευση της Ελλάδας ώστε να ξαναϋποδεχθούν στις αγκάλες τους μια χώρα που ποτέ δεν έπαψαν να την θεωρούν ως «άσωτη επαρχία» της ιστορικής τους Αυτοκρατορίας;

Αστειότητες, ή μάλλον αυταπάτες, οι οποίες είναι πάρα πολύ επικίνδυνες λόγω συγκυρίας: Κυρίως επειδή πλέον αυτή η κοινωνία έχει διαλυθεί και οι τάξεις, τα μέρη, τα στρώματά της αποτελούν πλέον θραύσματα μιας χειροβομβίδας που έσκασε – λειτουργούν ως τέτοια, και εν τέλει καρφώνουν την τάχα περήφανη βούλησή τους πάνω στο σώμα της χώρας[1]: «Είμαι εκεί που είναι η ψυχή μου, στο ΤΙΠΟΤΑ και το ΜΗΔΕΝ, στο ΕΙΝΑΙ του κατεστραμμένου τόπου μου, της ανύπαρκτης πια πατρίδας μου, του ερημωμένου και ερειπωμένου χωριού μου». Αυτό το ψυχο-κοινωνικό σκοτάδι είναι που κινητοποιεί σήμερα έναν κομμάτι του κόσμου να βλέπει σήμερα ως «αντίσταση» τη δραχμική ολοκλήρωση της ελληνικής χρεοκοπίας.

Το αδιέξοδο, επομένως, είναι διπλό. Δεν είναι μόνο ο πόλος της «κωλοτούμπας». Είναι ταυτόχρονα και ο αντιφατικός κόσμος που στέκεται απέναντί της. Είναι η ίδια η αντιπαράθεση: Ο θίασος ποικιλιών της Χρεοκοπίας εναντίον μιας ιδεολογικής και πολιτικής βεντάλιας επίδοξων Τυράννων που ποντάρουν πάνω στο «ένστικτο του θανάτου».

Αυτό είναι το μεγαλύτερο έμπρακτο επίτευγμα της κυβέρνησης «Κοινωνικής Σωτηρίας» των Τσίπρα-Καμμένου. Θα πρέπει να το αναγνωρίσουμε στον πρωθυπουργό: Όντως, ποτέ, κανείς δεν μας πάει πιο μακριά μέσα στο αδιέξοδο, τον βούρκο και την αποσύνθεση. Χειροκροτήστε τον!

Το «συνδικάτο της ζωής»

Είναι κυρίαρχη αυτή η πραγματικότητα; Ναι. Είναι καθολική; Όχι. Οι ζωντανές δυνάμεις της χώρας, υπάρχουν, κατακερματισμένες. Έχουν αναδιπλωθεί στο περιθώριο των μεγάλων εξελίξεων. Διότι τους πέταξαν με τις κλωτσιές έξω από το πολιτικό προσκήνιο οι άθλιοι πολιτικοί εκφραστές αυτής της ανέξοδης αντιπαράθεσης. Αλλά και γιατί μόνον  μακριά από αυτούς μπορούν να λειτουργήσουν. Στο επί μέρους. Ατομικά, προσπαθούν να κάνουν κάθε μέρα τη δουλειά τους – και μπορείς να τους διακρίνεις από όλους τους υπολοίπους, διότι πασχίζουν να συμβάλουν με τον τρόπο τους ώστε να μην σαρωθεί ολοκληρωτικά αυτή η χώρα: Από τους λίγους ήρωες που καταφέρνουν να κινήσουν το κλινικά νεκρό δημόσιο, μέχρι τους πρωτοπόρους που δοκιμάζουν και πετυχαίνουν μέσα σε αυτό το απολύτως εχθρικό περιβάλλον, νέα μοντέλα παραγωγικών επιχειρήσεων, εξειδικευμένων εταιρικών υπηρεσιών, ή αγροτικές συμπράξεις του μόχθου και όχι της υφαρπαγής επιδοτήσεων.

Βρίσκονται ακόμα, μεταξύ των μελών Συλλόγων, Σωματείων, Ενώσεων, που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια να συγκροτήσουν την πολιτιστική ζωή αυτής της χώρας σε μηχανική υποστήριξη ώστε να μην πεθάνει οριστικά. Είναι οι ελάχιστες εστίες δημιουργικότητας μέσα στην τοπική αυτοδιοίκηση, πολιτικές ή διοικητικές, που αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανή μια στοιχειώδη τοπική πολιτική προς όφελος της πατρίδας και της κοινωνίας.

Δυνάμεις σκόρπιες, απομονωμένες, ασθμαίνουσες, εξορισμένες. Που «δυνάμει» όμως, μπορούν να οργανωθούν στο «Συνδικάτο της Ζωής». Γιατί φέρουν μέσα τους τον σπόρο της δημιουργικότητας και της πραγματικής πατριωτικής ενσυναίσθησης.

Εκείνο που θα τις ενώσει είναι ένα Ελληνικό Πρόταγμα για τον 21ο Αιώνα, μια πολιτική στρατηγική και αντίστοιχη τακτική για την υλοποίησή του.

Χθες, αποδείχθηκε για άλλη μια φορά πως ο δρόμος της «άμεσης αποκατάστασης» που υποσχέθηκαν οι «αντιμνημονιακές» πολιτικές δυνάμεις είναι δρόμος άμεσης επιτάχυνσης στην καταβύθιση της χώρας. Ίσως, βέβαια, αυτό να μην αρκεί, και να χρειαστεί να καταστραφούμε εντελώς, για να μας γίνει συνείδηση. Γιατί η αδράνεια που δημιούργησε ο Κώστας Σημίτης, κουνώντας με τα μικροσκοπικά του χέρια μια χούφτα ευρωδολαρίων και εξαγοράζοντας την αντιστασιακή ψυχή ενός ολόκληρου έθνους, είναι πολύ μεγάλη.

Ας είναι. Σημασία πλέον δεν έχει πόσο χαμηλά θα φτάσουμε, αλλά πώς θα αντιμετωπίσουμε αυτήν την πτώση. Πρέπει, λοιπόν, να αναδιπλωθούμε σε αυτά τα πεδία όπου υπάρχει ακόμα ζωή και να τα οργανώσουμε ως «δυαδική εξουσία», για να ισοσταθμίσουμε το απίστευτο βάρος της καταστροφής. Να φτιάξουμε έναν πόλο ανταγωνιστικό στην εντροπία του θανάτου. Με τι προτάγματα; Δεν χρειάζεται πλέον να τα επαναλάβουμε: Η δημογραφική αναζωογόνηση, η παραγωγική ανασύσταση του τόπου, το τσάκισμα του κρατικού δεινοσαύρου προς όφελος των δημόσιων αγαθών, μια μεγάλη πολιτιστική και εκπαιδευτική επανάσταση, το πέρασμα σε μια λειτουργική 4η Ελληνική Δημοκρατία, με στοιχεία άμεσης δημοκρατίας, τοπικής δημοκρατίας, λειτουργικής αντιπροσώπευσης, είναι στοιχεία μιας πλειοψηφικής, αν όχι κοινής, λογικής. Ή αυτό ή ένα κοινό τέλος.

[1] Από μια σκοπιά, τα πράγματα είναι πολύ απλά για να τα κατανοήσει κανείς: Το όραμα, οι αξίες, τα συλλογικά νοήματα, ο Πολιτισμός αποτελούν την κατ’ εξοχήν γλώσσα με την οποία τα κομμάτια μιας κοινωνίας συνεννοούνται ή συγκρούονται για την εξέλιξή της. Όταν δεν υφίστανται όλα αυτά, οι συγκρούσεις διολισθαίνουν σε προγλωσσικό στάδιο: Συμβολική βία, λεκτική βία, σωματική βία. Αυτός πλέον είναι ο τρόπος της κοινωνικής μας συνύπαρξης, καθώς και ο τρόπος λειτουργίας της πολιτικής σε αυτόν τον τόπο. Και ποιοι άλλοι πέρα από μια κυβέρνηση δημαγωγών θα μπορούσαν να πάρουν αυτές τις διάχυτες καταστάσεις και να τις εγκαθιδρύσουν στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής αυτού του τόπου; Είναι στη φύση της «τυραννίας», στο καθοδικό στάδιο της ζωτικότητας των πολιτευμάτων για να θυμηθούμε και τον Αριστοτέλη, να ευνοεί την διολίσθηση της «λαοκρατίας» σε οχλοκρατία – γιατί ακριβώς αντλεί την εξουσία της απευθείας από τα ωμά της πάθη.

5 Σχόλια

  1. ΕΛΕΝΗ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

    Μάλιστα …» Ήταν τα μεσαία ‘αφεντικά’ του παλιού πολιτικού συστήματος που εξεγέρθηκαν ενάντια στους πάτρωνές τους, και χρησιμοποίησαν το αντιμνημονιακό αίσθημα του ελληνικού λαού ως όχημα κατάληψης της εξουσίας: Σύμβουλοι του Σημίτη, … η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΑΕΔΥ, με κύριο πυλώνα της τους εκπαιδευτικούς, …». Δηλαδή οι εκπαιδευτικοί διαφοροποιούνται από τον λαό και, μάλιστα, εκμεταλλευόμενοι την αγανάκτηση του τελευταίου προσπάθησαν δια του ΣΥΡΙΖΑ να καταλάβουν την εξουσία. Πρώτον: χρειάζεται περισσότερη προσοχή κ. Ρακκά κατά την διατύπωση των απόψεών σας, εκτός αν πράγματι εννοούσατε τα ανωτέρω συναγόμενα. Δεύτερον: έχει επικριθεί επανειλημμένως στην ιστοσελίδα ardin-rixi (και δικαίως) ο διχασμός τον οποίο προκάλεσε το δημοψήφισμα, ωστόσο είναι εξ ίσου διχαστικό – όπως επίσης άδικο και αυθαίρετο – το να γίνονται τέτοιου είδους αναφορές σε κάποιους επαγγελματικούς κλάδους και κατά τρόπον ώστε αυτοί να παρουσιάζονται σε αντιπαράθεση με την υπόλοιπη κοινωνία και ως μία από τις αιτίες της κακοδαιμονίας της. Τρίτον: το θέμα των εκπαιδευτικών χρήζει μεγάλης – και όχι εύκολης – συζήτησης προκειμένου να καταδειχθούν τα όποια δικά τους λάθη (ή των συνδικαλιστικών οργάνων τους) για την κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά ταυτοχρόνως και οι αντικειμενικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν όπως και οι διάφορες μορφές απαξίωσης που έχουν υποστεί όλα τα τελευταία χρόνια. Τέταρτον: δεν είμαι η ίδια εκπαιδευτικός.

  2. ΟΔΗΓΟΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑΣ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
    Πως θα αντιμετωπίσουμε έναν συνάνθρωπό μας, έναν συνέλληνα, όταν η συζήτησι έρχεται για τα πολιτικά;
    1η περίπτωσι, όταν ο συνομιλητής μας είναι κεντροαριστερός.
    Επειδή το τελευταιο διάστημα έχουν φάει πολλές «σφαλιάρες», λόγω του ότι τα τελευταια 40 αυτοί διαχειρίζονταν τα πολιτικά πράγματα και η ιδεολογία τους ηταν (και είναι) η κυρίαρχη αλλά και το μνημόνιο αυτοί το έφεραν και τα περισσότερα δάνεια η παράταξί τους τα έκανε, καλό είναι να μην τους τα θυμίζουμε αλλά να τους λέμε: «η παγκοσμιοποίησι φταίει, αυτοί μας δάνειζαν και τώρα τα ζητανε πίσω. Γιατί μας τα δίνανε, δεν ξέρανε ότι δεν θα μπορουμε να τα ξεχρεώσουμε; Αλλά και πάλι ενωμένος ο ελληνικός λαός κάνουμε προσπάθειες και προχωραμε μπροστά».
    2η περίπτωσι, όταν ο συνομιλητής μας είναι κεντροδεξιός.
    Ναι μεν επαληθεύθηκε ο συντηρητικός τρόπος σκέψης και ζωης στο θέμα των δανείων (μας έδινε χρήματα η ΕΟΚ αλλά εμεις τα σπαταλούσαμε στα σκυλάδικα κλπ.) αλλά δεν πρέπει να καλλιεργουμε και πνευμα αντεκδίκησης. Έτσι μπορουμε να πουμε τα εξης: «ευτυχως είμαστε στην ενωμένη Ευρώπη αλλιως χαμένα πηγαίναμε. Και στην Ευρώπη μπήκαμε με κεντροδεξιά κυβέρνησι. Τώρα θα κάνουμε λίγο υπομονή και σιγά σιγά θα στρώσουμε. Άλλωστε όπου να ΄ναι θα ενωθουν Αμερική και Ευρώπη, οπότε δεν χρειάζεται να ανησυχουμε».
    3η περίπτωσι, όταν ο συνομιλητής μας είναι αριστερός.
    Με δεδομένο ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι άθεοι και μιλανε μόνο για οικονομικά θέματα και όλα τα ανάγουν στην οικονομία και η στάσι τους απέναντι στην Εκκλησία είναι από αδιάφορη μέχρι εχθρική, το μόνο που μπορουμε να κάνουμε είναι να μιλαμε για πνευματικά θέματα και για θέματα κοινωνικης προσφορας της Εκκλησίας, ώστε να τους συγκρατήσουμε από το να εκδηλώσουν τα αρνητικά τους αισθήματα απέναντί μας. Πάντως, αν δεν δείξουν ενδιαφέρον για κάτι πνευματικό, καλύτερα είναι να απομακρυνόμαστε με τρόπο.
    4η περίπτωσι, όταν ο συνομιλητής μας είναι δεξιός.
    Εδώ μπορουμε να αναφερθουμε σε θέματα ηθικης. «Πολλή βρωμιά μαζεύτηκε, πως θα καθαρίση ο τόπος από τόση σαπίλα; Που είναι οι μεγάλοι άνδρες του παρελθόντος, οι ήρωες της πατρίδος μας, οι αρχαιοι ημων πρόγονοι; κλπ. Αλλά επειδή αυτή η συνομοταξία είναι παγανιστές και δεν βλέπουν Ορθόδοξα τα πνευματικά θέματα, καλό είναι να αποφύγουμε συζητήσεις για θέματα που προσπαθουν να συνδέσουν τα ασύνδετα π.χ. αρχαία φιλοσοφία και Ορθόδοξη Πίστη, γιατί θα έρθουμε σε σύγκρουσι. Άντε να τους πείσης ότι οι αρχαιοι ηταν ειδωλολάτρες επειδή θεωρουσαν την ύλη αιώνια, ενώ η Αγία Γραφή λέει πως δεν είναι.
    5η περίπτωσι, όταν ο συνομιλητής είναι αδιάφορος για τα πολιτικά.
    Σ΄αυτήν την περίπτωσι μπορουμε να πουμε: «Καλά κάνεις και δεν ενδιαφέρεσαι. Η Τράπεζα κόβει το χρημα και το μοιράζει στα κράτη, στα κόμματα και στους ιδιωτες. Δεν αξίζει τον κόπο να ασχολειται κανείς με τους πολιτικούς. Την δουλειά του να κοιτάζει καθένας και την οικογένειά του και όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα». Και αν είναι άνεργος ή ανύπαντρος του ευχόμαστε να βρη δουλειά και γυναικα…
    http://apologhtika.blogspot.gr/2015/07/1.html

  3. Φίλτατοι απόλυτα συμφωνώ με αυτά που λέτε και προτείνετε. Μία υπόδειξη υπό τύπον παράκλησης μόνον: μην αποκαλείτε την τελευταία ελπίδα κι ικμάδα της Ελλάδος «Συνδικάτο της Ζωής» (και μάλιστα με το ζήτα κεφαλαίο!) γιατί μπορεί να παρεξηγηθείτε 😉
    Εμένα τουλάχιστον χρειάσθηκε να διαβάσω αρκετές γραμμές κειμένου για να καταλάβω τι ακριβώς εννοούσατε!
    Αυτό μόνον και καλό κουράγιο!

  4. Μια και ο λόγος περί εκπαιδευτικών. Για το μόνο που ανησυχούν οι «λειτουργοί της εκπαίδευσης» είναι το ωράριο εργασίας τους, η αμοιβές τους και γενικά το βόλεμα τους. Βεβαίως υπάρχουν και κάποιες φωτεινές εξαιρέσεις, αλλά δυστυχώς είναι μόνον εξαιρέσεις.

  5. Πολύ κακοί οιωνοί για τη δημοκρατία στην ΕΕ και στα εθνικά κράτη της. Ο κίνδυνος για μετα-δημοκρατική μετάλλαξη, για τον οποίο προειδοποιούν απο καιρό ο Κόλιν Κράουτς, ο Γιούργκεν Χάμπερμας και άλλοι, παίρνει νέες διαστάσεις μέσα στην κρίση. Η οικονομική κρίση γίνεται ευνοϊκό έδαφος, τόσο για κλασικές Βοναπαρτιστικές τάσεις πολιτικών που ασκούν εκτελεστική εξουσία σε εθνικό επίπεδο, όσο και για έναν Βοναπαρτιστικό εκτελεστικό φεντεραλισμό σε Κοινοτικό επίπεδο.
    Πολύ πικρή γεύση αφήνουν όσα αποκαλύπτονται τώρα. Αυτά που διαβάσαμε στην «18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» για όσα συνέβησαν ως τραγωδία στα μέσα του 19ο αιώνα, δείχνουν πράγματι να επαναλαμβάνονται σαν φάρσα στις αρχές του 21ου, επαληθεύοντας έτσι τον πασίγνωστο ισχυρισμό του συγγραφέα του βιβλίου. Στις Βρυξέλλες και εδώ έχουμε απερίσκεπτους και υπερφίαλους πολιτικούς με τεράστια «εγώ», με μυωπικό βλέμμα και με ανύπαρκτη ηθική της ευθύνης. Με την βοήθεια των ιδιωτικών ΜΜΕ και των κομματικών-κρατικών μηχανισμών που δημιουργούν αποπληροφορημένους ψηφοφόρους-τηλεθεατές (έτσι κερδίζονται 130.000 σταυροί!), οι πολιτικοί αυτοί αποκτούν δυσανάλογη, εξωθεσμική εκτελεστική ισχύ και τη χρησιμοποιούν καταχρηστικά. Οι μεν ως κινούμενοι και καθοδηγούμενοι από τις αγορές «ηγεμόνες της Ευρώπης», οι δε ως Βοναπάρτηδες της ελεεινής μορφής στη δική μας οριακή Ευρώπη. Ως αποτέλεσμα, στο όνομα του λαϊκού συμφέροντος παραγκωνίζεται η ίδια η λαϊκή κυριαρχία και οι δημοκρατικοί κανόνες άσκησής της.
    Πίσω από τους αποπληροφορημένους ψηφοφόρους-τηλεθεατές και τον δράστη του εγκλήματος μηχανισμό ενημέρωσής τους, δρουν πολιτικές και άλλες ελίτ, στενά διαπλεκόμενες μεταξύ τους. Αντί να θέτουν στους πολίτες τα πραγματικά διακυβεύματα, να τους προετοιμάζουν για να αντιμετωπίσουν αξιόμαχα, ως κυρίαρχοι, τις νέες συστημικές πιέσεις και καταναγκασμούς στην παγκοσμιοποιημένη εποχή μας, συσκοτίζουν την κρίση του λαού με ομιχλώδη ψευδοδιλήμματα και τον κάνουν χειραγωγήσιμο. Γεννήτριες της μετα-δημοκρατίας είναι η γραφειοκρατική κομματοκρατία και τα λόμπυ των ισχυρών συμφερόντων κάθε μορφής. Στην ΕΕ η πίεσή τους διευκολύνεται και γίνεται καταστροφική, επειδή οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν μείνει ημιτελείς, σαν μαλακό μισοψημένο ψωμί. Ιμάντας μετάδοσής της είναι η χειραγωγημένη από την τηλεόραση κοινή γνώμη.
    Υπάρχουν και φωτεινά σημεία, «ξέφωτα» ελπίδας σ’ αυτό το σκοτεινό πολιτικό τοπίο. Το απρόβλεπτο της ιστορίας και η «πανουργία του Λόγου» πότε-πότε ταπεινώνουν τους νικητές. Πολλά συνηγορούν ότι το πιο σημαντικό αποτέλεσμα θα είναι, αργά ή γρήγορα, μια μεγάλη ήττα της σημερινής πολιτικής της γερμανικής κυβέρνησης για την κρίση και την ΕΕ. Σε αντίθετη περίπτωση υπάρχει κίνδυνος για πολύ βαθειές, δύσκολα αναστρέψιμες μακροπρόθεσμες συνέπειες.
    Ενδοελλαδικά, κορυφώθηκαν τα αδιέξοδα μιας πολιτικής χωρίς σαφή κατεύθυνση και ειρμό, ωστόσο στηριγμένης στον δίκαιο αναστεναγμό των πονεμένων κοινωνικών ομάδων. Όμως μετά το δημοψήφισμα και το θριαμβευτικό «όχι», που, όπως αναμενόταν, οι παραγνωρισμένες αλλά ακατανίκητες συστημικές πιέσεις το μετέτρεψαν σε ένα «ναί» με δάκρυα και ιδρώτα, ίσως ξεκαθαρίσει λίγο η πολιτική αδιαφάνεια.
    Το ομιχλώδες, απολιτικό και α-κοινωνικό δίπολο «μνημόνιο – αντιμνημόνιο», μετά από 5 χρόνια κυριαρχίας και παρά φύση μεταλλάξεων στο πολιτικό φάσμα, αποδείχθηκε ψευδής συνείδηση και πολιτική σαπουνόφουσκα.

    Μετα-δημοκρατία, το φάντασμα του πολιτικού εκφυλισμού πλανιέται πάνω από την Ελλάδα και την Ευρώπη
    http://aftercrisisblog.blogspot.gr/2015/07/blog-post_53.html

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*