Uncategorized, Οικονομία

Ευρώ ή δραχμή: Ένας διάλογος

2770970e3c78338a724e9f1f4f96a5a802b86db0.634.429.2a68d94490162c9b12d3b56b7ef9d1cdb683ff46

Δημοσιεύουμε έναν «διάλογο» πάνω στο θέμα ευρώ η δραχμή, με δύο κείμενα, του Δημήτρη Μάρτου και του Γιώργου Ρακκά.

Άρδην

Δημοψήφισμα 5ης Ιουλίου: το στοίχειωμα του νόθου ευρωπαϊσμού

 Του Δημήτρη Μάρτου

     Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου θα στοιχειώνει για πολλά χρόνια το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Και αυτό γιατί δημιούργησε μια σαρακοφόρα υπόνοια: μήπως ο λαός υπέδειξε την επιστροφή στη Δραχμή;

     Η έννοια του εθνικού νομίσματος στην Ελλάδα είναι σχεδόν υπό διωγμό. Και όχι μόνον. όλα  τα εθνικά σημαινόμενα  δεν μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται, μπορούν να υπάρχουν μόνο μέσω του ευρωμονόδρομου. Η αθηναϊκή τηλεοπτική Ασφάλεια μεριμνεί γι’ αυτό, αν και όχι πάντοτε με επιτυχία, όπως απέδειξε το δημοψήφισμα.

     Ανεξάρτητα αν το δίλημμα του δημοψηφίσματος ήταν ψευδεπίγραφο, επειδή  εμπεριείχε το αυτονόητο και γιατί τίθετο από πολιτικές σκοπιμότητες, όπως, να διαμορφωθεί ατμόσφαιρα σύγχυσης για να απορροφηθεί η εν δυνάμει κολοτούμπα / ατιμία του πρωθυπουργού και των παρατρεχάμενών του και, ανεξάρτητα αν η αντιπολίτευση προσπάθησε να  συγκαλύψει τις δικές της ευθύνες στο δρόμο προς τη χρεωκοπία, ενισχύοντας περαιτέρω τη σαθρότητα του, η εντυπωσιακή συμμετοχή του λαού και η ετυμηγορία του υπέρ του ΟΧΙ επανέφερε στον δημόσιο διάλογο, σχεδόν καθιέρωσε, τη Δραχμούλα, ως στρατηγική εξόδου από την κρίση. Όσοι το παραβλέπουν αυτό εθελοτυφλούν.

     Πέρα από κομματικές και προπαγανδιστικές  αξιολογήσεις το δημοψήφισμα εισήγαγε καίρια ζητήματα στον πολιτικό διάλογο.

      Για την φύση του ελληνικού ευρωπαϊσμού

 Το ΟΧΙ έδωσε τη δυνατότητα στις δυνάμεις του ευρωσκεπτικισμού, του αντιιμπεριαλισμού και του εθνικού κεκτημένου να διεμβολίσουν σ’ ένα δημόσιο λόγο που κυριαρχείται, μετά την ένταξη στην ευρωζώνη, από έναν επαρχιώτικο, αγοραίο και αυταρχικό ευρωπαϊσμό. Ο ευρωπαϊσμός αυτός είχε θέσει, μέσω των τηλεοπτικών ασφαλιτών του, εκτός ορθού λόγου τη στρατηγική για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Τώρα που απειλείται από την επιστροφή του η αμηχανία είναι εμφανής: “τέλεια καταστροφή”, “Αρμαγεδδών” και άλλα φαιδρά.

 Το δημοψήφισμα ανέδειξε τις αντιφάσεις-αντιθέσεις που υπάρχουν στις δυνάμεις  του νόθου ευρωπαϊσμού μας. Νόθος, γιατί διαμορφώθηκε στη βάση δύο πολιτικοϊδεολογικών προταγμάτων: του καραμανλικού επαρχιωτισμού και του παπανδρεϊκού καιροσκοπισμού, οσμωμένους με τους δύο διαχρονικούς πυλώνες της εθνικής χρεωκοπίας: το πελατειακό σύστημα και το συγκεντρωτισμό της Αθήνας. Ανάμεσα στα προτάγματα και τους πυλώνες της χρεωκοπίας διακονεύουν διάφορες εκδοχές τους, όπως, ο λαμογιακός ευρωπαϊσμός, ο ληστοκρατικός, ζημενσικός, σημιτικός, αυτός των κυνηγών επιδοτήσεων, μέχρι και ο εκκεντρικός, λαϊκιστικός και αντιφατικός  ευρωπαϊσμός της Αριστεράς.

Το ΟΧΙ απέτρεψε την ικανοποίηση ενός κρυφού καημού των δυνάμεων του νόθου ευρωπαϊσμού. Από τους Μητσοτάκη και Σημίτη μέχρι Καραμανλή και Σαμαρά ο  καημός  ήταν το έλλειμμα  δημοκρατικής νομιμοποίησης των στρατηγικών επιλογών, της ένταξης στην ΕΟΚ (1981),  στην Ευρωπαϊκή Ένωση (1993), στην Ευρωζώνη (2000) και στα “Μνημόνια” (2010). Θεώρησαν ότι το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ήταν μια ευκαιρία ετεροχρονισμένης νομιμοποίησής  της ευρωπαϊκής στρατηγικής. Γι’ αυτό προσπάθησαν να το αναγάγουν σε ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ΕΕ και την Ευρωζώνη Το ΟΧΙ τους άφησε με τον καημό τους και τους εκδικήθηκε για  την αντιδημοκρατικότητα του  ευρωπαϊσμού τους.

Μας συμφέρει να είμαστε στην Ευρωζώνη;

 Το δημοψήφισμα  νομιμοποίησε  την ασάφεια στο γεωστρατηγικό ερώτημα που το ίδιο υπονόησε: μας συμφέρει να είμαστε στην Νομισματική Ένωση; Αν και μακροπρόθεσμα αυτή η ασάφεια ενισχύει την ευελιξία της εθνικής μας στρατηγικής, εντούτοις, το πολιτικό προσωπικό, επειδή είναι εκπαιδευμένο στον ευρωμονόδρομο, οδηγείται στην παράβλεψη ή στη δαιμονοποίησή της.

     Το ΟΧΙ επανέφερε  δριμύτερες τις δυνάμεις του ευρωσκεπτικισμού, που λιμνάζανε από το 1981. Να θυμηθούμε ότι η ένταξη στην ΕΟΚ, το Μάιο του 1981 από τον Κ. Καραμανλή, πραγματοποιήθηκε σε αντίθεση με τη λαϊκή θέληση. Ο λαός εκφραζόταν από το σύνθημα «ΟΧΙ στην ΕΟΚ των μονοπωλίων- ειδική συμφωνία τύπου Νορβηγίας». Το ποσοστό στις εκλογές του 1981, που περιλάμβανε και το ερώτημα ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ΕΟΚ, ήταν πάλι 40-60. Αν και ο Α. Παπανδρέου υποσχέθηκε ότι θα επανεξέταζε τη Συμφωνία ένταξης, όταν πήρε την κυβέρνηση, επειδή απέσπασε ευρωπαϊκούς πόρους, είπε: «τώρα δεν μας συμφέρει να φύγουμε», καθιερώνοντας έτσι τον καιροσκοπισμό ως σχέση με τους Εταίρους.

     Στη συζήτηση στη Βουλή το 1993, για την επικύρωση της Συνθήκη του Μάαστριχτ, (Συνθήκη δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ΟΝΕ) που υπέγραψε το 1992 η κυβέρνηση Μητσοτάκη δια των Σαμαρά-Χριστοδούλου, ο Α. Παπανδρέου απείλησε να μην την επικυρώσει, γιατί διέκρινε σχέσεις επαρχιωτισμού και αδύναμου εταίρου. Το βασικό επιχείρημα του ήταν  ότι η Συνθήκη οικοδομούσε την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων και ότι η Ελλάδα δεν είχε μέλλον σε μια τοκογλυφική συμμαχία πλούσιου Βορρά και του φτωχού Νότου. Άφησε όμως ένα παραθυράκι: αν γινόταν μεταφορά πόρων από το βορρά προς νότο, θα υπέγραφε τη Συνθήκη. Από αυτούς τους “πόρους” μπήκαν και “οι οχτροί”. Ακόμη μια φορά ο καιροσκοπισμός εκφύλιζε την “πολυδιάστατη εθνική στρατηγική”, ενώ τα “πακέτα στήριξης” συγκάλυπταν την καταστροφή που συντελούνταν στην πραγματική οικονομία.

     Η ένταξη στη Νομισματική Ένωση, το 2000, μετέτρεψε τις ευρωπαϊκές σχέσεις καθαρά σε τραπεζικές/τοκογλυφικές. Επιδείνωσε τη σαθρότητα του ελληνικού ευρωπαϊσμού, με τις σκοτεινές  διασυνδέσεις του με διεθνή κερδοσκοπικά λόμπυ, με  εταιρείες σκανδάλων, όπως, π.χ., τη Ζήμενς, με αλλοιώσεις στατιστικών δεδομένων και άλλες μαφιόζικου τύπου δράσεις. Επρόκειτο για την μετεξέλιξη του καιροσκοπικού ευρωπαϊσμού, σε λαμογιακό. Το υψηλό κόστος εξαγοράς της ένταξής μας στην ΟΝΕ, καθώς και της συντήρησής μας σ’ αυτήν με δόλιους τρόπους, κατέστρεψαν την πραγματική οικονομία και οδήγησαν στην κρίση χρέους και στην αθλιότητα των “μνημονίων”. Αντίθετα χώρες που ακολούθησαν δημοψηφισματικές διαδικασίες και επέδειξαν έναν εθνοκεντρικό και συγκρατημένο ευρωπαϊσμό, όπως η Σουηδία και η Δανία, διέσωσαν την εθνική τους οικονομία και αξιοπρέπεια.

Ανήκομεν εις την Δύσιν;

 Το δημοψήφισμα επανέφερε στο δημόσιο διάλογο μια άλλη εθνική μας ασάφεια: Ανήκομεν εις την Δύσιν ή πρόκειται για ιστορική εθελοτυφλία; Η αθηναϊκή πολιτικομιντιακή διανόηση είτε από σκοπιμότητα είτε από άγνοια  συγχέει τις έννοιες “Ευρωπαίοι” και “Δυτικοί”. Αν και οι δύο είναι σύγχρονες και αναθεωρούν την κατηγορία “Χριστιανοί”, που υπήρχε ιστορικά στη θέση τους, η έννοια  “Ευρωπαίοι” είναι πιο σύνθετη και περιλαμβάνει διάφορες πολιτιστικές δομές, όπως την Καθολική Λατινική Δυτική Ευρώπη, την Ορθόδοξη Ελληνική Ανατολική Ευρώπη κλπ. Πολλοί ταυτίζουν την Ευρώπη και το ευρωπαϊκό όραμα με το δυτικισμό, επειδή, συγκυριακά, η Δύση είναι κυρίαρχη στην ευρωπαϊκή Ήπειρο και επιβάλλει τους δικούς της θεσμούς και τρόπους. Ξεχνάνε επίσης ότι η Ευρωζώνη αναφέρεται στα 19 από τα 50 κράτη, στο 15% της έκτασης και στο 43% του πληθυσμού της Ευρώπης.

Για τους Δυτικούς, ο κόσμος τους, ο Δυτικός πολιτισμός, δεν συμπεριλαμβάνει την Ελλάδα, συμπεριλαμβάνει μόνο την ελληνική αρχαιότητα. Έτσι, Δύση συνιστούν οι δεκαπέντε χώρες της ΕΟΚ, χωρίς την Ελλάδα, με Ελβετία, Νορβηγία και Ισλανδία,  οι ΗΠΑ και ο Καναδάς, καθώς και οι αποικιακές χώρες όπως: Αντίλλες, Γουιάνα, Ρεϋνιόν, Κανάριοι Νήσοι, Αζόρες, Γροιλανδία, Χαβάη, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, δηλαδή, οι καθολικές και προτεσταντικές χώρες. Αυτό που τις δένει είναι «τα κοινά πολιτισμικά χαρακτηριστικά», τα οποία «υπερισχύουν σε σπουδαιότητα των τοπικών διαφοροποιήσεων» (Φιλίπ Νεμό, Τι είναι Δύση, Εστία, 2008, σ.139). Η Ελλάδα δεν συμπεριλαμβάνεται λόγω διαφορών πολιτισμικού τύπου και όχι τοπικού και σ’ αυτό μάλλον υπάρχει δίκαιο. Γιατί ο ελληνισμός έχει 1000 χρόνια Βυζάντιο και 400-500 τουρκική σκλαβιά, που τον «μόλυναν ιδεολογικά». Στη δυτική εκδοχή του ευρωπαϊκού πολιτισμού ο ελληνικός λαός, η πολιτική και εθνική του συγκρότηση γίνεται ανεκτή μόνον ως δομή εκδυτικισμού. Οι Δυτικές ελίτ επιμένουν να μην κατανοούν  τον ελληνικό λαό ως υποκείμενο της ιστορίας, να μη τον δέχονται ως έκφραση μιας  πολιτισμικής ταυτότητας. τον δέχονται μόνον ως αντικείμενο επιδιόρθωσης. Ούτε όμως και το αθηνοκεντρικό κράτος, ως οργανωτής της εκδυτικοποίησης, κατάφερε να εντάξει την Ελλάδα στη Δύση, αφού δεν μπόρεσε να εξαλείψει την αυτόχθονη παραγωγή πολιτισμού.

Η ύβρης του νόθου ευρωπαισμού

 Στο δημοψήφισμα, η σκληρότητα και η αδιαλλαξία των Εταίρων θεωρήθηκε ένα εχθρικό σημαινόμενο και ενεργοποίησε περαιτέρω πατριωτικές και αντιιμπεριαλιστικές μνήμες. Οι Εταίροι προκάλεσαν και το αίσθημα δικαίου, με το να αποποιηθούν τις δικές τους ευθύνες στη χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας, παρουσιάζοντας τις ντόπιες πολιτικές ηγεσίες ως τις μόνες υπεύθυνες, επειδή  δεν διαθέτουν ευρωπαϊκή κουλτούρα, ήθος, αξιοπρέπεια και υψηλά ιδανικά και ότι μόνον οι ίδιοι αποκαθιστούν αυτό το έλλειμμα. Ο ελληνικός λαός είπε  ΟΧΙ στην αναίδεια τους να τεθεί ο ίδιος σε θέση αξιολόγησης στην κλίμακα κατανόησης ή μη αυτής της ευγενικής προσφοράς.

Το δημοψήφισμα ενεργοποίησε ενοχές και συγνώμες για την περίοδο της ύβρεως, αυτήν του νόθου ευρωπαϊσμού: Ο ελληνικός λαός διαισθάνθηκε ότι εκποιούνταν η εθνική του κυριαρχία / αξιοπρέπεια, ότι συνθλιβόταν ανάμεσα στον ηγεμονισμό των Εταίρων και την ανημποριά του ελληνικού πολιτικού προσωπικού. Διέκρινε ότι την απεριόριστη εξουσία να «αποφασίζει κατ’ εξαίρεση», σύμφωνα με τον ορισμό για την κυριαρχία του Καρλ Σμίτ, δηλαδή, ν’ αποφασίζει σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, την έχουν τα δυτικά διευθυντήρια. Από τη βαυαροκρατία μέχρι την αμερικανοκρατία, και σήμερα την ευρωκρατία, το επιχείρημα μεταβίβασης εθνικής κυριαρχίας έχει γίνει το δημόσιο χρέος. Η φετιχοποίηση της εξυπηρέτησής του διαμορφώνει ανορθολογικά την παραγωγική και οικιστική οργάνωση της χώρας και, επόμενα, τη νόθα ιδεολογία της: τον εκδυτικισμό – εξευρωπαϊσμό.

 

Η στενοχωρία της ευρωζώνης

 Μετά το ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου  μια αντικειμενική και όχι προπαγανδιστική ή εκφυλιστική προσέγγιση του θα προσπαθούσε ν’ απαντήσει στα εξής  ερωτήματα: Μήπως  η οικονομική χρεωκοπία δεν οφείλεται μόνον στις ανεπάρκειας του πολιτικού προσωπικού αλλά και  στην  ίδια την ένταξή μας στη  ευρωζώνη; Μήπως μια οικονομία με διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο, με διαφορετικές τις γεωοικονομικές και γεωπολιτισμικές πιέσεις και με έντονες τις τάσεις παγκοσμιοποίησης και ανατολικοποίησης, εμποδίζεται από τον μονοδιάστατο ευρωζωνικό προσανατολισμό της και, μήπως το ευρώ, οσμωμένο με το πελατειακό σύστημα και τον αθηναϊκό  συγκεντρωτισμό, είναι αυτό που  οδηγεί σταθερά προς τη χρεωκοπία;

Μήπως η δυτικοκρατούμενη Νομισματική Ένωση είναι πλέον στενός χώρος για την ελληνική οικονομία και τις αντικειμενικές τάσεις της; Μήπως το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι στους 19; Μήπως το βλέμμα της πρέπει να είναι οικουμενικό, δικέφαλο και όχι μονοδιάστατο δυτικοευρωπαϊκό; Γιατί, τί δυτικοευρωπαϊκό προοπτικά έχει η Ελλάδα εκτός από το χρέος της; Έχει μήπως τη ναυτιλία, τον τουρισμό, τα αγροτικά προϊόντα; Μήπως οι Έλληνες πρέπει να κάνουν τις επιλογές τους με βάση τα γεωπολιτισμικά σημαινόμενα της πολυηπειροτικότητας, της πολυκεντρικότητας, της πολυμορφίας και της πολυμηχανίας και όχι των μονοδρόμων; Μήπως η εναπόθεση του μέλλοντος της χώρας στα χέρια του γερμανικού και βρυξελικού διευθυντηρίου είναι πλέον επικίνδυνη;  Μήπως η Ελλάδα πρέπει να διαμορφώσει την προστασία της με πλέγματα διηπειρωτικών αναφορών και ισορροπιών; Μήπως ο λαός από ένστικτο άνοιξε το δρόμο για την υπέρβαση του ευρωμονόδρομου; Και μήπως αναζητεί μια νέα πολιτική ηγεσία και προσωπικό  που θα  δουλέψει πάνω  στην οικουμενικότητα;

 Υπό το πρίσμα αυτών των ερωτημάτων ίσως ερμηνεύονται και οι αγωνιώδεις προσπάθειες των θυλάκων του νόθου ευρωπαϊσμού να χειραγωγήσουν το μήνυμα του δημοψηφίσματος,  με στατιστικολογίες και εκφοβισμούς. Αντί να ψάξουν να βρουν τα ιστορικά, πολιτισμικά  και οικονομικά αίτια του  «αντιδυτικισμού» του ελληνικού λαού  του προσάπτουν ανωριμότητα.  Οι ανόητοι!  δεν θεώρησαν ποτέ τον ελληνικό λαό υποκείμενο της ιστορίας  αλλά αντικείμενο επιδιόρθωσης.

και το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ

 Το Δημοψήφισμα τελικά αποκάλυψε και το ποιόν του πολιτικού φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ. Γιγαντώθηκε ακριβώς ως πολιτικό πρόγραμμα που θα “έσκιζε τα μνημόνια”. Η σημερινή οβιδιακή μεταμόρφωση της ηγεσίας του, απέδειξε ότι δεν ξεπέρασε τα εθνομηδενιστικά σύνδρομα  ότι δεν έχει λαϊκή όσμωση, ότι νιώθει καλύτερα περιφερόμενη στους διαδρόμους και τους θύλακες του νόθου ευρωπαϊσμού. Η κυβέρνηση της “πρώτη φορά” Αριστεράς απλώς δεν “τόχει”, δεν κυοφορεί την υπέρβαση, είναι μέρος του νόθου ευρωπαϊσμού.

Πως ερμηνεύεται η επινόηση του δημοψηφίσματος και η αμέσως μετά επιχείρηση εκφυλισμού της ετυμηγορίας του λαού; Το ένστικτο της πολιτικής επιβίωσης της ηγετικής ομάδας του  ΣΥΡΙΖΑ, μετά την αποτυχία της διαπραγμάτευσης, την οδήγησε στην αξιοποίηση των αντιιμπεριαλιστικών – εθνικών αντανακλαστικών του ελληνικού λαού, που, βέβαια, πολλά μέλη της απεχθάνονται. Έτσι, αφού απέσπασε την συναίνεση του λαού με σύνθημα “εθνική αξιοπρέπεια”, αμέσως μετά την ξέσκισε με δόλιες παρερμηνείες και συναντήσεις με τους μεγάλους αρχηγούς του “πάση θυσία ευρώ”  και, μάλιστα, υπό τον πρόεδρο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν συγκίνησε το λαό ούτε και φόβισε τους Εταίρους για το αριστερό του πρόγραμμα αλλά για τις πατριωτικές μεταμορφώσεις του. Εξάλλου, τα αριστερά προγράμματα είναι πακέτα ιδεών δυτικής προέλευσης που έχουν τη δυνατότητα να τα εξουδετερώνουν ή να τα απορροφούν οι Εταίροι. Αυτό που φοβούνται είναι τα αντιιμπεριαλιστικά προγράμματα, δηλαδή, τα εθνικά, τα αυτόνομα, τα έξω από αυτούς. Εξάλλου, ιστορικά, αυτό που κυνηγήθηκε στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο η Αριστερά όσο ο πατριωτισμός. Αλλά πάλι ο πατριωτισμός, από τα χρόνια της γερμανικής κατοχής και της αμερικανοκρατίας, μέχρι αυτά της ευρωκρατίας, αναδείχτηκε κυρίως από παρέες Αριστερών. Όχι βέβαια από Αριστερούς της… Πλάκας, των λεονταρισμών και της ανημποριάς. Αυτών που επιλέγονται από την τηλεοπτική Ασφάλεια για να μαγαρίζουν τους προβληματισμούς του λαού, τάχα ως ειδικοί, με πορίσματα του τύπου: «δεν είμαστε έτοιμοι για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα», πλειοδοτώντας κουτοπόνηρα υπέρ της υπογραφής του 3ου Μνημονίου.

Ούτε βέβαια από επαγγελματίες Αριστερούς που ισοπεδώνουν συστηματικά τις διαφορές με αφορισμούς τύπου: τι ευρώ-τι δραχμή, με το επιχείρημα ότι και τα δύο είναι καπιταλιστικά νομίσματα. Αυτοί φαίνεται να μην κατανοούν ότι η Δραχμούλα σ’ αυτή την φάση είναι σύμβολο εθνικού αυτοπροσδιορισμού και, επόμενα, αντιμπεριαλισμού και ότι η ελληνική οικονομία είναι πρωτίστως θύμα του ιμπεριαλισμού και μετά του καπιταλισμού.

 

euro_c01

Ευρώπη, Ευρώ, Δραχμή και η …εθνική μας δύση

του Γιώργου Ρακκά

Η συζήτηση περί εθνικού νομίσματος, έτσι όπως ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια και συνεχίζεται με ένταση ακόμα και σήμερα –ορθώς ο Δημήτρης Μάρτος συσχετίζει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος με αναζωπύρωση του αιτήματος για έξοδο της χώρας από την Ευρωζώνη– καταγράφει μια τεράστια έλλειψη στην συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας.

 Αντανακλά το γεγονός ότι ως κοινωνία, από το 1989 κι έπειτα, αδιαφορήσαμε παντελώς για τα γεω-οικονομικά δεδομένα της χώρας μας –εγκαταλείψαμε την πορεία της ελληνικής οικονομίας στην τύχη της, παρασυρόμενοι από την πλειοψηφία των πολιτικών και οικονομικών ελίτ σ’ ένα κρεσέντο ευρωλιγουρισμού-παρασιτισμού.

Και θυμηθήκαμε ως κοινωνία ξαφνικά, ότι «μπορεί εν τέλει να μην είμαστε Δυτική Ευρώπη», όταν αυτή μας είχε βάλει ήδη στον… πάγκο του χασάπη και αξίωνε να κόψει «σάρκα αντίστοιχου βάρους με το χρυσό που χρωστάμε» –για να θυμηθούμε και τον Σάιλοκ.

Ξεκίνησε τότε, μια συζήτηση περί εθνικού νομίσματος εν πολλοίς πανζουρλισμένη, συνοδευόμενη από ένα melting pot επιχειρημάτων –τα οποία επικαλούνται παραδείγματα και περιπτώσεις που καταργούν τον.. χωροχρόνο! Τι έκανε η Ελλάδα το 1897, και τι έκανε το 1934, πως αντέδρασε η Αργεντινή το 2001, η μεγάλη δημοκρατική επανάσταση της… Ισλανδίας, εξιστορήσεις διανθισμένες από επισημάνσεις για την χαμένη πολυκεντρικότητα της εξωτερικής μας πολιτικής, για τις δυνατότητες της παραγωγικής ανασυγκρότησης στο πλαίσιο ενός νέου νομίσματος, και εκτιμήσεις για τον τεράστιο ορυκτό πλούτο της χώρας που θα μπορούσε εν δυνάμει να την μεταβάλει σε «Βενεζουέλα της Μεσογείου».

Δυστυχώς, αυτή η φιλολογία της δραχμής δεν σημαίνει τίποτα πλέον, γιατί ακριβώς έχει αγνοήσει εντελώς ό,τι μεσολάβησε αυτά τα τριάντα «χαμένα» για την εθνική οξυδέρκειά μας χρόνια, στον τόπο μας και την διεθνή σκηνή.

Κατ’ αρχάς είναι εύκολο να προσπεράσουμε την επίκληση των ιστορικών παραδειγμάτων, καθώς και τις αναφορές στα ξένα παραδείγματα.

Σε ό,τι αφορά στην Αργεντινή, ή την… Ισλανδία, αρκεί να πούμε ότι προφανώς, αν η Ελλάδα δεν είναι μία φορά Δυτική Ευρώπη, δεν είναι δέκα φορές στον Ατλαντικό ή την Λατινική Αμερική. Δεν γειτονεύει με τους… βακαλάους, όπως κάνει η συμπαθής και τυχερή Ισλανδία, ούτε ανήκει σε μια ήπειρο που διανύει στιγμές ιστορικής δημιουργικότητας και προχωράει μέσα από τεθλασμένες γραμμές –για πρώτη φορά στην νεώτερη ιστορία της– σε διαδικασίες περιφερειακής χειραφέτησης από την Βορειο-Αμερικάνικη/Δυτικοευρωπαϊκή ηγεμονία.

Μακάρι να ήταν τα Βαλκάνια, στην ίδια θέση – αλλά για την αποτροπή αυτήν της εξέλιξης φρόντισαν οι δυτικοί αποικιοκράτες σε μια παράδοξη συνέργεια, έστω και… συγκρουσιακή στην περίπτωση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, με τις βαλκανικές άρχουσες τάξεις (και τις δικές μας) που έδωσαν ρεσιτάλ ιστορικής ηλιθιότητας κατά την δεκαετία του 1990.

Δεύτερον. Σε σχέση με την Ελλάδα του 1897 ή… του 1934. Αρκεί να πούμε ότι το κοινωνικό/οικονομικό κόστος του χρεοστασίου, μπορεί να ήταν υπαρκτό και να μας ταλαιπώρησε για δεκαετίες, ωστόσο απορροφήθηκε από την ελληνική κοινωνία, γιατί αυτή ήταν ριζικά διαφορετική από την σημερινή.

Μόνο αυτό να πούμε, αρκεί: Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού ζούσε στην περιφέρεια, τότε, και αποτελούνταν από αγροτικά/κτηνοτροφικά νοικοκυριά με πλείστες όσες δυνατότητες αυτοκατανάλωσης, άρα διευρυμένο βαθμό αυτονομίας έναντι της εθνικής οικονομίας. Ούτε τα πολυπλόκαμα δίκτυα εξάρτησης που συνεπάγονται από την παρούσα μορφή οργάνωσης της κοινωνίας, τον βαθμό της αστικοποίησης, της εκμηχάνισης, ακόμα και της διεθνοποίησης της Ελλάδας.

Ας πάμε, όμως, τώρα στις σοβαρότερες αιτιάσεις της συζήτησης περί δραχμής. Την οικονομική και την γεωπολιτική.

Στην πρώτη έχει επικρατήσει, εντελώς αστόχαστα, η εξίσωση δραχμή = παραγωγική ανασυγκρότηση. Μια παραδοχή η οποία αγνοεί εντελώς (η μαύρη τρύπα που λέγαμε) την πορεία της ελληνικής βιομηχανίας κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες της δραχμής. Κυρίως, το γεγονός ότι η αποβιομηχάνισή της δεν άρχισε το 2001, αλλά είχε σχεδόν ολοκληρωθεί ήδη.

Η αποβιομηχάνιση στην Ελλάδα, ξεκινάει κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970, και η βασική αιτία της –έτσι όπως έχει εξηγηθεί πολλάκις από τους οικονομολόγους της εποχής, και έχει αναλυθεί εξαντλητικά από τον Γιώργο Καραμπελιά στο Κράτος και Κοινωνία στην Μεταπολίτευση[1]– έχει να κάνει με τον σπεκουλαδόρικο και ευκαιριατζίδικο χαρακτήρα των βιομηχανικών επενδύσεων του ελληνικού κεφαλαίου.

Το οποίο προσανατολίστηκε προς την βιομηχανία μόλις στις αρχές του 1960, όταν η έκρηξη της οικοδομής είχε ήδη δημιουργήσει έναν τεράστιο κύκλο ζήτησης οικοδομικών/οικοδομήσιμων υλικών, και οι πολιτικές συνθήκες της εποχής είχαν δημιουργήσει ένα τεράστιο απόθεμα πάμφθηνης εργατικής δύναμης: Η ελληνική βιομηχανία στηρίχθηκε εν πολλοίς σε δύο αρετές του ελληνικού προλεταριάτου. Πρώτον, στην εργατικότητα ανθρώπων εν πολλοίς καταδιωγμένων από το μετεμφυλιακό κράτος. Δεύτερον, στην επινοητικότητα των εξειδικευμένων εργατών/μαστόρων, την «γενική τους νόηση» την οποία το ελληνικό κεφάλαιο χρησιμοποιούσε συστηματικά για να ‘καλύψει’ το τεράστιο κενό της τεχνολογικής υστέρησης που δημιουργούσε η ανυπαρξία επενδύσεων σε μηχανές[2].

Ήταν απολύτως φυσιολογικό, επομένως, μόλις η πολιτική πίεση του εργατικού κινήματος ανέβασε τους μισθούς, και με δοσμένη την έκρηξη του ανταγωνισμού που προκάλεσε η ανάδυση των Νέων Βιομηχανικών Χωρών από τα τέλη του 1970 και ύστερα, οι βιομήχανοι να φορτώσουν τις επιχειρήσεις τους στην τελευταία κυβέρνηση της ΝΔ, και στην πρώτη του ΠΑΣΟΚ ως «προβληματικές». Από τότε ξεκινάει το ξήλωμα της ελληνικής βιομηχανίας, που έπεσε θύμα της αρχόμενης διεθνοποίησης της παραγωγής, αλλά και του δικού της ευκαιριατζίδικου χαρακτήρα.

Το ευρώ εδραίωσε απλώς αυτές τις διαδικασίες. Δεν τις πραγματοποίησε. Και θα συνεχίζουν να ισχύουν, ανεξαρτήτως νομίσματος, εάν δεν υπάρξει δραστική μεταβολή στον τρόπο οργάνωσης των μεταποιητικών επιχειρήσεων. Εκτός αν, βέβαια, υποστηρίζουμε μια άμεση μετάβαση στο εθνικό νόμισμα ως μέσο μιας αστραπιαίας υποτίμησης της ανθρώπινης εργασίας στην χώρα μας, κατά 50%-60%, ώστε να καταστεί ειδική οικονομική ζώνη συναρμολόγησης των ευρωπαϊκών προϊόντων. Γιατί αυτή είναι η μόνη άμεση, εφικτή προοπτική της παραγωγικής ανασυγκρότησης μέσω του περάσματος στη δραχμή. Και δεν νομίζω να είναι αυτό που εννοούν αυτοί που την ευαγγελίζονται.

Δεύτερον. Ποιος είναι ο βαθμός της εξάρτησής μας από τον παρασιτισμό και πως θα επιδράσει πάνω του ένα άμεσο πέρασμα στην δραχμή. Έχουμε μια οικονομία στην οποία η συνολική κατανάλωση (ιδιωτική+δημόσια) αγγίζει το 91% του ΑΕΠ[3], με την ιδιωτική να αντιστοιχεί στο 70%[4]. Επίσης, ακόμα και το 2014 εισάγαμε προϊόντα αξίας 50 δισ.€., και εξάγαμε σχεδόν τα μισά (28 δισ.€). Μπορούμε να δούμε πως θα επιδράσει ένα άμεσο πέρασμα στο εθνικό νόμισμα πάνω σε αυτούς τους δείκτες, οι οποίοι μας επιτρέπουν να αναπνεύσουμε ακόμα έστω και στον βούρκο της διεθνής επιστασίας και του παρασιτισμού: Ραγδαία πτώση της κατανάλωσης, δημόσιας και ιδιωτικής, που θα συρρικνώσει δραστικά το ΑΕΠ. Ραγδαία πτώση των εισαγωγών, λόγω πτώσης της κατανάλωσης, ωστόσο η αξία τους θα πολλαπλασιαστεί λόγω της σταδιακής υποτίμησης του νέου νομίσματος. Σε πρώτο χρόνο, πτώση και στις εξαγωγές, γιατί η ελληνική παραγωγή στηρίζεται αποφασιστικά στην εισαγωγή καυσίμων, πρώτων υλών, λιπασμάτων κ.ο.κ. Με λίγα λόγια… οικονομική σύντηξη. Που θα «σκοτώσει» βέβαια το καρκίνωμα του παρασιτισμού, μέσω της χειρότερης όμως…  χημειοθεραπείας η οποία θα απειλήσει τα ζωτικά οικονομικά όργανα της χώρας.

Αξίζει να αναφερθούμε λίγο και στο πεδίο της δημόσιας κατανάλωσης. Γιατί ένα πολύ μεγάλο μέρος των απαραίτητων λειτουργιών που σήμερα εκτελεί το ελληνικό κράτος –από τα… νηπιαγωγεία, την συντήρηση των σχολείων, μέχρι το «βοήθεια στο σπίτι», τα έργα της τοπικής αυτοδιοίκησης, τα δημόσια έργα κ.ο.κ. πραγματοποιούνται στο πλαίσιο της αξιοποίησης των ευρωπαϊκών προγραμμάτων.

Που θα τα βρούμε αυτά αν συγκρουστούμε με την ευρωζώνη; Θα αυξήσουμε κι άλλο τους… φόρους για να ισοσταθμίσουμε τις απώλειες; Θα περιμένουμε την ελληνική παραγωγή να αναστηθεί από το σοκ της εξόδου, ώστε να αρχίσει να αποδίδει; Ή θα αποδεχθούμε το σχέδιο του Σόιμπλε για να βγούμε εκτός ευρώ δίχως να χάσουμε τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις –πράγμα που σημαίνει ότι θα καταλήξουμε να έχουμε και μνημόνιο και δραχμή;

Και ποιο θα είναι ακριβώς το πολιτικό καθεστώς που θα αναλάβει να συγκρατήσει την ελληνική κοινωνία εν μέσω αυτής της οικονομικής σύντηξης που θα επιφέρει ραγδαία πτώση του βιοτικού της επιπέδου; Το 2008 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας άγγιζε τα 31.000$. Σήμερα είναι περίπου 21.000$ –και η κοινωνική συνοχή έχει διαρραγεί αποφασιστικά. Τι θα συμβεί όταν αυτό συμπιεστεί περαιτέρω για να φτάσει κοντά στο ΑΕΠ των υπολοίπων χωρών της Βαλκανικής [της Σερβίας είναι σήμερα 6.000$}; Είναι πασιφανές πως μόνο μια δικτατορία μπορεί να συγκρατήσει την γενική κοινωνική διάλυση. Και προφανώς, επειδή θα είναι δικτατορία καταστολής της γενικής κοινωνικής αναταραχής λόγω της δραστικής υποτίμησης των οικονομικών δεικτών, δεν μπορεί να είναι «του προλεταριάτου» όπως ονειρεύονται οι Λαφαζάνης-Λαπαβίτσας-Λεουτσάκος.

Και βέβαια θα είναι εθνικά και κοινωνικά αυτοκτονική. Ας υποδείξει κάποιος ΜΙΑ (1) χώρα με τα δικά μας αντικειμενικά δεδομένα, που επιλέγει το δρόμο της διεθνούς απομόνωσης ως λύση αντίστασης απέναντι στην Παγκοσμιοποίηση. Ίσως, η… Σομαλία.

Η Σερβία και το Ιράκ αποκλείονται όχι μόνο εκ του αποτελέσματος. Η πρώτη είχε κατά 80% οικονομική αυτάρκεια όταν επέλεξε αυτό το δρόμο, μη καταφέρνοντας παρ’ όλα αυτά να αποφύγει τον εθνικό της ακρωτηριασμό. Και το δεύτερο είχε ένα σκασμό πετρέλαια, που πάλι δεν απέτρεψαν την διάλυση της χώρας. Κοινώς, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, η επιλογή του απομονωτισμού δεν διαφυλάσσει την βιωσιμότητα ενός έθνους –ούτε εγγυάται την ευημερία της κοινωνίας του. Μάλλον, το αντίθετο.

Εδώ ακριβώς, υπεισέρχεται η επίκληση του γεωπολιτικού παράγοντα: Όλα τούτα «δεν θα γίνουν», γιατί η χώρα έχει να πουλήσει «γεωπολιτικό οικόπεδο» στις μη-δυτικές χώρες, ώστε αυτές να χρηματοδοτήσουν την ανασυγκρότηση της χώρας στην δραχμή. Κατ’ αρχάς, οι Ρωσία και Κίνα μας θέλουν ως γέφυρα προς την Δύση. Δίχως τον δίαυλο με αυτήν, η γεωπολιτική μας αξία εκμηδενίζεται για την Ρωσία και την Κίνα. Οι δε Αμερικάνοι και Γερμανοί, έχουν επιλέξει ποιος θα είναι τοποτηρητής και κύριος συνεργάτης τους στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων: Την Τουρκία. Αν, επομένως, περάσουμε από την Ευρωζώνη στο σύστημα των Βαλκανίων ξέρουμε πολύ καλά σε ποιανού την αγκαλιά θα πέσουμε: Της Τουρκίας. Οι κυβερνώντες της οποίας, εξ άλλου, έχουν ήδη δηλώσει ότι δέχονται να αναλάβουν μέρος του ελληνικού κόστους υπό τον όρο να μεταβάλουν το Αιγαίο σε ελληνοτουρκική λίμνη (και την Βόρειο Ελλάδα σε παρακολούθημα της Κωνσταντινούπολης –όπως ήδη συμβαίνει μέσω της πολιτικής Μπουτάρη στην Θεσσαλονίκη κ.ο.κ.

Θέλει κανείς να μπούμε στο δίλημμα Σόιμπλε ή… Νταβούτογλου; Γιατί η προοπτική της δραχμής, που οδηγεί μαθηματικά στις αγκάλες των Νεο-οθωμανών, να παίζει σήμερα ρόλο «συμβόλου» του αντι-ιμπεριαλιστικού μας αγώνα;   Του αγώνα κάποιων ‘ανθενωτικών’ που ετοιμάζονται να επιλέξουν ξανά το «τουρκικό σαρίκι από την λατινική τιάρα», ίσως. Θα πρέπει, όμως, να αναλογιστούμε τι αντιπροσώπευε ο ελληνισμός πριν περάσει υπό Οθωμανική Κυριαρχία και το πώς βγήκε από τον αγώνα ενάντιά της, το 1922 για να εντάξουμε αυτήν την επιλογή στον άξονα «καλύτερο-χειρότερο».

Με μια πολύ σημαντική διαφορά: Τότε, οι Οθωμανοί κατακτητές δεν διατηρούσαν το συντριπτικό δημογραφικό και οικονομικό πλεονέκτημα έναντι του ελληνισμού. Γι’ αυτό και καταφέραμε να αναγεννηθούμε στα «κενά» της οθωμανικής ισχύος, κενά του χώρου (απομακρυσμένες κοινότητες) ή κενά στην οικονομική δραστηριότητα (για παράδειγμα το εμπόριο, όπου διαγκωνιζόμασταν με το εβραϊκό και το αρμένικο στοιχείο ή η μανιφακτούρα).

Τώρα, που η σχέση των πληθυσμών Τουρκίας-Ελλάδας είναι 7:1 (το 1453 ήταν περίπου 0,7:1). Τώρα που η Τουρκία παίζει ρόλο περιφερειακού ηγεμόνα του σουνίτικου Ισλάμ, και ο ορίζοντας της δραστηριότητας του τουρκικού κεφαλαίου υπερβαίνει κατά πολύ εκείνον του ελληνικού τι θα κάνουμε; Υπάρχει χώρος για τον Ορθόδοξο Βαλκάνιο Κατακτητή Έμπορο του Στογιάνοβιτς στον 21ο αιώνα; Ή μήπως θα ζήσουμε ως απόμαχοι Έλληνες συνταξιούχοι της νέας τουρκικής ηγεμονίας; Ή θα καταστούμε ένα «μετα-έθνος» κατακερματισμένης διασποράς, όπου θα έχουμε τόση σχέση με την ιστορική μας πραγματικότητα, όση έχει η διεθνοποιημένη Ολυμπιακή Ιδέα με τους Αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες;

Υπάρχει σήμερα ο γεωπολιτικός χώρος στον οποίο κινήθηκαν οι Έλληνες τον 19ο ή ακόμα και τον 20ο αιώνα; Υπάρχουν άραγε και οι Έλληνες εκείνης της εποχής;

Ας σοβαρευτούμε: Έτσι όπως το δίλημμα που αντιμετώπισε το 1941 ο ελληνικός λαός δεν ήταν το «Χίτλερ ή Κεμάλ», αλλά εκείνο της υποταγής ή του ανταρτοπολέμου. Έτσι και τώρα το δίλημμα της αντίστασης ενάντια στους δυτικούς αποικιοκράτες δεν μπορεί να είναι το «δραχμή ή ευρώ».

ΚΥΡΙΩΣ για γεωπολιτικούς λόγους: Οι οικονομικές συντήξεις, η ανθρώπινη εξαθλίωση, η άμεση βαλκανοποίηση της Ελλάδας είναι εξελίξεις κατάμαυρες αλλά σε τελευταία ανάλυση αναστρέψιμες. Με δάκρυα και αίμα, με αγώνα και θυσίες, αλλά είναι αναστρέψιμες. Η δημογραφική και εδαφική σάρωσή μας από τον τεράστιο, επιθετικό όγκο που μας πιέζει εξ Ανατολών ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΗ. Εκτός αν θέλουμε η Νέα Πέραμος της Καβάλας να έχει την τύχη της Μικρασιατικής Περάμου. Και οι φίλοι Κύπριοι «Ενωτικοί», να κάνουν το όνειρό τους πράξη στην «Νέα Λευκωσία» Σπάτων.

Αποτελούν όλα τούτα επιχειρήματα μιας έστω και αναγκαστικής συνηγορίας και σύμπραξης με τον Ευρωλιγουρισμό; Σαφέστατα και όχι. Ο ευρωλιγουρισμός εξάντλησε όλη την ιστορική του ζωτικότητα στα τέλη του 2000. Μαζί με αυτόν, και ο παρασιτισμός. Η γεωπολιτική πραγματικότητα της χώρας μας, επιτάσσει να παραμείνουμε «παρά, υπό τη Δύση», για τακτικούς λόγους. Την ίδια στιγμή, λόγοι στρατηγικής μας επιτάσσουν να μεταβάλουμε ριζικά την εικόνα που είχαμε για την Δυτική Ευρώπη και την Ε.Ε. Προφανώς και είναι αποικιοκράτες, από το… 1204.

Και είναι πολύ «διδακτικά» τα βασανιστήρια του Σόιμπλε, καθώς η ελληνική κοινωνία χάνει κάθε αυταπάτη για το ποιόν των Τευτόνων –όπως πρέπει να χάσει κάθε αυταπάτη για το ποιόν των Αγλλοσαξώνων συνεργών στην δολοφονία της Κύπρου, ή των Ρώσων που πάντοτε μας πουλάνε για μια διευθέτηση στην Κεντρική Ευρώπη ή την Μαύρη Θάλασσα. Από Γιάλτες, άλλο τίποτα το «ξανθό γένος». Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση μας με όλους αυτούς. Άμεσα: Να μποϋκοτάρουμε τα προϊόντα τους, να βρούμε «τρύπες» ανασυγκρότησης στο σχέδιό τους και να τις αξιοποιήσουμε, να εγκαθιδρύσουμε μια «δυαδική εξουσία» των κοινωνικών δυνάμεων ενάντια στο σκότος του μνημονίου. Να κάνουμε, δηλαδή, αντάρτικο. Διαφορετικά ένα ΟΧΙ που εκφέρεται ως όχημα των κυριάρχων που την επόμενη μέρα το εξαργυρώνουν για να συνομολογήσουν το ΝΑΙ είναι η καλύτερη ευκαιρία για να θαφτούν για δεκαετίες τα μεγάλα ΟΧΙ που πρέπει να πει ο ελληνικός λαός τα επόμενα χρόνια. Όπως έγινε με τα ΟΧΙ των Σέρβων επί Μιλόσεβιτς, που οδήγησαν όχι μόνο στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας αλλά και στην μεταβολή των Σέρβων επί δεκαετίες σε πειθήνιους υπηκόους της νέας τάξης. Και ήδη το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος εξαργυρώθηκε ως ΝΑΙ στο νέο μνημόνιο και ΝΑΙ στο νέο σχέδιο Ανάν στην Κύπρο, με τη αγωνίστρια Σία.

Διότι, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως τον πόλεμο των μνημονίων τον έχουμε χάσει και δεν μπορούμε να επιστρέψουμε σε αυτόν, όπως το 1922 χάσαμε οριστικά τη Σμύρνη

Όχι, λοιπόν, για να αποφύγουμε την Δύση, να συγκατανεύσουμε σ’ έναν αιώνα τλεσίδικης εθνικής δύσης. Το δίλημμα έχει τεθεί.

[1] Και επί της ευκαιρίας: Διάφοροι επίδοξοι ψευδοφιλόσοφοι της Βικιπεδίας, που αναλώνονται σε επίδειξη της κομπορρημοσύνης τους στο Facebook (το αγώγι κάνει τον αγωγιάτη), ξεχνούν ή δεν ξέρουν ότι ο χώρος του Άρδην και της Ρήξης, πέρασε όλη την διάρκεια της δεκαετίας του 1970, και ιδιαίτερα μέχρι το 1977 στα εργοστάσια παλεύοντας μαζί με την εργατική τάξη για τον εκδημοκρατισμό και την αναβάθμιση της ανθρώπινης εργασίας, αλλά και την μεταβολή των εργατών σε κεντρικό υποκείμενο της ευρύτερης διαδικασίας εκδημοκρατισμού της ελληνικής κοινωνίας. Η άποψη, επομένως για την πορεία, την εξέλιξη και τις θανάσιμες αντιφάσεις της ελληνικής βιομηχανίας, διαμορφώθηκε μέσα στην διαδικασία της παραγωγής, και όχι βέβαια από κάποιον ανύπαρκτο τότε προσωπικό υπολογιστή. Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες…

[2] Θυμάμαι τις εξιστορήσεις του παππού μου, υπομηχανικού σε διάφορες βιομηχανίες της Θεσσαλονίκης, ο οποίος μου έλεγε ότι οι βιομηχανίες της Θεσσαλονίκης κατά την δεκαετία του 1960 λειτουργούσαν με ξεπατωμένες… ατμομηχανές  50ετίας, αγορασμένες από δεύτερο ή τρίτο χέρι, ή ακόμα και από σκράπ. Πολλές από αυτές, επιβίωσαν μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν, την ίδια περίπου εποχή, τα Ιαπωνικά εργοστάσια εγκαινίαζαν μια κολοσσιαία αναδιάρθρωση του μοντέλου βιομηχανικής εργασίας –το γνωστό πέρασμα στον τογιοτισμό-μεταφορντισμό.

[3] Πηγή: http://data.worldbank.org/indicator/NE.CON.TETC.ZS.

[4] Κώστας Μελάς, «Οι προοπτικές για το ΑΕΠ το 2015», Αυγή, 13/03/2015.

20 Σχόλια

  1. Κόσμος πέθανε, πεθαίνει και θα πεθάνει, χωρίς καμία απολύτως προοπτική. Μετά Χριστόν προφητείες και φράσεις «σας τα ΄λεγα» είναι όχι μόνο εκτός τόπου και χρόνου αλλά και προκλητικότατες. Όποιος νομίζει ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια, ας κατέλθει στις εκλογές.
    Μόνη λύση η «Δημιουργική Καταστροφή».

    • «Κόσμος πέθανε, πεθαίνει και θα πεθάνει…» άρα μόνη λύση ο Θάνατος.
      Αν συμφωνήσουμε με αυτό το σχόλιο, παρά τον παραλογισμό του και την ανυπόστατη κριτική του περί μετά Χριστόν προφητείες και τα παρόμοια, τότε να μην γράφονται άρθρα, βιβλία, έντυπα, οτιδήποτε. Μόνο να κατεβαίνει στις εκλογές (ή οπουδήποτε αλλού) οποιοσδήποτε νομίζει ότι κατέχει την απόλυτη αλήθεια.

      • Προφανώς δεν κατάλαβες το σχόλιο. Δε θα πω από έλλειψη νοημοσύνης αλλά μάλλον ελέω βεβιασμένης κριτικής.
        Λέω, λοιπόν, ότι η συμφωνία που έφερε η κυβέρνηση θα καταστρέψει τα πάντα σ’ αυτή τη χώρα. Μπορείς να δεις τα οικονομικά μεγέθη της καταστροφής σε έγκυρα οικονομικά site.
        Αυτό που λέω, λοιπόν, είναι ότι είναι ανώφελο να μας λέει ο καθένας «Δεν έπρεπε να μπούμε, τελικά, στο ευρώ» ή «Σας τα ‘λεγα εγώ» κλπ.. Είναι ζήτημα πράξεων. Προτάσεων, αν με νοείς. ΟΚ, είμαστε στο ευρώ, τώρα κι έχουμε 5 χρόνια μνημόνιο και σίγουρα άλλα 3, εάν δε μεσολαβήσει κρατική χρεοκοπία. Τι κάνουμε; Έχεις να προτείνεις κάτι πέρα από ειρωνεία; Αμφιβάλλω.

  2. Το δίλημμα ευρώ ή δραχμή μάλλον έχει ξεπεραστεί από τα γεγονότα. Σε μερικούς μήνες είναι πολύ πιθανό ότι οι μισθοί και οι συντάξεις θα καταβάλλονται εν μέρει σε IOUs, με τις ευλογίες του Σόιμπλε. Άλλα είναι τα πραγματικά διλήμματα και ως συνήθως τα αποφεύγουμε.
    Η Ελλάδα θα πρέπει να κάνει μια μεγάλη εσωτερική υποτίμηση ώστε να εξασφαλίσει πόρους για να χρηματοδοτήσει την ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση. Πρέπει να εντοπιστούν οι παρασιτικοί τομείς της οικονομίας. Υπάρχουν 850.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Οι υπηρεσίες που προσφέρουν στην κοινωνία είναι αντίστοιχες του αριθμού τους; Όχι. Άρα απαιτείται ανασυγκρότηση των δημοσίων υπηρεσιών από ικανούς ανθρώπους επικεφαλείς, ώστε μια υπηρεσία που αυτή τη στιγμή έχει 10 άτομα που κάθονται να λειτουργεί π.χ. με 5 άτομα. Αυτό συνεπάγεται μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και επαναπροσλήψεις μόνο εφόσον ανασυγκροτηθεί το κράτος ώστε να μπορεί να προσφέρει πρόσθετες υπηρεσίες. Απαιτείται άρση της μονιμότητας των υπαλλήλων και λειτουργία των περισσότερων υπηρεσιών ως ΔΕΚΟ με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια.
    Για ποιο λόγο να πληρώνονται οι δάσκαλοι το ίδιο με τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους; Αφού έχουν 3-4 μήνες διακοπές παραπάνω. Πρέπει να τους επιβληθούν μειώσεις -30%.
    Συντάξεις πάνω από 1000 ευρώ δεν πρέπει να υπάρχουν. Επίσης, οι συντάξεις ατόμων που είναι κάτω από 65 ετών και άρα μπορούν να εργαστούν πρέπει να πετσοκοφτούν, μέχρι αυτοί να φτάσουν στην ηλικία των 65.
    Πρέπει να χτυπηθούν αυτοί που είναι γνωστό ότι παρασιτούσαν και παρασιτούν. π.χ. οι υπάλληλοι στις πολεοδομίες και τις εφορίες, αυτοί που είχαν ασχοληθεί με τις προμήθειες των νοσοκομείων, οι γιατροί γενικά ως κλάδος, οι φαρμακοποιοί, οι συμβολαιογράφοι πρέπει να τσακιστούν, όλοι οι πρώην βουλευτές και κάτοχοι δημοσίων θέσεων στο παρελθόν, οι ΔΕΗτζήδες όλοι (συνταξιούχοι και εργαζόμενοι). Αυτοί και άλλοι πολλοί έχουν βγάλει μπόλικο χρήμα στα χρόνια της ευμάρειας. Πρέπει να διερευνηθούν από τις εφορίες ένας ένας και να χτηπηθούν σκληρά.
    Παράλληλα πρέπει να δημιουργηθο’ύν φορείς που θα οργανώσουν την παραγωγική ανασυγκρότηση (επενδυτικές τράπεζες, σύμβουλοι, εκπαιδευτές) για δημιουργία συνεταιρισμών και ιδιωτικών επιχειρήσεων παραγωγικού χαρακτήρα.
    Το δίλημμα είναι ΕΛΛΗΝΙΚΟ ή ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ;

    • Ωραίο νεοφιλελεύθερο παραλήρημα, αντάξιο site επιπέδου capital και νοημοσύνης επιπέδου Τζήμερου αλλά για να δούμε πώς έχουν τα πράγματα.
      Κυριαρχούσε παλιότερα κι άρχισε να κυριαρχεί ξανά, τώρα, ελέω Ποταμιού, η συζήτηση για τον «υπέρογκο και πλούσιο ΔΤ στην Ελλάδα». Πριν μπούμε στα Μνημόνια, το έτος 2009-2010, τα έσοδα του κράτους ήταν περίπου 50 δις. Τα έξοδα για το δημόσιο ήταν περίπου 25 δις. Πού ευρίσκετο, όμως, το πραγματικό πρόβλημα; Στην εκτεταμένη φοροδιαφυγή. Η Ελλάδα μετέτρεπε μόλις το 20% σε έσοδα δημοσίου απ’ τη φορολογία, κάτω ακόμα κι απ’ τον μέσο όρο της ΕΕ που ήταν 30%. Βλέπουμε, λοιπόν, πως συστηματικά ο «Έλλην επιχειρηματίας» προκαλούσε τεράστια ζημιά στο κράτος, τμήμα της οποίας οδηγούσε στα δημοσιονομικά κενά. Με την κατακόρυφη πτώση του ΑΕΠ και συνεπώς της παραγωγής, οι δαπάνες του δημοσίου φαίνονται εκτεταμένες, αυτό δε σημαίνει, ωστόσο, ότι μεγάλο μέρος αυτών είναι αναγκαίες. Σύμφωνοι, υπάρχουν υπέρογκοι μισθοί, συντάξεις και προνόμια σ’ αρκετούς κλάδους αλλά υπάρχουν και τεράστιες ελλείψεις (π.χ. νοσοκομεία) τόσο σ’ έμψυχο υλικό, όσο και σε πραγματικά αναγκαία υλικά. Ταυτόχρονα, τα έσοδα του κράτους έγιναν ακόμη μικρότερα, καθώς ο επιχειρηματικός τομέας, κυριολεκτικά οργίασε, παρά τους αυστηρότερους νόμους -και καλά- για τη φοροδιαφυγή! Γιατί, όμως; Γιατί, προφανώς, το να πιάνεις τον περιπτερά για να τον τιμωρήσεις, δε σου κάνει τίποτα μπροστά στις μεγαλοεταιρείες και τους εφοπλιστές ή τον τουριστικό τομέα.
      Εδώ βρίσκεται η τεράστια αντίφαση: δανειζόμαστε για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις; Μέχρι το 2012, όχι. Μετά, εξαιτίας των καταστροφικών πολιτικών που επιβλήθηκαν, σε κάποιο βαθμό, ναι. Το κράτος έπρεπε να καλύψει τα κενά της φορολογίας και τις δανειακές υποχρεώσεις του μέσω συνεχούς δανεισμού (το δόγμα Παπακωνσταντίνου) χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα για ν’ αυξήσει τα έσοδα.
      Οι λάθος πολιτικές που ακολουθήθηκαν οδήγησαν πολλές επιχειρήσεις να κλείσουν. Όντας χρεοκοπημένες, οι επιχειρηματίες δεν έχουν καταφέρει να καλύψουν ακόμα τα χρωστούμε δάνεια που ‘χαν πάρει. Ταυτόχρονα, πετσοκόφτηκαν οι μισθοί κι οι συντάξεις, πράγμα που οδήγησε την αγορά σε ασφυξία. Χρήμα δεν κινούνταν, χρήμα δεν υπήρχε άρα αποφασίστηκε να δεσμευθούν διάφορα αποθεματικά για την πληρωμή του χρέους. Σημειωτέον, στο διάστημα αυτό περάσαμε από 2 μίνι χρεοκοπίες, ως εκ τούτου τα spreads εκτινάχθηκαν, άρα τα επιτόκια δανεισμού μας ήταν κυριολεκτικά τεράστια, δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερο χρέος. Αυτή είναι η «χρεοδουλοπαροικία».
      Ασφαλώς, στο δημόσιο τομέα υπάρχουν αργόσχολοι και κάποιοι που συνταξιοδοτούνται νωρίς. Είναι, όμως, για όλους έτσι; Π.χ. «βαρέα κι ανθυγιεινά». Νοσηλευτές του ΙΚΑ, σκουπιδιάρηδες και… τραπεζοϋπάλληλοι. Εξαιρούνται, φυσικά, άνθρωποι οι οποίοι δουλεύουν στα σίδερα ή μέσα στα νοσοκομεία.
      Άρα, λοιπόν, το σαδιστικό υφάκι του «να πετσοκοφτούν οι μισθοί των τάδε» χρήζει ιατρικής παρακολουθήσεως, με όλο το σεβασμό.
      Σ’ αυτή τη χώρα πρέπει ν’ αλλάξουν πολλά. Και πρώτ’ απ’ όλα οι άνθρωποι.

  3. Θα ‘θελα, παρακαλώ πολύ, κάποιος απ’ το Άρδην και τη Ρήξη να μου απαντήσει στα εξής ερωτήματα, τα οποία θέτω εντελώς καλοπροαίρετα κι ελέω αγνοίας:
    (α) Πιστεύετε ότι πρέπει να υπάρξει μετάβαση σε νέο εθνικό νόμισμα; Και γιατί;
    (β) Αν ναι, ποιες προϋποθέσεις θα πρέπει να πληρούνται; Και με τι χρονοδιάγραμμα (π.χ. σε ένα χρόνο, σε έξι μήνες, σε τρία χρόνια);
    (γ) Πώς η συμμετοχή μας στην Ευρωζώνη, μάς προφυλάσσει απ’ τον τουρκικό επεκτατισμό και γιατί η έξοδος απ’ το Ευρώ (όχι αναγκαστικά απ’ την Ευρωπαϊκή Ένωση) θα αποτελούσε κίνδυνο; Από τι, δηλαδή, μας σώζει το ευρώ;
    (δ) Σε περίπτωση αποχωρήσεως κάποιας χώρας (π.χ. Γαλλία, ελέω ανόδου της Μαρί Λε Πεν ή Ιταλίας, Ισπανίας, Ιρλανδίας, Πορτογαλίας κλπ.), πώς θα πρέπει ν’ αντιδράσει η Ελλάδα; Αν το ευρώ διαλυθεί, πάλι δε θα ‘μαστε μόνοι απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό;
    Παρακαλώ, οι απαντήσεις των ενδιαφερομένων να ‘ναι εμπεριστατωμένες, όχι γενικοί αφορισμοί ή ευχολόγια.
    Σας ευχαριστώ, εκ των προτέρων και καλή συνέχεια.

  4. Απαντώ εκφράζοντας προσωπικές σκέψεις.

    Κατ αρχάς είναι ιδιαίτερα κουραστικό, να έχουμε γράψει από το 2011 δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες άρθρα επί αυτών των ζητημάτων, και να ρωτούνται ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά, και ξανά τα ίδια πράγματα. Στο κάτω-κάτω της γραφής, υπάρχει και η ‘αναζήτηση’ στο σάιτ.

    Εν πάσει περιπτώσει, ας πάει το παλιάμπελο, ας δούμε τα ερωτήματα που θέτετε προς απάντηση.

    α) Θα πρέπει να προηγηθεί μια διαδικασία ανασυγκρότησης Πολιτείας, Κοινωνίας, και Οικονομίας ώστε να επιτρέπει στην χώρα να είναι σε θέση να εξέλθει του κοινού νομίσματος όποτε το επιθυμεί. Όχι, δεν απαντάμε σαν την Πυθία. Το δεύτερο άρθρο, εξηγεί γιατί μια άμεση έξοδος θα ήταν σήμερα καταστροφική. Αν ψάξετε στην αναζήτηση, θα βρείτε πλείστα όσα άλλα αναλύουν την συγκεκριμένη θέση. Το νόμισμα είναι γενικό ισοδύναμο. Για να έχει αξία, θα πρέπει να αντιστοιχεί σε κάτι. Πρώτα χτίζουμε έναν τοίχο, και μετά τον βάφουμε [δεν είναι ειρωνία, αλλά η συζήτηση περί δραχμής-οικονομίας έχει καταντήσει να υποστηρίζει ότι πρώτα πρέπει να βάψουμε τον τοίχο, και μετά να τον χτίσουμε].

    Προσωπικά, θα προτιμούσα ένα άλλο περιφερειακό νόμισμα, μεταξύ ισότιμων χωρών με οικονομίες που έχουν συμπληρωματικό χαρακτήρα. Ή μάλλον για να είμαι ακριβής: Δεν ξέρω τι θα ήταν καλύτερο, ένα εθνικό νόμισμα υπό την αίρεση ότι υφίστανται οι προϋποθέσεις που προανέφερα ή ένα βαλκανικό νόμισμα με την Σερβία, την Βουλγαρία και άλλες οικονομίες που να πληρούν τα κριτήρια της ισοτιμίας και της συμπληρωματικότητας. Μάλλον το δεύτερο, αλλά μιλάμε για μια λύση που προς το παρόν δεν βρίσκεται στον άμεσο ιστορικό ορίζοντα. Γενικά, ο πλανήτης διέρχεται φάση περιφεριοποίησης (όχι παγκοσμιοποίησης) και η διάσταση των περιφερειακών συμμαχιών είναι αποφασιστική για την διασφάλιση των εθνικών συμφερόντων της κάθε χώρας. Αρκεί, βέβαια, αυτή η περιφερειακή συσσωμάτωση να μην είναι ιμπεριαλιστικού τύπου.

    β) Λυπάμαι αλλά αυτή η ερώτηση δεν μπορεί να απαντηθεί παρά μόνον από εκείνον τον Υπουργό Οικονομικών της Ελλάδας, που θα εκτελεί τα καθήκοντά του στο πλαίσιο εκείνης της κυβέρνησης που θα έχει αποφασίσει να ανασυγκροτήσει την ελληνική κοινωνία, οικονομία, πολιτεία ώστε να είναι σε θέση: α) Να παράγει και να μην είναι τόσο παρασιτική β) Να λειτουργεί το κράτος γ) Να μπορεί η κοινωνία να κινητοποιηθεί προς την κατεύθυνση αποσόβησης μεγάλων οικονομικών και πολιτικών σοκ. Και πάλι κάνουμε ασκήσεις επί χάρτου.

    γ) Ευρώ και Ευρωπαϊκή Ένωση ταυτίζονται. Είμαστε χώρα της Ε.Ε., στον σκληρό της πηρύνα. Αν βγούμε από το ευρώ βγαίνουμε από την Ε.Ε. και μετά πρέπει να συνάψουμε ειδική συμφωνία ‘σύνδεσης’ με την Ε.Ε. Κοινώς πέφτουμε σε καθεστώς χώρας ‘υπό ένταξη’ –ωσάν την Τουρκία. Το δεύτερο άρθρο απαντάει στο δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας. Δεν είναι ότι το «ευρώ μας σώζει από κάτι». Είναι ότι η άμεση έξοδος από αυτό, στην δοσμένη συγκυρία και με βάση τα δοσμένα δεδομένα διογκώνει απελπιστικά κινδύνους ήδη ορατούς και εξελισσόμενους που τείνουμε να τους αγνοούμε ως κοινωνία γιατί υπολειπόμαστε πολύ της οξυδέρκειας που μας θέτει η ίδια η πραγματικότητα. Μια οικονομία/κοινωνία σε δοσμένο βαθμό διεθνοποίησης, όταν εγκαταλείπει μια περιφερειακή μορφή οργάνωσης σαν την Ε.Ε., θα τείνει να ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ αυτήν την ‘διεθνοποίηση’ με μιαν άλλη. Για να καλύψει το κενό σε επίπεδο εισαγωγών, επενδύσεων, χρηματοδότησης κ.ο.κ. Και αυτή η άλλη είναι η νεο-οθωμανική περιφερειακή συσσωμάτωση. Δεν υφίσταται τρίτη εναλλακτική. Μακάρι να υπήρχε, γιατί τότε θα συζητούσαμε με εντελώς διαφορετικά δεδομένα.

    δ) Είναι εντελώς διαφορετικής τάξεως ζήτημα να διαλύεται η ευρωζώνη, και εντελώς διαφορετικής τάξεως ζήτημα να εξέρχεται μια χώρα σαν την Ελλάδα από αυτήν, και άλλες να προχωρούν «κανονικά». Από το 2010 λέμε γενικά, ότι η Ευρωζώνη κλυδωνίζεται και ότι εμείς πρέπει να εκμεταλλευτούμε αυτούς τους κλυδωνισμούς –όχι όμως να πρωτοστατήσουμε στην έξοδο από αυτήν.

    «Παρακαλώ, οι απαντήσεις των ενδιαφερομένων να ‘ναι εμπεριστατωμένες, όχι γενικοί αφορισμοί ή ευχολόγια». Κι εγώ με την σειρά μου να παρακαλέσω: Ο τόνος σας υποκρύπτει κάποια απαίτηση. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να σας δώσει τις απαντήσεις που θέλετε, στον βαθμό της σαφήνειας που απαιτείτε, με τους όρους που θέτετε. Είναι λίγο υποτιμητικό για τους συνομιλητές σας να θέτετε έτσι τις απαντήσεις. Αν μη τι άλλο δεν κάνετε αίτηση σε κάποιον που έχει την υποχρέωση να σας απαντήσει.

    • Καλησπέρα κι ευχαριστώ για την απάντησή σας.
      Να θέσω μόνο δύο ζητήματα για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις. Σχετικά πρόσφατα ανακάλυψα τα παλαιότερα άρθρα του site σας, ως εκ τούτου δεν είχα την ευκαιρία να κάνω εκτενή αναζήτηση. Ιδιαίτερα τις τελευταίες δύο ημέρες, καθώς φαίνεται ότι υπάρχει κάποια χρονοκαθυστέρηση στο άνοιγμα των σελίδων (κάποιο θέμα με τον server, μήπως;).
      Τέλος, όσον αφορά την παράκλησή μου για εμπεριστατωμένες απαντήσεις, δεν ήταν καθόλου υποτιμητικό απέναντι στον οποιονδήποτε. Θέλησα προκαταβολικά να αποφύγω άσχημες καταστάσεις που έχουν δημιουργηθεί στα σχόλια άλλων κειμένων σας με προσβολές κι ειρωνικές απαντήσεις από άλλους χρήστες -γι αυτό και ζήτησα κάποιον διαχειριστή ή σχετικό με το Άρδην και τη Ρήξη και σίγουρα όχι ως έκφραση ελιτισμού.
      Ζητώ συγγνώμη αν σας προσέβαλα, εσάς ή τον οποιοδήποτε. Δεν ήταν εσκεμμένο και -καθώς φαίνεται- επρόκειτο περί αποτυχημένης διατυπώσεως, σφάλμα που χρεώνεται σε μένα.
      Και πάλι ευχαριστώ πολύ και καλή συνέχεια!

    • Τα πράγματα δεν είναι ή δεν φαίνεται να είναι όπως θα τα θέλατε. Το ευρώ είναι από την δημιουργία του ένα τελείως εξαμβλωματικό-τεχνητό κατασκεύασμα (ούτε νόμισμα δεν πρέπει να θεωρείται για όποιον έχει ελάχιστες οικονομο-χρηματιστικές γνώσεις, αφού δεν είναι αξιόγραφο, αλλά χρεώγραφο), το οποίο κατασκευάστηκε για να εξυπηρετήσει τις οικονομικές και συναλλακτικές ανάγκες της Γερμανίας. Αρκεί να πείτε (και είναι πραγματικά απορίας άξιο το πως ΚΑΝΕΙΣ δεν το επισημαίνει) ότι όταν καταστρέψαμε το όποιο τότε εθνικό μας νόμισμα, δεν πήραμε στην θέση του το αντίστοιχης αξίας ευρωπαϊκό νόμισμα, αλλά ΤΟ ΔΑΝΕΙΣΤΗΚΑΜΕ. Πως είναι δυνατόν να επιζήσει η οιαδήποτε οικονομία εάν είναι αναγκασμένη να δανείζεται το νόμισμα των συναλλαγών της. Αργά ή γρήγορα θα «εξαντλήσει» τα όποια αποθέματα εθνικής της δυναμικής και θα βρεθεί καταχρεωμένη και ανήμπορη να επιβιώσει αυτεξουσίως. Απλά κοιτάξτε γύρω σας: εκτός από την Ελλάδα, στην ίδια μοίρα έρχονται γρηγορότερα ή αργότερα, πλην όμως σταθερά και αναπόφευκτα, η Ισπανία, η Ιταλία, η Γαλλία, το Βέλγιο και οι υπόλοιποι, πλην της Γερμανίας (η οποία θα έλθει τελευταία, εκτός και εάν σκάσει η φούσκα των τοξικών της επενδύσεων) και της Αγγλίας (η οποία έχει το δικό της νόμισμα και τραβάει τον από παλιά γνωστό της δρόμο…).
      Για να μην μακρυγορώ λοιπόν, το ευρώ είναι ένα νόμισμα με ημερομηνία λήξεως, αφού η δημιουργία του ήταν αποτέλεσμα νομισματικής μόνον ενοποίησης και δεν ακολουθήθηκε από οικονομική και θεσμική ενοποίηση των κρατών της ευρωζώνης. Πολύ φοβάμαι από τα όσα συμβαίνουν και εξελίσσονται ότι η ημερομηνία αυτή της λήξεως είναι πολύ κοντά. Περισσότερο μάλιστα από ότι νομίζετε. Το τι θα επακολουθήσει είναι αβέβαιο, τα ενδεχόμενα όμως είναι συγκεκριμένα. Ας ευχηθούμε όμως και ας προσπαθήσουμε με όσες δυνάμεις έχουμε σαν λαός, έθνος, κοινωνία ή ότι άλλο θέλετε να αλλάξουμε συνήθειες και θεωρήσεις για την ζωή μας και την διαβίωσή μας, προκειμένου να καταστήσουμε την επερχόμενη ταραχή όσο δυνατόν ηπιότερη.
      Το ζήτημα είναι ευρύ και απαιτεί σημαντική εξέταση, η οποία δεν είναι εφικτή στα όρια ενός απλού σχολίου.

  5. Σχετικά με τον προβληματισμό που αναφέρει ο Κος Ρακκάς στο άρθρο του ως εξής : Μήπως η οικονομική χρεωκοπία δεν οφείλεται μόνον στις ανεπάρκειες του πολιτικού προσωπικού αλλά και στην ίδια την ένταξή μας στη ευρωζώνη;
    θεωρώ ότι θα ήταν πολύ χρήσιμο να διαβαστεί και να αναρτηθεί στο Αρδην ένα πολύ εμπεριστατώμένο άρθρο του Κωνσταντίνου Κόλμερ (Είναι αναρτημένο σε πολλά sides). Η κεντρική ιδέα του άρθρου είναι ότι δεν είναι η οικονομική χρεωκοπία αυτή που οδηγεί σε απώλεια εθνικής ανεξαρτησίας αλλά το αντίθετο. Η απώλεια-εκχώρηση εθνικής ανεξαρτησίας (βλέπε δήθεν κοινό νόμισμα) οδηγεί σε οικονομική χρεωκοπία.

    Ευχαριστώ.

  6. Το αρθρο του Κ.Κόλμερ έχει τίτλο : Εθνική Ανεξαρτησία και Οικονομική Κρίσις .

  7. Το ζήτημα είναι απλό. Εντός ΕΕ και ευρώ το μόνο που συμβαίνει είναι συρρίκνωση της οικονομίας χωρίς καμία προοπτική, με ταυτόχρονη εξάλειψη της εθνικής κυριαρχίας, κατάλυση του συντάγματος και καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων (μέχρι και ο ΟΗΕ τα είπε πρόσφατα).

    Για την έξοδο υπάρχουν κακά και καλά προγράμματα. Δυστυχώς ακούμε μόνο τα κακά τα οποία βασίζονται στη λογική των αγορών και της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Λογικό είναι λοιπόν να μιλάν για καταστροφή γιατί, με αυτή τη λογική, η αξία του νομίσματος θα καθορίζεται από τις αγορές (δηλαδή θα είναι στον πάτο), θα έχουμε ελευθερία κίνησης κεφαλαίου, θα συνεχίζουμε να βασιζόμαστε στα δάνεια και τις ξένες επενδύσεις και θα συνεχίσουμε να εισάγουμε προϊόντα που θα μπορούσαμε να παράγουμε εμείς γιατί θα τα βρίσκουμε πιο φτηνά απ’ έξω. Ναι, αυτό θα ήταν καταστροφή. Αλλά αυτά είναι πολιτικές επιλογές, δε θα γίνουν αυτόματα. Υπάρχουν και άλλα σχέδια πολύ διαφορετικά. Για παράδειγμα:

    Αντί η αξία του νομίσματος να καθορίζεται από τις αγορές, θα είναι προστατευμένο νόμισμα που θα χρησιμοποιείται μόνο στο εσωτερικό της χώρας και θα καθορίζεται από τη δυναμική της οικονομίας. Που σημαίνει ότι, αν χρησιμοποιηθεί για δημόσιες επενδύσεις (κυρίως προς την αγροτική παραγωγή και μικρομεσαίες επιχειρήσεις) και σαν εισόδημα στους πολίτες η αξία του θα είναι σταθερή και δεν θα υποτιμάται. Επίσης, θα γίνεται έλεγχος κίνησης κεφαλαίου και προστασία της τοπικής παραγωγής. Δηλαδή, δε θα εισάγουμε προϊόντα τα οποία παράγουμε, παρά μόνο αν εξαντληθεί η τοπική παραγωγή (αυτό το κάνει η Αμερική αλλά σε εμάς απαγορεύεται). Άλλο ένα παράδειγμα είναι για τον τουρισμό, που αντί να έχουμε τα all-inclusive ξενοδοχεία που δεν αφήνουν τίποτα στη χώρα (ειδικά με το ευρώ), θα μπορούν να μένουν χρήματα στην τοπική οικονομία και να είναι και μια καλή πηγή συναλλάγματος που θα χρειαζόμαστε για τις εισαγωγές. Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα που απορρίπτουν τις λογικές καταστροφής και αποδεικνύουν ότι είναι θέμα επιλογών και δεν γίνονται όλα αυτόματα.

  8. Δημήτριος Μάρτος

    Αν βγω απ’ αυτήν τη φυλακή
    κανείς δεν θα με περιμένει

    Αυτοί οι στίχοι μου ήρθαν διαβάζοντας την άποψη του Γιώργου Ρακκά και των συνομιλητών μας που είχαν την καλή διάθεση να εμπλουτίσουν αυτήν την πενομαχία.

    Αν βγείς από τη φυλακή της ευρωζώνης, κανείς δεν θα σε περιμένει ή, μάλλον, θα σε περιμένει η Τουρκία.

    Η αγωνία του Γιώργου για το μέλλον της Ελλάδας αν και είναι πλούσια σε ζητήματα, που πρέπει να προσέξουμε, αποπνέει όμως κάτι σαν αυτοπαγίδευση και αδιέξοδο. Γιατί θεωρεί ότι το ευρώ μπορεί να σημαίνει γερμανική κατοχή αλλά η δραχμή σημαίνει ακόμη κάτι χειρότερο νεοθωμανοποίηση.

    Και ο ίδιος προτιμάει την τιάρα, αφήνοντας εμένα με τη δραχμούλα μου να περιφέρομαι με σαρίκι.

    Νομίζω η προσέγγιση του δεν ξεφεύγει από την κυρίαρχη εθνική μας αίσθηση, αυτήν της ανημποριάς. Και η αίσθηση της ανημποριάς είναι μια ιστορική κληρονομιά των ιμπεριαλιστικών σχέσεων και ιδιαίτερα της μικρασιατικής καταστροφής, της Βάρκιζας, του εμφυλίου κλπ Η κληρονομιά αυτή σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν μπορεί να είσαι έξω από την αυτοκρατορία της ευρωζώνης, γιατί θα σε φαν τα μαύρα φίδια. Μπορεί στην ευρωζωνική αυτοκρατορία να υπάρχουν σκληροί κανόνες και θεσμοί, αλλά, συγκρίσιμοι με τους απ’ έξω κόσμους, παρέχουν ασφάλεια, γιατί έξω βρίσκονται τα τέρατα, οι νεο-οθωμανοί, το ISIS, οι Ταλιμπάν, ο Κίμ Γιονγκ Ουν. Πάντοτε έτσι ήταν οι αυτοκρατορίες. Εντός συνόρων κανονικότητα, ιερότητα, ασφάλεια, εκτός ο κόσμος ο μαγικός, των τεράτων, ο αβέβαιος
    Έτσι όμως αποδομείται οποιαδήποτε εναλλακτική οπτική, δεν προχωράει η κουβέντα, ας μείνουμε στη φυλακή μας, είναι ποιο ασφαλής.
    Η δραχμοφοβική προσέγγιση νομίζω αποδομεί οποιασδήποτε εναλλακτική οπτική εκτός δυτικής ευρωζωνικής προοπτικής.

    Οι οπτικές για έξοδο από την ευρωζώνη, κατά βάθος δεν αντιμετωπίζονται με οικονομικούς όρους, αλλά με θεωρίες ασφάλειας. Ο Καραμανλής, στο δημοψηφισματικό διάγγελμα του, αυτό ακριβώς είπε: ότι η παραμονή στην ευρωζώνη επιβάλλεται λόγω εθνικής ασφάλειας. Η εθνική ασφάλεια είναι όλα τα επιχειρήματα της δραχμοφοβίας και όχι οι οικονομικές συνέπειες. Το ερώτημα όμως είναι: μας εξασφαλίζει η ευρωζώνη από την νεοθωμανοποίηση ; Μήπως στην Ευρωζώνη οι Γερμανοί δεν αναπτύσσουν τον άξονά τους που ο ίδιος ο Γιώργος περιγράφει στο βιβλίο του; Μήπως σήμερα δεν συντελείται αυτή; Τι τάχα είναι οι μόνιμες πλέον παραβιάσεις στο Αιγαίο, οι γκρίζες ζώνες, ο Μπουτάρης, η Σία, η ρεπουσιακή ιστορία, η υπόθεση Σαμπιχά, οι εθνομηδενιστές και οι φιλοκεμαλιστές του Σύριζα, η τζαμιολογία, ο Σημίτης, τα γερμένα υποβρύχια, όλα αυτά, αν οχι νεοθωμανοποίηση. Και τελικά δεν κατάλαβα και εγώ συνυπογράφοντας το ερωτηματολόγιο του Άγις. Αν βγούμε από την Ευρωζώνη θα μας παραχωρήσουν οι Αμερικανοί οι Κινέζοι, οι Ρώσοι στους Τούρκους;
    Δεν νομίζω ότι η Ελλάδα είναι γέφυρα Κίνας – Ευρωζώνης. Γέφυρες γίνονται μόνο τα ανεξάρτητα έθνη όχι τα προτεκτοράτα. Αυτά γίνονται προγεφυρώματα, προβλήτες.

    Η θεωρία οτι τάχα θα απομονωθούμε αν πάμε στη Δραχμή είναι μάλλον αμηχανία. Η Ελλάδα λόγω της γεωπολιτικής της θέσης και της γεωπολιτισμικής της οντότητας έχει την οικουμενικότητα στο DNA της. Αυτό που χρειάζεται είναι μια περίοδος εθνικού συμμαζέματος για να ισορροπήσει το ούτως ή άλλως ξεχαρβάλωμά της. Χρειάζεται να πάει από τη λογική των ευρωπαϊκών πόρων, των αποκρατικοποιήσεων και των ξένων επενδυτών, σε μια λογική εθνικής οικονομίας, εθνικών εσόδων και εξόδων, εθνικοποίησης τραπεζών και τομέων της οικονομίας. Χρειάζεται και λίγος προστατευτισμός αδελφέ.

    Η δραχμή είναι συμβολισμός αναζήτησης μιας πορείας εθνικής ανασυγκρότησης που δεν φαίνεται να μας την εξασφαλίζει πλέον ο ευρωζωνικός δογματισμός . Η άποψη ότι «με τη δραχμή θα υπάρχει πτώση στις εξαγωγές γιατί η οικονομία στηρίζεται στην παραγωγή καυσίμων…», δεν παίρνει υπόψη ότι τα καύσιμα της η Ελλάδα δεν τα προμηθεύεται από την Ευρωζώνη αλλά από αραβικές χώρες και μάλιστα με ευνοϊκότερους της ευρωζώνης τιμές. Η θεωρία της σύντηξης είναι νομίζω περισσότερο προϊόν φοβίας. Η Ελλάδα έχει πρώτα απ’ όλα ενεργειακά αποθέματα ακόμη και διατροφικά (λάδι, σιτηρά, γαλακτικά, κρέας κλπ). Αλλά, δεν σημαίνει ότι αν πάει στη δραχμή θα υποστεί και μποϋκοτάζ. Πόθεν προκύπτει αυτό; Νομίζω ότι θα συνεχιστούν οι ανταλλαγές με της χώρες της ΕΕ ίσως και με καλλίτερο τρόπο, αλλά με εθνικό νόμισμα. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι θα μπορέσει να διευρύνει τομείς οι οποίοι είχαν ατροφήσει, λόγω των ευρωζωνικών δεσμεύσεων. Πχ καλλιεργούσαμε προϊόντα με βάσει τις επιδοτήσεις και όχι τις διεθνείς αγορές κλπ.

    Σήμερα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως διάβασα ότι όλοι οι νόμοι της Βουλής , οι σχετικοί με τα μνημόνια θα εγκρίνονται από τους θεσμούς. Με κάτι τέτοια θύμωσε ο λαός και … ψήφισε OXI. Εγώ θυμώνω όμως περισσότερο με τους μ@@κες του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι μιλούσαν για «εθνική αξιοπρέπεια» και δεν είχαν ετοιμάσει εναλλακτική όδευση: Αυτό που λένε plan Β . Δεν είχαν ετοιμάσει το σημαντικότερο διαπραγματευτικό εργαλείο. Και τώρα το ετοιμάζουν ετεροχρονισμένα για να μας πουν ότι είχαν και τέτοιο.

    Νομίζω ότι η συζήτηση περί εθνικού νομίσματος δεν ξεκίνησε ποτέ γιατί ήταν ποινικοποιημένη από τους τηλεοπτικούς ασφαλίτες και τον «ευρωλιγουρισμό». Την επέβαλλε τώρα το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος, που ανεξάρτητα από τις θεωρίες μας πρέπει να το πάρουμε σοβαρά υπόψη. Για μένα ήταν η αφετηρία να αποβάλλω δραχμοφοβικά σύνδρομα και ευρωζωνικούς εγκλωβισμούς

  9. Γιώργος Ρακκάς

    Επιτρέψτε μου ορισμένες σκέψεις.

    1) Δεν νομίζω να υπάρχει διαφωνία ως προς τον χαρακτήρα που έχει λάβει η Ε.Ε., ως όχημα για μια ‘Γερμανική Ευρώπη’, καθώς και τον ρόλο που παίζει το ευρώ στην εγκαθίδρυση ενός συστήματος εξαιρετικά άνισων συναλλαγών προς όφελος της Γερμανίας.

    Επίσης, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα πρέπει να υιοθετήσουμε μια στρατηγική σταδιακής απεμπλοκής (κατά το δυνατόν) από τις σχέσεις εξάρτησης που έχουν εγκαθιδρυθεί στην χώρα μας κατά την τελευταία εικοσιπενταετία –κύρια εξαιτίας του τρόπου με τον οποίον επέλεξαν να μας ‘εντάξουν’ στην ΟΝΕ οι ελληνικές άρχουσες τάξεις.

    Το ζήτημα είναι πότε και πως. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2015, οι προοπτικές ήταν διαφορετικές: Πέντε χρόνια αιματηρών θυσιών του ελληνικού λαού, είχαν δημιουργήσει ένα κάποιο ‘απόθεμα ισχύος’, μια βάση ανασυγκρότησης, έστω και στρεβλή, το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μια κυβέρνηση ώστε να μεταβάλει την δεινή θέση στην οποία έχουμε περιέλθει εντός ΕΕ.

    Απαιτούνταν ένας ρεαλιστικός οδικός χάρτης που θα εκμεταλλεύονταν έξυπνα τις εσωτερικές αντιθέσεις εντός της Ε.Ε. και τις αντισυσπειρώσεις που σταδιακά συγκροτούνταν εντός της: Η άποψή μας τότε, ήταν πως οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης έπρεπε να περιμένουν μέχρι το Φθινόπωρο, ώστε αυτές να είχαν ωριμάσει περαιτέρω μέσα από την εκλογική αναμέτρηση στην Ισπανία, την ‘ανάσα’ που θα έπαιρναν άλλες χώρες από την ποσοτική χαλάρωση του Ντράγκι κ.ο.κ.

    Το μεγαλύτερο έγκλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι ‘έκαψε’ αυτό το χαρτί, που ενδεχομένως να οδηγούσε σε μερικούς μήνες σε αποτελεσματικότερη αμφισβήτηση των μνημονίων, δίχως την πεντάμηνη περιπέτεια που μας οδήγησε σε μια τραγική ήττα, και μας επανέφερε πίσω στην αφετηρία ενός χειρότερου κύκλου οικονομικής αποσύνθεσης.

    2) Το ερώτημα περί ‘δραχμής’ προσπαθεί να απαντήσει σ’ ένα πρόβλημα εθνικής χειραφέτησης του 21ου αιώνα, με τους εθνοκρατικούς όρους του 20ου αιώνα.

    Εσείς, το εντάσσετε στην γνωστή στρατηγική ‘αποσύνδεσης’ του Σαμίρ Αμίν και των άλλων νεομαρξιστών οικονομολόγων της «θεωρίας της εξάρτησης». Εξ ου και οι αναφορές στην «ηρωϊκή» περίοδο του ΠΑΣΟΚ. Το θεωρητικό σχήμα για την Ελλάδα είναι σχετικά απλό: Η παραμονή της Ελλάδας στην Ε.Ε., καθώς και η ευρύτερη συμμετοχή της στο δυτικό διεθνές σύστημα συναλλαγών, κλειδώνει την ελληνική οικονομία σε συνθήκη ‘ανάπτυξης της υπανάπτυξης’ που στην δοσμένη συγκυρία παίρνει την μορφή μιας «αποικίας χρέους».

    Δύο είναι τα ερωτήματα που πρέπει να μας απασχολήσουν για να αξιολογήσουμε την εγκυρότητα αυτής της θέσης.

    Πρώτον, αν υπάρχει πραγματικά δυνατότητα ‘αποσύνδεσης’, νοούμενη ως επιτροφή σ’ έναν εθνικό προστατευτισμό, στο πλαίσιο ενός κόσμου που περιφερειοποιείται ραγδαία. Ή αν η αμφισβήτηση των συνέπειων μιας περιφερειακής ένταξης, μπορεί να γίνει μόνο όταν υφίσταται η εναλλακτική επιλογή μιας άλλης περιφερειακής ένταξης;

    Εγώ πιστεύω ότι συμβαίνει το δεύτερο, κι επειδή ΜΙΑ είναι η εναλλακτική που υφίσταται σήμερα –η νεο-Οθωμανική περιφερειακή ηγεμονία, διαμορφώνεται ένα απόλυτο αδιέξοδο ως προς τις επιλογές της χώρας μας. Μπορούμε να το υπερβούμε, όχι όμως άμεσα και δια μιας.

    Δεύτερον, ποιά ήταν τα αποτελέσματα της ‘θεωρίας της εξάρτησης’ κατά την εφαρμογή εθνικών στρατηγικών επηρρεασμένων από αυτήν, από τις χώρες των ‘αδεσμεύτων κρατών’ της ομάδας του Μπαντούνγκ κατά την δεκαετία του 1970.

    Το πρώτο ερώτημα, πρακτικά ανάγεται στο ζήτημα της διεθνούς ισοτιμίας της μελλοντικής δραχμής. Πως αυτή θα αντέξει και δεν θα καταβυθιστεί –δοσμένου του γεγονότος ότι η χώρα είναι αποψιλωμένη από οποιαδήποτε εσωτερική οικονομική δυναμική. Κοινώς: Η «ανημποριά» και η «στενοχωρία» στις οποίες αναφέρεστε είναι μια ‘κατασκευή του ιμπεριαλισμού’ ή μια πραγματικότητα την οποία χρησιμοποιεί συστηματικά η γερμανική ηγεμονία ώστε να καθυποτάξει την χώρα μας;

    Εγώ πιστεύω ότι ισχύει το δεύτερο. Είναι πραγματική η ανημποριά μας, και σφυρηλατήθηκε αργά και βασανιστικά μέσα από τα εγκληματικά προηγούμενα που άφησε στην χώρα μας η στρατηγική των αρχουσών τάξεων από το 1990 κι έπειτα. Διαδοχικά:

    α) Εγκαταλείψαμε κάθε έννοια βαλκανικής πολιτικής, ώστε να διαμορφώσουμε αντίβαρα στην θανάσιμη έλξη της Γερμανίας

    β) Χρησιμοποιήσαμε τις ευρωπαϊκές επενδύσεις με τρόπο που μεγιστοποιούσε την εξάρτησή μας από το ευρωπαϊκό σύστημα, και σάρωνε κάθε εσωτερικό δίκτυ ασφαλείας που μπορούσε να υπάρξει απέναντι σε αυτήν: Λογουχάρη, δεν χρησιμοποιήσαμε τα ΕΣΠΑ για να ανασυγκροτήσουμε την εθνική μας παραγωγή –αλλά για να την ισοπεδώσουμε. Ακόμα και τους αγρότες τους μεταβάλαμε σε επιχορηγούμενο είδος προς εξαφάνιση κλπ κλπ.

    γ) Καλλιεργήσαμε μια νέα ‘εθνική αφήγηση’ που ήταν σαρωτικά… εθνομηδενιστική, με συνέπεια να υπονομεύσουμε όχι μόνον τα αντιστασιακά μας αντανακλαστικά, αλλά και κάθε υγιής κοινωνική βάση αμφισβήτησης/υπέρβασης των τραγικών συνεπειών του εναγκαλισμού μας με την Ε.Ε.-ΟΝΕ.

    Η μελλοντική ισοτιμία της δραχμής, θα αντανακλάει αυτές τις επιλογές των αρχουσών τάξεων, και τα βαθιά ρήγματα που άφησαν μέσα στην κοινωνία μας.

    Πάμε στο δεύτερο ζήτημα τώρα. Τα ιστορικά αποτελέσματα της ‘θεωρίας της εξάρτησης’. Υπήρξαν μηδαμινά, αν όχι αρνητικά. Η Κίνα, για παράδειγμα εγκατέλειψε αυτήν την στρατηγική με εκείνο το περίφημο άνοιγμα προς τις ΗΠΑ το οποίο έκανε ο Μάο λίγο πριν πεθάνει. Όχι, δεν ήταν ‘προδοσία’ όπως ούρλιαζαν τότε οι Σοβιετικοί. Ήταν μια συμβολική κίνηση που επέτρεψε στην Κίνα να αποκαταστήσει τις σχέσεις της, όχι με τον… Νίξον, αλλά με την περιφέρεια της νοτιοανατολικής Ασίας. Η άρση του παγκόσμιου αποκλεισμού της Κίνας, επέτρεψε στην οικονομία της να επανασυνδεθεί με την περιφερειακή οικονομία της Νοτιο-Ανατολικής Ασίας, και να εγκαθιδρύσει ‘συνέργειες’ με τις υπόλοιπες ασιατικές τίγρεις και την Ιαπωνία –γεγονός που της επέτρεψε είκοσι χρόνια μετά να αναδυθεί ως το ‘εργαστήρι του κόσμου’.

    Στον αντίποδα, ο ‘Αραβικός Εθνικισμός’, και κυρίως τα Μπααθικά και Νασερικά καθεστώτα, οδήγησαν την στρατηγική της ‘αποσύνδεσης’ στις ακρότατές της συνέπειες: Τόσο το Ιράκ όσο και η Συρία εφάρμοζαν για πάρα πολλά χρόνια μια πολιτική που έφτανε μέχρι την ‘γεωπολιτική εξαίρεση’ των χωρών τους από ευρύτερες συσσωματώσεις. Όταν το αντιλήφθηκαν και αποφάσισαν να ‘ανακρούσουν πρύμναν’ ήταν πολύ αργά. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε σήμερα, στην κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι δύο αυτές χώρες.

    Στην Αίγυπτο, η ‘γραμμή’ αυτή εγκαταλείφθηκε περίπου στα 1982. Είχε όμως ήδη συμβάλει στο να δημιουργηθεί ένα ρεύμα ‘ριζικού αντιδυτικισμού’ μέσα στην κοινωνία, μέσα στο οποίο επωάστηκε ο Ισλαμικός Φονταμενταλισμός. Έτσι, από ένα σημείο και μετά δεν ήταν οι… νεομαρξιστές εκείνοι οι οποίοι ανέλαβαν να εκφράσουν το αίτημα για ‘αποσύνδεση’ αλλά οι… ισλαμιστές. Ο ίδιος ο Σαμίρ Αμίν θα βιώσει ως τραγική ήττα των ‘εξαρτησιακών’ την άνοδο του ισλαμικού φονταμενταλισμού. Έχει γράψει εκτεταμένα πάνω σε αυτό το ζήτημα.

    3) Το ότι θα συνεχίσουμε να εισάγουμε και μετά την έξοδό μας από το ευρώ, ΚΑΙ από την Δύση είναι βέβαιο. Εκείνο που με προβληματίζει είναι το με ΤΙ ισοτιμίες θα εισάγουμε. Όχι μόνον έναντι του ευρώ, αλλά και έναντι των άλλων νομισμάτων. Και επειδή ζούμε σε μια διεθνή οικονομία πολύ έντονων αλληλεπιδράσεων, οι ισοτιμίες ενός νομίσματος με τα άλλα επηρεάζονται από τις ισοτιμίες του με τα ‘σκληρά νομίσματα’ που καθοδηγούν το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα (ευρώ/δολάριο). Γι’ αυτό και τα συναλλαγματικά αποθέματα σε σκληρό νόμισμα, άρα η εξαγωγική δυνατότητα της εκάστοτε οικονομίας παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην ισοτιμία κάθε εθνικού νομίσματος. Και εδώ η ανημποριά μας είναι πραγματική.

    4) «Το σημαντικότερο όμως είναι ότι θα μπορέσει να διευρύνει τομείς οι οποίοι είχαν ατροφήσει, λόγω των ευρωζωνικών δεσμεύσεων. Πχ καλλιεργούσαμε προϊόντα με βάσει τις επιδοτήσεις και όχι τις διεθνείς αγορές κλπ». Οι επιδοτήσεις έπαιζαν στρεβλό ρόλο ‘προστατευόμενης συρρίκνωσης’ της αγροτικής μας παραγωγής. Οι διεθνείς αγορές θα είναι πολύ πιο σκληρές και ανταγωνιστικές ως προς τους παραγωγούς του πρωτογενή τομέα. Κοινώς, θα επιβιώσουν αυτοί που και σήμερα ούτως ή άλλως καταφέρνουν να εξάγουν (αν και όταν τους επιτρέπει η κατάσταση πολιορκίας στην οποία μας έχουν εγκλωβίσει οι επιλογές της ελληνικής κυβέρνησης), οι μεγάλοι ιχθυοκαλλιεργητές, οι παραγωγοί ποιοτικών αγροτικών προϊόντων κ.ο.κ.

    Αλλά και αυτό ανάγεται στο ερώτημα το κεντρικό. Είναι η ‘αποσύνδεση’ η επιλογή που μπορεί να ευνοήσει την ανασύσταση της ελληνικής παραγωγής; Για μένα η απάντηση είναι αρνητική.

  10. Δυστυχως η οικονομια περα απ το αν ειναι σοσιαλιστικη η καπιταλιστικη με ολες τις παραλαγες της εχει καποιες αδηριτες αναγκαιοτητες.Και μια βασικη ειναι πως οταν καποιος παραγει ,το κανει αναμενοντας τα αναλογα.Σε μια λοιπον επιστροφη στην δραχμη κι αναφερομαι μονο στα αγροτικα προιοντα που εχουμε επαρκεια,ποια θα ειναι η ανταμοιβη των παραγωγων?Ποια τα αναλογα?Το διλημμα το αντιμετωπισαν τραγικα οι μπολσεβικοι το 18 με τον λοιμο που ενεσκηψε στα αστικα κεντρα.Η επιλογη του Σταλιν λιγα χρονια αργοτερα ηταν το ξεπατωμα των αγροτων για να βιομηχανοποιησει την χωρα και να την ετοιμασει για τον επερχομενο πολεμο-τα αναλυει πολυ καλα ο Κονδυλης σε ενα μη δημοφιλες κειμενο του.Αρα τι σχεδιαζαν οι Λαφαζαναιοι κι οι εκτος συριζα δραχμικοι ειτε αριστεριστες ειτε ψεκασμενοι?ΤΣΕΚΑ να ορμαει στην επαρχια?Αρα η αμεση επιστροφη στην δραχμη το μονο που μπορει να οδηγησει ειναι σε μια τραγικοτερη επιστροφη σε εναν Εμφυλιο χειροτερο του 46-49 που θα αποδιαλυσει οτι υπαρχει.Καταλαβαινω τον προβληματισμο του συντροφου μου Δ.Μαρτου.Κι εγω προσωπικα ως νεος σφραγισθηκα ιδεολογικα απ τον νεομαρξισμο,στον οποιο οφειλω πολλα.Μα δυστυχως ο 21ος αιωνας ενω επιτασει απ τους λαους την υπερασπιση του Εθνους -Κρατους ,αποδεικνυει επισης οτι το τελευταιο ως θεσμος δεν μπορει απο μονο του να υπερασπισει τους λαους.Γι αυτο και οι Briks κι η Τσαβεια Μερκοσουρ στην Λ.Αμερικη….Δυστυχως η ανημπορια κι η λυσσα που μας πιανει μπροστα στα αδιεξοδα μεταξυ της Σκυλας των Τευτονων και τηςΧαρυβδης των Νεοθωμανων δεν μπορουν να απαντηθουν με ρεσαλτα.Στην περιοδο που ερχεται ΕΞΙΣΟΥ σημαντικες θα ειναι οι πρωτοβουλιες για πλειστηριασμους ,κατασχεσεις,ανασχεση της πεινας με τις συναιτεριστικες παραγωγικες πρωτοβουλιες η στο επιπεδο της διανομης ,κοιν ιατρειων φροντιστηριων κλπ.Αλλωστε στην ΕΑΜικη περιοδο ισης αξιας ηταν οι μπαρουτοκαπνισμενες μοναδες του Αρη με τους θεσμους της Ελευθερης Ελλαδας στην Υπαιθρο και με τα δικτυα αλληλεγγυης στις πολεις.

  11. Όπως αναφέρει στο σημερινό της φύλλο η τουρκική εφημερίδα Hürriyet, ο Τούρκος υπουργός Οικονομικών Νιχάτ Ζεϊμπεκτσί (Nihat Zeybekci) θεωρεί πως η σημερινή καταστροφική συγκυρία στην ελληνική οικονομία έχει «δημιουργήσει άριστες προϋποθέσεις για μια μεγάλη οικονομική εισβολή της Τουρκίας σε πολλούς τομείς της ελληνικής οικονομίας με την προσδοκία μεγάλης κερδοφορίας».

    Πιο συγκεκριμένα και όπως ανέφερε ο Τούρκος υπουργός «η ευκαιρία είναι πολύ μεγάλη για τους Τούρκους επιχειρηματίες και καλούνται να καλύψουν τα μεγάλα κενά που έχει δημιουργήσει η οικονομική κρίση στην Ελλάδα».

    Πιο ειδικά ανέφερε ότι, οι τομείς που προσφέρονται στους Τούρκους για μεγάλες επενδύσεις στην Ελλάδα είναι «η γεωργία, η βιομηχανία, ο τουρισμός, οι κατασκευές και οι μεταφορές».

    Μάλιστα τόνισε ότι οι πρώτες επαφές με οικονομικούς παράγοντες της ελληνικής κυβέρνησης άνοιξαν το πεδίο για τις τουρκικές επενδύσεις σε πολλαπλά επίπεδα καθώς και σε στρατηγικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας.

    Ο Τούρκος υπουργός υποστήριξε ότι η μεγάλη ύφεση που επικρατεί στην Ελλάδα δίνει την ευκαιρία στην τουρκική πλευρά με τον μεγάλο δυναμισμό που την διακρίνει, να διεισδύσει και να καλύψει τα κενά της ελληνικής οικονομίας.

    Βέβαια ο Ζεϊμπεκτσί δεν παρέλειψε να αναφερθεί με ειρωνικό τρόπο στην κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα:

    «Είναι μια χώρα που γερνά, χωρίς να παράγει τίποτα πλέον» είπε ενώ ανέφερε πως έχουν αρχίσει οι προεργασίες με την προσδοκία γρήγορης ανάπτυξης των τουρκικών επενδύσεων στον ελληνικό χώρο

  12. Δημήτριος Μάρτος

    Ανημποριές και δραχμοφοβίες

    Γιώργο, να σημειώσω καταρχήν τη διαφωνία μου με τις παραγράφους γ και δ της τελευταίας τοποθέτησή σου. Τα περί «διαφορετικών προοπτικών» και «αποθέματος ισχύος» πριν έλθει ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνο δείχνουν αμηχανία αλλά και αδικούν και τη δική σου δουλειά και του Άρδην -Ρήξη.

    Αναζητάς τα θεωρητικά αίτια που κινητοποιούν τη στρατηγική της επιστροφής σε εθνικό νόμισμα.
    Έτσι, ανασύρεις τη θεωρία της εξάρτηση ή όπως σωστά την επικαιροποιείς ως θεωρία «αποσύνδεσης» από τους ιμπεριαλιστικούς θύλακες, η οποία ναι μεν σε μένα έχει επηρεάσει θετικά το θεωρητικό μου υπόστρωμα, αλλά σε σένα μάλλον δημιουργεί αντιφατικές επιρροές. Αλλά ας μην επεκταθούμε, προς το παρόν, στη συνεισφορά και τα αδιέξοδα αυτής της θεωρίας, γιατί… θα μπλέξουμε. Να παρατηρήσω όμως ότι ενώ δέχεσαι την ιμπεριαλιστικότητα των ευρωζωνικών θεσμών, κυρίως ως προς το εσωτερικό τους (πχ την Ελλάδα), δηλαδή, δέχεσαι ότι «ισοπεδώνουν τη χώρα», κλιμακώνουν την «εξάρτηση» και τον «εθνομηδενισμό», εντούτοις, προτιμάς τη σύνδεση μ’ αυτούς τους θεσμούς από την αποσύνδεση. Αυτό δυσκολεύομαι να το καταλάβω.

    Προβάλλεις ένα επιχείρημα που πράγματι φαίνεται εκ πρώτης όψεως ισχυρό: το νέο-οθωμανισμό. Ναι αλλά δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως μπαμπούλας, γιατί καταντάει και παρεξηγήσιμο. Μπορεί να εκληφθεί δηλαδή ως αβανταδόρικο στην εξάρτηση μας από τη Γερμανία. Και μάλιστα όταν χρησιμοποιείται χωρίς την αναφορά στο Κουρδικό. Μήπως το κουρδικό «σώζει την πατρίδα»; επειδή αποδυναμώνει την τουρκική απειλή και μας επιτρέπει να ξεφύγουμε από την τουρκοφοβία μας; Μήπως η Τουρκία εξασφαλίζει τα νότα της με μια Ελλάδα άθυρμα της Γερμανίας; Και τελικά μήπως ο νέο-οθωμανισμός ευνοείται από τη βρυξελοποίηση της διαχείρισης του δημόσιου πλούτου μας (υπόθεση ΤΑΙΠΕΔ και οι περίφημες “προσδοκίες μεγάλης κερδοφορίας” του Τούρκου Υπ. Οικονομικών, που παραθέτει ο “neomarxistis”). Γιατί, ενώ όλοι “παίζουν” σ’ αυτή την περιοχή μόνο οι αθηναϊκές ηγετικές (τρομάρα τους) παρέες κάθονται και εκθειάζουν την ανημποριά μας;

    Νομίζω ότι το βασικό θέμα είναι η αξιολόγηση του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος. Το δημοψήφισμα είναι άμεση έκφραση της λαϊκής θέλησης και από κεί αρχίζουν όλα. Ανεξάρτητα αν εσύ θεωρείς ότι αυτό δεν έπρεπε να γίνει, γιατί απέκρυβε δολιότητες, το αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό, επειδή εκτός των άλλων έγινε εν μέσω κλειστών τραπεζών και διεθνών πιέσεων. Ο λαός μάλλον είναι μπροστά από τις πολιτικές ελίτ και τους καιροσκόπους του νόθου ευρωπαϊσμού.
    Σύγκρινέ το λίγο, με το πώς αντιμετώπιζαν κάποιοι την επανάσταση του 1821. Και τότε πολλοί λέγανε ότι δεν είχαν ωριμάσει οι συνθήκες, ότι ήταν λάθος κλπ. Αλλά όλοι αυτοί δεν έμειναν στο θυμό τους, επειδή η επανάσταση άναψε με τις “αφέλειες” του Υψηλάντη και τα “ψέματα” του Παπαφλέσσα. Μπήκαν στη φωτιά γιατί ο λαός την ήθελε.
    Το αν γίνει κάτι σ’ αυτήν τη χώρα θα γίνει επειδή το θέλει ο λαός, αυτός είναι το υποκείμενο της σωτηρίας μας. Το πρόβλημα όμως θα είναι, ενώ αυτός να σου δείχνει το δρόμο, εσύ να κοιτάς αλλού.

    Η ανημποριά και η στενοχωρία είναι ακριβώς όπως το λες, μια «κατασκευή του ιμπεριαλισμού». Αλλά γιατί βάζεις το διαζευτικό «ή» μπροστά στη συνεχόμενη φράση; «μια πραγματικότητα την οποία χρησιμοποιεί συστηματικά η γερμανική ηγεμονία». Πρόκειται για αλληλοτροφοδοτούμενες δυναμικές όχι αντίθετες. Το θέμα όμως είναι, αυτήν την πραγματικότητα, αναλύοντάς την, να την απομυθοποιούμε όχι να την μυθοποιούμε /φοβόμαστε. Όλο το νόημα της πενομαχίας μας είναι, νομίζω, ότι η αντιθετική σχέση δραχμή / ευρώ μεταφέρεται σαν ψυχολογική σχέση: μπορούμε / δεν μπορούμε. Το ευρώ αντανακλά την ψυχολογία του “δεν μπορούμε” ενώ η δραχμή του “μπορούμε”.

    Προβληματίζεσαι «τι ισοτιμίες θα εισάγουμε…». Έλα τώρα, το θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι να ανασυγκροτήσουμε την παραγωγή μας, που δεν μπορεί να γίνει σε καθεστώς Μνημονίων, γιατί δεν στο επιτρέπει ένας βασικός τους όρος. Το όποιο πλεόνασμα ανασυγκρότησης θα πηγαίνει στην εξυπηρέτηση του χρέους. Αυτό είναι ρήτρα –υπανάπτυξης και γι’ αυτό πρέπει να αποδεσμευτούμε από την ευρωζώνη. Μπορεί να μην είναι επαρκής όρος ανασυγκρότησης αλλά είναι ο αναγκαίος.

    Η υπέρμετρα “συνετή” προσέγγιση του “neomarxistis” κυοφορεί νομίζω ηττοπάθεια. Θεωρεί την επιστροφή στη Δραχμή αιτία εμφυλίου πολέμου. Περιπλανάται στην ιστορία για να αντλήσει παραδείγματα που θα στοιχειοθετήσουν τη δραχμοφοβία. Συμβιβάζεται με καταστάσεις γερμανικής κατοχής: κατασχέσεις, συσσίτια, πείνα κλπ επειδή μπορεί να έχουν και μια θετική πλευρά: ν’ αποτελέσουν πεδία οργάνωσης μιας εθνικής αλληλεγγύης. Δηλαδή, για το “neomarxistis”, για να αποφύγουμε υποθετικούς εμφυλίους και νεοθωμανικές κατοχές, θα πρέπει να μείνουμε στην «πραγματικότητα» της γερμανικής / ευρωζωνικής κατοχής, απλά να τη διαχειριστούμε σωστά. Ελπίζω αυτή η προσέγγιση να μην αποτελέσει την επιτομή της απαξίωσης της τόσης σημαντικής δουλειάς που έγινε από τον ίδιο και τον κόσμο του Άρδην ενάντια στη γερμανική κατοχή.

  13. ΤΟ ΟΧΙ ΩΣ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ

    Σε ενα δημοψηφισμα δυο ειναι τα καθοριστικα.Η ευκρινεια του ερωτηματος και βεβαιως ΠΟΙΟΣ θετει το ερωτημα.Οσο για το πρωτο ευκρινεια ουτε για αστειο ,οσο για το δευτερο ..το αστραφτερο χαμογελο του Αλεξη Τσιπρα.Για την ευκρινεια ..δυο σκηνες απ την καθημερινοτητα,Στην πρωτη ομαδα συνταξουχων…Εγω ξερω οτι 6 μηνες τωρα ο Αλεξης δεν μας εκοψε ουτε ενα ευρω..αυτα περι δραχμης τα λενε οι αλλοι..Στην δευτερη νεος αντρας μιλα σε κοινοχρηστο καρτοτηλεφωνο..Εμεις καταστραφηκαμε ΟΧΙ λοιπον,που…α ολα,ωρα να καταστραφουν κι αυτοι,να πεινασουν κι αυτοι….Κοινως γυρω απ το ΟΧΙ συνταχτηκε μια ετερογονια σκοπων,δηλαδη ελπιδων καλυτερης συμφωνιας,τυφλου μισους ..να ψοφησει κι η κατσικα του γειτονα,και κυριως απορριψη των Σαμαροβενιζελων και των μπομπολισιων.Το ΟΧΙ ηταν οχι δηλ δεν εμπεριειχε μια θετικη κατευθυνση προς μια προταση εξοδου και διακυβερνησης παρα ισως την κρυφη ελπιδα πως κατι υπαρχει -ενα πλαν β- φερ ειπειν.Για οσους λοιπον ξεραμε οτι ο Συριζα ειναι η μετεξελιξη του παλιου ΚΚΕες των πεπεισμενων ευρωπαιστων και αριστεριστων(Β Πανελλαδικη),αρα μια ακομα εκδοχη της μεταπολιτευσης καταλαβαιναμε πως το δημοψηφισμα στην καλυτερη περιπτωση ηταν μια συνσικαλιστικου αμφιθεατρου αποσειση ευθυνων.Βεβαιως αυτη η κυβερνωσα αριστερα απ το 12 που εκτοξευτηκε δημοσκοπικα μας επρηξε με τον ταξικισμο τον οικονομισμο και τον ευρωοπαισμο της.Η αρθρογραφια του Ε.Τσακαλωτου στην Αυγη ειναι χαρακτηριστικη.Αρα το μιγμα παρανοειδων νεοσταλινικων κι ευρωπαιστων με αρκετη δοση Σημιτη και ΓΑΠ ηταν δεομενο οτι θα καταληξει εκει που κατεληξε.Δραχμοφοβικος δεν υπηρξα ποτε.Αλλα γνωριζοντας οτι το ευρω ειναι ενας αργο πνιξιμο κι η δραχμη μια σφαιρα στο κεφαλι,επιλεγω το πρωτο προσπαθωντας να σταματησω το σφιξιμο της θηλειας κι αργοτερα να την κοψω.Το να αναγνωρισουμε λοιπον οτι ητηθηκαμε σε ενα αγωνα που δεν τον διευθυναμε οι ιδιοι,η αποψη μας περιθωριοποιηθηκε πολιτικα απεναντι σε αναθετοντες,κυβερνητιστες,κρατιστες,και συνωμοσιολογους .Βεβαιως το ξεσφιγμα και το κοψιμο της θηλειας δεν ειναι ευκολο αλλα εξαιρετικα δυσκολο.Οι εμφυλιοι κι οι νεοθωμανοι δεν ειναι σκιαχτρο υπερ της αποδοχης μιας καταστασης.Ειναι υπαρκτοι κινδυνοι.ΥΓ Οταν φτιαξαμε την επιτροπη εναντια στην γερμανικη κατοχη ολοι αυτοι οι πουροι αντιμνημονιακοι που αρχικα ενθουσιαστηκαν γρηγορα ετρεξαν να χωθουν στον Συριζα και στους Ανελ και μας αφησαν μονους.Τινες δε εξ αυτων μας λοιδωρησαν μετεπειτα για να δωσουν εχεγγυα στην νεα κυβερνητικη πλειοψηφια που διαμορφωνοτανε.ΥΓ Δυστυχως η εγχωρια αριστερα σε ολες της τις εκδοχες δεν συζητησε ποτε ουτε τι εγινε το 18 αλλα ουτε και το 91 που κατερευσε το σοβιετικο μοντελο.Η εξοδος λοιπον απ την ευρωζωνικη γερμανικη κατοχη δεν θα γινει με εφοδο στα χειμερινα ανακτορα αλλα Λενιν.Θα γινει με παρατεταμενο λαικο πολεμο αλλα Μαο.Σε αυτη την κατευθυνση πιστευω οτι θα κινηθει το Αρδην.Κι οποιος μπορει να συμβαλλει -με τις τυχον ενστασεις του -καλοδεχουμενος.Αλλωστε για να θυμηθουμε και τα πριν το 21 ..τα καπακια των καπεταναιων και των μετεπειτα στρατηγων της Επαναστασης ηταν αναγκαιο κακο..

    • Δε μπορείτε να αλλάξετε το ευρώ, κύριε Νεομαρξιστή. Αυτό θα πρέπει να γίνει αντιληπτό από όλους μας, είτε είμαστε «ευρώφιλοι» είτε «δραχμόφιλοι» (έλεος, πού καταντήσαμε!). Για τον ίδιο λόγο που αποτελεί σωστό επιχείρημα, εκ πρώτης όψεως το «Σεβόμαστε τη δημοκρατία στην Ελλάδα αλλά έχουν κι άλλοι δημοκρατίες», έτσι γίνεται και με το κοινό νόμισμα. Ιδιαιτέρως, μάλιστα, θα ‘λεγα για το ευρώ. Διότι είναι άλλο πράγμα η αλλαγή πολιτικής ή η παρουσίαση μιας πολιτικής πρότασης εναλλακτικής προς την υπάρχουσα κι άλλο πράγμα το να προσπαθείς να καταδείξεις το ότι το ευρώ πεθαίνει, όπως προσπαθούσε να κάνει ο Βαρουφάκης. Κάποιοι κερδίζουν απ’ το ευρώ, κάποιοι χάνουν. Είναι πασιφανές το ποιοι είναι ποιοι.
      Κάποιοι δεν δυνάμεθα να κάνουμε άλλες θυσίες για το ευρώ (οι Έλληνες, αυτή τη στιγμή, σώζουν το ευρώ με το Μνημόνιο 3).
      Προσωπικά, θα επιθυμούσα την κοινή, ομαδική επιστροφή της ΕΕ στην προ-Ευρώ εποχή κι ύστερα ν’ αποφασισθεί, πραγματικά και με πλήρη γνώση των εκάστοτε συνεπειών, απ’ τους λαούς η περαιτέρω ενοποίηση ή μη, με τη σωστή σειρά που έπρεπε/πρέπει να γίνει.
      Παρόλα αυτά, όμως, δεν είμαι διατεθειμένος (όπως κι αρκετοί συμπολίτες μας), ως Έλληνας, να φέρω αυτό το φορτίο στις πλάτες μου, με τον κόσμο ολόκληρο να με καθυβρίζει, να με χλευάζει και να με ειρωνεύεται. Άλλωστε, δεν γνωρίζω ποιο θα ‘ναι το τελικό αποτέλεσμα της εσωτερικής, ευρωπαϊκής σύγκρουσης με τη Γερμανία. Θα ηττηθεί; Θα κερδίσει; Δε γνωρίζω.
      Γι αυτό και θεωρώ ότι θα πρέπει να «την κάνουμε τρέχοντας», όχι όμως σε συνθήκες ατάκτου χρεοκοπίας αλλά συντεταγμένα κι αφού έχει προηγηθεί η στοιχειώδης προετοιμασία.
      Υ.Γ.: Για κάθε μεγάλη αλλαγή στη χώρα μας που δεν ήταν επιθυμητή απ’ το «κατεστημένο» (πολιτικό, οικονομικό, κατεστημένο της «διανόησης») υπήρχε πάντοτε ένας μπαμπούλας: η Τουρκία. Ασφαλώς τιμά το Άρδην, τη Ρήξη, τον Καραμπελιά κι όλα τα μέλη και τους φίλους που καταδεικνύουν το θέμα (κι αποδεικνύεται ότι είχαν δίκιο που φώναζαν όλα αυτά τα χρόνια) το ότι λαμβάνονται, πλέον, σοβαρά οι αναλύσεις τους όσον αφορά το Νεο-Οθωμανισμό. Νομίζω, ωστόσο, ότι το βλέπουμε όχι ως μια πραγματικότητα την οποία ενδέχεται να αντιμετωπίσουμε, κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα (εκτός αν η Τουρκία εκδημοκρατισθεί, όπως λέτε, πράγμα «ουτοπικό» για τα επόμενα χρόνια/δεκαετίες) αλλά μάλλον ως μία φοβία να μας κρατά «σταθερούς» σ’ ένα σημείο, όσο καταστροφικό κι αν είναι. Άρα συμφωνώ με τα όσα αναφέρει ο κος Μάρτος. Σίγουρα, όχι ρεσάλτο (σάλτο μορτάλε, κατά τον Καραμπελιά) αλλά όχι και στασιμότητα σ’ ένα σημείο επικαλούμενοι «ανταρτοπολέμους» τους οποίους μάλλον δε δυνάμεθα να φέρουμε εις πέρας.
      ΕΚΤΟΣ! εάν έχω αντιληφθεί εντελώς λάθος την έννοια που δίνετε στον ανταρτοπόλεμο.

  14. Φιλτατε Αγη,ουδεις εξ ημων επιθυμει να αλλαξει το ευρω και την ευρωζωνη,αυτα ηταν οι ιδεοληψιες του Βαρουφακη και των συριζαιων ευρωπαιστων.Ιδεοληψιες που εχουν να κανουν με αγνοια του τι ειναι και πως συγκροτειται η ελληνικη κοινωνια και ποια ειναι η γεωπολιτικη κατασταση που κινειται εντος της η χωρα μας οσο και το ιστορικο βαθος.Αν ας πουμε αυτο το τελευταιο ηταν γνωστο ,οι Λαφαζαναιοι θαξεραν πως οι σχεσεις Γερμανιας -Ρωσιας ειναι σχεση αγαπης μισους και τεινει προς το δευτερο οταν η πρωτη παραβαινει καποιες κοκκινες γραμες.Ειρησθω εν παροδω στο Ουκρανικο αυτες τις γραμμες υπερεβη ο τριτος παραγων δηλ οι ΗΠΑ οπου η Γερμανια συρθηκε αρχικα εκουσα ακουσα.Το προβλημα λοιπον με την αμεση αποχωρηση απ την Ευρωζωνη κι ισως κι απ την ΕΕ ειναι οτι η χωρα γινεται ενα κενο στον τομεα των διεθνων σχεσεων και το για το …κενο υπαρχουν οι γνωστοι υποπτοι.Οσο για τα εσωτερικα μας ειμαστε κυριως μια χωρα εισαγωγων και παροχης υπηρεσιων που βασιζονται παλι στις πρωτες.Παρτε λοιπον πχ τον τομεα της εστιασης (φαγητο-καφες κλπ).Ο συγκεκριμενος τομεας που σχετικα αντεχει βασιζεται οχι μονο στις εισαγωγες καφε και κρεατος αλλα και σε αλλα που ισως δεν φανταζεστε.Πχ ολες οι ζυμες στα ξενοδοχεια των μεγαλων τουριστικων περιοχων βασιζονται σε κατεψυγμενες που εισαγονται σε τεραστιες ποσοτητες απο Ευρωπη αλλα κι αλλου.Φανταστειτε λοιπον την ακαριαια καταρευση του συγκεκριμενου τομεα απο ενα grexit με τις τωρινες συνθηκες.Εχετε λοιπον στα χερια σας μια πρωτη μαζα εργαζομενων που ευκολα μπορει να κινηθει σε εμφυλιοπολεμικες καταστασεις.Μια κυρια αιτια ηττας των Σπαρτακιστων στο Βερολινο το 19 ηταν οτι η επναστατικη αποπειρα εγινε απ τους ανεργους κι οχι απ τους βιομηχανικους εργατες.Οι δευτεροι αρνηθηκαν να συμμετασχουν.Αντιστρεψτε λοιπον το παραδειγμα και βαλτε στην θεση των δευτερων ολο τον τομεα της εστιασης που ξαφνικα θα καταρευσει.Ειναι η οχι ευφλεκτη υλη εμφυλιου.Αμ το αλλο ..βγαινει προεκλογικα η Αδεδυ και στηριζει το Ναι κι αμεσως μετα κυρησει συγκεντρωση διαμαρτυριας για τα μετρα που ηταν 100%σιγουρο οτι θαφερνε το Ναι.Και συμπαρατασονται μαζι της Αριστερη πλατφορμα Ανταρσυα κλπ.Δεν ειμαι σιγουρος αν μπορουμε να φερουμε εις περας ενα ανταρτοπολεμο.Το σιγουρο ειναι οτι κατα μετωπον συγκρουση ειναι σιγουρο οτι δεν μπορουμε.Ηδη τα ορια πολιτικα κοινωνικα ιδεολογικα του αντιμνημονιακου κινηματος οπως στρεβλωθηκαν δειχτηκαν στην Ηττα του γ μνημονιου λιγο μετα το Οχι.Κοινως χασαμε την πρωτη φαση του πολεμου ειτε αντιμνημονιακοι με το ευρω ειτε αντιμνημονιακοι με την δραχμη.Και χασαμε την μερα που εκλεισαν οι Τραπεζες.Για τον ανταρτοπολεμο βεβαιως η κουβεντα ειναι μεγαλη.Αλλα σταχυολογω μερικα..Κανενα μνημονιο δεν μας εμποδιζει πχ να καταγγειλουμε σε ολα τα διεθνη φορα το μεταναστευτικο ρευμα που διακινει η Τουρκια στην Ευρωπη με την ισλαμοοθωμανικη της ατζεντα..Τιποτα δεν εμποδιζει τους εκλεγμενους περιφερειαρχες να επεξεργαστουν ενα προγραμμα παραγωγικης ανασυγκροτησης χρηματοδοτουμενο κατευθειαν απ το ταμειο περιφερειων(καμμια σχεση με το πακετο Γιουνγκερ..)Τιποτα δεν μας εμποδιζει στο να στηνονται εταιριες σε 24 ωρες..Τιποτα δεν μας εμποδιζει να λειτουργησει επιτελους σοβαρα η Επιτροπη Ανταγωνισμου και να σπασει τα Καρτελ.Τιποτα δεν μας εμποδιζει να ανασχεδιασουμε μια θετικα εθνοκεντρικη παιδεια αντι της (εθνο)μηδενιστικης που διαθετουμε.Βεβαιως στους 6 μηνες της Κυβερνησης αυτης ειδαμε την κ Δουρου ξανα να συνεργαζεται με τις εταιριες συμφεροντων Μπομπολα,τον κ Μπαλτα να συγκρινει το 21 με την γεννεση του αμερικανικου εθνους,το δημοσιο να μενει ως εχει με το νομογραφειοκρατικο του τερας κοκΥΓ να μην ξεχασω και το τερας του Νομου περι Ιθαγενειας οπως και το χαλι με τους παρατυπους μεταναστες .Στον νομο αυτο για τους παρατυπα εισερχομενους θεσμοθετειται για πρωτη φορα κι η δυνατοτητα αυτων να δουλευουν σεΕΟΖ και μαλιστα και με υπογραφη Λαφαζανη.Με την μαυρη εργασια να σαρωνει μπορουσε πολυ ευκολα να ανασυνταχτει το Σωμα Επιθεωρητων Εργασιας με αφθονες μεταταξεις απ το λοιπο Δημοσιο..Αν ολα αυτα τα κανουμε ισως και ναχουμε την δυνατοτητα να βγουμε απ την παγιδα της Ευρωζωνης με τις λιγον δυνατοτερες απωλειες,εχοντας πατριωτισμο εθνικη συνοχη και αναπτυξιακες εφεδρειες.

Αφήστε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*