Η επικίνδυνη τροχιά του νέου πολιτικού φορέα
Του Αντώνη Σπυρόπουλου
Η χθεσινή επίσημη εξαγγελία του νέου πολιτικού φορέα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – της Μαρίας Καρυστιανού, Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών» στη Θεσσαλονίκη, επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει μια διάχυτη κοινωνική ανάγκη για δικαιοσύνη, διαφάνεια και κάθαρση απέναντι σε ένα εν πολλοίς σαθρό σύστημα. Με βασικούς άξονες την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, την καταπολέμηση των καρτέλ και την προστασία της πρώτης κατοικίας, το κίνημα αυτό αυτοπαρουσιάζεται ως μια ηθική εξέγερση των απλών πολιτών, έχοντας ως ισχυρό συναισθηματικό έρεισμα την εθνική τραγωδία των Τεμπών. Ωστόσο, πίσω από τη ρητορική της κάθαρσης και του φωτός απέναντι στο σκοτάδι, η πολιτική βαρύτητα, η στελέχωση και η διεθνοπολιτική κατεύθυνση του κόμματος δεν προσφέρουν κανένα εχέγγυο σοβαρότητας.
Η επιλογή του γνωστού υμνητή του Πούτιν Θανάση Αυγερινού σε ρόλο παρουσιαστή και συντονιστή της ιδρυτικής εκδήλωσης, καθώς και η σύμπραξη προσώπων που έλκουν την καταγωγή τους από τα υπολείμματα του κάποτε αντιμνημονιακού χώρου, δεν αποτελούν μια απλή διακοσμητική επιλογή. Προσδίδουν στο εγχείρημα έναν σαφή πολιτικό προσανατολισμό, ο οποίος διαπνέεται από έναν έντονο αντιευρωπαϊσμό. Η διακήρυξη ότι η πατρίδα μας δεν λειτουργεί ως ακολούθημα κανενός ξένου εταίρου ακούγεται θεωρητικά ελκυστική, αλλά στην πράξη μεταφράζεται ως μια συστηματική προσπάθεια απομάκρυνσης από την ευρωπαϊκή ταυτότητα της χώρας. Αυτή η ρητορική τείνει να μετατραπεί σε έναν επικίνδυνο απομονωτισμό της Ελλάδας και, κατ’ επέκταση, σε έναν άκριτο φιλοευρασιατισμό.
Πράγματι, όταν στην πρώτη γραμμή βρίσκονται πρόσωπα με διαχρονικό και απροκάλυπτο φιλορωσικό προσανατολισμό, η υποτιθέμενη «ανεξαρτησία» μετατρέπεται σε έμμεση ευθυγράμμιση με το Ευρασιατικό μπλοκ. Ένας τέτοιος προσανατολισμός, μάλιστα, με δεδομένη τη στενή σχέση Ρωσίας – Τουρκίας, αφήνει έκθετη τη χώρα μας απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις, καθώς στερεί από την Ελλάδα τη διεθνή της αξιοπιστία και τα συμμαχικά της ερείσματα.
Οι κατευθύνσεις του κόμματος υπό το πρίσμα της τρέχουσας διεθνούς πραγματικότητας, εμφανίζονται καταστροφικά αποπροσανατολιστικές. Σε μια εποχή που η αμερικανική μονοκρατορία κλονίζεται, και οι αποτυχίες των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρόσφατο φιάσκο στο Ιράν, σηματοδοτούν τη μετάβαση σε έναν πολυπολικό κόσμο όπου το Ευρασιατικό μπλοκ ισχυροποιείται και ο άξονας Κίνα-Ιράν-Ρωσία ενισχύεται δραματικά. Η Ρωσία του Πούτιν, παρά την εσωτερική οικονομική κρίση της, εργάζεται συστηματικά για να υπονομεύσει τη Δύση και κατ’ εξοχήν την Ευρώπη, τροφοδοτώντας περιφερειακές συγκρούσεις και ασωτερική αποσύνθεση των κοινωνιών.
Σε αυτό το εκρηκτικό περιβάλλον, η θέση της Ελλάδας απειλείται άμεσα. Επειδή η στρατηγική συμμαχία της χώρας μας με το Ισραήλ αποτελεί ανάχωμα στον νέο-οθωμανικό αναθεωρητισμό, οποιαδήποτε αρνητική εξέλιξη, όπως στο Ιράν, δίνει αμέσως το δικαίωμα στην Τουρκία να επανέλθει επιθετικά, οξύνοντας τη στρατηγική της στο Αιγαίο με νέα casus belli και αναζητώντας νέες συμμαχίες με χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και η Αίγυπτος. Καθόλου τυχαία δεν είναι άλλωστε η χρονική συγκυρία που η Τουρκία επιλέγει τη δρομολόγηση του εσωτερικου νόμου για τη Γαλάζια πατρίδα.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο φιλορωσικός απομονωτισμός και το φλερτ με τον φιλοευρασιατισμό στερούνται κάθε ίχνους ρεαλισμού. Η θεωρία ότι η Ελλάδα μπορεί να επιβιώσει αποκομμένη από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τους συμμάχους της, τη στιγμή που η Τουρκία καραδοκεί, αποτελεί τουλαχιστον γεωπολιτική αφέλεια με ολέθρια επακόλουθα για την πατρίδα μας, για να μη τη χαρακτηρίσουμε υποβολιμαία.
Η μετάβαση από το πεδίο της κοινωνικής διαμαρτυρίας στο πεδίο της εφαρμοσμένης πολιτικής απαιτεί σοβαρότητα. Η πολιτική βαρύτητα ενός κόμματος δεν κρίνεται μόνο από τις όποιες προθέσεις ιδρυτή του, αλλά και από το ειδικό βάρος των στελεχών του και τις διεθνείς ροπές που αυτά εκπροσωπούν. Όταν βασικοί στυλοβάτες και συντονιστές του εγχειρήματος διάκεινται ευμενώς προς τη Μόσχα, τη στιγμή που το Ευρασιατικό μπλοκ επιτίθεται στην Ευρωπαϊκή οντότητα, η «Ελπίδα» κινδυνεύει να μετατραπεί σε έναν ακόμα πολιορκητικό κριό αποσταθεροποίησης της χώρας. Η Ελλάδα, προκειμένου να αντιμετωπίσει την τουρκική απειλή και τις παγκόσμιες οικονομικές αναταράξεις, χρειάζεται ισχυρές συμμαχίες και θεσμική σοβαρότητα, όχι έναν ιδεολογικό αχταρμά που κλείνει το μάτι στον αναθεωρητισμό της Ανατολής.
Στηρίξτε το Άρδην κάνοντας μια προσφορά ΕΔΩ.
